main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

12 Δεκ 2014

Στου Αγίου Σπυριδώνου την γιορτή!

 
Είναι κάποια  λάθη στη γλώσσα του λαού μας,  που ακούγονται τόσο τρυφερά, τόσο αγνά, τόσο όμορφα, τόσο πηγαία, τόσο αναγκαία για τις ψυχές που τα απολαμβάνουν...Είναι η Θεία Χάρις που κάνει τούτα  τα λάθη να μην φαίνονται μόνο, μα να είναι αυτά τα σωστά! Να γίνονται παράδοξα ο κανόνας! Δεν τα κοκκινίζει, ούτε τα σβήνει κανένα χέρι σπουδαγμένου δασκάλου και διορθωτή. Θαυμαστικό στέκει δίπλα  τους! Και νοσταλγία για όλες τις μνήμες που πέμπουνε,  κάθε φορά που λαλούνται  από στόματα  μελίρρυτα…     
   Ο Πάτερ! ακούς να λέγεται στ’ Αγιορείτικα αγιομέρια. Το ορθό είναι ο Πατήρ…έτσι δεν είναι;  Μα αυτό το Πάτερ έχει κατοχυρωθεί στο λεξικό της ζωής μας, από γραφίδες που μοσχομυρίζουν λιβάνι. Ο Κυρ Φώτης σου ρχεται στο μυαλό και ο Κυρ Αλεξανδρής, ο Σκιαθίτης ψάλτης με τα χαριτωμένα του σχόλια για τις καταβασίες των Χριστουγέννων, παραμονή Γεννήσεως στην βάρκα για το κάστρο και του Χριστού την Εκκλησιά, τότε που νόμιζε ο ευλογημένος πως ο ανυψώσας το κέρας ημών ήταν κάποιος μικρανεψιός…
Μα και όσα διαβάζεις και ακούς για Βαγγέλια και Ξαπτέρυγα, σου θυμίζουν τα απλοϊκά γεροντάκια των Σαρακοστών του Κόντογλου και τις αγράμματες μανάδες τις παλιές  με τα παιδιά τους, βουρκωμένες κάτω απ το πετραχήλι και τη σκιά του Ευαγγελίου της Κυριακής και της Γιορτάδας, κι ας μην καταλάβαιναν γρι απ του Χριστού μας τα θάματα και τα λόγια στα αρχαία τα ρήματα.   
                 
   Αχ πόσο όμορφα φέρνει δίπλα του ο λαός μας τους λατρεμένους του Αγίους! Πως λαχταρά η ψυχή τις παράδοξες κείνες  επικλήσεις τους, σαν σιμώνει η μεγάλη ημέρα της οσίας τους μνήμης.  Του Αγιαντρέου ή του Αγιαντριός,του Αη Μηνός,του Αη Βασιλειού, του Αη Γιαννιού, της Παπαντής, των Ταξιαρχώνε, του Αη Γιωργιού και πόσες ακόμα βλογημένες γλωσσοπλασίες…
                                                                    Στην σημερινή την εκπομπή
του Αγίου Σπυριδώνου ζητούμε την ευκή !
Την ώρα που κοιμόμαστε
κερί που καίει ευχόμαστε …
Ο Άγιος να τρέχει , όσους τον καλούν να σώνει
και μύρια ακόμα ζεύγη με πατούμενα,
όλον τον κόσμο να γυρνά και όλο αυτά να λιώνει …

 
Νώντας Σκοπετέας
Από το βιβλίο: "Αὐτοὶ οἱ παράξενοι Χριστιανοί…"
Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας 2021 
Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο :
Στου Αγίου Σπυριδώνου την γιορτή 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~