main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

21 Ιουλ 2010

Εκεί που κάθε μετάνοια πρέπει να πονά ...

-->
Φτάσαμε στ Βατοπέδι τν ρα το πνου, στς δυ τ πόγεμα. μον συχάζει. Τ κμα το μεγάλου του κόλπου νανουρίζει τν πραξία της, σβήνοντας πάνω στ χαλίκια ρυθμικ κα ρεμο. Εμαστε μπροστ στ θολωτν πυλώνα, πο κρύβει στν κοιλότητά του ζωγραφισμένη τν Παρθένο, καθς λοι ο πυλνες τν μοναστηριν, κα περιμένομε ν προβάλη πορτάρης. ρχεται μ τν προθυμία κα τν περιέργεια—δυ χαρακτηριστικ το καλόγερου. Τ πρόσωπ του τραχύ, τ γένεια του σ μοσκλα σ δέντρο, τ πολλ μαλλιά του στενοχωρημένα μέσα στ στεν κυλινδρικ καλυμαύχι. Οτε μς κοιτάζει. πλώνει μόνο τ χέρι του γι τ διαμονητήριο. Τ διαβάζει μ προσοχ κα μ δυσπιστία, πειτα τ στέλνει στν ρχοντάρη γι τν λεγχο. ρχοντάρης τ πηγαίνει στν πιτροπή. πιτροπή μας δίνει τν δεια. νεβαίνουμε μι σκάλα λόρθη, σχεδν κάθετη, κα πέφτομε κατάκοποι στ ρχονταρίκι. Ατ τ ρχονταρίκι δ διαψεύδει καθόλου τν νομασία του. Δωμάτια πνου νετα, κρεβάτια πο κοιμίζουν, καναπέδες πο ξεκουράζουν, τ γαλάζιο τς θάλασσας κι έρας της μέσα στν ξενώνα, λεκτροφωτισμός,—ν νεωτεριστικ νορθογραφία πο κάνει τ Βατοπέδι μέσα στν παρελθοντικν ατ πολιτεία. Πς πρε τέτοιο χαρακτήρα, δν τ ξέρει κα τ διο τ μοναστήρι. νας πηρέτης λαϊκός, ξυρισμένος, μ τακουνάτες παντοφλες, σήκωσε τ πράγματά μας. νας νεαρς καλόγερος μ τν κοντ στρογγυλ θάμνο τς μαύρης του γενειάδας γύρω στ ροδαλ πρόσωπό του, μς καλημέρισεν γγλικ μ τέλεια προφορά. ταν εδε πς καμε λάθος, μεταχειρίστηκε τ λληνικά του. ταν καλόγερος πο ρίστηκε καμαριέρης μας. Δύσκολα στ ξενοδοχεα θ βρίσκαμε ναν τόσο γοργ κα ξασκημένον πάλληλο. Εχε κάμει στρατιώτης στος τελευταίους πολέμους, πηρέτησε πέντε χρόνια στ Λονδΐνο σ' να διπλωμάτη, κι στερα ρθε στ Βατοπέδι, ντύθηκε τ ράσο κι γινε κωδωνοκρούστης. Τ δεύτερη φορ πο ξαναπγα στ ρος, δν τν ξαναβρκα. Εχε ατοκτονήσει. Ποιός, θ τ ξηγήση ατά; λέξη μοναστήρι φέρνει σ' μς τος ρθόδοξους μιν ρισμένη ρχιτεκτονικν εκόνα: μεγάλο τετράγωνο π νωμένα κελλιά, αλ κλεισμένη μέσα στ κελλιά, κα στ μέση τς αλς κκλησία. ν σ' ατ προσθέσωμε τ θεμελιώδη μοτίβα το μοναστηριο, τν ξύλινο ξώστη πο πλώνεται π' κρη σ' κρη στ ξωτερικ τν κελλιν, τ τόξα κα τ κυπαρίσσι, χομε τ μοναστρι, τν κοιν ντικειμενικν εκόνα, τ ρωμαντικ σκιαγράφημα πο βρίσκεται μέσα στ νο τν λλήνων. Πόσα μως νέα σχήματα δημιουργε πάνω σ' ατν τ θεμελιώδη τύπο το μοναστηριο καιρός, ποιος πλουτισμος μπορε ν πάρη ρυθμός, τ βλέπομε στ Βατοπέδι. δ καιρς εχε φαντασία. Προσθέτοντας νάλογα μ τν νάγκη, φτιασε μία πόλη λόκληρη, που τίποτε δν εναι βαρύ, δυσαρμονικό, βιαστικ ξένο. Καμινάδες, μπαλκόνια, πύργοι, παρεκκλήσια, καμπαναριά, χαγιάτια, λιθόστρωτα, κολνες, χωνεύουν τ νώμαλα σχήματά τους μέσα σ μι γενικν ρμονία, σ' ναν, ς τν πομε τσι, γιορειτικ ρυθμό. Καιρς χει τν ασθητική του. Κα τν πιβάλλει. Πόσο ατ τ σχήματα βοηθονε τ να τ λλο! Πς βρίσκομε τν νότητα σ τόσο πλθος μορφν! Πόσο νετα, μέσα στν πέραντην αλή, ψώνεται τ πάμπυκνο τοτο δάσος τν κτιρίων, κα πς λ ξαφνα ζωντανεύει, ταν π τ ψος το ρχαίου καμπαναριο μελωδικ κωδωνοκρουσία καλε τος μοναχος στν προσευχή!
Εναι δειλινό. Κατεβαίνουν μέσα στν λιο νας-νας κα πηγαίνουν στ Καθολικό, πο στέκει μ τ βαθ κόκκινο χρμα του στν αλή. πυκν μοναστικ πόλη ξύπνησεν π τ νάρκη το μεσημεριο. σπερινός. Πρτα, φαίνονται ο γέροι. Τος χρειάζεται ρα ν φτάσουν, κα ξεκινον νωρίς. πειτα κούγεται τ στερε κα γρήγορο βμα τν νέων. Τ νιάτα τους δν ξεχνον τ λύγισμά τους μέσα στ ράσο. Μερικο π' ατος εναι νήσυχες σερπαντίνες, λλοι κρατον τ παράστημα λόϊσο, λεπτ κα σεμν κιονίσκο βυζαντινο τρούλλου. φορεσι τους περιποιημένη. Τ ράσο κατακαίνουργο. Τ πανωκαλύμαυχον ψογο. Εναι αστηρ τ πρωτόκολλο στ Βατοπέδι. ταν μπκα στ Καθολικ κι εδα τος μαύρους των σκιους ν γεμίζουν τ σωτερικ το ναο κρυμμένοι στ στασίδια, ντοιχισμένοι, θλεγε κανείς, δίστασα ν πάρω τ θέση πού μο δωκαν σ’ να στασίδι. κτελοσαν τν κολουθία το σπερινο μ σοβαρότητα, πως καλς τεχνίτης τ ργο του. νιωθα λοιπν πς κανένας λαϊκς δν χει δουλει κε. ζήτησα κάποια γωνιά. λες ο γωνις ταν πιασμένες. λα τ σκοτάδια εχαν καλόγερους. Μ δυσκολία βρκα να πόμακρο στασίδι γι ν παρακολουθήσω λην ατ τν τελετικν αστηρότητα. Ο καλόγεροι εναι τοποθετημένοι, πως πάντα, κατ τάξιν εραρχίας κα ξίας. Λάθη στ πρωτόκολλο δν πιτρέπονται. ρθιοι κρατον τ στασίδια τους. Τ κανονάρχημα γίνεται σύμφωνα μ τ μοναστηριακ παράδοσή του.
κανονάρχης, πο εναι πάντα καλόγερος, πηγαίνει διάκοπα π τ δεξι στν ριστερ ψάλτη, πειδ διος εναι ποχρεωμένος ν κανοναρχήση κα στος δυό. συχα νεμίζεται στς πλάτες του τ εδικό του νδυμα, μαρος αλακωτς μανδύας, προωρισμένος μόνο γι' ατ τν πηρεσία. Στν πρτο νάρθηκα, στ «λιτή», στέκουν ο κουρασμένοι, ο λιγώτερο χρήσιμοι γι τν κολουθία. Στν ξωνάρθηκα, ο ντελς γέροι. Δ θέλω ν κρίνω τν ψαλμδία. μουσικ ατή, μ τν νατολική της τεχνοτροπία, πο δν πακούει σ κανόνα, πως λς ο νατολικές, εναι μι παράδοση κα χει τν ξία τν παλιν πραγμάτων. ς μ ζητομε τ μουσικ ξία τς βυζαντινς ψαλμδίας, τουλάχιστον στ γιον ρος. Περιπλεγμένη μ τ λαττώματα πο βλασταίνουν φθονα μ τν καιρ γύρω στς καλλιέργητες παραδόσεις, γινε μι λαϊκ τέχνη, χωρς σχεδν μελωδικ γραμμή, φορτωμένη κεντήματα, κτελεσμένη μ τημελησία, πο τν κάνει πι μορφη κα σκοτεινή. Δν παύει μως ν εναι κάτι παλιό, κα σν παλι ν χη τ μοναστηριακό του χαρακτρα, ποος, μαζ μ τς μαρες σκις τν καλογέρων, μ τς σπρες γενειάδες, μ τ αστηρ τυπικό, συντελε γι ν διεγείρη τ μυστήριο. λα εναι μοναστηρήσια, λα αστηρ κα θλιβερ κε μέσα. Δειλινό. ς λάμπη ξω λιος, ς πρασινίζουν ο ράχες, ς πηδάη τ κμα. Τ μοναστήρι χει τν ργασία του. σπερινς κρατε ρα πολλή. ν ο καλόγεροι διαβάζουν κα ψέλνουν, μετέωρος Παντοκράτορας, π τ ψος που τν νέβασαν ο ρχιτέκτονες τν πεταχτν τρούλλων, γρυπνε σ λην ατ τν τυπικότητα, κούει, βλέπει, κα εναι αστηρς γι κάθε παράλειψη, γι κάθε μετάνοια πο δν ταν τόσο βαθει στε ν πονέσουν τ κόκκαλα τν γονάτων!
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Ζω το Μεγάλου Μοναστηριο
π τ «γιον ρος». θήνα, κδόσεις στία, 1934. Πηγή:http://ellas60.blogspot.com

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~