main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

11 Απρ 2021

Το γνώριμο άγνωρο …( Εις μνήμην Αγίου Γέροντος Χριστοδούλου)

 

 Μέσα δεκαετίας του 80. Καλοκαίρι ..Στην κατασκήνωση …των παιδιών η χώρα στον Κάλαμο…Μία ώρα από το σπίτι στην Αθήνα,  μα τόσο μακριά ταυτόχρονα από την γκρίζα καθημερινότητα, σε ένα περιβάλλον που θύμιζε παράδεισο . Οξυγόνο σε αφθονία, γαλάζιο και  χαρά σε πλησμονή. Παιχνίδι , τραγούδι , δροσιές, φιλίες, ζωή …

Για μια οκταετία περίπου, αυτό το καλοκαιρινό όνειρο μονοπωλούσε ολοχρονίς τον συναισθηματικό μου κόσμο , έγινε κάτι σαν σκοπός και προορισμός …Ακατάργητο και αδιαπραγμάτευτο το να με βρεί ο Ιούλιος στα μέρη του Καλάμου . Δεν υπήρξε Αύγουστος επίσης αδάκρυστος και εγώ να μην  τραγουδώ το κατασκηνωτικό ….όχι δεν χωριζόμαστε για πάντα βρε παιδιά και θα ξανανταμώσουμε εδώ μαζί ξανά … Μα ήρθε η ώρα της ωρίμανσης και των σπουδών …Και έγινε μακρινό το πευκοσκέπαστο ονείρατο με τα κελαρυστά νερά και την ανεμελιά της χώρας των παιδιών …Μια χώρα βέβαια χωρίς έστω μια Κυριακή να υμνολογεί τον Κύριο , με μια τυπική προσευχή απ τα μεγάφωνα αν θυμάμαι και καλά …Πολλές φορές απ την σκηνή μας εκεί στης 11ης κοινότητας τα μέρη, βλέπαμε το βουνό και κάτι φορτηγά αργοκίνητα και φορτωμένα με υλικά ολοένα να πηγαινοέρχονται στον χωματόδρομο …Αργότερα …πολύ αργότερα,  έμαθα που πήγαιναν εκείνα τα φορτηγά …

Πέρασαν περίπου 30 χρόνια από την τελευταία μου κατασκηνωτική περίοδο . Η ανάμνηση διατηρεί χρώματα έστω και ξεθωριασμένα , μα επικαλύπτεται από το απαιτητικό σήμερα και την αδιακρίτως επεμβατική μέριμνα. Πλέον διηγούμαι στα παιδιά μου την ομορφιά εκείνων των καλοκαιριών …Αν είχαμε και μια εκκλησούλα και έναν παππούλη τις Κυριακές …μόνο αυτό έλειπε …το πιο σημαντικό βέβαια…Καλή η ανάπτυξη των δεξιοτήτων και η καλλιέργεια στην κοινωνικότητα μα υπάρχει και μια αθάνατη ψυχή που γυρεύει Το Φως …

2016 .Μέσα στο χαρμόσυνο Πεντηκοστάρι χτυπά το τηλέφωνο …Στην άλλη άκρη μια απαλή ευγενική φωνή, βγαλμένη από σελίδες Ευεργετινού …Χαίρετε, είμαι ο πατήρ Χριστόδουλος, από την Μονή του Αγίου Συμεών στον Κάλαμο …

Την Μεγάλη Παρασκευή ήμουν ασθενής . Ζήτησα από τους πατέρες να μου βάλουν τον σταθμό της Μητροπόλεως Χαλκίδος και άκουσα την εκπομπή σας . Εύχομαι να συνεχίζετε προς δόξαν Θεού . Θα θέλαμε να σας καλέσουμε στην Μονή, για μια ομιλία πάνω σε κατηχητικό λόγο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου…Τι λέτε;

Δέος με καταλαμβάνει …

-Γέροντα να είναι ευλογημένο ! Ζητώ προκαταβολικώς συγγνώμη για την ανεπάρκειά μου …

-Ελάτε και ο Άγιος θα σας δυναμώσει !

Μετά από λίγες εβδομάδες , Κυριακή απόγευμα μαζί με τον Θεοδόσιο τον π.Χρυσόστομο, πνευματικό του τέκνο, και τον π.Ιωσήφ ακολουθούσαμε μετά την Εθνική  τις πινακίδες για την Μονή …

Σε μια στιγμή ο χρόνος σταμάτησε …ή μάλλον γύρισε 3 δεκαετίες πίσω…Ακινητοποίησα το αυτοκίνητο αποσβολωμένος μιας και βρισκόμασταν,  δίχως να το καταλάβω, σε ένα από τα πιο γνώριμα και ονειρεμένα μέρη των αναμνήσεών μου …Στην πύλη της κατασκήνωσης …Εκεί ξεκινούσε το τελευταίο ανηφόρι για την Ιερά Μονή του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου . Κατάλαβα τότε που πήγαιναν τα φορτηγά πριν τόσα χρόνια και έπειτα από λίγο, ο ίδιος ο Γέροντας μου εξιστορούσε, ότι τότε που εμείς σαν παιδιά αμέριμνα σεργιανούσαμε στις γειτονιές της Kiderland,  ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος, σχεδόν τυφλός,  μια καλοκαιρινή μέρα Ιουλίου του 1987 υπεδείκνυε με θαυμαστή ακρίβεια ερχόμενος στο χέρσο ακόμα οικόπεδο, που θα ανεγερθεί το κάθε οίκημα , που θα βρεθεί νερό , ποιοι είναι οι γείτονες και που ακριβώς βρίσκονται τα σπίτια τους …Έπειτα ευλόγησε και τις 4 μεριές του ορίζοντα ! Σκέφτηκα πως σίγουρα ήρθε τότε και στις σκηνές μας και μας είδε και μας σπλαχνίστηκε ….Και πως η δική μου ευλογία ( ναι το ξέρω πως είναι σκανδαλώδες) ήταν κάποτε να ξαναγυρίσω σε μέρη που τόσο ερωτεύτηκα,  για να τα αγαπήσω πια  αληθινά, με την αληθινή Αγάπη την αιώνια .

Σήμερα 4η Κυριακή των νηστειών, τα θυμήθηκα όλα τούτα που ο πατήρ Χριστόδουλος σε μέρα πανηγυρική και ολοφώτεινη, ξεκίνησε να συναντήσει Εκείνον που μόνο λάτρεψε και πόθησε και που δεν έπαψε  ποτέ  να αγωνίζεται γι αυτό   δουλαγωγόντας το σώμα, ανεβαίνοντας την κλίμακα των αρετών …Του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ξημερώνοντας…

Ομότροπος αυτός με τον μέγα ανατόμο της πίστης μας   Άγιό του Άγιο Συμεών τον τόσο πεφιλημένο…

Και μια κλίμακα πλέον με σαράντα σκαλοπάτια για τον Άγιο Γέροντα  ως την τελική απόκριση…

Για την προηγούμενη με τα τριάντα, έγινε χάριτι Θεού μύστης πνευματέμφορος στην διδασκαλία αναβάσεώς της… Πάθη και αρετές οι βαθμίδες αυτής της σκάλας .Τα πάθη μπορούν να σε κατακρημνίσουν , να σε κρατήσουν στο σκοτάδι , οι αρετές να σε ανεβάσουν στο Φως .

Κάθε λεπτό οδηγεί στην σωτηρία . Το στάδιο των αρετών, καθημερινός τόπος της ψυχής και στο εφήμερο εδώ τα βραβεία και οι αρραβώνες των αθλητών . Πρόγευση αιωνίου …Χρηστός ο Κύριος ! Ο Χριστός μόνο στο κέντρο ! Ο κόσμος απέναντι…

Ήρθε η ώρα της γεύσης της Βασιλείας των Ουρανών Άγιε Γέροντα ! Σε περιμένουν να σε υποδεχτούν μαζί με τον Άγιο Θεολόγο ο πατέρας σου Χερουβείμ και η συντροφιά της Παρακλήτου,  ο ευεργέτης σου Άγιος Καλλίνικος και τόσοι ακόμα …

Με τα αδιαλείπτως ολάνοιχτα πνευματικά σου μάτια, έβρισκες πάντοτε τον τρόπο να κάνεις τα ψυχώλεθρα άγνωρα γνωστά και να αλλοιώνεις όσες ψυχές ο Θείος Έρως έστελνε με τρόπο θαυμαστό  στην ευλογημένη ποίμνη σου .

Πρέσβευε στον θρόνο του Δικαίου Κριτού υπέρ ημών των αμαρτωλών .

Νώντας Σκοπετέας

11-04-2021 Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος .

 https://www.youtube.com/watch?v=2RXIRvgMzpg&ab_channel=%CE%A3%CF%84%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%9D%CE%AF%CE%B1%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%A6%CE%B7

Σκανδαλωδώς η αγάπη του με προκάλεσε και πάλι ύστερα από λίγο καιρό...Τότε κάθισε σιμά μου και προλόγισε ξεκινώντας να ψέλνει αναστάσιμα ...Ευωδιαστές οι ανάσες του ...Θυμητάρι το παραπάνω από εκείνη την ημέρα του Κυρίου ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~