main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

10 Νοε 2012

Μύρισε Παράδεισος ( μέρος η΄)


ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012 VIIΙ
….Δωμάτιο στον δεύτερο όροφο με θέα το πασίγνωστο μολυβοσκέπαστο καθολικό της Κουτλουμουσίου, δίπλα στο ζεστό  αρχονταρίκι με την μεγάλη  βιβλιοθήκη για τους προσκυνητές  και τις πολλές ιστορικές φωτογραφίες στους τοίχους του . Σαν να μην κύλησε μέρα από την τελευταία μας επίσκεψη , Κυριακή της Τυρινής ήταν πριν από πέντε περίπου χρόνια . Όλα γνώριμα , όλα οικεία , με μια ενθουσιαστική αίσθηση επιστροφής σε αγαπημένα μέρη , άσβηστα πλέον στο μυαλό και την ψυχή με τα χρώματα των Αγίων.  Όπως αυτά που  μοναδικά τόσους αιώνες και ανεξίτηλα  σου εντυπώνονται μόλις τα μάτια σου πέσουν πάνω στην Φοβερά Προστασία , την σπάνια αυτή εικόνα της Παναγιάς , της Προστάτιδος της Μονής . Λίγο πριν είχαμε αγοράσει από τις Καρυές , μια μικρή πλαστική εικονίτσα , αντίγραφό της για ευλογία . Στο πίσω της μέρος διαβάσαμε :
Αυτή η εικόνα της Θεοτόκου ήταν το μόνο αντικείμενο που σώθηκε από μια φοβερή πυρκαϊά, η οποία κατέστρεψε ολόκληρο, ένα μετόχι της μονής στην Κρήτη. Μεταφέρθηκε στη μονή, όπου εξακολουθεί να επιτελεί πολλά θαύματα, όπως μαρτυρείται από τους Πατέρες της μονής και τους προσκυνητές. Σε πρόσφατη πυρκαϊά του δάσους της Μονής, οι μοναχοί έτρεξαν επί τόπου με την εικόνα και σε λίγο ραγδαία βροχή σταμάτησε την καταστροφή. Βρίσκεται στο τέμπλο παρεκκλησίου του Καθολικού και την Τρίτη της Διακαινησίνου λιτανεύεται από το μοναστήρι στο Πρωτάτο, όπου ανταποδίδει την επίσκεψη του “Άξιον Εστίν”, που έχει γίνει την προηγούμενη μέρα στο Κουτλουμούσι.
Στις 4 το απόγευμα βρισκόμασταν αντίκρυ στο προσκυνητάρι Της . Δίπλα μας κάποιοι αδερφοί μετάνοιζαν συνεχώς μπροστά της . Εσπερινός του Αγίου Κοδράτου και του Προφήτη Ιωνά , αυτού που προέγραψε μέσα στο κήτος την τριήμερη έγερση του Χριστού μας  . Οι συνειρμοί που γεννιούνται στην θύμιση του βίου του «μικρού»προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης μας κάνουν να φοβόμαστε μα και να ελπίζουμε . Μια παγκόσμια νέα Νινευή , έδρα πλάνης μάταιων καλλωπισμών και οργίων, είναι σήμερα  ο έξω κόσμος . Και εμείς σύγχρονοι   Νινευίτες . Κάθε Μοναχός και του Θεού εκλεκτός ένας νέος Ιωνάς , μας μεταφέρει το μήνυμα της επερχόμενης καταστροφής, καλώντας μας σε μετάνοια . Αυτή είναι η μόνη ικανή να  φέρει την αγαθότητα του Θεού, πάνω από τη δικαιοσύνη Του. Οι Νινευίτες του τότε μετανόησαν και νήστεψαν για σαράντα ημέρες μεταστρέφοντας την Θεϊκή απόφαση . Οι Νινευίτες του σήμερα μπορούν να ακούσουν  άραγε  ευκρινώς τις εύηχες σάλπιγγες των θείων κριμάτων ;
Στην τράπεζα λίγος χαλβάς με ελιές και ντομάτα στεγνά από λάδι  περίμεναν όλους εκείνους που θ αξιώνονταν να μεταλάβουν την επομένη .
Έπειτα , εν όσο  διαρκούσε το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς εμείς προσκυνήσαμε μαζί με την κάρα του Αγίου Αλυπίου τμήμα της Κάρας της Αγίας Παρασκευής , το χέρι αυτού που έγραψε την σωτήρια προτροπή : «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον» , ενός εκ των τριών Θεολόγων της πίστης μας του Αγίου Γρηγορίου, μα και το δεξί πόδι της Αγίας Άννης . Οι ιεροί συνειρμοί συνεχίζονταν στο Κουτλουμούσι …Ο Νικόλας μας φανέρωσε το πόσο συγκλονίστηκε μιας και θεώρησε πως αφού προσκύνησε την σύναιμη Θεοπρομήτορα ήταν σαν να ασπάστηκε την ίδια την Παναγιά . Μια ευλογημένη υπερβολή  ,φανέρωνε για ακόμη μια φορά το θαυμαστό δέος που πρέπει να μας κυριεύει κάθε φορά που συναντιόμαστε με τις απτές για τις αισθήσεις μας  αποδείξεις της Θείας παρουσίας . Για την αξία τους , λίγα λεπτά αργότερα συζητούσαμε καθισμένοι στην λιτή του καθολικού με τον Πατέρα Γ.
Στενοχωριέται που οι σύγχρονοι Μοναχοί όπως λέει κρατούν περισσότερο το κινητό από το κομποσκοίνι . Εμείς αντιτάσσουμε πως ελάχιστους τέτοιους έχουμε συναντήσει στις μέχρι τώρα οδοιπορίες μας . Εκείνος νοσταλγεί τους παλιούς …
-Αδερφοί μου παλιά το θαύμα ήταν η καθημερινότητα του Μοναχού ….Δεν ήταν κάτι το σπάνιο , το δυσεύρετο , μα το φυσικό …σήμερα όποτε συμβαίνει κάποιο θαυμαστό γεγονός το κουβεντιάζουμε για χρόνια …παλιά δεν υπήρχε μέρα που να μην κυλά με θαύματα και θαυμάσια ….Καταλάβαμε όλοι την αγωνία του και νοιώσαμε ακόμα πιο υπεύθυνοι για τις δικές μας βιωτές …Αν αυτοί εδώ νοιώθουν ότι δεν ευαρεστούν στο ελάχιστο τον Θεό φαντάσου εμείς ….-Μετάνοια παιδιά μόνο αυτό …ήταν τα τελευταία του λόγια . Μας μοίρασε μικρές ευλογίες , εικόνες και κομποσκοινάκια αλλά και μερικές ψυχωφελείς σελίδες γραμμένες για τον Παππού Παϊσιο όπως μας είπε . Ο Μιχάλης έρχεται και μας ψιθυρίζει εμφανώς έκπληκτος  :-Μου έδωσε μια εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα ..Ξέρετε είναι ο προστάτης μου …Όπου κι αν βρίσκομαι πάντα με έναν απίστευτο  τρόπο αυτός με ακολουθεί …Που το ήξερε ο πάτερ  Γ ;Δεν περίμενε απάντηση…Θυμήθηκε αυτά που ελάχιστα πριν είχε ακούσει από κείνον …. το θαυμαστό  είναι  η καθημερινότητα του Μοναχού!
Η Παναγούδα σαν πίνακας προβάλλει μπροστά σου όταν παίρνεις τον κατηφορικό δρόμο στο πίσω μέρος της Μονής . Κάναμε έναν μικρό περίπατο και αγναντέψαμε προσευχητικά όλους τους σεπτούς  Γέροντες, που είχαμε άλλοτε επισκεφθεί στα ασκητικά τους κονάκια . Είχα ακούσει , πως τα βράδια του χειμώνα  ,από παντού σ αυτά τα μέρη κάποιοι παλιότερα , έβλεπαν να ξεπηδούν από τις στέγες  φλόγες ικεσίας , σπίθες  σμιξήματος ουρανού και γης . Ήμουν σίγουρος βλέποντας το κελί της Παναγούδας  πως ακόμα υπάρχουν τέτοιες καθαρές καρδιές που ατενίζουν τους φλογερούς ικέτες του Θεϊκού ελέους…κάθε νύχτα χωρίς σταματημό .
Στο δωμάτιό μας πριν καληνυχτιστούμε  αρχίσαμε χαμηλόφωνα  να διαβάζουμε ένα βιβλίο που όλοι μας αγαπάμε . «Ασκητές μέσα στον κόσμο» ο τίτλος του . Γραμμένο λίγα μόλις λεπτά  μακριά από εκεί που βρισκόμασταν …στο κελί του Γέροντος Ευθυμίου στην Καψάλα . Η ιστορία μιας σύγχρονης ασκήτριας , που ποτέ μεν δεν πάτησε στο περιβόλι της Παναγιάς μα έζησε με φρόνημα ηρωικό και αγιορείτικο  , της συγχωρεμένης Κονιτσιώτισσας Κυρίας Καίτης Πατέρα μας έκανε να την μακαρίσουμε συνεπαρμένοι από τον Θεϊκό της πόθο και  την αχόρταστη για αδιάλλειπτη ένωση με τον Ζώντα Θεό οδοιπορεία  της . Έκανε κάθε νύχτα με όποιο καιρό ,  χιλιόμετρα ολόκληρα  προκειμένου να μην μείνει αλειτούργητη ούτε μια μέρα στη ζωής της , για να βρει Εκκλησιά ανοιχτή και Παπά ντυμένο μ άμφια να λάβει απ τα χέρια του άχραντο σώμα και τίμιο αίμα Χριστού . Και το αξιώθηκε  μέχρι την τελευταία της αναπνοή να υποδέχεται ακατάκριτα τον αγιασμό των αχράντων μυστηρίων εις ίασιν ψυχής τε και σώματος …Κλείσαμε τα μάτια μας και ευχηθήκαμε να αποκτήσουμε και εμείς κάποτε έστω και στο ελάχιστο την δίψα αυτής της Αγίας μορφής  για τις  επουράνιες δωρεές …Αυτές που σε λίγες ώρες θα αξιωνόμασταν να μεταλάβουμε και εμείς οι ταλαίπωροι , με τις τραυματισμένες ψυχές …
Πριν ξεκινήσει ο εξάψαλμος βρισκόμασταν όλοι στα στασίδια πίσω από το δεξί αναλόγιο . Σε λίγο ο Γέροντας Ι .άρχισε αργά με την γερασμένη του φωνούλα να τον απαγγέλει …Κατανυκτικά ,εμφατικά, ήταν σαν να τον ακούγαμε όλοι μας για πρώτη φορά …Δίπλα μου ένας αδερφός στέκεται κυριολεκτικά ασάλευτος…Το πρόσωπό του έχει πλημμυρίσει από δάκρυα …Δεν τα βλέπω μες στο σκοτάδι , ούτε τα ακούω …Είναι βουβά διαμάντια κατάνυξης και σωτήριας συντριβής , αγάπης ανυπόκριτης , ελπίδας αιωνιότητας .  Ο Πατήρ . Γ. εξομολογεί στο εκκλησάκι της Φοβεράς Προστασίας . Εξαγνιστικές παντοτινές στιγμές για κάθε εσκοτισμένη ψυχούλα  στο γλυκό ημίφως της Παναγιάς… Γύρω στις έξι μεταφερθήκαμε για την Θ. Λειτουργία στο παρεκκλήσι που φτιάχτηκε πρόσφατα στην είσοδο του Μοναστηριού , εκεί που παλαιότερα ήταν η έκθεση . Θεέ μου ,πώς όλα τα κτιστά μεταμορφώνονται υπερκόσμια με την δική Σου και μόνο παρουσία …. Μια μικρή αίθουσα είχε μετατραπεί σε ολόλαμπρο Θεϊκό κατοικητήριο … Μεταλάβαμε μέσα σε μια πανευφρόσυνη ατμόσφαιρα και έπειτα ο Πατήρ. Γ . μας έβαλε να διαβάσουμε την Ευχαριστία . Νοιώθαμε εκστατικά ευλογημένοι και θέλαμε να εγκλωβίσουμε αν γινόταν κάθε δευτερόλεπτο εκείνου του πρωινού . Ανεβήκαμε έπειτα στο δωμάτιό μας χωρίς ν ανταλλάξουμε πολλές κουβέντες και κοιμηθήκαμε ήρεμοι και γαλήνιοι για δυο ώρες . Μέχρι να μας ξυπνήσουν οι αστραπές και το χαλάζι που έπεσε για πολύ ώρα στα μέρη των Καρυών …( συνεχίζεται ) 
νώντας σκοπετέας 

 Αναζητήστε τις προηγούμενες οδοιπορίες μας στα Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια της Αθωνικής Πολιτείας στις αναρτήσεις με τίτλο : Επιστρέφοντας από όρος ( 6 συνέχειες) και το Άγιο όρος μέσα μας ( 10 συνέχειες


Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~