Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

11 Νοε 2018

Όσο ανασαίνω θα διψώ!(Άγιο Όρος 2018)Μέρος3



Συναξαριού άγιες μορφές δίπλα μας παραστέκουν
Στεφάνια για τους εκλεκτούς  οι  αρετές τα πλέκουν
Συγχώρεση κι υπομονή , αγάπη με θυσίες,  
εχθρό τον διώχνουν μακριά , γίνονται πανοπλίες!

Στο φάσμα το ολοφώτεινο , σε πρίσμα Παραδείσου
Σοφίας λόγια συναντώ  που λένε : Αγωνίσου !
Θεόκλητος γέρον μαχητής της Ορθοδόξου πίστης
Άτεγκτος πλάνων ελεγκτής ,  Πατέρων σπάνιος   μύστης !

        Αγρύπνια μεγαλόπρεπη  προς χάριν του Παρθένου !
                                      Υιού Βροντής τα ρήματα , σφόδρα Ηγαπημένου !
                                    Αγάπη κήρυξε αυτός , μα στα πιο κάτω γράμματα,   
                                         δίδαξε την υπακοή στα Θεία τα εντάλματα!
Δωμάτιο για τους τέσσερίς μας ακριβώς  απέναντι από το ξωκκλήσι το κρυφό στο δυτικό τμήμα της Διονυσίου . Μια πόρτα και λίγα σκαλοπάτια, μας ανεβάζουν στον περίοπτο εξώστη του καθολικού ! Αισθανόμαστε δέος σαν ατενίζουμε τον κυρίως Ναό από του Παντεπόπτη τα υψηλά δώματα! Ένα πετραχήλι αφημένο πάνω σε ένα στασίδι μαρτυρά πως στο σκοτεινό αυτό μέρος που λίγοι γνωρίζουν , όλο και φωτίζονται ψυχές που επιστρέφουν. Ξαναγυρίζουμε  στο αρχονταρίκι.  Ακόμα ούτε μεσημέρι δεν έφτασε στην πρώτη μας μέρα και εμείς δεν σταματάμε να ψυχογραφούμε νέα θαυμάσια … Ο παπά Συμεών βρίσκεται ακόμα στο αρχονταρίκι με προσκυνητές !Έχει  ανοίξει το συναξάρι που φωλιάζει μέσα στην φιλόχριστη και φιλάγια ψυχή του ! Παίρνει αφορμές από τις σελίδες της πίστης μας με τους θαυμαστούς βίων των θεραπόντων του Χριστού μας , των αθλοφόρων μαρτύρων, των φωστήρων και υπερμάχων της μόνης αλήθειας !
-Τι πραότητα τι υπομονή και τι επιμονή είχε εκείνος ο Άγιος Παύλος ο Απλούς !  Συνέλαβε την γυναίκα του να μοιχεύει !  Πήγε και βρήκε τον Μέγα Αντώνιο όντας 60 χρονών ! Και του ζήτησε να τον κρατήσει κοντά του ! Εκείνος ανένδοτος αρνήθηκε ! Σου λέει σε τέτοια ηλικία δεν θα μπορέσει  να παλέψει στην έρημο …-Δεν σε δέχομαι του λέει , να φύγεις …Έμεινε έξω από το κελί 3 μέρες χωρίς νερό και τροφή ! Θαύμασε ο καθηγητής της ερήμου την δύναμη και την δίψα για αφιέρωση ! Του έβαλε μετά τέτοιες δοκιμασίες μπας και τον έκαμπτε ώστε να φύγει και  να κοινοβιάσει  ! Άλλος δεν θα άντεχε ! Εκείνος ακλόνητος ! Έμεινε τελικά ! Έφτασε σε δυσθεώρατα ύψη χάριτος και Αγιότητος ! Τώρα που λέμε για τον βίο του θυμήθηκα μια φορά που όταν είχα βγεί έξω εξομολόγησα μια γυναίκα που μοίχευε …Απλούς κι ο άντρας της …Δεν την έδιωξε ! Γνώριζε και υπέμενε παρ΄ολο που θα μπορούσε να χωρίσει και όπως λέει το Ευαγγέλιο …Κι όμως την περίμενε …Επέστρεψε εκείνη λοιπόν , εξομολογήθηκε και τώρα ζει συνεχώς εν μετανοία και αγάπη με την οικογένειά τους …Τι στεφάνια χαρίζει η υπομονή παιδιά! 
Και η θυσιαστική αγάπη! Τι όπλο αγιότητος και ομονοίας ! Πως το τρέμει ο μισόψυχος εχθρός , που όλο να σπέρνει διχόνοια και χωρισμούς θέλει! Να σκέφτεσαι πρώτα τον άλλον !   Να σκέφτεσαι πρώτα τα παιδιά σου , την γυναίκα σου , τον κάθε πλησίον . Να είσαι Γέροντας και πρώτα να μεριμνάς για τα καλογέρια σου ! Θυμάμαι τον Γέροντα Αβιμέλεχ τον Μικραγιανναννίτη …Μας το διηγιόταν ο πατήρ Γεράσιμος ο Υμνογράφος ο μακαριστός ! Έκανε πάντα προσευχή να μην ασθενήσει στα γεράματα  και ταλαιπωρηθούν τα καλογέρια του ! Πέντε μέρες κράτησε μια μικρή ασθένεια και έφυγε οσιακά ! Πατρική αγάπη άγρυπνη και αυστηρή όμως , όποτε το καλεί το συμφέρον της ψυχής εκείνου που σου εμπιστεύθηκε ο Κύριος  ! Όχι χαϊδέματα και γλυκανάλατα θωπεύματα ! Όν αγαπά παιδεύει ο Κύριος ! Μαστιγοί δὲ πάντα υιὸν ον παραδέχεται…
Περπατούσε λέει ο Άγιος Σάββας με έναν μαθητή του και συναντήθηκαν οι δρόμοι τους με μια νέα γυναίκα …Λέει ο Άγιος στον υποτακτικό : Το καημένο το κορίτσι ! Τόσο όμορφη και να είναι αλλήθωρη! –Όχι Αββά μου , του απαντά ο νέος ! Υγιέστατα είναι τα μάτια της !-Ώστε την αντίκρισες στα μάτια ε ; Έξι μήνες κανόνα του έβαλε! …Εκ του οράν τίκτεται το εράν!
Πως τα καταφέρνουν οι Αγιορείτες και τα φαινομενικά ασύνδετα τα ενώνουν !Χάρισμα εκπληκτικό !  Σαν  να πηγαίνουν από το ένα θέμα στο άλλο …Νοτάρια η ψυχή σου , γράφει ταχέως κάποιες φορές μέσα στο αδιάκοπο και αείρροο των λόγων τους , χωρίς να αντιλαμβάνεται ευθύς εξ αρχής το βάθος και το μήνυμα ! Μα ύστερα που τα επεξεργάζεσαι, καταλαβαίνεις ότι ένα πρίσμα όλα τούτα τα περικλείει , αυτό το σωτηρίου Φωτός !  Στο φάσμα του τούτο το φωτοβόλο  το κοιμητήρι κάθε Αγιορείτικης Μονής,  που βρίσκεται στο επίκεντρο ! Ιδίως αυτό το κοιμητήρι της Διονυσίου ! Όσες φορές και να διαβούμε την είσοδό του,  όσα και να γραφτούν αυτόματα μέσα μας,  πάντα θα απορούμε με αυτήν την γαλάζια ομορφάδα , αυτήν την γαλήνη του την περιλάλητη που μια πλούσια  σκιά κυπαρισσιού θα δροσίζει  , από τότε που για πρώτη φορά υποδέχθηκε στα αγιοπότιστα χώματά του τον πρώτο  Διονυσιάτη στα 1375 ! 
Της Σοφίας Σολομώντος τα λόγια πάνω από την πύλη του : Δικαίων δὲ ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος» Διαβεβαιώνει ο στοργικός Κύριος πάλιν και πολλάκις μέσα από τα στόματα των Προφητών και των Αγίων Του , για της αθανασίας την αιώνια ευεργεσία. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Περπατάμε δίπλα τους ! Σε κάθε Σταυρό χαραγμένο  και ένα απόφθεγμα Θεόσοφο. Ταιριαστό κατά περίσταση, βιωμένο απόλυτα στο ελάχιστο του προσκαίρου που διήνυσαν . Ναι στ αλήθεια ! Εύρεν αυτούς αξίους Εαυτού !  Μεγάλες μορφές και πάλι μπροστά μας! Ακουμπάμε της ψυχής μας το γόνυ μπροστά στο ταπεινό μνήμα του σοφού Διονυσιάτη Γέροντος Θεοκλήτου . Λίγο πριν ατενίζαμε από το μπαλκόνι  της Διονυσίου το ακριβώς απέναντι κελί των Αγίων Αποστόλων στα κατάραχα του υψώματος , όπου εγκαταβίωσε στα τελευταία χρόνια της επιγείου ζωής του. Στον δικό του Σταυρό κάτω από το όνομά του γραμμένο το ψαλμικό : Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η καρδία της μελέτης μου σύνεσιν …Ω πόσο αντιπροσωπευτικός αυτός ο στίχος για τον λόγιο Μοναχό Θεόκλητο ! Πόσο βαθιά και μελετημένα λαλούσε η δοσμένη στον Χριστό μας καρδιά του !Μεταξύ Ουρανού και γης , όσο έζησε άφησε ένα αξεθώριαστο στίγμα στην Αγιορείτικη Ιστορία ! 
Ο πολυγραφότατος συγγραφέας , ο περιζήτητος ομιλητής , ο ανυποχώρητος ομολογητής , ο ερωτευμένος με την αδαμάντινη Ορθοδοξία , ο δογματικά ενδοστρεφής, που σχεδόν διορατικά και συνεχώς επεσήμανε τους κινδύνους του  εγκεφαλικού και φιλελευθέρου τρόπου του θεολογείν , συγκρουόμενος με όσους , κατά τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη , προσπαθούν να γνωρίσουν της αλήθειαν  της Εκκλησίας δια ψιλής διανοήσεως και όχι μέσω της βιωματικής και μόνο προσεγγίσεως όπως οι άγιοι Πατέρες δίδαξαν  ! Δεν δίστασε ποτέ ο Γέροντας να έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με όσους νοθεύοντας και απαξιώνοντας την πατερική μας παράδοση , θέλησαν να εισαγάγουν ψευδεπίγραφες Χριστιανικές, νεορθόδοξες ή μεταπατερικές διδασκαλίες  που έρχονται σε σφοδρή αντίθεση με όσα το Ευαγγέλιο του Άχρονου Χριστού ανυπέρβλητα και απαρασάλευτα κελεύει !Δεν έπαψε ποτέ του ο σοφός Διονυσιάτης Μοναχός να κραυγάζει το : Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας! Ο Παναγιώτης θυμάται την τελευταία φορά που τον είδε πριν την κοίμησή του το 2006 . Τους έδωσε ο μάγειρας από την Διονυσίου λίγο τραχανά να του πάνε του Γέροντα για φαγητό ! Δεν τον γνώριζαν εξ όψεως ! Συνάντησαν λοιπόν έναν ηλικιωμένο Μοναχό στον δρόμο για το κελί . Σχεδόν ρακένδυτο με απεριποίητα τα μακριά  μαλλιά του …Ίσα που έσερνε τα πόδια του ! Δεν φαντάστηκαν ότι αυτός θα ήταν ο τόσο γνωστός από τα βιβλία του και την Αγιορείτικη διαδρομή του Γέροντας Θεόκλητος . –Γέροντα είναι πάνω ο Γέρον Θεόκλητος ; Τι τον θέλετε αυτόν ; Μας έδωσε ο μάγειρας λίγο τραχανά να του πάμε ! –Ελάτε να του τον πάμε μαζί ! Κατάλαβαν τότε ότι ήταν εκείνος ! Πιάστηκε από τον Παναγιώτη και ανέβηκαν στο κελί ! Τους ακολουθούσαν τα αμέτρητα γατιά που με αγάπη φιλοξενούσε ο Γέροντας ! Μπήκαν μέσα . 
Μια απίστευτη αταξία υπήρχε  , ένα χάος με αμέτρητα  βιβλία που σχημάτιζαν στοίβες ολόκληρες ! Ακατάστατα τα έξω μα τόσο συγκροτημένα και απρόσβλητα τα μέσα του ζέοντα !  Πάντα έδινε σε όποιον του το ζητούσε ένα κατάλληλο βιβλίο για τις περιστάσεις και τις δυσκολίες ποτ αντιμετώπιζε ! Ενίοτε με μια αφιέρωση που πέραν των συνηθισμένων είχε και ένα λανθάνον  μήνυμα …Πολλές φορές και κάποιο δικό του βιβλίο από τα δεκάδες που έγραψε ! Μνημειώδεις πολλές από τις συνομιλίες του με προσκυνητές . Λίγες ώρες πριν «πατήσουμε» και φέτος Όρος διάβασα στο διαδίκτυο κάτι μοναδικό : Το μετέφερα στους συνοδοιπόρους μου με αφορμή την ανάμνηση του Γέροντα :  ( από διήγηση του Φιλαγιορείτη αδελφού μας κ.Μιχάλη Μάλαμα ) : Βρεθήκαμε 4-5 χρόνια μετά την κοίμηση του γέροντα Παϊσίου  στο κελλάκι του Γέρο Θεόκλητου Διονυσιάτη .
-Γέροντα τελικά ήταν ο πάτερ ΠαΪσιος Αγιος ;;
- Θα σας πω ένα περιστατικό που μου διηγήθηκαν πριν λίγες μέρες.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Τρίπολη πίνοντας καφέ με τις φίλες της αναφερθηκε στον Γέροντα :"Αν ήταν άγιος και θαυματουργός θα είχε κάνει πρώτα καλά τον εαυτό του".
Το βράδυ της εμφανίστηκε ολοζώντανος και της είπε:
- Θυμάσαι δέκα χρόνια πριν που νοσηλευόσουν στο νοσοκομείο με αιμορραγίες .ΕΊχες χάσει πολύ αίμα. Θυμάσαι που ο αδελφός σου είχε έλθει στο Αγιον Ορος να ζητήσει βοήθεια;;
Να γνωρίζεις ότι τον καρκίνο στο έντερο από σένα τον πήρα!
Τίμησε με την γραφίδα του Αγιασμένα πρόσωπα του Άθωνα ο Γέρον Θεόκλητος  ! Τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά , τον Άγιο Παϊσιο που πόσο σεβόταν ! Μα και  τον Γέροντά του και οδηγό του  απλανή Γαβριήλ τον Διονυσιάτη ! 
Δίπλα ακριβώς στον περιώνυμο τάφο του Αγίου Νήφωνος που βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου , ανοίγουμε ένα δίφυλλο πορτάκι και συναντιόμαστε με εκατοντάδες  κάρες Διονυσιατών Πατέρων ! Πρώτη μπροστά μας εκείνη του Γέροντος Γαβριήλ ! Του σπουδαιότατου και Άγιου προηγουμένου της Διονυσίου . Ως τα 87 του στεκόταν όλο όρθιος σε αγρυπνία δεκατεσσάρων ωρών μεγάλη στο ηγουμενικό του στασίδι ! Ψέλνοντας από εκεί με άφταστη γλυκύτητα ! Λίγο πριν φύγει στο τελευταίο επί γης αντάμωμά του με τους Πατέρες  έψαλε σε τράπεζα πανηγυρική στεντορεία τη φωνή τους 2 εθνικούς μας ύμνους ! Έναν της Εκκλησίας και έναν της Πατρίδας που υπεραγαπούσε ! 
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ και Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή ! ( Πληροφορία από κείμενο Ιωσήφ Μοναχού Διονυσιάτη) Ένα από τα πολλά σπουδαία βιβλία και εκείνου , γραμμένο στα μέσα του προηγούμενου αιώνα , ένα μοναδικό εράνισμα Αθωνικής ζωής , το ευσύνοπτο σε μέγεθος μα απέραντο σε περιεχόμενο «Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους»αποτελεί ως και σήμερα ένα πραγματικό σημείο αναφοράς…  «παρουσιάζει εν είδει αλύσεως, όλην την Αγιορειτικήν πλειάδα των μακαρίων πατέρων του τελευταίου αιώνος μέχρι και των επιζώντων ακόμη μέχρι της σήμερον, με το ιστορικόν εκάστου, καθώς επίσης και ιστορικήν περίληψιν των Ιερών Μονών, Σκητών, Κελλίων, ησυχαστηρίων και λοιπών ασκητηρίων μετά των εν αυτοίς διαλαμψάντων αγίων και θεοφόρων Πατέρων μετά πολλών διηγημάτων αυτών».
Ανεβαίνουμε στον πρώτο όροφο για λίγη ξεκούραση ως το απόγευμα που εκείνη την ημέρα ειδικά λόγω της αγρυπνίας θα είχε μόνο την προσκύνηση της δεξιάς χειρός  του Τιμίου Προδρόμου  και των τιμίων λειψάνων , ύστερα από μια λιτή ανάλαδη τράπεζα και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας . Εκείνη ξαναοικονόμησε να συναντηθούμε και φέτος  με τον κυρ-Νίκο τον Ηρακλειώτη και τον Αγιασώτη κυρ Παναγιώτη τον Μυτιληνιό ! Μαζί εδώ και πολλές μέρες ήδη περιδιαβαίνουν στον Άθωνα !Πόσο χαιρόμαστε που ξαναανταμώνουμε και πάλι ένα χρόνο μετά ! Πόσο κουράγιο παίρνουμε πάντα από αυτούς τους ακατάβλητους Φιλαγιορείτες! Δεν σταματούν ποτέ να ονειρεύονται τον Παράδεισο ! Τον ζουν επί γης ! Ο κυρ Νίκος και στο Άγιο Όρος μα και στα Ιεροσόλυμα , που λαχταρίζει η ψυχή του όλο να βρίσκεται άγρυπνος φρουρός στου Παναγίου Τάφου το χαροποιό και τόσο τιμητικό διακόνημα που οι Αγιοταφίτες του δίνουν εδώ και πολλά χρόνια  ! Ο κυρ Παναγιώτης κοντά στα 90 προγραμματίζει μόνο την επόμενή του έλευση στο περιβόλι της Κυράς ! -Πάσχα αν θέλει ο Θεός θα έρθω ξανά ! Έρχομαι εικοσιοχτώ  χρόνια συνεχόμενα ! Άργησα να πρωτοέρθω ! Στα 59 μου ήταν η πρώτη φορά ! Τότε πέταγα ! Δεν θυμάμαι και εγώ πόσες φορές έχω ανέβει στον Άθωνα μα και παντού , σε όλα τα ψηλά του Όρους ! Τώρα δυσκολεύομαι αλλά δίνει ο Θεός δυνάμεις ακόμα!  Ο κυρ Νίκος μου δίνει μια εικόνα του Αγίου Μηνά ευλογία ! -Μην τον ξεχνάς ποτέ μου λέει ! Να του ζητάς συνέχεια ! Στα πα και πέρυσι σαν ανταμωθήκαμε στον Προφήτη Ηλία …Μην μείνεις μόνο στο ποίημα που έγραψες μετά  …-Το θυμάστε αλήθεια κυρ Νίκο ; Του Παναγίου μνήματος φύλακας Ηρακλειώτης!
Με μεσιτεία του Αη Μηνά , Πατριάρχης και Δεσπότης !
Γιάντα μη και δε σ αγαπώ Άγιε και Παναγιά μου ;
Της πίστης βάρεσε η γροθιά και έγιναν τα όνειρά μου !
- Όσο ζω θα ζητώ από την Ιεροσολυμίτισσα και από τον Άγιο ! –Να του την σπάσετε την πόρτα του Θεού κυρ Νίκο ! Αιτείτε και δοθήσεται κρούετε, και ανοιγήσεται…
Ύστερα από λίγες ώρες στις 9 ,  στο λιγοστό φως του καθολικού ξεκίνησε η αγρυπνία για την μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου ! Όλοι σε θέση μάχης ! Ταπεινά και μεγαλόπρεπα , ησύχια και ζωντανά  συνάμα !  Οι ψάλτες , ο Εκκλησιαστικός , ο κανονάρχης , ο διάκος , ο παπάς , ο Γέροντας  Πέτρος στο ηγουμενικό του . Από πάνω του η σημαία η Ελληνική , η ένδοξη με τον σταυρό που καθιέρωσε ο  Καποδίστριας και υπήρχε επίσημη ως και το 1978 ! Σαν Θεία σκέπη και αυτή ορθώνεται για να στερεώνει . Σε πολλά καθολικά του Όρους μένει τούτη ακριβώς η σημαία,  πάντα στον ιστό της πάνω από το Δεσποτικό ,  μαρτυρώντας την σπουδαία και τόσο παραγκωνισμένη και διαστρεβλωμένη  στις μέρες μας αξία  της Ελληνορθοδοξίας , που σώζει από τον αφανισμό της ουδετεροθρησκείας , ενώνει και νοηματοδοτεί  ! Εθναρχία και πνευματική μητέρα η Ορθόδοξη  Εκκλησία! Το διαλαλούσε  αυτό ο πρώτος Κυβερνήτης !
Προοιμιακός,  Μακάριος ανήρ,  Ανοιξαντάρια …Το τυπικό που ευλαβικά και απαρέγκλιτα τόσους αιώνες τηρείται …Ο Διάκος κρατώντας την ασημωμένη Εκκλησία επ’ ώμου θυμιάζει! Πόσο απέχει ο συμβολισμός από την βίωση …Πόσο η ανθρωπαρέσκεια από το τερπνό και το Θεάρεστο…Είναι σκέψεις που στις πολλές ώρες που διαρκεί μια  Αγιορείτικη αγρυπνία έρχονται να σε συναντήσουν … Βιασύνη δεν χωράει εδώ ! Όλα τα άλλα πάνε στην άκρη ! Εάν άγιος έχων ἀγρυπνίαν… Όλοι εν μιά ψυχή  συνεορτάζουν …Ο Παναγιώτης παίρνει και εκείνος θέση στον αριστερό χορό ! Κυλούν τα λόγια του Εσπερινού … Ὁ θεατὴς τῶν ἀῤῥήτων ἀποκαλύψεων, καὶ ἑρμηνεὺς τῶν ἄνω, τοῦ Θεοῦ μυστηρίων,  Ἡ θεοκίνητος λύρα, τῶν οὐρανίων ᾠδῶν, ὁ μυστογράφος, τὸ θεόπνευστον στόμα, τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων, Ὁ υἱός τῆς βροντῆς, τὸ θεμέλιον τῶν θείων λόγων, Ὁ ἀρχηγὸς τῆς θεολογίας, Ὁ κήρυκας πρώτιστον, τῆς ἀληθοῦς δογμάτων Θεοῦ σοφίας… Ὁ ἠγαπημένος Ἰωάννης καὶ Παρθένος… Τόσα επίθετα ευφημίας κι όμως στέκονται ελάχιστα μπροστά στο απέραντα ευρύχωρο  δοχείο της χάριτος του αγαπημένου μαθητή ! Έχει ξαναγραφτεί  πως δεν αγαπήθηκε εξόχως γιατί ο Χριστός μας ήταν προσωπολήπτης ! Μη γένοιτο ! Μα γιατί εκείνος ο μαθητής  μπορούσε να χωρέσει την περισσότερη αγάπη από την απέραντη που εξέχεε ο Κύριός του ανεξαίρετα ! Γι αυτό και ηγαπημένος λοιπόν ! Στο κέντρο παίρνει θέση ο αναγνώστης να διαβάσει τα αποσπάσματα από την πρώτη καθολική επιστολή του Ιωάννου !... πᾶς ὁ ἀγαπῶν τὸν γεννήσαντα ἀγαπᾷ καὶ τὸν γεγεννημένον ἐξ αὐτοῦ….  Αὔτη γάρ ἐστιν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἵνα τάς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν, καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν, ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμον. Καὶ αὔτη ἐστὶν ἡ νίκη, ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.

Ο μαθητής της αγάπης δεν διακηρύσσει μόνο αυτή την ύψιστη αρετή ! Είναι σαφής μόλις μιλά για την αγάπη η οποία φανερώνεται στην τήρηση των εντολών του Θεού . Δεν αγαπολογεί ο Ιωάννης .Δεν μιλά για μια σχεδόν απροϋπόθετη σωτηρία ο Θεολόγος,  με μόνο κριτήριο την αγάπη!    Αιώνιους νικητές της πίστης  χειραγωγεί! Και είναι τόσο ξεκάθαρος όταν στην ίδια επιστολή σημειώνει : …παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν, λαμβάνομεν παρ' αὐτοῦ, ὅτι τάς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν, καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν. 
Νώντας Σκοπετέας 
( Συνεχίζεται με το 4ο μέρος ) 
  Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’  όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας»  ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους . 

7 Νοε 2018

Δεκάχορδος Ουρανός !





Ψαλτήρι στην δοξολογία , Ψαλτήρι στο προκείμενο !
Όρθρος …ξημέρωσε το Φως με έξι ψαλμούς κι ούτε έναν καθήμενο !
Μεσόνυχτο έφτασε ξανά , τάλαντο σημαίνει κι ένα κερί φωτάει γράμματα…
Ταπεινωμένων δάκρυα , της μετανοίας άγια κλάματα !
Γυρνά του ρολογιού ο δείκτης , γυρνούν και οι σελίδες του !
Μακάριος ανήρ σκορπάει στον κόσμο τις αχτίδες του !


Αδιάλειπτο υμνολόγημα , ακατάπαυστη δοξολογία , σπαρακτική δέηση ! Το ψαλτήρι και τα λόγια του πλημμυρίζουν με Φως χαροποιό και ελπίδα τις ζωές μας ! Ακατανίκητο όπλο του Φωτός ! Στον αόρατο πόλεμο . Στο πεδίο της μάχης εμείς , να προσπαθούμε να αποφύγουμε βέλη πεπυρωμένα , πυρά κακίας , βομβαρδισμούς του μισόψυχου εχθρού . Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν ψάχνει για εξελιγμένους εξοπλισμούς , δεν αναζητά προηγμένα αμυντικά συστήματα τελευταίας γεννιάς !Νοιώθει την αποδοτικότητα και την ακαταγώνιστη δύναμη του οπλισμού του , δίχως να μπορεί να εξηγήσει τα ακατάληπτα ! Παίρνει στα χέρια του το ψαλτήρι ο αγράμματος ταπεινός γεροντάκος, ο δικός Του καρδιακός φίλος   και ξεκινά να το διαβάζει ! Αρχίζει να χαίρεται η ψυχή του , δίχως να πολυκαταλαβαίνει . Ο πονηρός να βρίσκει εμπόδια , τείχη απροσπέλαστα , προσευχητικά ! Απερίγραπτη αγαλλίαση ! Μοιάζει με τον Σταυρό το Ψαλτήρι ! Τι κι αν λένε ότι με τον Σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά … Το ίδιο συμβαίνει και με το ψαλτήρι ! Δεν πας μπροστά, σαν ακολουθείς τα ιερά και πονεμένα του λόγια . Δεν πας μπροστά μαζί με εκείνους που ασεβώς περιφρόνησαν του Κυρίου την δικαιοσύνη !  Πας ψηλά ! Γιατί ακολουθείς Εκείνον που τον ανήφορο του Γολγοθά όλο ανεβαίνει ! Ακολουθείς την οδό Του , τον Νόμο Του , τα Μαρτύριά Του , τα Δικαιώματα , την Δικαιοσύνη , τον Λόγο Του , τα χρηστά Κρίματα , τα Θαυμάσιά Του , τις τρίβους των εντολών Του , το Λόγιον , τις υποσχέσεις Του ! Μα γιατί με γαληνεύει τόσο το ψαλτήρι ; Γιατί ενώ δεν κατανοώ πολλά , νιώθω εκείνο το ανεκλάλητο σκίρτημα πάντα σαν ακούω τα γνώριμα λόγια του ; Πως γίνεται και κάθε φορά που το ανοίγω να βρίσκω μια απάντηση που από καιρό ζητούσα ; Να γίνεται το ανοιγμένο ψαλτηράκι μου ένας μικρός καθρέφτης και να βλέπω μέσα του μόνο εμένα ;  Ναι , το ψαλτήρι γράφτηκε για μένα και για σένα αδελφέ μου ! Και για τον αδελφό μας που σήμερα φεύγει από την ευτυχισμένη οδό ! Όπως σταυρώθηκε για τον καθένα μας ξεχωριστά ο Τελειωτής Ναζαρηνός ! Ήσουν εσύ και εγώ,  ο λόγος της θαυμαστής Θείας Οικονομίας! Το διανοείσαι ; Εσύ και εγώ ! Προσωπικά ! Ο Ένας , για τον καθένα μας ! Ο Δίκαιος και συγγνωμικός Κύριος ! Χρηστός ο Κύριος ! Γι αυτόν τον λόγο θαυμάζεις μόλις διαβάζεις το ψαλτήρι! Είσαι εσύ και εγώ  η αιτία που γράφτηκε ! Να νιώσεις και να νοιώσω το μέγεθος της θυσίας του Θεανθρώπου ! Να έρθεις  και να έρθω σε διαρκή  μετάνοια!  Να χαρεί ο Ουρανός επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι!
Γι αυτό το πανηγύρι , γράφτηκε το ψαλτήρι !
 Βαθιά ύδατα  τα λόγια του ψαλτηριού …Διεξόδους υδάτων να ρέουν   οι οφθαλμοί μας …Άμωμοι εν οδώ …Καθαροί και άσπιλοι προς τα άνω υπέροχα ! Να προλάβουμε να ζήσουμε τους στίχους του αμώμου από εδώ ! Γιατί αλλιώς θα είναι κούφια λόγια και αταίριαστα  προς το ασύνετό μας ,  αυτά που στα σίγουρα κάποτε θα ακουστούν …
Το τρέμουν οι δαίμονες ! Το διψούν οι ψυχές μας ! Ξεχύνεται η γλυκύτητα στο μέσα μας . Μεταδίδεται στο γύρω μας ! Μεθύσι πνευματικό ! Παραδείσου μελωδία ! Όργανο αχειρότευκτο ! Θεόπνευστος θησαυρός !
Δεκάχορδος Ουρανός !  
Ελπίδα και καταφυγή !
 Έλεος και λύτρωση !
Βοηθός και ρύστης μου ει συ Κύριε , μη χρονίσης !
Σπεύσε Υπερασπιστή !
 Εξεγέρθητι Κύριε !
Εν τη σκιά των πτερύγων σου ελπιώ !

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 4 εκπομπών .

29 Οκτ 2018

Όσο ανασαίνω θα διψώ !(Άγιο Όρος 2018)Μέρος2


Βοή και Αποκάλυψη για να θαυμάσεις στάσου !
Στο θόλο τον Ακάθιστο  σύρε τα βήματα σου !
Ένας  ληστής με εφύμνια  Παράδεισο ανοίγει
  Άλλη μια μέρα τον χαμό μπόρεσε  να αποφύγει !

Διαπορθμεύει η Παναγιά    ανάγκες και αιτήσεις !
Στον θρόνο του Μονογενούς δάκρυα και  ερωτήσεις!
Διονυσιάτης σαν μιλά το παρελθόν προβάλει !
 Να σε ευλογήσουν φτάνουνε Ηγούμενοι μεγάλοι !

Παπάς έγινε αόρατος  από ανθρώπων μάτια
Στους ασκητές του Άθωνα , σε άφαντα μονοπάτια!
Αγωνιά πνευματικός μετάνοια να σπείρει !
Φωτίζει τα αγνοήματα στο εξομολογητήρι !

 Η Διονυσίου φέρνει θύμησες από χρόνια παλιότερα !Τότε στις πρώτες μας ιχνηλασίες στης ψυχής τα ανεξερεύνητα , το μοναστηράκι του δεσπόζοντος Τιμίου Προδρόμου είχε φανεί σαν ένα πρώτο , έστω και ελάχιστο φανέρωμα των σοφών  κριμάτων του Χριστού μας ! Αποτομιές και άγριοι  βραχόσπαρτοι αναβαθμοί οδηγούν τα βήματά μας στην πύλη της ! Το ρέμα και ο βοριάς αδιάλειπτα μέσα σε όλους τους καιρούς  εδώ και τόσους αιώνες ηχούν επιβλητικά  του ιερού δέους τις ορμώδεις  φωνές , σαν στέκεσαι ενεός μπροστά στις παραστάσεις της Αποκάλυψης στον διάδρομο της αυλής που οδηγεί στην τράπεζα! Στον θόλο της Παναγιάς του Ακαθίστου η πρώτη μας μετάνοια ! 
Σε αυτήν την εικόνα που έφτιαξε ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς  έψαλλαν πρώτη φορά τους Χαιρετισμούς της Κυρίας Θεοτόκου ! Γι αυτό οι Διονυσιάτες μιλούν συνεχώς για την προσευχητική δύναμη τούτων των εφυμνίων ! Από εκεί άρχισε τα ωφέλιμα λόγια του και ο παπά Συμεών , ο πιο παλαιός πλέον στην αδελφότητα των Διονυσιατών  συμμοναστών ! Πάντα με εκείνο το υπέροχο Αγιορείτικο πνεύμα ρωτά μπροστά μας έναν αδελφό :
Τι γράμματα ξέρεις ; -Γέροντα έχω τελειώσει την Νομική σχολή ! –Λάθος απάντηση ! 24 γράμματα ξέρεις!
Είχε καιρό να βγει από την ησυχία του ο παπάς , κάποτε επιστάτης της Διονυσίου . Τα χρόνια δυσκολεύουν τις κινήσεις του . Όμως η οξυδέρκεια και το απίστευτο μνημονικό του,  συνεχίζουν να μαγνητίζουν όλων των επισκεπτών τις ψυχές . Καθόμαστε δίπλα του ! Το αρχονταρίκι σε λίγο σχεδόν γεμίζει μόλις μαθαίνεται η παρουσία του στο πρωινό της Δευτέρας  .Τα λόγια του πώς μας σαγηνεύουν !  
-Να πηγαίνετε Εκκλησία παιδιά ! Ήταν ένας που έλεγε : Αν μου έδιναν μια λίρα την φορά θα πήγαινα συνέχεια ! Φανταστείτε λοιπόν . Μια λίρα και δέκα και εκατό και χίλιες και ένα καράβι γεμάτο συγκρίνονται με τον θησαυρό του αιώνιου Παραδείσου που μας προσφέρεται σε κάθε Θεία Λειτουργία;
Να ζητάτε την χάρη και την μεσιτεία της Παναγίας μας ! Όλα τα αιτήματά μας τα πάει μπροστά στον θρόνο του Υιού της ! Είναι Διαπορθμεύουσα η Παναγία μας ! Όλα τα δάκρυα και τα ποθούμενα , αυτά που σας απασχολούν και δεν βρίσκουν λύση , τα περνάει η Παναγία μας  στην απέναντι όχθη ! Και βρίσκεται όλο εδώ στο Όρος και σεργιανάει ! Την είδε ένας αδελφός μας στο μετόχι που έχουμε στον Μονοξυλίτη ! Τι γυρεύεις εδώ Κυρά μου ; της είπε ! Βλέπω ποιοί έρχονται στο περιβόλι μου του απάντησε ! Μην σταματάτε να της ζητάτε χάρες και να την χαιρετάτε καθημερινά ! Με τους χαιρετισμούς της ! Ήταν ένας ληστής κάποτε , ο οποίος παρότι συνεχώς πολλά κακά προκαλούσε στους άλλους , είχε μια ευλογημένη συνήθεια μαθημένη από τα παιδικά του χρόνια ! Απήγγειλε από στήθους καθημερινά τους χαιρετισμούς της Παναγίας ! Ήταν τότε και  ένας ιερέας που είχε …μάτια υπερκόσμια  και έβλεπε και πολλά αθέατα για τους υπόλοιπους ανθρώπους . Αυτός θωρούσε   να στέκεται πάντα δίπλα σε εκείνον τον ληστή ένας δαίμονας …
Άφοβος ο παπάς μας λοιπόν , πήγε κάποτε  και τον ρώτησε: Τι καρτεράς δαίμονα και στέκεσαι όλο δίπλα σε τούτον τον ταλαίπωρο άνθρωπο …τι περιμένεις και δεν φεύγεις ποτέ από δίπλα του ; Και του απάντησε ο δαίμονας : Περιμένω εδώ και δεκατέσσερα χρόνια , από όταν άρχισε τις κλεψιές και τα άδικα που όλο προξενεί  στους άλλους , μια μέρα  μόνο να ξεχάσει να πει τους Χαιρετισμούς στην Παναγία ! Μα αυτός κάθε πρωί που σηκώνεται άλλο δεν κάνει μόνο να λέει τους Χαιρετισμούς ! Και έτσι δεν μπορώ να πάρω δικαίωμα πάνω του και να τον παρασύρω μαζί μου στο σκοτάδι ! Εγώ όλο τον ζητάω και τον διεκδικώ  μα έχει Εκείνη συνέχεια να τον δικαιολογεί στον Υιό Της και να Του θυμίζει πως δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα που να μην Την έχει  χαιρετίσει !Περιμένω λοιπόν και εγώ μια μέρα να ξεχαστεί …Περιμένω …να έχω και εγώ αφορμή καλή να προκαλέσω την δικαιοσύνη Του Θεού !   
Στις οικογένειές σας να στε ακέραιοι , να τις γεμίζετε με πίστη με ευλάβεια ! Να κάνετε το σπίτι σας κατ οίκον Εκκλησία ! Ήξερα μια οικογένεια εδώ κοντά ! Ο Πατέρας και η Μάνα ευλαβέστατοι άνθρωποι ! Είχαν 3 παιδιά . Δεν υπήρχε ακολουθία του νυχθημέρου που να μην διαβάζεται εκ περιτροπής από κάποιον μέσα στο σπίτι ! Παρακλητική , Μηναίο , Ψαλτήρι όλο ανοιχτά ! Γράμμα δεν ξεχνούσαν ! Μόλις πήρε σύνταξη από την εργασία του ο πατέρας έγινε Ιερέας ! Στα 65 του χρόνια ! Μόλις κοιμήθηκε η γυναίκα του μόνασε ! Και πήρε το μοναχικό όνομα Προδρόμη ! Τι παιδιά μπορούν να βγουν από τέτοιους γονείς που δίνουν τέτοιο βίωμα ;
Το βίωμα λοιπόν ξανά στα λόγια των Αγιορειτών ! Ένας ληστής που έμαθε εξ απαλών ονύχων να λέει τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας και 3 παιδιά που ανατράφηκαν  εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου ! Φαίνονται εκ διαμέτρου αντίθετοι οι βίοι τους , μα έχουν μια ευλογημένη κοινή συνισταμένη ! Το ζώπυρο της πίστης ! Σαν ανάβεται από τα γεννοφάσκια των ανθρώπων έστω και ξεχασμένο , κάποια στιγμή φωτιά θα ξαναφλογίσει,   πάθη να κάψει και τις παγωμένες για καιρό καρδιές να θερμάνει με του Χριστού την άσβηστη αγάπη ! 
-Κανονικά εγώ δεν πρέπει να μιλάω ! Τρομάρα μου ! Κατάντια …να απευθύνω εγώ λόγους αγαθούς σε προσκυνητές! Βρε που ξέπεσε  η Διονυσίου ! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με !Καλύτερα να σιωπήσω !  Ο γέρων Συμεών αυτοελεεινολογείται και δακρύζει και εμάς ούτε μας περνάει από το μυαλό ότι αυτό γίνεται προσχηματικά ή ταπεινόσχημα … Το μόνο σχήμα που υπάρχει μπροστά μας είναι το μεγάλο αγγελικό που ξεβγαίνει κάτω από το ζωστικό του Γέροντα , αυτό που οι δαίμονες τρέμουν  ! Τα κεντημένα γράμματα ΡΡ ΔΡ( Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή)  φαίνεται να λάμπουν πιότερο εκείνη την πρωινή ώρα  στο αρχονταρίκι της Διονυσίου , μιας και του εύγλωττου Αγιορείτη τα υγρά μάτια προσθέτουν αναρίθμητα επιπλέον λόγια , δίπλα σε όλα τούτα τα υπέροχα που ακούμε από το στόμα του!
- Γέροντα σας παρακαλούμε ! Συνεχίστε ! Μας αναπαύουν τόσο οι λόγοι σας! -Αν θέλεις να παραδώσεις κάποιον χειροπόδαρα στον εχθρό …επαίνεσέ τον ! Ξέρετε ποιος το έλεγε αυτό ; Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ! - Δόξα τω Θεώ για όλα παιδιά !  «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί  επί πάσι μοι τοίς συμβαίνουσιν». Έτσι έλεγε το χρυσό στόμα του Αγίου! Και ξέρετε αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια πριν σβήσει στην βαριά εξορία ! Ω τι μεγάλος Άγιος ! Αν ο Παύλος ήταν το στόμα του Χριστού ! Ο Χρυσόστομος λένε οι Άγιοι Πατέρες είναι το στόμα και του Χριστού και του Παύλου μαζί! Φανταστείτε το μέγεθος !  Έχουμε άραγε σήμερα τέτοια μελίρρυτα στόματα νa λαλούν του Θεού την Σοφία ; -Δόξα τω Θεώ  υπάρχουν μερικά!   Να , για παράδειγμα  ο Παναγόπουλος ο Δημήτριος ήταν σπουδαίος ! Τον θυμάμαι τον μακαριστό ! Είχαμε πάει μια φορά στην Παύλου με τον Γέροντά μας τον Χαράλαμπο ! Εγώ δεν τον γνώριζα τον Παναγόπουλο! Βλέπω λοιπόν μετά στην Τράπεζα να σηκώνεται ένας Λαϊκός μετά από προτροπή του Ηγουμένου να μιλήσει ! Λέω από μέσα μου : Τι δουλειά έχει να μιλήσει ένας Λαϊκός σε Αγιορείτικη Τράπεζα ! Λοιπόν παιδιά , μας καθήλωσε ! Δεν θέλαμε να τελειώσει ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος του Θεού !Όλοι κλαίγαμε θυμάμαι !  Γι αυτό κάποια στιγμή αργότερα μάθαμε για ένα θαυμαστό σημείο με τον Παναγόπουλο στην Παύλου ! Ενώ βρισκόταν ο μακαριστός στο καθολικό , ήταν και μεγάλη μέρα νομίζω δεύτερη των Χριστουγέννων και είχαν παραθέσει την θήκη με τα τίμια δώρα των Μάγων ακούστηκε ξαφνικά ένας θόρυβος  από εκεί σαν κάτι να έσπασε  ! Πήγε ο Ηγούμενος αμέσως και τι να δει ; Είχε αποκοπεί ένα μικρό τμήμα από τα τίμια δώρα ! Το θεώρησαν άνωθεν σημείο για τον Παναγόπουλο που στεκόταν δίπλα ! Του τα έδωσαν και από τότε εκείνος τα έφερε κατάσαρκα πάντα μαζί του σε μια μικρή θήκη ! Μίλαγε με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος  ο Μακαριστός και είχε βιωτή άμεμπτη που δεν σκανδάλισε ποτέ κανέναν !
Ξέρετε , κάποτε είπε ένας  σε έναν Ιεροκήρυκα διαπρύσιο μεν , που όμως δεν πρόσεχε πολύ στον ιδιωτικό του βίο …Το κήρυγμά σας με φοβίζει …η ζωή σας με παρηγορεί ! Και σε έναν άλλον περισπούδαστο Ιεροκήρυκα  που μόλις είχε τελειώσει ακόμα  ένα από τα πολλά ως τότε ψυχωφελέστατα και συγκλονιστικά του ομιλήματα  , πήγαν και του είπαν μετά το τέλος  :Είχατε επίνευση Αγίου Πνεύματος και πάλι σήμερα! Μας συντάραξαν τα λόγια σας ! Και εκείνος ο αφελής τους απάντησε : Τι να σου κάνει το Άγιο Πνεύμα αν δεν διαβάζεις ! Θεωρούσε δηλαδή πως όλα ήταν προϊόν δικής του και μόνο προσπάθειας και γνώσης , παραθεωρώντας εκείνο που λέει ο Απόστολος στην Α΄προς Κορινθίους : τί δὲ ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μὴ λαβών; Πάει που λέτε την επόμενη φορά να μιλήσει σε Ναό και  ανεβαίνει στον άμβωνα ο καλός σου… Περνάει ένα λεπτό σιωπή …δυο , τρία …δεν μπορούσε να αρθρώσει ούτε μια λέξη ! Κατέβηκε καταντροπιασμένος και αποχώρησε !Κατάλαβε το μέγα σφάλμα του! 
Δόξα τω Θεώ παιδιά ! Απόψε έχουμε και αγρυπνία …μικρή επτάωρη μόνο !  Θα ψάλουμε και λίγο αργούτσικα ! Ξέρετε πότε πρωτομπήκαν τα αργά μαθήματα στην Βυζαντινή μουσική ; Επί Τουρκοκρατίας ! Τα έψελναν και τα έφτιαχναν  οι σκλαβωμένοι όσο πιο αργά μπορούσαν και έτσι δεν τους έπαιρναν οι Τούρκοι για τα χαμαλίκια και τις αγγαρείες ! Και έτσι μας έμειναν !  Εσείς ψέλνετε ; Ο Παναγιώτης αποκρίνεται θετικά ! -Να έρθεις στο ψαλτήρι Παναγιώτη ! Θα πω εγώ στον κανονάρχη και στον Εκκλησιαστικό να σε βρουν το βράδυ ! Μόνο να προσέχετε όσοι ψέλνετε ! Από τα 100 δαιμόνια που κυκλοφορούν και οπλοφορούν μέσα στην Εκκλησία τα 99 βρίσκονται γύρω από τον ψάλτη ! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Να λέτε την ευχή παιδιά! Συνέχεια ! Στις 9 ξεκινάμε την αγρυπνία ! Ως τις 4το πρωί  περίπου ο εσπερινός και ο όρθρος και έπειτα 2 ώρες ξεκούραση ως τις 8 που θα έχουμε την Θεία Λειτουργία ! Μεγάλη εορτή ! Η μετάσταση του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου ! Πω πω τι τεράστιος Άγιος ! Τι παρρησία έχει στον Χριστό μας ! Όλοι οι περί τον Ιησού Άγιοι έχουν μεγάλη δύναμη ! Και ο ηγαπημένος και ο μνήστωρ Ιωσήφ και ο δίκαιος Συμεών που έχω το όνομά του  …Αλλά ο Άη Γιάννης ο Απόστολος …Ξέρετε πρόσφατα έμαθα κάτι που δεν ήξερα …Καταπληκτικό ! Μαζί με την Παναγία μας άλλοι δύο μόνο κατάφεραν όσο έζησαν να μείνουν απρόσβλητοι από την αμαρτία πλην του προπατορικού αμαρτήματος  που όλοι μας φέρουμε κατά την γέννησή μας ! Αμόλυντοι κρατήθηκαν ο Θεολόγος μαθητής και ο Τίμιος Πρόδρομος ο προστάτης μας !  
Δεν τον χορταίνουμε τον Διονυσιάτη παπά ! Τον προκαλούμε συνεχώς να θυμηθεί και να μας κεράσει από την πλουσιόδωρη ψυχή του , που έχει καταγράψει τόσα υπέροχα στον μισό αιώνα της Μοναχικής του Διακονίας ! Θυμάται τον μακαριστό ηγούμενο Χαράλαμπο !   Την πνευματική σπορά του Γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστή !
-Αχ  ο Γέροντάς μας ο Χαράλαμπος !Αυτό το όνομα πήρε και στην βάπτισή του και το κράτησε και σαν έγινε Μοναχός !  Εξομολογούσε Πατριάρχη ! Σπουδαία μορφή ! Αγία ψυχή ! Στα 50 του ηγούμενος ! Πριν και πάντα απλός  εργάτης του Χριστού! Εκείνος για τα μεγάλα , τα πιο βαριά,  τα πιο απαιτητικά σε σώμα και πνεύμα ! Εργασία συνεχής ! Δουλευτής  , αχθοφόρος , σκαφτιάς , χτίστης , γεωργός ! Και αμέτρητες  μετάνοιες κάθε μέρα ! Κάποτε στις αρχές κοντά στον Γέροντα Ιωσήφ έκανε 2000 ! Μετά εκείνος για να τον ξαλαφρώσει λίγο του έβαλε κανόνα για επτά χρόνια να κάνει 700 …μόνο ! Όχι εβδομηκοντάκις αλλά Επτακοσίοις  επτά !Σοφός ο Γέροντάς μας ! Όλα από μνήμης ! Τον καλούσαν συνέχεια να μιλήσει ! Καλλιγράφος μέγας ! Θεόπτης, υψιπέτης,  αγωνιστής ,ασκητής , ταπεινός, μια ζωή στην απόλυτη  υπακοή και στην πλήρη αποκοπή του ιδίου θελήματος !Γι αυτό τον σέβονταν όλοι και ως Άγιο τον τιμούν και τον θυμούνται ! Έρχονταν από παντού να εξομολογηθούν στο πετραχήλι του ! Όταν ήταν στο Μπουραζέρι πριν έρθει στην Διονυσίου και την αναστήσει ,  εξομολογούσε όλην την Αθωνιάδα! Είχε τότε πάνω από εκατό μαθητές ! Όλοι σαν ελάφια έτρεχαν κοντά του !Άκουγε πάντα με προσοχή το πρόβλημά σου ! Και δεν απαντούσε αμέσως ! Περίμενε την πληροφορία και έπειτα  σου μιλούσε !Και όλο την ευχή ! Αδιάλειπτα ! Καθηγητής στην ευχή !    Κάποτε συναντήθηκε με τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη …Μόλις τον είδε ο Άγιος χαμογελαστός και χαρούμενος σαν παιδί του λέει:  Τι λες γέροντα Χαράλαμπε ,  κάνω καλά που λέω την ευχή ; Ακούτε τι όμορφα που μιλούσαν οι Άγιοι μεταξύ τους ;Ούτε κολακείες ούτε κομπάσματα και αλληλολιβανίσματα  
-Πάτερ , ρώτησε ο Θεοδόσης , τι ξέρετε για τους Αόρατους Ασκητές ; -Εγώ παιδί μου πιστεύω ότι υπάρχουν ! Το έλεγαν και οι Άγιοι Γεροντάδες !Πριν από είκοσι περίπου χρόνια είχαμε στην συνοδεία μας έναν αδελφό που ήταν και ιερέας ! Μάλιστα του είχε δοθεί το όνομα του Γέροντά μας ! Ο παπά Χαράλαμπος ! Αυτός έμενε σε ένα κελάκι που έχουμε ψηλά στο βουνό , του Αγίου Ονουφρίου ! Ήταν νέος εκεί γύρω στα σαράντα και πολύ σκληραγωγημένος ! Τσακάλι , αετός ! Κατέβαινε κάθε Σάββατο να λειτουργηθεί και να πάρει τα χρειαζούμενα την εβδομάδας ! Πριν τα Χριστούγεννα ήταν θυμάμαι και είχε μεγάλες βροχές ! Ο αεροπόταμος  που λέμε , που ακούτε συνέχεια να έχει νερά , τότε κατέβαζε χείμαρρο ορμητικό!

Τον περιμέναμε τότε λοιπόν ως συνήθως να κατέβει , τίποτα δεν φάνηκε !Σάββατο και να μην φανεί !  Ανησυχήσαμε όλοι !Ήταν και ο άγριος καιρός !  Ανεβήκαμε στο κελί του , πουθενά ο παπάς! Ύστερα ξεκίνησαν έρευνες ! Ήρθαν δύτες , αναρριχητές  χτένισαν τα πάντα ! Την θάλασσα , τα γύρω μονοπάτια προς Γρηγορίου , προς Παύλου , τίποτα ! Μόνο ένα ράσο βρήκαν αλλά τον παπά Χαράλαμπο τον νέο όπου κι αν έψαξαν δεν βρήκαν ούτε ίχνος του ! Δεν υπήρχε τότε η γέφυρα κάτω που βλέπετε τώρα και για να έρθει τότε κανείς θα έπρεπε να διασχίσει το ρέμα του αεροποτάμου! Είπαν ότι τον παρέσυρε το ποτάμι ! Αλλά να σας πω εγώ τι πιστεύω ; Αυτός ο παπάς είχε την καθαρότητα και όλες τις προϋποθέσεις της χάριτος για να έπαιρνε την θέση κάποιου  αόρατου ασκητή ! Κύριος γνωρίζει ! Εγώ το πιστεύω πάντως !Μπήκε εκείνη την ώρα στο αρχονταρίκι ο γνωστός μας παπά Παύλος ο πνευματικός της Διονυσίου !Ο πανύψηλος κυριολεκτικά και μεταφορικά αυτός ακούραστος Διονυσιάτης.Χαιρόμαστε κάθε φορά τον ζήλο του , τον αληθινό και ανυπόκριτο το ασύχαστο ενδιαφέρον του για κάθε έναν που διαβαίνει της Μονής το κατώφλι !
- Ελάτε παιδιά να σας δώσω δωμάτιο !Εσένα σε θυμάμαι ! Έχεις χρόνια να έρθεις ! Πόσα παιδιά έχεις τώρα ; Εσένα πρώτη φορά σε βλέπω ! Έχεις πνευματικό ; -Ναι πάτερ έχω ! Καλά θα έρθεις μετά λίγο στο εξομολογητήριο να σου γυαλίσω το φωτοστέφανο !
Γελάσαμε από καρδιάς ! Το γνωστό χιούμορ του παπά Παύλου που έχει πολύ βάθος και νόημα και που γλυκά σου τραβάει το αυτί, να σου θυμίσει και να σου επισημάνει αντίστοιχα  ξεχασμένα και αγνοήματα …Κάποτε ένας αδελφός μου είχε πει  : -Δεν πάω στην Διονυσίου γιατί ο παπά Παύλος όλο και κάτι μου βρίσκει και μου χαλάει την ησυχία ! Έλεγε κάποτε ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης , πως όταν ευχόμαστε στην Εκκλησία η  προσφορά και η αναίμακτη θυσία της  Θείας Λειτουργίας να λογιστεί υπέρ των ημετέρων αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων , εννοούμε πως αλλιώς θα κρίνει ο Χριστός μας τα συγγνωστά και τα ασύγγνωστα αμαρτήματα για τον καθένα μας,  ανάλογα και με την πνευματικότητά του …Δηλαδή στους έχοντες την γνώση και σε εκείνους που διαθέτουν μια πνευματικότητα θα τους λογαριαστούν ως αμαρτήματα ! Μα εκείνοι που δεν είχαν την ευκαιρία να πληροφορηθούν για το εφάμαρτο και για ό,τι δεν ευαρεστεί τον Θεό  θα κριθούν με ελαφρυντικά και θα τους καταλογιστούν ως αγνοήματα …Αυτή την σπουδαία εργασία  λοιπόν κάνει εδώ και χρόνια ο παπά Παύλος ο Κύπριος στην Διονυσίου  , δίχως εκπτώσεις και εξωραϊσμούς , παρεξηγημένος από αρκετούς που βολεύονται με μια …νανουρίστρα ολέθρια άγνοια …  Ναι , βέβαια, ο γνούς, και μη ποιήσας, δαρήσεται πολλάς , ο δε μη γνούς, ποιήσας δε άξια πληγών, δαρήσεται ολίγας( Λουκ. Ιβ 47,48) , μα τι θα γίνει άραγε  με όλους εκείνους που αποφεύγουν αυτές τις έμψυχες και  θεοδώρητες πηγές της σωτήριας γνώσης; 
Νώντας Σκοπετέας
 ( Συνεχίζεται με το 3ο μέρος ) 

Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’  όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας»  ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους . 



21 Οκτ 2018

Όσο ανασαίνω θα διψώ!(Άγιο Όρος 2018)Μέρος 1



Μοσκοβολάδα Αθωνική μύρωσε τις καρδιές μας
Γαλήνωσε το μέσα μας , πύρωσε τις ματιές μας!
Ψάλλει   Θεός ο  Μουσουργός  ,  αμίμητο το κάλλος !
Στου Παραδείσου τον καμβά Ζωγράφος ο Μεγάλος!

Χρόνια κυλούν μορφές περνούν , αντάμα στέκουν κάρες !
Μαζί ως τα χθες παλεύανε να λάβουνε τις χάρες !
Σε ένα Σταυρό  τους συναντώ  γυρεύω μεσιτεία  !
Υπάρχει  Η  Ελπίδα μου απαντούν,  Ζωής η προσδοκία  !

Ναυάγια που από βυθούς σωσμούς  αναζητάνε !
Αραξοβόλια  έμψυχα τους κλύδωνες τους  σπάνε!
Πληγές γυρεύουν γιατρικό , για της ψυχής τους σπίλους!
Όσο ανασαίνω θα διψώ  Χριστού γνήσιους φίλους !
 
 Ξανά στο Όρος του Θεού και των ανθρώπων ! Σφαλίζοντας  τα μάτια,  του Ουρανίου  Μουσουργού οι μελωδίες  και τα ψάλματα όλο και δυναμώνουν ! Κι έπειτα στις  σιγαλιές τις ανόθευτες ,  τα χρώματα μια σπινθηροβόλα  ζωντάνια έξαφνα  παίρνουν …Κάλλος αμίμητο ! Του Μεγάλου Ζωγράφου ο Αγιορείτικος καμβάς ο ατέρμονος , ξανά μπροστά σε δυο μάτια , που ρουφάνε αξεδίψαστα τις μεταλαβιές Του ! Είναι από τις ελάχιστες  φορές που χαίρεσαι στ αλήθεια και δεν παραπονιέσαι , με τον χρόνο που κυλά  τόσο γρήγορα ! Ήρθε ξανά η ώρα στο περιβόλι της Κυράς να καματέψουμε τα άγονά μας ! Να αγλαομπολιάσουμε τα μαραμένα της ψυχής τα ορμέμφυτα  άγια ,  όσα η φιλεπίστροφη  ερυσίβη των παθών ζητά να αφανίσει,  να γιατροπορευθούμε με την φροντίδα των πολύπειρων επιτετραμένων ιατήρων …Πολύπειροι ταξιδευτές του Άθωνα και εμείς πλέον  τάχατες λογιζόμαστε απ το πλανερό μας εγώ ,  που πρωτοκαθεδρίες συνέχεια  γυρεύει  ! Ώσπου  η ταπεινοσύνη ενός ασθενούς και εξουθενημένου  τούτου του κόσμου,  ενός γεννημένου Αθωνίτη , σαν   απαλή  σκιάδα πέφτει ολάκερη πάνω μας , να μας αποκαλύψει ότι ακόμα ούτε αρχή δεν βάλαμε σε τούτον τον Σταυρωμένο δρόμο και να ξανακαινουργώσει μέσα μας του Χριστού την εικόνα  !
Οκτώβριος ξανά ! Άγιο Όρος ξανά ! Αδημονία και ο ενθουσιασμός αποκτά το αληθινό του νόημα ! Ο Θεός παντού !  Κάθε αρχή του Φθινοπώρου τόσα χρόνια τώρα,  μια μικρή Σαρακοστή για όλους μας ! Αποκαραδοκία και ελπίδα , η Παναγία μας να οικονομήσει να έρθει αυτή η παμπόθητη …διακαινήσιμη εβδομάδα μας  στο περιβόλι της ! 
Αραξοβόλια τούτες οι μορφές που και φέτος συναντήσαμε  ! Προστίθενται  στα τόσα , που ως τώρα μας φυγάδευσαν από τις τρικυμίες και τα τραύματα , από την αδυσώπητη πάλη με του μισόψυχου εχθρού τους πελώριους κλύδωνες και τους θανατηφόρους βυθούς! Ιωνάδες όλοι οι Αγιορείτες ! Κηρύττουν την μετάνοια σε κάθε τους λέξη , σε κάθε κοίταγμά τους στα βαθιά μας ανεξερεύνητα σπιλωμένα . Εργάτες του αμπελώνος διαλαλούν της Αναστάσεως τον λόγον . Στα κοιμητήρια τους οι σιωπές εκκωφαντικές ! Ως χθες ήταν που ανταμώναμε μαζί τους , ρουφώντας αχόρταγα  την σοφία τους την Θεοδώρητη! Τώρα σε έναν Σταυρό μπηγμένο σε χώματα πανάγια ,  τους ασπαζόμαστε ξανά και ξανά ζητώντας της παρρησίας τους τον στηριγμό ! Οι μοσχοβολιστές λευκόχρυσες κάρες τους ,  ανακομίζουν τις ξεχασμένες ελπίδες τούτου του κόσμου που φαίνεται να βυθίζεται σε σκοτάδι αιώνιο! Υπάρχει ελπίς! Η Ελπίς!  Να αξιώνει ακόμα  ο Κύριος , στρατολάτες αξεδίψαστοι και επαγαλλόμενοι  , να σεργιανάμε πάντα στο περιβόλι της Πανάχραντης  Οικονόμισσας Μητέρας Του! Όλα τα προηγούμενα να μείνουν αξεθώριαστα και όλα τα ερχόμενα να ναι φωτοβόλα και πανσωστικά ! 
Σκαρί Θεοπρομήτορος ξημέρωμα αναμένει !
Την άγκυρά του σε Ουρανού   λιμάνι πάντα στέλνει!
Μάνα προπέμπει ένα παιδί,  μοναχογιό τον έχει.
Να πας στου Όρους την ευχή του λέει και αντέχει !
Αθωνιαδίτης  άγγελος παιδί της Γεροντίσσης !
Τα μυστικά διδάσκεται  για τις δικές του πτήσεις !

Με την χάρη του Αγίου Θεού και Κυρίου ,  έφτασε η μέρα Του η σημαδεμένη από πάντα στου Οκτωβρίου το αρχίνισμα,  να μας βγάλει στην οδό της μετανοίας που στάση όλο θα κάνει στο Αγιώνυμο Βουνό !  
Συνοδοιπόροι στο φετινό μας δρομολόγιο ο Παναγιώτης ο Θεοδόσης  και ο Φώτης ! Το Όρος μας συναρπάζει ! Ο Χριστός μας ενώνει στο ομοθυμαδόν ! Με μια ψυχή και μια φωνή στον δρόμο για την πόλη του Ουρανού και την πύλη του Αγίου Όρους , όπου και θα διανυκτερεύαμε ως συνήθως την παραμονή της εισόδου μας ! Το απολυτίκιο του Αγίου Χριστοφόρου στο ξεκίνημά μας , από ένα εικόνισμα που μας χάρισε ο Θεός μέσω πεφιλημένου αδελφού εκ Πατρών που πολύ τον ευλαβείται  ! -Να ναι  σε όλο το ταξίδι μαζί σας ευχήθηκε εκείνος ! Μετά από επτά σχεδόν ώρες περπατούσαμε στους δρόμους της Ουρανούπολης ! Θέλει προσπάθεια ο λογισμός σου να πετάει και να στέκεται σαν μέλισσα μόνο στα ευώδη και όχι σαν μύγα να αναζητά της Χριστεμπορίας τα λερά … Μα σαν τα καταφέρεις δεν μπορείς παρά να νιώσεις την ευλογία που έχει τούτο το προπύργιο του Αχαμήλωτου  Άθωνα !  Λίγο πριν πάμε στα δωμάτια για κάποιες  ώρες ξεκούρασης ως το αχάραγο ξεκίνημα , στεκόμαστε στο λιμάνι και θωρούμε το λατρεμένο πλοίο της Αγίας Άννας! Μέσα δεν υπάρχει κανείς . Κι όμως αυτό το σκαρί κουβαλάει συνεχώς  πάνω του δυσαρίθμητες  ορθρίες ψυχές , προσμονές  και δακρυστάλαχτες λυτρώσεις , μυρωμένα όνειρα του Παραδείσου . Φαίνεται τόσο μικρή η άγκυρά του να συγκρατήσει όλα τούτα ! Σε καλεί να βάλεις μετάνοια μπροστά σε αυτήν και το βαρούλκο της που με τον  Ουρανό την ενώνει !
Πεντέμιση το πρωί το γραφείο προσκυνητών είναι γεμάτο από δεκάδες ανδρών ! Έπειτα από λίγο κατηφορίζουμε προς το λιμάνι ! Ήδη οι πρώτοι είναι μέσα στο καράβι και από το κατάστρωμα  καρτεράνε το πρώτο φως που θα τους φέρει στα ιερά και όσια της Πίστης μας! Δεν θυμάμαι αν είχα ξανακοιτάξει προσεκτικά το Διαμονητήριό μου ! Τα λόγια που αναγράφονται πάνω του , προοίμιο ουσίας , υπόμνηση  προτροπή και κατευόδιο για όλους μας !  
Διαμονητήριον προς τας είκοσιν ιεράς και σεβασμίας Μονάς του Αγίου Όρους Άθω. Με άδειαν παραμονής αφίκετο προς επίσκεψιν των ιερών σκηνωμάτων και  προσκύνησιν των εν αυτοίς αποκειμένων ιερών και οσίων της Πίστεως ημών . Παρακαλείσθε όθεν,  όπως παράσχητε αυτώ προς τη φιλόφρονι υποδοχή και πάσαν άμα δυνατήν φιλοξενίαν και περιποίησιν προς εκπλήρωσιν του δι ον έρχεται αυτόσε σκοπού !
Ώστε έχουν υποχρέωση οι Αγιορείτες ! Δεσμεύονται εκ των κανόνων και του ελαχίστου αντιτίμου που καταβάλλουν οι προσκυνητές ; Μετά από τόσα χρόνια μπορούμε με ακλόνητη πεποίθηση  πλέον να το πούμε ! Δεν τηρούν εντολές επιστασίας οι Αγιορείτες ! Μα του Θεού τον νόμο ! Της φιλοξενίας μη επιλανθάνεσθε φωνάζει το στόμα του Χριστού ο Παύλος,  στην προς Εβραίους και προς όλους μας ! Θεού διάκονοι οι Αγιορείτες ! Μας προσμένουν με αγάπη ανυπόκριτη , πλούσια να μας κεράσουν   από του Κυρίου το ποτήρι και την τράπεζα.
Στεκόμαστε μαζί με άλλους στην μπουκαπόρτα της Αγίας Άννας και περιμένουμε να ελέγξουν τα στοιχεία μας !Πρώτος προορισμός η Μονή του Διονυσίου !  Όπως πάντα τα θαυμάσια και τα δάκρυα ξεκινούν να λαβαίνουν την θέση τους στην ζωοδότρα μνήμη από τούτο το λιμανάκι ! Μα φέτος είναι τόσο συνταρακτική αυτή  η εικόνα του πρώτου μας Αθωνικού ξημερώματος ! Μια γυναίκα στέκει ακριβώς δίπλα μας ! Θεέ και Κύριε ! θα αναφωνήσει  κάποιος με αυτήν την απρόσμενη παρουσία ! Ναι έτσι και εμείς το νιώσαμε για ελάχιστα όμως ! Μέχρι που  την είδαμε να αγκαλιάζει ολόστοργα ένα μικρό αγόρι! Το καταφιλούσε και εκείνο φώλιαζε το προσωπάκι του μέσα στην κλειστή της αγκαλιά ! Στέκαμε κατασυγκινημένοι  και κοιτάζαμε , η αλήθεια κάπως αδιάκριτα ,  αφήνοντας άλλους να μας προσπεράσουν ! Σε λίγο έφτασε η ώρα να ανέβουμε και εμείς στο πλοίο μαζί με το παιδί ! Ζαλωμένο εκείνο με τον σάκο του και μια δυο σακούλες από όπου ξέβγαιναν κουβέρτες και ένα διπλωμένο χαρτόνι ! Καταλάβαμε αμέσως ! Ένας μικρός μαθητής, οικότροφος  της Αθωνιάδας ! «φροντιστήριον καταστῆσαι ἑλληνικῶν, μαθημάτων παιδείας τε καὶ διδασκαλίας παντοδαποῦς ἕν τε λογικαῖς, φιλοσοφικαῖς τε καὶ θεολογικαῖς ἐπιστήμαις»   Το ευλογημένο καταφύγιο των ευσεβών εκ κοιλίας μητρός , η σχολή  μελλοντικών υπουργών του Υψίστου , των υψοποιών αρετών η ακαδημία, το πρώτο κοινόβιο κατοπινών εν σώματι αγγέλων   !  
Ανεβήκαμε στο κατάστρωμα και καθίσαμε σε ένα μεγάλο παγκάκι ! Ο μικρός βιαστικός πήγε αμέσως στην πρύμνη σιμά στην Ελληνική  Σημαία που άρχισε να κυματίσει μόλις η πλεύση μας ξεκίνησε ! Χαιρετούσε την μάνα του κουνώντας τα μικρά χέρια του συνεχώς ! Εκείνη έστεκε εκεί μέχρι που το λιμάνι χάθηκε από τα μάτια του ! Γύρεψα να βρεθώ δίπλα του την ώρα εκείνη! Έτσι σε λίγο ψωμίζαμε μαζί τους  γλάρους που θαρρετά μας πλησίαζαν ! Ο μικρός Ραφαήλ , μαθητής της πρώτης Γυμνασίου ! Περίμενα ότι θα ήταν γόνος πολύτεκνης οικογένειας ! Μα εκείνος ήταν μοναχοπαίδι ! Είχε έρθει πριν λίγα χρόνια στο Όρος και του άρεσε πολύ ! Έχω ξυπνήσει από τις 2 για να έρθουμε από Θεσσαλονίκη με την μαμά μου ! Σήμερα θα χάσω και την πρώτη ώρα ! Αλλά την δεύτερη θα είμαι εκεί ! Έχουμε βυζαντινή μουσική ! Εγώ ξέρετε είμαι Παντοκρατορινός ! Κάθε Παρασκευή και όλο το Σαββατοκύριακο βρίσκομαι στην Παντοκράτορος ! Κάθε Μοναστήρι έχει υπό την προστασία του κάποιους μαθητές ! Είναι πολύ ωραία εκεί ! Κάνουμε και διακονήματα ! Πηγαίνουμε και σε όλες τις ακολουθίες ! Έχουμε τα δικά μας δωμάτια ! Στην Αθωνιάδα είμαστε μαζί με άλλους 3 συμμαθητές μου στο δωμάτιο ! Είμαστε πολύ καλοί φίλοι ! Και οι καθηγητές μας αγαπούν πολύ!  Έτσι απλά μου τα περιέγραψε ! Έπειτα από λίγη ώρα δεν είχε τίποτα από το πρωινό φαγητό  που του είχε ετοιμάσει η μάνα του ! Μια μπουκιά έτρωγε εκείνος δυο οι γλάροι ! Την λύπη του αποχωρισμού σύντομα την είχε αγκαλιάσει η ευχή του Όρους ! Έβγαλα και του χάρισα 2 βιβλία που είχα μαζί μου. Μου αρέσει τόσο  το διάβασμα !Μου είπε ο μικρός ! Πιο πολύ του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Πορφυρίου τα λόγια και τα θαύματα ! Πόσο συνδέονται και οι δυο νεοκαταταχθέντες  Άγιοι  μαζί του σκέφτηκα ! Ο ένας όσο ζούσε στην Παναγούδα , ήταν ο συνήθης προορισμός όλων των μαθητών της Αθωνιάδας στις σχόλες τους ! Τους φίλευε συνεχώς με ό,τι του έδιναν ! Σακούλες γεμάτες καλούδια και αξέχαστες Θεόσοφες διδαχές που γέμισαν με πίστη  όλους τους χρόνους τους ως σήμερα ! Ο άλλος και εκείνος μόνος,  αλητόπαιδο του Χριστού κάποτε κούρνιασε  σε ένα πλοίο , με προορισμό το περιβόλι του Μυστικού Παραδείσου !  
Θέλω όταν μεγαλώσω να γίνω πιλότος μου είπε λίγο πριν αποχωριστούμε μιας και θα κατέβαινε στην Δάφνη ! Βρήκες την καλύτερη σχολή για να μάθεις να πετάς! του είπε ένας Μοναχός που έστεκε δίπλα μας ! Ο Παναγιώτης θυμάται ένα περιστατικό από προσκύνημά του στις αρχές της δεκαετίας του 90 . Τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και όταν ήθελες να επικοινωνήσεις έπρεπε να πας στις Καρυές . Ήμασταν στην σειρά και περιμέναμε λοιπόν έναν νεαρό να τελειώσει ! Θέλοντας και μη ακούγαμε τα λόγια του ! Φαινόταν να στενοχωριέται πολύ με εκείνα που άκουγε στην άλλη άκρη της γραμμής ! Δεν ταραζόταν και μιλούσε με πραότητα … Μητέρα θα μείνω εδώ ! Θέλω να αφιερωθώ στον Χριστό μας ! Δεν μου ψιθυρίζει κανείς Μητέρα αυτά τα λόγια ! Δική μου μόνο  η απόφαση ! Να εύχεσαι σε παρακαλώ ! Σε παρακαλώ ! Να εύχεσαι ! Θα μείνω εδώ ! Να χαίρεσαι για μένα !
Πόσο τον θαυμάσαμε τον Αθωνιαδίτη μικρό μαθητή μα και εκείνη την πάνστοργη Μάνα ! Θα ξαναέβλεπε τον Ραφαήλ της τα Χριστούγεννα πλέον !  Έφυγε από την δική της αγκαλιά για να τον υποδεχθεί η αγκαλιά  της Μάνας Γεροντίσσης ! Όλες οι Παναγιές οι Αθωνίτισσες της στέλνουν κάθε νύχτωμα διαβεβαίωση ότι ο γιόκας της προοδεύει συνεχώς στην ψυχή και στο σώμα !  Σαν να την ακούμε ακόμα δακρυσμένη  να τον προπέμπει  τον μονάκριβό της μόλις η Αγιά Άννα ξεμάκραινε   ! Να πας στην ευχή του Όρους παιδί μου ! Στην ευχή του Όρους ! 
Νώντας Σκοπετέας 
( Συνεχίζεται με το 2ο μέρος )  

Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’  όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας»  ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα:Ημερολόγιο Όρους . 

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~