main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

30 Νοε 2013

Του Παραδείσου τ' όνειρο... ( Μνήμες Όρους Αγίου .Οκτ 2013 μέρος 10 )


Η κορυφή του Άθωνα και η πανταχού σκιά του ,
Με γαληνεύει πάντοτε μαζί με τα παιδιά του …
Αυτή που λαχταρούν πολύ  να την πατήσουν όλοι
Για να βρεθούν πιο κοντινά προς την απάνω Πόλη …
Απ το Πρωτάτο βήματα ως την Κουτλουμουσίου
Και έπειτα ο κατήφορος μέχρι του Παϊσίου ,
τα μονοπάτια τα ιερά και τα κελιά Αγίων ,
που εικόνες χάρτινες σκορπούν το μύρο των δακρύων….
Του Γαβριήλ του Μοναχού  φιλήσαμε το χέρι
και διδαχές που ταπεινός μόνο να δίνει ξέρει,
γράφτηκαν ανεξίτηλα για πάντα σε βιβλία
που κλείνουν  μέσα αρετές και κάθε αμαρτία,
που οι συνειδήσεις τα κρατούν  και κάποτε θ’ ανοίξουν
να διαβαστούνε δυνατά , τα αιώνια να δείξουν ….  



Το λεωφορείο για Καρυές μας περίμενε έξω απ την πύλη της Μονής Φιλοθέου γύρω στις 8 το πρωί . Ανεβήκαμε παίρνοντας μαζί μας  τις πιο έντονα χρωματισμένες με του Θεού την ωραιότητα εικόνες . Δίπλα μου κάθισε ένας αδερφός που κάτι μου θύμιζε το πρόσωπό του . Είχα να τον δω είκοσι ολόκληρα χρόνια ! Από νέα παιδιά ανταμώναμε ξανά σε ένα λεωφορείο , με προορισμό την πρωτεύουσα της Αθωνικής Πολιτείας . Μόλις είχε κατέβει από την κορυφή του Άθωνα . Μας περιέγραψε με ενθουσιασμό αυτήν την ανεπανάληπτη εμπειρία της ανάβασής του  στα απόκρυμνα μονοπάτια της Αγίας Κορυφής . Εκεί τα ξηρά και άνυδρα προσφέρουν «υγρασία» στην ψυχή , τα γυμνά και τα απαρήγορα την «ντύνουν» με  ευλογία και  Θεία χάρη  . Ίσως η κορυφή του Άθωνα να ναι η πιο κοντινή στην Ουράνια Πατρίδα , την Άνω Πόλη . Δεν έχει σημασία το ύψος της μα η σκιά της …Αυτή που θα γαληνεύει πάντα όσους παραμυθητικά  σκέπασε και εκείνοι την «φορούν» κατάσαρκα  πλέον πανταχού , σαν χειροποίητο Εσταυρωμένο  σε κάθε τους  επίγειο βήμα .
Παντοτινοί Αναβάτες του  βουνού  , Οικήτορες του ονείρου …


Μνήμη ….λαού που σε λένε  Άθω
Εσύ μόνη απ' την φτέρνα τον άνδρα γνωρίζεις
Εσύ μόνη απ' την κόψη της πέτρας μιλάς
Εσύ την όψη των Αγίων οξύνεις
κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις
Πασχαλιάν Αναστάσιμη…
(Οδυσσέας  Ελύτης, Το Άξιον Εστί /Τα Πάθη, Ε'/Ίκαρος)


Οι Καρυές είναι γεμάτες από προσκυνητές . Εύκολα καταλαβαίνεις ποιος φεύγει , ποιος έρχεται και ποιος συνεχίζει . Τα πρόσωπα καθρεφτίζουν συναισθήματα . Ενθουσιασμός , γλυκιά μελαγχολία , ανυπομονησία , μπερδεύονται με τους σύγχρονους ρυθμούς , με το παρελθόν που σκορπά σεβασμό  αλλά και νοσταλγία για όσα δεν έζησες ποτέ…Αρκεί μια  πέτρα στον πλακόστρωτο δρόμο ,   ένας γέρικος κορμός στην άκρη του , ένα κοίταγμα ψηλά σ ένα ερειπωμένο  κελί , ένας ήχος καμπάνας από κονάκι , να σε ταξιδέψουν σε μέρες ένδοξες   μόλις  κλείσεις για λίγο τα μάτια . 
Πήραμε τον δρόμο για Κουτλουμουσίου . 

Το Πρωτάτο ήταν ακόμα κλειστό . Η Βασιλική του κυριαρχεί στην πρωινή πολύβουη πολίχνη . Θα επιστρέφαμε αργότερα να προσκυνήσουμε την Τιμιωτέρα των Χερουβίμ .  Λίγα λεπτά ως την πολυδιάβατη  αυλή της Φοβεράς Προστασίας .  Αφήσαμε τα πράγματά μας στο Αρχονταρίκι . Θα επιστρέφαμε το μεσημέρι για να πάρουμε δωμάτιο . Συναντήσαμε τον γνωστό μας Πατέρα Π. . Το δικό του όνειρο σιγά-σιγά βγαίνει συν Θεώ αληθινό . Φτιάχνει κάτω απ την Κουτλουμουσίου σε γειτονιά των Αγγέλων το δικό του ασκηταριό  . Μας πήγε ως την αυλή του υπό ανέργεση καθίσματος  . Χώματα και πέτρες σχημάτιζαν λόφους . Τα απόκρυμνα λίγο –λίγο και έπαιρναν να ισιώνουν  , να γίνουν και αυτά βάση για ακόμα έναν ταπεινό του Θεού Οίκο . Γαλήνια χαρά στα μάτια του Μοναχού . Πλέον είχε βρει μετά από έμπονη αναζήτηση το δικό του καταφύγιο ηρεμίας και σιωπής . Δίχως πολλά μέσα και πόρους προσπαθεί να οικονομηθεί με του Θεού την πρόνοια , για  να φυτέψει και αυτός άλλο ένα ευσκιόφυλλο  δέντρο  μέσα στο πυκνόφυτο δάσος που ο Άθωνας αιώνια σκεπάζει . 
Είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρει και ευχόμαστε κάποτε να αξιωθούμε να ξημερώσουμε  στο Εκκλησάκι που θα θεμελιωθεί σύντομα…


Κατηφορίσαμε κι άλλο προς τα μέρη της Παναγούδας , η οποία απείχε πλέον ελάχιστα . Δεν θα μπορούσαμε να μην πάρουμε την ευχή του Γέροντα Γαβριήλ. Χτυπήσαμε την πόρτα του . Πάνω της κολλημένα χαρτάκια με ονόματα για προσευχή  από προηγούμενους επισκέπτες .   Δεν πήραμε απάντηση …Θα ησυχάζει , σκεφτήκαμε και καθίσαμε στο καθιστικό κάτω απ το υπόστεγο . Στο τραπέζι υπήρχε ένα παγούρι με δροσερό  νερό και μια σκεπασμένη γαβάθα με λουκούμια . Παρατήρησα για πρώτη φορά το δέντρο που στέκεται απέναντι από την είσοδο του κελιού . Το σχήμα του ήταν εντυπωσιακό . Ένας τέλεια σχηματισμένος Σταυρός …ένας κορμός σαν  αγκαλιά ορθάνοιχτη που καρτερά τον γυρισμό …  Ακούγαμε χτυπήματα από κάπου κοντά . Κάποιος σαν κάτι να μαστόρευε . Ο Αριστοτέλης κίνησε προς τα εκεί . Έπειτα από λίγο ήρθε και μας ανακοίνωσε με ενθουσιασμό ότι ήταν ο Γέροντας Γαβριήλ με ακόμα δυο Γέροντες  και φτιάχναν ένα φράχτη για να μην περνούν τα ζώα . Είχαμε ακούσει ότι ο  Γέροντας πρόσφατα νοσηλεύθηκε και εντυπωσιαστήκαμε όταν ακούσαμε ότι έκανε τόσο κοπιαστικές δουλειές . Ακόμα περισσότερο εκπλαγήκαμε μόλις τον είδαμε να κατεβαίνει προς το μέρος μας με βήμα ανάλαφρο και ταχύ . Τον είχαμε συναντήσει άλλες φορές ακόμα και εξαντλημένο να μας νουθετεί απ το κρεβατάκι του … Τώρα φαινόταν δυνατός …Γέμισε τις καρδιές μας με ελπίδα η όψη του . Δυνάμωσε και εμάς . Ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του Αγίου  πλέον Γέροντος Πορφυρίου  που έλεγε : Να δουλεύεις σαν αθάνατος και να ζεις σαν ετοιμοθάνατος !
 –Παιδιά κεραστήκατε ;  Πάω λίγο μέσα και έρχομαι . Πάρτε αυτό και διαβάστε… μας είπε και έδωσε σε έναν από τους πολλούς που πλέον είχαν συγκεντρωθεί , να διαβάσει ένα θαυμαστό περιστατικό από μια οπτασία γυναικός που είδε τα φριχτώδη  της κολάσεως και τα φωτεινά του Παραδείσου  σε  μια μεταθανάτια εμπειρία …

Η Ζωή μετά την ζωή !
Δεν ήθελε ο Γέροντας να αφήσει έστω και λίγο απ το χρόνο μας να περάσει ανεκμετάλλευτος…Ήθελε εκτός απ τα συνταρακτικά και διδακτικά της αληθινής ιστορίας που ακούστηκε , να μας δείξει τον δρόμο της εγρήγορσης , της διαρκούς αγρύπνιας.... Ύστερα από λίγο βγήκε και κάθισε μαζί μας. Χωρίς προλόγους με την γνώριμη απαλή φωνούλα του άρχισε να μας μιλά : -Παιδιά αν θέλετε να πεινάσετε να αποθηκεύετε ! Αν θέλετε να φτωχύνετε να θησαυρίζετε ! Σε δυο απλά ταπεινά λογάκια του  Χριστού μας οι διδαχές:   Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού οτι ου σπείρουσιν ουδε θερίζουσιν ουδε συνάγουσιν εις αποθήκας και ο Πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών..
Δεν είπε πολλά ο Γέροντας εκείνο το πρωινό…Ήταν όμως τόσο αρκετά για τις ψυχές μας και τόσο επίκαιρα για τις αγχωμένες αδέσποτες μέρες μας . Ο Γέρο –Γαβριήλ μας ευλογεί έναν –έναν ακουμπώντας  την γροθιά του στα κεφάλια μας. Είναι τόσο ιδιαίτερος , τόσο ταπεινός και τόσο ολόψυχος  αυτός ο τρόπος που ευλογεί …Σαν να έχει φυλακισμένη μια καρδιά μες στην χούφτα του , την δική του …Και την προσφέρει χωρίς εξαίρεση σε όποιον τον αναζητήσει …
 Παρατηρεί έναν νεαρότατο Ρώσο με μακριά μαλλιά  που είχε εν τω μεταξύ φτάσει στο κελάκι του Αγίου Χριστοδούλου . Αστειεύεται μαζί του … - Μακριά μαλλιά πείτε του ότι αφήνουν ή οι αφηρημένοι ή οι αφιερωμένοι ! Αυτός τι είναι από τα δυο; -Και τα δυο!  απαντά με χαμόγελο  ο νέος ! –Ε τότε πείτε του να με συγχωρέσει είπε ο Γέροντας και το εννοούσε! Ο νέος έσκυψε και του φίλησε το χέρι  με σεβασμό που μαρτυρούσε πολλά…Τον φαντάστηκα σύντομα αφ… ιερωμένο μπροστά απ την Αγία Τράπεζα κελιού φτωχού σαν του Γέροντα με εικόνες μικρές ακόμα και χάρτινες   μυροβλύζουσες…σαν του Γέροντα … να στολίζουν μικρά  προσκυνητάρια και τους τοίχους του …-Να σας φάει όλους ο Παράδεισος!  μας ευχήθηκε ο φίλος του Γέροντος Παϊσίου …-Μην μου αφήνετε ονόματα παιδιά …Λέω την ευχούλα για όλον τον κόσμο ! Πάτε τώρα  στην ευχή του Χριστού μας !
Πήραμε τον ανηφορικό δρόμο της επιστροφής επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο τις φράσεις του ξακουστού χαρισματούχου  Γέροντα …Να μην μείνουμε στα λόγια παιδιά!  σαν να ακούστηκαν  από μακριά  ίσως και απ την κορφή του Άθω , φωνές Ουράνιων πλέον πρεσβευτών  !
Ξαναμπήκαμε στο Κουτλουμούσι . Ο Γερμανικής  καταγωγής Μοναχός  αεικίνητος , και πρόσχαρος , με διακόνημα του την φροντίδα των επισκεπτών,  αφού μας ενημέρωσε με την χαρακτηριστική του προφορά για το πρόγραμμα του Μοναστηριού , μας τακτοποίησε σε  ένα μεγάλο δωμάτιο στην άκρη του πρώτου  ορόφου με δυο παράθυρα που κοιτούν στην αυλή της Μονής  . Κοιτώ την θολοσκέπαστη κρήνη και το Καθολικό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος . Κάθε φορά όπως η πρώτη … Ξανά  νέες εικόνες και άλλες οράσεις  να γεμίζουν τα Κουτλουμουσιανά θυμητάρια . Μέχρι τον εσπερινό είχαμε τρείς  ώρες μπροστά μας . Ανεβήκαμε ως το Πρωτάτο . Μπήκαμε μέσα και συναντήσαμε τον γνωστό νεότατο Μοναχό τον Εκκλησάρη , που μας «μίλησε» τόσο ένα χρόνο πριν . Μας θυμήθηκε με χαρά και μας ένευσε δείχνοντάς μας προς το Ιερό . Καταλάβαμε ότι η Παναγιά ήταν  στο πιο ταιριαστό και περίβλεπτο για τις ψυχές  μέρος . 

 Εκεί πίσω από την Αγία Τράπεζα η Πανίερη Εικόνα του Άξιον Εστί μας πρόσμενε ....

νώντας σκοπετέας /
Ημερολόγιο Όρους 2013/μέρος 10 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~