Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

22 Μαρ 2020

Για να ρθει το κακό λιγότερο στον κόσμο...( Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός)



Είναι δεινή η περίσταση . Βάναυσος ο κλυδωνισμός! Δάκρυα ασταμάτητα συνταγογραφούν οι Ιατροί των ψυχών τούτες τις ώρες. Το Νοσοκομείο της Εκκλησίας σφαλίστηκε …έστω προσωρινά,  όπως θέλουμε ολοψύχως να πιστεύουμε. Αλλά οι θύρες πάντοτε διαπερνώνται. Το δίδαξε ο Χριστός μας στην πρώτη Πεντηκοστή , το ίδιο το  βράδυ της Ανάστασής Του , ούσης οψίας,  όταν των θυρών κεκλεισμένων,  εισήλθε στην… συνάθροιση των μαθητών του (χωρίς τον Θωμά ήταν 10 …επιτρεπτοί οι συνειρμοί…ακόμα τουλάχιστον) δια τον φόβο των Ιουδαίων. Ο  Yιός του Θεού  και…  θαύματι θαύμα βεβαιοί, τή κεκλεισμένη εισόδω τών θυρών…
Δεν περισσεύει κανένας τούτες τις ώρες. Κάθε ρανίδα από δάκρυ , κάθε κόμπος , κάθε ικεσία και παράκληση μετράνε ! Να λέμε συνεχώς  τον 50ο ψαλμό , το ελέησόν με ο Θεός , την Παράκληση της Παναγίας μας , τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, συμβουλεύουν πολιοί πνευματέμφοροι πατέρες.  Ένας παππούς στην Κύπρο πριν χρόνια ,  ο κυρ-Στύλης  διηγείτο ένα περιστατικό από το  1964. Αυτός  είχε την συνήθεια κάθε νύχτα να ανάβει 3 κεριά . ‘Ένα για τους δασκάλους , ένα για τους κυβερνώντες, και ένα για τους Αρχιερείς. Ένα-ένα τα άναβε , όχι και τα 3 μαζί και έκανε προσευχή. Και δεν έπεφτε να κοιμηθεί, αυτό το λίγο που κοιμόταν,  αν δεν έλιωναν και τα 3. Και το πρωί στην χειρονακτική του εργασία, μόλις του έκαναν παρατήρηση γιατί φαινόταν κουρασμένος εκείνος τους έλεγε : 
-Εσείς , δεν γνωρίζετε ! Δεν είστε σε επιστράτευση !
 Του παρουσιάστηκε λοιπόν η Παναγία μας και του είπε :
-Παιδί μου , κάμε πιο δυνατή προσευχή ! Γιατί σε 10 χρόνια έρχεται μεγάλο κακό στην Κύπρο !
Κι εκείνος με την παιδική του καρδούλα Της απάντησε  με μια  ευλογημένη αφελότητα:
-Παναγία μου, αν είναι να έρθει το κακό όπως μου λέγεις, τότε γιατί να χάσω εγώ 10 χρόνια τον ύπνο μου ;
Και η Παναγία μας του απάντησε :
-Για να έρθει το κακό λιγότερο παιδί μου !
1964-1974 ! Φανταζόμαστε όλοι μας πιο θα ήταν το μεγαλύτερο κακό στην Κύπρο μας το 1974!
Σ αυτήν την ζοφερή , την ανεπανάληπτη περίσταση , αδελφοί μου συναμαρτωλοί εκείνος που διηγήθηκε το παραπάνω περιστατικό    ( σ.σ. ακουσμένο σε διήγηση του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου) είπε σε κήρυγμά του,  ότι σε αυτές τις μέρες θα ξεπηδήσουν , θα αναδειχθούν και μαθευτούν νέοι και λιγότερο γνωστοί Άγιοι των ημερών μας . Και ένας από αυτούς μεσιτεύει ήδη , αποδιώχνοντας την φοβερά απειλή της λοιμικής νόσου . Είναι ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός! Το είπε και ο πάντοτε αποκαλυπτικός πατήρ Ανανίας Κουστένης , ότι σεργιανάει συνεχώς ο Άγιος και σπεύδει να συμπαρασταθεί σε όποιον τούτες τις ώρες τον επικαλείται. Σήμερα θα τον γνωρίσουμε καλύτερα ! Τον Άγιο που ήταν πρότυπο καρτερίας . Που υπέμεινε θαυμαστώς  αυτόν τον σκόλοπα στην σάρκα , τον ζυγό της βαριάς λοιμικής νόσου , της λέπρας , που έφερε στο όνομά του και σε όλην του την επί γης βιωτή , την Νίκη κατά του εχθρού που λέγεται θάνατος και φόβος !
Ευσεβοφρώνως θα τον επικαλεστούμε λέγοντας : Χαίροις της καρτερίας η εικών ! Χαίροις μοναστών αγλάϊσμα ! Χαίροις ο εν ταις θλίψεσιν ημών , τάχιστος Πρόμαχος ! 


Νώντας Σκοπετέας
Αποσπάσματα από ομότιτλη εκπομπή



21 Μαρ 2020

Τον ακούς ; Σου μιλά !


Στον Παπά Λιά μας ...
Έρχομαι και σε συναντώ τούτην την ώρα σε ένα δωμάτιο που ο πόνος αρωματίζει. Σιωπώ και ανασαίνω .  Αναδεμένη και εκείνη η μυρωδιά  της ελπίδας  σαν το φρέσκο πρωινό αεράκι,  που σπαθίζει να διώξει μακριά της απελπισιάς τα μικρόβια. Στέκεσαι εκεί άγρυπνος για ώρες,  για μέρες,  για χρόνια ακόμα ολάκερα και καρτεράς . Έρχονται και άλλοι πολλοί και σε βρίσκουν   να σου πουν λόγια που ποτέ δεν θα μπαιναν στου Χριστού μας το στόμα. Και εσύ Χριστομίλητα τους κάνεις και αναρωτιούνται τι να ναι κείνο που ξάγρυπνο σε κρατά τόσο καιρό …Τους απαντάς :
-Είναι εκείνη η ανάσα που ξεβγαίνει από τα ξεραμένα χείλη και ψυχές –κρήνες ξεδιψαστικές , που δεν στερεύουν ποτέ τους από το Ζωντανό νερό !
Σ εκείνο το δωμάτιο , δεν χωρά να μπει η λογική των στεγνών μας ψυχών . Σαν το παράθυρο ανοίγει , μόνο της πίστης το οξυγόνο θα ρθει ανακουφιστικά να δροσίσει την αμείωτη θέρμη του σώματος.
-Μα τι του προσφέρεις ; Δεν τον βλέπεις που πονά ; Ακίνητος , ανίσχυρος, αμίλητος , σαν νεκρός,  τις περισσότερες στιγμές  βυθισμένος σε λήθαργο… Τόσον καιρό τώρα ! Ας τον να ησυχάσει !
–Μα δεν του προσφέρω εγώ ! Εγώ είμαι ο ανίσχυρος ! Εκείνος είναι ο δυνατός ! Αυτός μας δυναμώνει ! Σαν βλέπω συνεχώς να βαπτίζει τον πόνο του στην κολυμβήθρα της υπομονής! Ο παππούλης μας ! Ο Γέροντάς μας !  Εκείνος που κάποτε μιλούσε εμφορούμενος απ το Πανάγιο πνεύμα ! Ο εύγλωττος , ο μεταδοτικός , ο ευμήχανος , που οδηγούσε ψυχές σε λόγια και παραβολές από Χριστό γραμμένες , τώρα σιωπά…δεν μπορεί ούτε μια λέξη να προφέρει …
-Άνοιξε ξανά το παράθυρο που κοιτά στην ελιά την γραία να μπει θαλασσινό αγέρι ! Και άκουσε τώρα αυτά  που έχει να μας πει Τον ακούς ; Ναι …Τώρα διδάσκει περισσότερο …Τώρα τα ομιλήματα του είναι πιο συνταρακτικά από ποτέ!  Αρκεί σοι η χάρις μου ! Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται ! Τον ακούς ; Σαν Παύλος και εκείνος σε κοιτά με τα πιο λαμπερά του μάτια και καυχιέται ! Ποτέ του δεν καυχήθηκε σ αυτόν τον ανήφορο ! 
Τώρα για πρώτη του φορά καυχιέται για τον πόνο του και για την ισχύ του Χριστού την ανίκητη , που ξέρει πως μέσα του κατοικεί ! Ανήμπορος έστω το χέρι του να σηκώσει , να ευλογήσει … Αδύναμος παντελώς! Φιλοξενεί μέσα του Παντοδύναμου Θεού την δύναμη ! Αρκεί σοι η χάρις μου …Και σένα σου αρκεί μόνο να τον κοιτάς ! Και να ακούς την ανάσα του ! Σε καλεί πάλι σαν άλλος Παύλος κάποτε να του μοιάσεις …όπως και εκείνος μοιάζει του Χριστού πριν το αγκαθωστεφανωμένο του κεφάλι γείρει , το πνεύμα να παραδώσει στα χέρια του Πατέρα Του …
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Μόνο να  ακούω την ανάσα σου
Μ.Τεσσαρακοστή 2020


17 Μαρ 2020

Tων θυρών κεκλεισμένων…

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου …ω Κύριε δεν βαστώ μια προσευχή να αποσώσω… Μου φαίνονται τα λόγια τούτες τις ώρες τόσο άδεια σαν την καρδιά μου. Σ έδιωξα Κύριε και από εκεί μην τάχα την μολύνεις .Προσωρινά μου είπαν Κύριε . Δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν σε απομακρύνω για 15 μέρες, ίσως και για λίγες… Μεγάλες εβδομάδες… Μου είπαν κάθε βράδυ όμως να σε θυμάμαι για 15 λεπτά , να αναπληρώνω έτσι το κενό της προσωρινής Σου απουσίας .Σε ακούω πάλι Κύριε να λες: Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου… Πάτερ άφες αυτοίς… Σ ακούω Κύριε που ψελλίζεις συνέχεια Διψώ…μα πρέπει να μείνω σπίτι για το καλό μου , το καλό μας …Μου έρχονται Κύριε , τώρα που έχω άπλετο χρόνο ελεύθερο ( έτσι μου λένε συνέχεια ) , σκόρπιες λέξεις από αιώνια ρήματα δικά Σου , από παραβολές Σου, από την επί γης μαρτυρική παρουσία Σου . Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμο όλον …
Μα Εσύ Κύριε έλα ξανά ! Έρχου Κύριε πολυεύσπλαχνε, Μακρόθυμε , των θυρών κεκλεισμένων δια των φόβο των Ιουδαίων …
Και εσύ γλυκειά Μανούλα , Ανύμφευτε Νύμφη , στερρόν της Πίστεως έρεισμα, μην σταματάς να μεσιτεύεις ! Εκεί κάτω απ τον Σταυρό Του , τον φύλακα όλης της οικουμένης ! Πες Του, σε ικετεύω, πως εκείνο το :Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης ψυχής και καρδίας για κάποιους, έστω ελαχίστους, πρώην λεπρούς και παραλυτικούς, δεν πήρε αναστολή . Και παρακάλεσέ Τον να με αξιώσει το έλεός Του και εμένα τον άθλιο και σκοτασμένο, να γίνω και εγώ ένας από αυτούς τους ελαχίστους ληστές του Παραδείσου …
Γιατί τώρα που σου μιλώ Μητέρα , εσύ που καταργείς τον φθορέα των φρενών , ανήκω στους άλλους , στους πολλούς …τους παρανόμους και τους ψευδομάρτυρες αποστάτες που ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι …
Εκείνους που βροντοφώναξαν και πάλι την λέξη Βαραββάς …

Νώντας Σκοπετέας
17-03-2020

16 Μαρ 2020

Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο …



Στην πυρκαγιά στην γειτονιά σου, κλειδώνεσαι σπίτι σου; Τρέχεις να βοηθήσεις να μην καούν σπίτια και το δικό σου. Στην πνευματική πυρκαγιά ( σ.σ.που κατακαίει ήδη) τι θα κάνουμε;
Δημήτρης Παναγόπουλος

Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο …Σε γραφή –επιστολή του ηγαπημένου μαθητή γράφτηκε αυτό …από τον ίδιο τον Χριστό μας Άγιοι Πατέρες και αδελφοί μου συναμαρτωλοί! Ο ιός μεταδίδεται …Προφανώς δεν αναγνωρίζεται μα κυρίως δεν διδάσκεται βιωματικά τούτες τις ώρες ότι και η αγάπη είναι μεταδοτική μα κυρίως ο Θεός …Αν τούτες τις ώρες που όλοι με αυτήν την συντονισμένη και «αγωνιώδη» ενημέρωση και εν τέλει καθυποταγή -επιβολή μείνουμε σπίτι , έστω κι αν όλοι σταθούμε υπάκουοι και δεν το κουνήσουμε ρούπι ως εν δυνάμει φορείς του ιού, θα βρεθούν μόνοι τους στο σπίτι επίσης και αμέτρητες μοναχικές και ανήμπορες υπάρξεις του πόνου και της οδύνης . Ευπαθείς ομάδες και αυτές οι ψυχούλες! Αν μείνουμε σπίτι όπως μας συμβουλεύουν και εν τέλει θα μας επιβάλουν δια νόμου, όλοι αυτοί οι κατάμονοι θα φύγουν αβοήθητοι, αφού δεν θα βρεθεί ένας να μετακινηθεί και να τους πάει εκεί που βρίσκονται, λίγο φαγητό ή ένα φάρμακο, αφού ενδεχομένως να τους μεταδώσει τον ιό ο οποίος μπορεί να βρίσκεται παντού ακόμα κι αν τους αφήσει πράγματα έξω από την πόρτα τους … Καταλαβαίνουμε άραγε πόσο αστείο είναι το να θεωρούμε οτι ακόμα και τώρα μπορούμε να τα καταφέρουμε χωρίς την πλήρη μας υποταγή στην Θεία πρόνοια ; Και παρακαλώ μην μου ξαναγράψετε και πείτε για το οτι εκπειράζουμε τον Θεό τοιουτοτρόπως ! Κατ αρχάς ας μην θεωρούμε τον Θείο Λόγο αποσπασματικά ( όπως αρέσκονται οι αιρετικοί και οι κακόδοξοι) αλλά ως μια ολότητα η οποία κατακλύζεται από κάτι που πολύ όμορφα διατύπωσε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης : "Τον Θεό τον εκπειράζουμε, όταν Του ζητούμε κάτι, αλλά η ζωή μας δεν είναι σύμφωνη με το θέλημά Του", ζούμε δηλαδή, ενάντια στο θέλημα του Θεού και για αυτό δεν έχουμε παρρησία ενώπιόν Του. Επομένως φοβόμαστε οτι δεν θα μας σκεπάσει η Θεία πρόνοια όχι για λόγους επιστημονικούς αλλά για λόγους μιας ασυγκράτητης και άλογης αποστασίας! Επανέρχομαι στο θέμα με τις μοναχικές ψυχούλες τώρα . Αυτοί δεν θα φύγουν λοιπόν από τον ιό και εμείς θα πανηγυρίσουμε χειροκροτώντας και πάλι ! Μα θα φύγουν εγκαταλελειμμένοι από κάτι άλλο , μια από τις χιλιάδες αιτίες που η δική μας επικροτούμενη αναισθησία θα «πυροδοτήσει». Μην μου μιλήσετε για κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους τώρα γιατί θα γελάσω όπως γέλασα όταν άκουσα τις καθησυχαστικές δηλώσεις κυβερνητικού στελέχους ότι υπάρχει επάρκεια σε αντισηπτικά ! Πόσο επίκαιρη αυτή η έννοια της σήψης τούτες τις στιγμές …!! Ξέρουμε άραγε το ποσοστό αυτών των αβοήθητων επί του συνολικού μας πληθυσμού ; Είναι σαφώς ογκωδέστερο του ποσοστού που θα νοσήσει και ασυγκρίτως ανώτερο του ποσοστού το οποίο εκκλησιαζόταν και μετελάμβανε πριν ενσκήψει ο ιός και ο φόβος του…Αυτοί δηλαδή που θα μεταδώσουν τον ιό σε όλους τους υπολοίπους ! Κάντε εσείς τους συνειρμούς που θαρρώ πως αναφαίνονται …
Η αγάπη χωρίς θυσιαστικό πνεύμα είναι ένας τενεκές ξεγάνωτος…
Η ασηπτική αγάπη για τον Θεό χωρίς πνεύμα ομολογιακό και θυσίας είναι ένα βολεμένο αυτοείδωλο και ένας Χριστούλης-Αγαπούλης πλασμένος υπέροχα και καθησυχαστικά από αυτό ….
Νώντας Σκοπετέας
16-03-2020
Αύριο εορτάζει ο Άγιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού …Ένα τεράστιο δίλημμα ο βίος του … Απάντησε εκείνος θαρρετά και άφοβα ! Για αυτό και έτσι τον προσφώνησε ο Ουρανός …Εμάς άραγε πως θα μας καλέσει κάποτε

15 Μαρ 2020

Ας δούμε αυτήν την φωτογραφία ...

"Ξεχάσαμε το ομολογιακό φρόνημα , το εκούσιο μαρτύριο , τον Σωτήρα Χριστό , την Διασώζουσα, Παντάνασσα , Παραμυθία, Γοργοϋπήκοο, Εγγυήτρια, Πονολύτρια, την Υπέρμαχο , Φοβερά Προστασία".Χρησιμοποιώ όπως διαπιστώνετε συναμαρτωλοί αδελφοί μου πρώτο πληθυντικό αριθμό .ΞΕΧΑΣΑΜΕ !!! Αυτή η ζοφερή περίσταση που βιώνουμε είναι ένα καλό καθρέφτισμα αν όχι ξεγύμνωμα της χλιαρότητάς μας . Πρώτος εγώ!!Χλιαρός,βολεψάκιας , ατσαλάκωτος... Ιεραπόστολος της φακής ! Που όταν ενέσκυψε ο ιός παραχρήμα ξέχασα λείψανα , λιτανεύσεις , δεήσεις, παρακλήσεις, Χαιρετισμούς, ακολουθίες ,στρωτές μετάνοιες, κομποσχοίνια, πρόσφορα ,ψυχοχάρτια, αρτοκλασίες και καθαρά κεριά και έτρεξα στην καταφυγή της απαλότητας του χαρτιού υγείας και στην ''ασφάλεια " των ζυμαρικών και των οσπρίων ...Δεν αστειεύομαι διόλου ! Την αλήθεια λέω ! Τι θλίψη μου προκάλεσε η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ....ΜΑΣ ....ΜΑΣ.!!!!. Πως μπορούμε στ αλήθεια να ψέλνουμε στον κανόνα του Ακαθίστου ύμνου που ακούστηκε ευτυχώς και προχθές βράδυ στις Κιβωτούς Εκκλησιές όλης της χώρας , την φράση ...Λεπροί αποκαθαίρονται , νόσοι διώκονται ;;;;;;;; Θλίψη ανείπωτη και σε τούτο το άκουσμα ! Λεπροί αποκαθαίρονται , νόσοι διώκονται ...Τα λόγια πλέον φαίνονται ρηχά , κούφια ..των χειλέων!Αυτοελέγχομαι , αυτομέμφομαι , αυτοκατακρίνομαι αδέλφια ! Είναι και αυτό μια κάποια αρχή μετανοίας ! Δεν προέτρεψα επουδενί λόγω και κανέναν να "προκαλέσει" τον Σωτήρα μας Ιησού ! Προτρέπω να υπακούσουμε την Ιερά Σύνοδο! Μακάρι να τους φωτίσει ο Κύριος! Να σεβαστούμε τις οδηγίες των ειδικών ναι , ιδίως οι ευπαθείς ομάδες , μα κυρίως να καταφύγουμε στην Ιερή και αμετασάλευτη πίστη μας που τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληρώνει ! Που ξέρετε μπορεί να στηθούν νέες Άγιες τράπεζες τούτες τις μέρες ..Σαν αυτήν της φωτογραφίας την συνταρακτική ! Και κάτι τελευταίο : Λέγει ο 'Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος οτι το μην κατακρίνετε περί βίου εστίν ου περί πίστεως ! Μην τα συγχέουμε αυτά αδέλφια μου! Αχ αυτή η καραμελίτσα ...Από στόμα σε στόμα πηγαίνει...Και είναι τόσο μεταδοτική η λοίμωξη της αγαπολογίας ... Την κακοδοξία από την Ορθοδοξία τις χωρίζουν 4 μόνο γραμματάκια, αλλά και μια άβυσσος ! Εύχομαι ανυποκρίτως κανείς μας να μην βυθιστεί εντός της ! Εύχεσθε και εσείς να μας φωτίσει ο Κύριος τα πυκνά σκοτάδια ! Σήμερα εορτάζει εκείνος ο πνευματορρήτορας Πρόμαχος της Ορθοδοξίας που έτσι προσευχόταν : Κύριε φώτισόν μου το σκότος !
Νώντας Σκοπετέας
Κυριακή Β΄Νηστειών 2020
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά 

Εκείνη την Κυριακή



Στις μέρες του πρώτου ζήλου του τις αλησμόνητες . Τότε που όλα του φαίνονταν  νέα σαν την ψυχή του . Να προσμένει  το ξύπνημα το ορθρινό. Ποιο ξύπνημα δηλαδή …Από το μεσόνυχτο να στριφογυρνά και να λαχταρά τους πρώτους ήχους της  ημέρας,   να αρχίσει να ετοιμάζεται . Δεν θα πήγαινε εκείνη την  Κυριακή στην ενορία του,  μα στην Αγία Τριάδα στην πόλη , κάμποσα χιλιόμετρα μακριά , να βρεθεί στην ζεστασιά του πνευματικού του.  Μόλις το προηγούμενο απόγευμα εξομολογήθηκε στο πετραχήλι του ξανά . Μεγάλη Σαρακοστή!Η πρώτη του 21ου αιώνα! Πέρασαν είκοσι χρόνια κιόλας ! Η πρώτη του αληθινή !Όχι άλλη μία μα μια άλλη !Όλο και κάτι σημαντικό   θυμόταν να πει! Κάποια ανοιχτή πληγή ξεχασμένη ! Και εκείνος,  ποτέ δεν του αρνιόταν  το ευλογημένο συναπάντημα ,  παρ ότι είχε τόσες  μέριμνες  και ακολουθίες καθημερινές  και αμέτρητα πνευματικοπαίδια. Εξομολογήθηκε την Παρασκευή την τρίτη των Χαιρετισμών πριν ακουστεί  το Νέαν έδειξε κτίσιν και παραμονές Σταυροπροσκύνησης πήγε και στάθηκε τρεις ώρες στην αναμονή, και ξανακάθισε δίπλα του κάτω απ το δεξί αναλόγι . Σαν τον είδε ο παππούλης χαμογέλασε κλείνοντας τα μάτια του .  
-Πάλι εδώ ευλογημένε;
 -Πάλι πάτερ μου , συγχωρέστε με !
-Γιατί παιδί μου να συγχωρέσω ; Αυτό είναι το σωστό …Τώρα στην νέα αρχή  σου πασχίζεις να καθαρίσεις την ψυχή σου …Μοιάζει αυτή σαν ένας μαντρότοιχος πολυκαιρισμένος …Σκόνες , λάσπες , χρόνια λερωμένα  , μπογιές με συνθήματα αρνησίθεα  …Και εσύ έχεις πάρει μια βούρτσα και την βουτάς συνέχεια στον ασβέστη …Και δως του να περνάς τις βρωμιές να ασπρίσει ο τοίχος …Αλλά τώρα στο ξεκίνημα θέλει πολλά χέρια να τον περάσεις …Γι αυτό και μου έρχεσαι συνέχεια ! Και σε παρακαλώ όποτε βρίσκεις κανένα σημείο του τοίχου να ξασπρίζει,  να έρχεσαι να το ...ασβεστώνουμε ! Ακηλίδωτος να μένει ο τοίχος της ψυχούλας σου  !   
Του είπε λοιπόν και πάλι όσα φρέσκα είχε θυμηθεί εκ νεότητός του . Και εκείνος κατάλαβε ξανά με αγάπη  και συγχώρεσε ο φιλανθρωπότατος Πατέρας  και έδωσε ευλογία  ο λειτουργός του για θεία μεταλαβιά! Γονάτισε και του διάβασε την ευχή ο παπά Λιάς. Έκανε να φύγει,  μα επέστρεψε αμέσως πριν έρθει ο επόμενος που είχε σειρά .    
-Πάτερ , με συγχωρείτε …Κάτι ακόμα να σας ρωτήσω …Έχω έναν λογισμό που όλο μου λέει ότι κάτι θα κολλήσω αν μπροστά μου είναι κανένας άρρωστος ή υπερήλικας… Και προσπαθώ να κοινωνάω πρώτος ! Βλέπω και τα παιδάκια που τα βάζετε μπροστά …
-Αχ παιδί μου …δεν είσαι ο μόνος …Σε πολλούς μπαίνει αυτός ο λογισμός …Τον βάζει ο πονηρός …Τα παιδιά τα βάζουμε πρώτα για να μην τα αποθαρρύνουμε τώρα που δεν έχουν εδραία ακόμα την πίστη …Κανονικά δεν θα έπρεπε …Αλλά κάνουμε μια οικονομία ! Λέγε παιδί μου την ευχή και μην φοβάσαι …Δεν κολλάει κανέναν  με  αρρώστια ο Χριστός μας ! Δεν έχω ασθενήσει ποτέ μου Ξέρεις τι έπρεπε να εισπράττω κάθε φορά ; Ατομική βόμβα μικροβίων συγκεντρώνεται αν μεταλάβουν 50- 100 άνθρωποι τις Κυριακές  …Δεν συζητάω για τις μεγάλες μέρες που κοινωνούν 200 και βάλε άνθρωποι! Κάτι ελάχιστο να έχει ο καθένας θα έπρεπε εγώ στο τέλος,  που καταλύω με την αγία λαβίδα  ο,τι μένει στο Άγιο Ποτήριο,   να πέφτω κάτω και να πεθαίνω ακαριαία ! Μην φοβάσαι λοιπόν παιδί μου ! Όπως έρχεται ο λογισμός , έτσι να τον αφήνεις να φεύγει ! 
Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης στάθηκε στην μεγάλη σειρά να μεταλάβει ! Προσπαθούσε να μην κοιτά μπροστά του και να διώχνει τον λογισμό που ερχόταν για να του ψιθυρίσει :  κοίτα δίπλα σου , έλεγξε ποιος είναι μπροστά σου …Έλεγε την ευχή μαζί με κάτι που του άρεσε και είχε μάθει να επαναλαμβάνει …Θαρρών τω ελέει σου  προσέρχομαι Κύριε , θαρρών τω ελέει σου ! Έριχνε μόνο κλεφτές ματιές στον παππούλη που ολόχαρος και πολύ προσεχτικός μετελάμβανε τον κόσμο . Είχε φτάσει σχεδόν η σειρά του . Άκουσε πίσω του εκείνη την στιγμή μια γυναικεία φωνή να λέει ..συγγνώμη να περάσουμε …Ήταν μια γυναίκα που είχε πάρει στην αγκαλιά της μια μεγάλη κοπέλα γύρω στα 16 …Την είχε σηκώσει από το καροτσάκι το αναπηρικό ..Ανήμπορο το κορίτσι με μια σπαστικότητα έντονη και το προσωπάκι της γεμάτο με σάλια που ξέβγαιναν από το στόμα της…  Κατέβηκε ο παππούλης τα σκαλοπάτια της ωραίας Πύλης και την μετέλαβε προσεχτικά σκουπίζοντας την αργά με το μάκτρο ! Ανέβηκε έπειτα και τον κοίταξε με μια διαπεραστική ματιά που πόσα δεν του μήνυσε μυστικά  εκείνη την ώρα …Μην φοβάσαι παιδί μου ! Δεν μολύνει ο Χριστός ! Πλησίασε λοιπόν προσπαθώντας να κατανικήσει τους νέους λογισμούς φόβου και αμφιβολίας που τον συνάντησαν στην θέα εκείνου του ανήμπορου πλάσματος  … Πόσο ντρεπόταν για την ισχνή του πίστη …Και εκείνη την στιγμή ο παπά Λιάς έκανε κάτι που δεν θα το ξεχάσει όσο ζει . Έβαλε την αγία λαβίδα στο δικό του το στόμα και άρχισε να την «καθαρίζει» με τα χείλη του. Επανέλαβε πάνω από 10 φορές αυτήν την κίνηση ! Δεν είχε σκοπό  να εντυπωσιάσει τους γύρω του ! Ήθελε μόνο  να κηρύξει,  όχι με λόγια μα εμπράκτως , με βίωμα ! Εκατοντάδες ομιλίες και αμέτρητα βιβλία κι αν διάβασε από τότε για το ζωντανό θαύμα της πίστης μας και για το απρόσβλητό του από τα μέτρα και τις λογικές τούτου του κόσμου , ποτέ δεν βρήκε κάτι τόσο πειστικό όσο εκείνη την γεμάτη από αγάπη και πίστη «απολύμανση» …
Τούτες τις μέρες που ο άνεμος της απιστίας και της Θεομαχίας  μας κυνηγά … το παράδειγμα εκείνου του ταπεινού παπά από τ Ανάπλι θα μπορούσαν  να το ακολουθήσουν όλοι οι Ποιμένες μας . Σκεφτόμαστε μπροστά στις «αχόρταγες» κάμερες των τηλεοράσεων όλους τους Αρχιερείς μας , μπροστάρηδες , να καθαρίζουν συνεχώς με τα χείλη τους την αγία λαβίδα …στέλνοντας το δικό τους βιωματικό μήνυμα προς όλους μας :
Αδελφοί , δεν κοινωνάμε ψωμί και κρασί , μα το Σώμα και το Αίμα του Ζωντανού Θεού . Κι αυτά δεν μολύνονται .  Είναι τα πιο ισχυρά θεραπευτικά και αγιαστικά αντισώματα που εξαφανίζουν επιδημίες και λοιμώξεις …Είναι τα πιο δυνατά εμβόλια που μας μπολιάζουν   με Αθανασία .
Νώντας Σκοπετέας
Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2020
Αφιερωμένο στον παπά Λιά μας . Να έχουμε όλοι την ευχούλα του .
Περισσότερα για την ζωή αυτού του ταπεινού Λειτουργού του Υψίστου στο βιβλίο μας  : «Πόσα χωράνε σ ένα Αμήν» το οποίο κυκλοφορεί από την Ιεραποστολική συναλληλία ‘’Πρόμαχος Ορθοδοξίας’’.


12 Μαρ 2020

Ω πανύμνητε Μήτερ… Τώρα μιλούν μόνο οι επιστήμονες…


     Χρόνια άκουγα σε ομιλήματα για ομολογιακό φρόνημα βγαλμένο μέσα από αιμάτινες σελίδες συναξαριού. Άκουγα για το όστις θέλει οπίσω Mου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν… Άκουγα για το Εκούσιον Πάθος του Σωτήρα Χριστού, που σταυρώθηκε για τον καθένα μας ξεχωριστά. Άκουγα για τον κόκκο σινάπεως , για την ελάχιστη πίστη που μετακινεί βουνά. Για τον Πέτρο που εδειλίασε στην ταραγμένη θάλασσα και για τον Κύριο που δεν σταμάτησε ποτέ αποκαλυπτικά να μιλά για τους χλιαρούς όλων των εποχών… Να επανέλθουμε στο Άγιο συναξάρι όμως το Ευαγγέλιο του πιστού . Τι συναντάμε κάθε μέρα εκεί ; Μια Εκκλησία στολισμένη ! Φοράει ένα ένδυμα της πιο σπάνιας ομορφιάς της αχειροποίητης … Πορφύρα και βύσσος! Το χρώμα των βασιλιάδων και το μετάξι της θάλασσας! Των εν όλω τω κόσμω Μαρτύρων σου, ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα, η Εκκλησία σου στολισαμένη, δι' αυτών βοά σοι, Χριστέ ο Θεός. Κάμινοι δροσίστηκαν , θηρία εξημερώθηκαν , νεκροί αναστήθηκαν , τροχοί έσπασαν , είδωλα θρυμματίστηκαν… Ψεύτικο το συναξάρι ; Μια φορά κι έναν καιρό ; ή Τω καιρώ εκείνω και σήμερα ; Μην δοκιμάζετε είπαν τον Θεό συναθροισμένοι σε χώρους λατρείας Του … Μα πεφιλημένε μου ,μην της το αφαιρείς της Μάνας Εκκλησίας το πανωφόρι …Δεν πήγε ο ανθρωπάκης του Θεού(μιλάμε για τον υγιή , όχι για εκείνον που με γρίπη και πυρετό πηγαίνει στον Ναό. Υπάρχει ειδική ευχή για τους δι' ευλόγους αιτίας απολειφθέντας) ταξίδι σε χώρα και χώρο υψηλής επικινδυνότητας, ούτε σε καρναβάλι ούτε σε γλέντι ούτε πουθενά αλλού συναθροίστηκε, ούτε βγήκε να τρέξει με 300 στην Εθνική και να πει… θα με σώσει ο Θεός …Στην Εκκλησία θέλει να πάει , στην Κιβωτό …να μπει μέσα και να νιώσει ασφαλής ! Να συγχρωτιστεί με τον Εσταυρωμένο , την Παναγία Μητέρα Του , τους γνήσιους φίλους Του ! Είναι δυνατόν με αυτήν του την αποκοτιά κατ εσε πολυσέβαστέ μου να δοκιμάζει τον Θεό ; Μη γένοιτο !

Ανεστάλησαν ακολουθίες μέσα στην Αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή ! Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες ! Χαιρετισμοί της Υπεραγίας Θεομάνας! Το παράδοξόν σου της φωνής …Γνώσιν άγνωστον γνώναι …Χαίρε σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν …Αμ δε …Κάτσε εσύ Κυρούλα μου στην άκρη ! Τώρα μιλούν οι επιστήμονες ! Χαίρε των απίστων αμφίβολον άκουσμα ! Χαίρε των πιστών αναμφίβολο καύχημα ! Ρήτορας πολυφθόγγους ως ιχθύας αφώνους ορώμεν επί σοι Θεοτόκε ! Χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα ! Χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα! Χαίρε ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί! Ασάλευτος πύργος και απόρθητον τείχος εσύ ! Αμ δε … Μπες ξανά εσύ Κυρούλα μου στο εικόνισμά σου ! Τώρα μιλά η ακαδημαϊκή κοινότητα ! Ξεχάσαμε το ομολογιακό φρόνημα , το εκούσιο μαρτύριο , τον Σωτήρα Χριστό , την Διασώζουσα, Παντάνασσα , Παραμυθία, Γοργοϋπήκοο, Εγγυήτρια, Πονολύτρια, την Υπέρμαχο , Φοβερά Προστασία.
Σαφώς με όσα γράφτηκαν παραπάνω δεν παραινούμε κανέναν να καταστρατηγήσει τις απολύτως σεβαστές συμβουλές των ειδικών . Μιλάμε για την θλίψη που μας προκάλεσαν οι αναστολές της Λειτουργικής Ζωής σε διάφορα ( ευτυχώς ελάχιστα) μέρη της Ορθοδοξίας μας. Αν ένας ιός προκαλεί κάτι τέτοιο, αναρωτιόμαστε που θα βρούμε το θάρρος και το σθένος να ομολογήσουμε Χριστό αν κάποτε ξαναζωντανέψουν οι προδήλως για κάποιους νεκρές σελίδες του συναξαριού με διλήμματα άρνησης του Χριστού ή θανάτου… Μα στ αλήθεια είμαστε ακόμα ζωντανοί ;
Και κάτι ακόμα … Σύμφωνα με τις επίσημες μόνο καταγραφές( οι ανεπίσημες διπλασιάζουν τον αριθμό ) στην Ελλάδα πραγματοποιούνται κατ έτος 250.000 εκτρώσεις ! Αν διαιρέσουμε το νούμερο με το 365 των ημερών του έτους θα διαπιστώσουμε ότι επισήμως καθημερινά στην Ελλάδα φονεύονται 685 ζωές ! Αυτό είναι πανδημία ! Εκδημία αποδημία και εξορία … Και αυτή εκούσια από πατρίδα ποθεινή …Ίσως να ναι και η αιτία για όσα δεινά τώρα μας χτυπούν την πόρτα . Ω πανύμνητε Μήτερ ! Από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας!

Νώντας Σκοπετέας
Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2020

2 Μαρ 2020

Δεν ορθοδοξούν όσοι αγαπολογούν…





Γέροντα τι είναι η Αγαπολογία ;
«Τι τα θες παιδί μου;
Θα το πω περιφραστικά..
 Γλυκά λογάκια, που χαϊδεύουν τ’ αυτάκια
 και εύκολα πραγματάκια, που βολεύουν τα παθάκια
 και καταντούν μαξιλαράκια για να κοιμάται η συνείδηση.»
(Μαρτυρία του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου
 για μακαριστό Γέροντα Αναστάσιο Κουδουμιανό).
Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από τότε που για πρώτη μου φορά γνωρίστηκα με τον μακαριστό Ιεροκήρυκα του Παραδείσου τον κυρ Δημήτρη τον Παναγόπουλο. Σχεδόν δεν είχα πάει ακόμα σχολείο . Καλοκαίρι ήταν και είχαμε κατέβει στο χωρίο στην Μάνη.  Μια  νύχτα, ξύπνησα τρομαγμένος ! Γύρεψα την αγκαλιά της μάνας μου . Στο διπλανό δωμάτιο βρισκόταν ο μακαρίτης ο αδελφός του πατέρα μου !
Της προσευχής και της θείας μεταλαβιάς χαρμολυπημένος οδοιπόρος , ο μακαρίτης ο θείος μου ο Παναγιώτης. 
Εμένα τότε με ξύπνησε μια φωνή που μιλούσε έντονα, σχεδόν κραύγαζε! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να λέει μες την νύχτα: Βρε Πότη , χαμήλωσέ το, ξύπνησαν τα παιδιά !  και έπειτα …Μην φοβάσαι Νώντα μου ο θείος σου ακούει κήρυγμα …ακούει Παναγόπουλο ! Μεσονυχτικού η ώρα και ο θείος ( που πήγαινε πολύ συχνά και στα εν Αθήναις κηρύγματα του μακαριστού) , είχε βάλει μια από τις περίφημες κασέτες ( κάπου 600 και πλέον) με ομιλία του κυρ Δημήτρη. Για 25 περίπου χρόνια δεν ξανάκουσα για εκείνον .Ξέχασα την τρομάρα μου , ξεχάστηκε ο …νυχτερινός Παναγόπουλος , ξεχάστηκαν οι κασέτες του, όπως και πολλά ακόμα ψυχοβλαβώς για τον γράφοντα… Κύλησαν τα χρόνια και φτάσαμε «αισίως» κάποτε στην λεγόμενη ψηφιακή εποχή , που έχει και κάποια καλά …Ένα από αυτά : Χώρεσαν οι 600 τόσες κασέτες του Παναγόπουλου σε έναν και μόνο ψηφιακό δίσκο ! Και αυτός μπήκε σε ένα πανεράκι ταπεινό με μια ταμπέλα από πάνω του που έγραφε : Πάρτε ευλογία , δωρεάν !  Πάνε πολλά χρόνια πλέον από τότε  !Μονή του Φιλοθέου στο Άγιο Όρος ! Εμείς πρώτη μας φορά εκεί προσκυνητές ! Πήραμε στα χέρια μας το dvd. Πάνω του σημειωμένο : Ομιλίες μακαριστού Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου . Κάτι μου θύμισε ! Εκείνο το μεσονυχτικό στην Μάνη ….
Ποιός να μου το λεγε ( δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε !) πως θα ακολουθούσα και εγώ «μανιωδώς» εκείνη την παράξενη , την αλλόκοτη συνήθεια του θειού μου ! Να ακούω Παναγόπουλο μες στην νύχτα ! Και να τρομάζω ακόμα ! Τώρα απ τις συνταρακτικές για την ψυχή μου αποκαλύψεις , απ την ζέουσα πίστη , απ τους πύρινους λόγους και απ την έντονη φωνή του  που πάσχιζε να θέσει νου και να μεταδώσει Φως Χριστού ! Με συγχωρείτε έλεγε συχνά στο τέλος των κηρυγμάτων του … Συγχωρέστε μου τον τρόπο… Αχ κυρ Δημήτρη μας, την ευχή σου να έχουμε ! Μα αν κάποιος κινδυνεύει σε γκρεμό να  πέσει και στον αιώνιο βόρβορο να βυθιστεί , δεν θα πας απαλά δίπλα του,  ψιθυριστά  και …νανουριστικά να του πεις …αδελφέ μου ο Θεός μας σε αγαπά , έχει αγάπη για σένα ο Κύριος …μα θα κραυγάσεις κει με όλην την δύναμη της ψυχής σου θα του φωνάξεις : Πρόσεχε !!!! Αυτό που κάνεις αν δεν μετανοήσεις και δεν το εξομολογηθείς …έχει κόλαση και σκοτάδι αιώνιο !
Υπάρχουν προβεβλημένες και ενίοτε αποθεωμένες παρουσίες μέσα στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας που χαρακτηρίζουν τις φωνές και τις διδασκαλίες  τύπου Παναγόπουλου ως μια ενοχική τρομοκρατία , ως μια ρηχή Θεολογία που δεν ακολουθεί τάχα την σταυρική αγκαλιά του Ιησού, μα εύκολα επιτιμά και αφήνει στην απ έξω όλα τα «αλητόπαιδα»… Τις φοβούνται εκείνες τις φωνές όπως το μικρό παιδί στο μανιάτικο μεσονυχτικό τότε…Αυτό το τότε μικρό παιδί πλέον είναι σίγουρο ότι στην κορύφωση εκείνου του λόγου του ο κυρ Δημήτρης,  έλεγε κάτι εξόχως αντιπροσωπευτικό της Θεογνωσίας του,  της βιωματικής και Χριστοδίδακτης: -Ο Θεός μας δεν είναι κουτσός ! Έχει 2 πόδια ! Το ένα είναι η Αγάπη ! Το άλλο είναι η δικαιοσύνη και η Αλήθεια!
Κάποιοι μιλούν και παραμιλούν για μια σχεδόν απροϋπόθετη Θεία κοινωνία –γιατί αυτή είναι η πεμπτουσία και το υπέρτατο ζητούμενο της Ορθοδόξου πίστεώς μας , η ένωση με τον Χριστό- η οποία βασίζεται αποκλειστικά στις καλές μας πράξεις , στην βοήθεια των φτωχών , στην αλληλεγγύη , στο ευσυγκίνητό  μας , στο να μιμηθούμε τον Χριστό μας έστω,  ο οποίος λεν δεν κατέκρινε ποτέ τους άλλους…( Ξεχνούν όμως οι αδελφοί μας , -προσπαθούμε να μην  λογιστούμε  ότι παρασιωπούν-, του Αγίου Χρυσοστόμου τον λόγο : Το μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε , περί βίου εστίν , ου περί πίστεως !), Αυτοί λοιπόν  υπερτονίζοντας και παρατονίζοντας την αγάπη που έχει ο Χριστός μας , παρέχουν έναν εξωραϊσμένο , στρογγυλεμένο λόγο και άφθονες δικαιολογίες και άλλοθι στην πάντα ελέγχουσα Θεόσπαρτη  συνείδηση, ιδίως των νέων ανθρώπων, που καλόπιστα και ανεπιφύλακτα τους εμπιστεύονται, εναγωνίως γυρεύοντας παραμυθία και παρηγοριά στην πειραστική τους νεότητα και προσπαθώντας να συνταιριάξουν τον κόσμο και την ξέφρενη σάρκα,  με τον Χριστό. Όσοι εν είδη ψυχολογικών υποστηρικτών , ( στ αλήθεια πολλές φορές μοιάζουν τόσο με τους Motivational Speakers)  εκκοσμικεύουν με αγαπητικά επικαλύμματα και ακατασχέτως αγαπολογούν  , φοβόμαστε πως λοξοδρομούν και δεν ορθοδοξούν… Τελεύουν τις προσευχές τους με το δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών… μα εκείνων των παγχρύσων στομάτων του Λόγου,  των ακαθαίρετων «πύργων» , τις φωνές ενίοτε παραφράζουν είτε  αγνοούν και ενίοτε λοιδορούν… Ανήκουν αυτά λένε  σε άλλη εποχή . 
Πολύ μακρινή ! Δεν καταδίκασε προσθέτουν ο Χριστός ! Μόνο συγχώρεσε ! Δεν λιθοβόλησε την μοιχαλίδα ! Αλήθεια ως εκεί μόνο θυμάστε ;  «…πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε! -Ιωάν. η.11» Τι εννοούσε με εκείνο το μηκέτι ο μόνος αναμάρτητος ; Φυσικά και θα την ξανασυγχωρούσε αν εκείνη και πάλι προσέτρεχε μετανοημένη στα άχραντα πόδια του. Μα δεν αμνήστευσε και δεν στρογγύλεψε την μοιχεία! Μάλιστα ο Χριστός μας καταδίκασε αυστηρότατα το άθεσμο που σήμερα προελαύνει και ενίοτε παρελαύνει… Θέλουμε απόδειξη περί τούτου ; Γιατί πολλοί διατυμπανίζουν ότι ο Χριστός δεν ασχολήθηκε με κανενός είδους προσανατολισμό… Άλλα λένε είναι εκείνα που στηλίτευε… Εσύ αδελφέ μου , λαϊκέ και φευ… κληρικέ  , που λες με την γλυκύτατη φωνή σου και το μεταδοτικό,  θεόσδοτο και προς πολλαπλασιασμό,  ταλαντό σου κάτι τέτοιο, τρέξε σε εκλιπαρώ στο Φως του Ευαγγελίου ( εκτός αν άρχισες και αυτό να το αμφισβητείς) και δες εκεί τι είπε ο Χριστός μας που και χθες και σήμερα και στους αιώνες θα είναι ο ίδιος !
( Λουκάς. 10,11-12)…. καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἀπὸ τῆς πόλεως ὑμῶν εἰς τοὺς πόδας ἡμῶν ἀπομασσόμεθα ὑμῖν· πλὴν τοῦτο γινώσκετε, ὅτι ἤγγικεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Σοδόμοις ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀνεκτότερον ἔσται ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ.  ( Μάρκος.6, 11) καὶ ὅσοι ἐὰν μὴ δέξωνται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσωσιν ὑμῶν, ἐκπορευόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται Σοδόμοις ἢ Γομόῤῥοις ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ.
Θα επιβληθεί στα Σόδομα και στην Γόμορα  πιο υποφερτή τιμωρία …Θα τιμωρηθούν δηλαδή ! Γιατί θα τιμωρηθούν ;  Για ποιόν λόγο έβρεξε φωτιά και θειάφι εκεί  ; Μήπως για μια συγκεκριμένη πράξη …;
Με όλην την δύναμη της ψυχής μας λέμε πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως πράξη που αν την εξομολογηθούμε μετανοημένοι δεν θα μας συγχωρεθεί ! Αν ακόμα με φιλότιμο αναγνωρίσουμε τα όποια πάθη μας,   που ναι είναι τόσο φιλεπίστροφα και με φιλότιμο προσπαθήσουμε να παλέψουμε με αυτά για να τα νικήσουμε με την βοήθεια του Θεού ! Αλλοίμονο όμως ,   ας μην δίνεται απροϋπόθετη άφεση χωρίς φάρμακο , χωρίς θεραπεία , χωρίς τους Θεοπαράδοτους κανόνες , που κάθε πνευματικός εξατομικεύοντας θα έχει ως φωτεινό σημείο αναφοράς χωρίς να τους εξαφανίζει ή στρεβλώνει. Γιατί άλλο Αγάπη και άλλο αγαπολογία ! Άλλο συγχωρώ και άλλο αμνηστεύω άκριτα και ισοπεδωτικά  στο όνομα της αγάπης που ο Χριστός έχει !  Γιατί ο Χριστός μας είναι ο ίδιος  Η ΑΓΑΠΗ , δεν έχει απλά αγάπη συναισθηματική,  δακρύβρεχτη, συγκινησιακή …Αν έχουμε τον Χριστό μέσα μας,  άρα και ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ,   ακολουθούμε  τον νόμο Του τον Ευαγγελικό , τις εντολές Του, τα Χρηστά Του κρίματα και τα μαρτύριά Του ! Βαδίζουμε την στενή και τεθλιμμένη  οδό των δικαιωμάτων και του θελήματός Του !  Αυτός είναι και μόνο ο ορθός δρόμος ! “Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με” (Ιωάν. δ’, 21) Όσοι αλλιώς πορεύονται με μια κάποια αγάπη …δεν ορθοδοξούν μα λοξοδρομούν …Ας φωτίσει ο Κύριος όλους μας !
Νώντας Σκοπετέας
Αποσπάσματα από ομότιτλη εκπομπή .
Μ.Τεσσαρακοστή 2020
ΥΓ1 : Κάθε άνθρωπος που μιλά και γράφει στον λεγόμενο πνευματικό Ορθόδοξο χώρο, θα πρέπει   να κρίνεται κυρίως με βάση το αταλάντευτο παρόν του… Αν σε μερικά χρόνια αυτά που γράφτηκαν παραπάνω έχουν καταστρατηγηθεί και τσαλαπατηθεί από τον γράφοντα παρακαλώ αδελφοί μου συναμαρτωλοί  να του υπενθυμηθούν…
ΥΓ2: Υπό μια αντίστροφη δε θεώρηση,  όσα ορθά  ειπώθηκαν από κάποιους σύγχρονους «αγαπολόγους»  στο έστω κοντινό παρελθόν,  δεν αμνηστεύουν το σημερινό περιγραφέν και επικίνδυνο για ψυχές  λοξοδρόμημα … 
ΥΓ3: Υπάρχουν πολλά περιστατικά Αγίων πνευματικών (Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης , Γέρων Εφραίμ Φιλοθεϊτης κ.α)  , οι οποίοι εξατομικεύοντας με διάκριση θαυμαστή δεν «κανόνισαν» βαρύτατες εξομολογημένες αμαρτίες ειλικρινώς  μετανοούντων  και σοφά τους  επέτρεψαν άμεσα την θεία κοινωνία . Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στην άκριτη γενίκευση που επιτρέπει σε όλους ανεξαιρέτως να προσέρχονται στο Ιερό ποτήριο περιορίζοντας και ελαχιστοποιώντας τα κριτήρια που συγκροτούν την Θεία δικαιοσύνη.   
ΥΓ4: Ο μακαριστός Ιεροκήρυκας Δ.Παναγόπουλος συνεχώς στους λόγους του προέτρεπε σε τακτικότατη θεία μετάληψη ! Εδόθη ημερήσια και κατάντησε ενιαύσιος επαναλάμβανε μετά πικρίας ! Πάντοτε όμως πρέσβευε το ότι ο  Ορθόδοξος Χριστιανός για να μπορεί να μεταλαμβάνει  πρέπει να προσπαθεί να εκπληρώνει χωρίς εκπτώσεις πάσαν δικαιοσύνην !


Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~