main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

21 Δεκ 2016

Κάρτα Χριστουγέννων...

Στέργειν μεν ημάς, ως ακίνδυνον φόβω,
Ράον σιωπήν• τω πόθω δε Παρθένε,
Ύμνους υφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Εργώδές εστιν• αλλά και Μήτηρ σθένος,
Όση πέφυκεν, η προαίρεσις δίδου.

Χριστούγεννα έρχονται ξανά. Εβδομηνταέξι μέρες μείνανε ακόμα. Μετράμε αντίστροφα. Στολίζουμε νωρίτερα! Να γιορτάσει ο άνθρωπος, να ξεχαστεί και να ξεχάσει! Στολίζουμε νωρίτερα , όλο και νωρίτερα! Πρώτα κατεβάζουμε το δέντρο πια απ το πατάρι και έπειτα τα χαλιά, τα χάλια μας…  

 Χριστούγεννα έρχονται ξανά. Σαράντα μέρες απομένουν! Να ανάψουν τα φώτα στην πλατεία και στους μεγάλους δρόμους! Με κάθε επισημότητα, εν τυμπάνω και χορώ, να γίνει μέρα η νύχτα! Να γιορτάσει ο άνθρωπος , να ξεχαστεί και να ξεχάσει! Δώδεκα μέρες και φτάσανε. Να θυμηθώ να μην ξεχάσω τίποτα και κανέναν. Δώρα για όλους, κατάλογος με καλεσμένους και τα ώνια. Φτάσανε οι μέρες οι πιο γιορτινές. Όλα στην εντέλεια, όλα παραμυθένια! Να γιορτάσει ο άνθρωπος, να ξεχαστεί και να ξεχάσει!

Έτσι και έγινε! Φτάσανε τα Χριστούγεννα και φέτος! Ξεχάστηκε ο άνθρωπος και ξέχασε. Θυμήθηκε να μην ξεχάσει και ξέχασε να θυμηθεί! Θυμήθηκε τις εβδομηνταέξι μέρες και ξέχασε τα εβδομηνταέξι ιερά βιβλία από Γεννέσεως έως Αποκαλύψεως, που κάθε τους λέξη προεικονίζει, προφητεύει, φανερώνει πως ο Ερχόμενος είναι ο Ιησούς, Ανθός του  Ιεσσαί. Θυμήθηκε να υπολογίσει τις σαράντα μέρες και λησμόνησε όλες τις καρτερούσες ψυχούλες που και φέτος τόσο το πρόσμεναν το σαρανταλείτουργό τους και μια ακρίτσα στο δισκάρι το ιερό της μνημόνευσης. Θυμήθηκε τις δώδεκα μέρες που μένανε ακόμα και ολότελα του διέφυγε πως η εορτή δώδεκα μέρες κρατά,  μαζί με όλα τα ευλογημένα και τα παραδομένα από πάππους και γονήδες έθιμα και όλες τις γιορτάδες μέσα στην Εκκλησιά,  που την ψυχή αναπαύουν. Θυμήθηκε  τον κατάλογο με τους καλεσμένους τον γεμάτο και ξέχασε του Κυρίου την προτροπή … …ἐὰν σπσησθε τος φλους μν μνον, τ περισσν ποιετε; Θυμήθηκε την κατάσταση με τις αγορές και όλα τα τακτοποίησε και όλα ένα –ένα τα διέγραψε,  μα άφησε γεμάτη   τη λίστα που ο μισόκαλος επιμελώς τηρεί, με όσα βαστάνε  την ψυχή ατακτοποίητη.

Θυμήθηκε τα εγκόσμια μα ξέχασε τα υπερκόσμια!

Θυμήθηκε τα ώνια και ξέχασε τα αιώνια!

Δεν ξέχασε κανέναν μα δεν θυμήθηκε τον Έναν…

Ίσως και να θυμήθηκε τοις χείλεσι να Τον τιμήσει , η καρδιά του όμως πόρρω απέχει απ Αυτού… 

Δεν κατέβηκε  έλεγε ο κυρ-Δημήτρης ο Κύριος στη γη για να μας γεμίσει με γιορτές,  γλέντια  και πανηγύρια. Δεν έλαβε σάρκα  για να τονώσει την αγοραστική κίνηση…Δεν ήρθε ο Χριστός στη γη σαν εργοδότης μα σαν Ζωοδότης!

Φτάσανε και φέτος τα Χριστούγεννα! Λίγο καιρό πριν, η Α. μας περίμενε όπως πάντα στην γνωστή της τροχήλατη θέση. Με δυσκολία σειέται  το σώμα. Η ψυχή της αεικίνητη. Κάνει συνεχώς το δρομολόι του Ουρανού. Μέρα νύχτα αρπάζεται με τον πόνο της αγκαλιά και παίρνει προγεύσεις του Παραδείσου. Πονεμένη και Χαρούμενη. Αληθινή η χαρά της.Πόνων ευφρασία όπως την είπε ο Άγιος Νείλος.

-Σας περίμενα! Έχω κάτι να σας δείξω! Καιρό περιμένω να σας το φανερώσω! Είναι μια κάρτα Χριστουγέννων που κάποτε μου στείλανε!  

Περιμέναμε να δούμε κάτι εντυπωσιακό. Με χρώματα και μηνύματα και γράμματα καλλιγραφικά και όλο νόημα βαθυστόχαστα  λόγια. Ξεδίπλωσε ένα κιτρινισμένο χαρτί , κομμένο άτσαλα, από τετράδιο παλιό και ξεχασμένο. Λίγες σειρές με συνηθισμένες λέξεις και ευχές. Οι πιο ανορθόγραφες σειρές με κοινότυπα λόγια που είδα ποτέ μου. Ούτε μια σωστή, ούτε μια πρωτότυπη και ευφάνταστη!

Σας εύχομαι ειγία και χαρά με την εικογένια σας και ευτιχισμένι. μετα σεβασμού.

Δ.Μ.

Τούτο το μήνυμα η Α, το χει  σαν φυλαχτό κρατημένο χρόνια ολάκερα. Δεν το αποχωρίστηκε ποτέ της και ήθελε τόσο να μας το παρουσιάσει! Γιατί άραγε; Οικονόμησε ο Κύριος να νιώσω τούτη την λαχτάρα της! Δεν  είχα αντικρίσει  ξανά όμοια ευχετήρια κάρτα! Ξαφνικά  γίνηκε μπροστά μου το κιτρινισμένο χαρτί,  το πιο πολύχρωμο μωσαϊκό και οι απλές παράδοξα γραμμένα λέξεις , οι πιο αρμονικά τεχνουργημένοι ύμνοι. Γράφτηκε με αγάπη από μια ουρανοπολίτισσα πια γυναίκα που δεν ξέχασε ποτέ της να θυμηθεί. Πως τα Χριστούγεννα σαρκώθηκε ο Θεός και ανέβασε τον άνθρωπο στον Ουρανό! Πως στολισμένη πρέπει να ναι μονάχα η ψυχή, φωτισμένη όχι η πλατεία της πόλης μα η πλατιά καρδιά μας! Δεν την ένοιαξε να ρωτήσει κάποιον διπλανό της για την ορθογραφία και για κάποια με φτιασίδια πασπαλισμένη ευχή. Όχι γιατί δεν βρήκε κάποιον εύκαιρο,  μα γιατί έτσι ευλόγησε  ο Κύριος, με ανεξίτηλα γράμματα να γραφτεί η ταπείνωση και ένα μήνυμα να στείλει σε όλους εμάς τους πολυμέριμνους και φτιασιδωμένους.  Δεν αδημονούσε  όλα τα εφήμερα  να ναι στην εντέλεια,  αλησμόνητα και παραμυθένια   κείνα τα μακρινά Χριστούγεννα! Ήθελε μόνο η ευλογημένη , η άδοξη και αβαρής εκείνη ψυχούλα, όσο πιο γρήγορα να παρηγορήσει με την ανυπόκριτη αγάπη της , την δυσκολεμένη της αδελφή. Παραμύθι και Παραμυθία. Φως Χριστού αιώνιο  και λαμπιόνια που αναβοσβήνουν.


Χριστούγεννα έφτασαν  ξανά. Λίγες ώρες μείνανε  ακόμα. Μετρήσαμε αντίστροφα. Στολίσαμε νωρίτερα!  Σχίζω μια σελίδα από παλιό τετράδιο! Θέλει η ανορθόγραφη ψυχή μου να γράψει δυο λόγια που θα ανακουφίσουν, θα δώσουν ελπίδα, θα ανάψουν μια σπίθα στο σκοτάδι της μεγάλης πλατείας και της στενής καρδιάς μου. Να θυμηθώ και εγώ, να μην ξεχάσω…Αλλιώς θα πεταχθεί τούτο το χαρτί σαν κιτρινίσει, σαν δέντρο κομμένο, σαν λαμπιόνι καμένο, σαν φαγητό  ξινισμένο. Να μην ξεχάσω να  γράψω πάνω του λόγια αληθινά! Μα πρώτα να αναζητήσω  την προαίρεσή μου! Αυτή που στέλνει δύναμη και θάρρος για ομολογία αληθινού Φωτός προαιωνίου.
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το βιβλίο : Δάκρυ στο Εγώ
( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας)
Χριστούγεννα 2016.



Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~