main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

7 Οκτ 2011

Συλλέκτης Κυριακών ...


Δεν έμοιαζε με κανέναν κλασσικό συλλέκτη… Από αυτούς που δαπανούν περιουσίες ολάκερες προκειμένου να αποκτήσουν το σπάνιο ,το δυσεύρετο, το μοναδικό …και έπειτα να το βάλουν σε περίοπτη θέση , να το φωτίσουν καλά και να το δείχνουν με καμάρι σε όλους τους επισκέπτες τους , συνοδεία πολλών θαυμαστικών και τυμπανοκρουσιών …πίνακες μεγάλων ζωγράφων, έργα τέχνης ανεκτίμητα φωτογραφίζονται και διαφημίζονται , πωλούνται και αγοράζονται …
Κυριακή πρωί μετά την Εκκλησία επιστρέφαμε μαζί στην κατηφόρα της Παναγίτσας …Κόπιασε στο φτωχικό μου να σε κεράσω καφεδάκι και λουκούμι …πάμε πάνω να δεις το αρχονταρίκι μου !! Μικρό διαμέρισμα πολυκατοικίας ευωδιαστό από θυμίαμα λιβανιού με ελάχιστα έπιπλα ,πολλά βιβλία και εικονοστάσια σχεδόν σε όλους τους τοίχους …Τον απήλαυσα εκείνον τον καφέ με το λουκούμι ,πάνε χρόνια από τότε …
Κάμποσες ώρες συζητούσαμε με τον φτωχό στα υλικά μα ζάμπλουτο στα ουράνια τα του Θεού, αδερφό μου …Το μάτι μου έπιασε σ ένα από τα αμέτρητα ράφια του σπιτιού μια στοίβα από κιτρινισμένα φύλλα …Τι είναι αυτά ; τον ρώτησα ..Αυτή είναι η συλλογή μου ! μου είπε κοιτάζοντας χαμηλά …κατάλαβα ότι από ταπείνωση δεν ήθελε να πει πολλά μα εγώ επέμεινα τραβώντας ένα από τα κίτρινα χαρτιά …Συλλέγεις την Φωνή του Κυρίου ; Ναι είμαι συλλέκτης Κυριακών !! Τα τελευταία είκοσι χρόνια …-Για να υπολογίσω ..χίλιες Κυριακές!!! Θεέ μου πόσες !!!Και δεν έλειψες ούτε μια από την Εκκλησία ;;Έδωσε ο Θεός και δεν έλειψα καμιά …
Τα κιτρινισμένα φύλλα κλείνουν μέσα τους κεχριμπαρένια λόγια που υπογράφουν από το 1952 άνθρωποι μόνο με τα αρχικά τους …δείγμα και αυτό μεγάλης ταπείνωσης .Θυμάμαι τον αδερφό μας να μου λέει πως μόνο με την Αγία Γραφή και την Φωνή του Κυρίου μπορεί κάποιος να οικοδομηθεί πνευματικά …Το έχω διαπιστώσει αμέτρητες φορές …μιας και από εκείνο το Κυριακάτικο πρωινό έγινα και εγώ συλλέκτης Κυριακών ..Και κάθε εβδομάδα στην ημέρα του Κυρίου την γεμάτη αγαλλίαση και ευφροσύνη , την κρατάω με λαχτάρα πάντα και διαβάζω πρώτα το έτος και τον συνολικό αριθμό των φύλλων …τα τελευταία που αντίκρυσα ήταν :έτος 59ον ,αριθ.φυλ .3044 …
Άραγε να υπάρχει κανείς με τόσες Κυριακές στην συλλογή του ;
Φιλαγιορείτης/ν.σ
(Απόσπασμα από την ομότιτλη ραδ.εκπομπή : Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα φώς )

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~