main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

21 Δεκ 2020

Παραμυθία Χριστουγέννων (Ο κυρ Αλέξανδρος και ο κυρ Φώτης μαζί ξανά στον κόσμο…)

 

Φτάσαν στην ξώπορτα φωνές, γλυκολαλούν τραγούδια,
Κάλαντα και παινέματα , μπαξίσια και καλούδια.
Στα χέρια τους το ξάρμενο παλιών ιστορημάτων
κυρ Φώτη σου θυμίζουνε και Άγιο των Γραμμάτων.

Πήρανε άδεια από τον αφέντη Χριστό ο κυρ Αλέξανδρος κι ο κυρ Φώτης, εν έτει δυσχιλιοστώ και εικοστώ , να κατέβουνε τούτο το δωδεκαμέρι, για  να παρασταθούνε σε όσους φτωχούς και ταπεινούς μοιρολογάνε με δάκρυα καυτά και ανυπόκριτα,  που τους στερήσανε την χαρά την απλή των Χριστιανών, που τα πλούτια όλου του κόσμου και τα χρυσάφια όλης της γης δεν μπορούν να την εξαγοράσουν. Φόρεσαν λοιπόν τα μπαλωμένα τους παλτά και οι δυο τους και τις τραγιάσκες τους τις πολυκαιρισμένες και αρχίσανε κρυφά  να σεργιανάνε στα χωριά, τις πολιτείες και στους ερημωμένους δρόμους κάθε που πρωτοξημέρωνε ο Θεός την πλάση, αχάραγα απ τις παραμονές των Χριστουγέννων ως του Αη Γιαννιού,  που όφειλαν να επιστρέψουν πάνω …
Και έβρισκαν συνέχεια τις Γερόντισσες των Χριστουγέννων άγρυπνες και δακρυσμένες να κάνουν γονατιστές μπρος στα καντηλοφώτιστα προσκυνητάρια σιμά στις πόρτες τους και όλο να παραπονιούνται της Παναγίας για το κακό, που τέτοιο δεν ξαναγίνηκε ποτές , να μην τις βρει το πρώτο φως της γέννας του Θεού μέσα στην Εκκλησιά. Και έβρισκαν και παιδιά παραπονεμένα, που δεν τα κατάφεραν  φέτος για πρώτη φορά να μην αφήσουνε ρούγα ατραγούδιστη από καλαντίσματα και παινέματα για τους νοικοκυραίους. Κι οι βουτηχτάδες οι λεβεντονιοί που φέτος  ανήμερα των Επιφανίων δεν έψαξαν βαστώντας την ανάσα τους  Σταυρό ασημοχάρακτο   να βρουν σε πυθμένα αγιασμένο,  έστεκαν με ένα πνιγμένο κλάμα να κοιτούν προς τον λιμένα τον αστόλιστο από δάφνινες αψίδες και λάβαρα βυζαντινά.  Και στον κάθε θλιμμένο Χριστιανό ξεκινούσαν να λεν μια δική τους γιορτινή ιστορία. Παρηγόρησαν οι Άγιοι των αγιωτικών γραμμάτων οι πολυφίλητοι,  αμέτρητες ταπεινές ψυχές με εκείνα τα αλησμόνητα τα λόγια τους. Και επειδή όλο και περισσότεροι τους γύρευαν και τους καλούσαν να μπουν μέσα στα σπίτια τους,σαν είδαν πως δεν θα προκάμουν με τόσους,  έστελναν στο πόδι τους, τους βλογημένους ήρωές τους. Και τα κατάφερναν τούτοι το ίδιο καλά με τους γεννήτορές τους και γέμισαν με παραμυθίες και πονεμένη μα αληθινή χαρά,  μια Ελλάδα ολάκερη!

Σαν σε όνειρο θαρρούμε πως τους ακούσαμε και εμείς,   τον  κυρ Αλέξανδρο και τον κυρ Φώτη,  παραμονές Χριστούγεννα να μας προστάζουν γλυκά να πάρουμε σκαρί αλλοτινό με άρμπουρο αλύγιστο και τον παπά Φραγκούλη πηδαλιούχο και ν ανοιχτούμε ως τον Χριστό στο κάστρο να λειτουργηθεί ξανά …Και στην επιστροφή να βρούμε αραξοβόλι κοντινό στα περιγιάλια του Αϊβαλιού κι έπειτα να τραβήξουμε ως την πιο ταπεινή φάτνη τούτου του τόπου ,  σε μαντρί βλοημένο και σε σπηλιά κεροκαπνισμένη στου Γιάννου του Μπαρμπάκου τα λημέρια …

Μυστήριον ξένον ! Μυστήριο ξένον !

Επαναλάμβαναν συνέχεια του Χριστού οι Απόστολοι. Με αυτούς τους ξεχασμένους περάσανε το φετινό Άγιο δωδεκαήμερο 2020 χρόνια μετά απ του Χριστού την Θεία Γέννηση!  Ο κυρ Αλέξανδρος ο Παπαδιαμάντης και ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου, συντροφιά με αρχαίους…παράξενους ανθρώπους , Χριστιανούς Θεοφοβούμενους, θερμασμένους μ΄ Άγιο Πνεύμα. Κι άλλοτε πάλι, σαν βγαίνανε από τούτων των φτωχών στο πνεύμα ανθρώπων τα σπίτια,  ξανά μονολογούσανε και δάκρυζαν…

Κύριε τα μυστήριά Σου τοις νηπίοις αποκαλύπτεται ….

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο ¨Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί" 
(εκδ. Ιεραποστολ. Σωματείο "Πρόμαχος Ορθοδοξίας") 
και από την εκπομπή με τίτλο Παραμυθία Αγίου Δωδεκαημέρου (3 μέρη)



Απόσπασμα από σειρά 3 εκπομπών με τίτλο "Παραμυθία Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς-Θεοφανείων".  

Μια ιστορία ντυμένη στην μνήμης τα αξεθώριαστα τα χρώματα . Από εκείνες που όσοι πιστεύουν σε Θεό Τριαδικό γνωρίζουν πως είναι αληθινή και δεν ψάχνουν για αποδείξεις για τους δύσπιστους,  να τους πείσουν  για τα αθάνατα και τα αιώνια !

Καλό και ευλογημένο το Άγιο Δωδεκαήμερο !

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~