Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

8 Δεκ 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας Άγιο Όρος 2017 Μέρος 7




Της Γεροντίσσης άπαυστη είναι η ικεσία
Εφέστιο  ανάβλυσμα  , αεί η παραμυθία!
Πιθάρια , ελέους ξέχειλα έξω από την αυλή της.
Λάδι σταλάζει μέσα τους , σε κάθε  δεησή της!

Εκείνος ξέρει το γιατί με εξέλεξε από νέο!
Μόνο  το πάντων ένεκεν ,  όσο θα αναπνέω
θα ακούγεται απ τα χείλη μου , προσεύχεσθε για μένα
κάποτε να ανταμώσουμε σε μέρη ετοιμασμένα !

Μακρίνα και Θεοφανώ την Εφραιμία πέμπουν .
Ανθοί της Οδηγήτριας τον ήλο λιτανεύουν !
Θασίτης ο Αρχάγγελος σμίγει αφιερωμένους  !
Καντηλοκέρι Αθωνικό με ρασοφορεμένους !
 

Μονοπάτι κρυμμένο από τον ήλιο κατεβαίνουμε με ταχύ ρυθμό ,  στο μεσημέρι της τρίτης μας μέρας στο Όρος . Πυκνόφυτα περάσματα  υγρά, με δροσάτα θάμνα και  συστάδες από μεγαλόκορμα κούφια δέντρα  που ριζώνουν χωρίς τελειωμό , δημιουργούν ένα  εντυπωσιακό είδος  σήραγγας , πολυσύχναστο και πολυθρύλητο για τους απανταχού προστρέχοντες στο καταφύγιο της Γεροντίσσης !     Προορισμός μας για προσκύνημα , η Μονή του Σωτήρος Παντοκράτορος . Στη μάνδρα του ασκήθηκαν αμέτρητες οσιακές μορφές . Άνθη Παντοκρατορινά , σε αιώνια εαρινό λειμώνα που περιποιείται  άπαυστα η στοργική Ελαιοβρύτισσα  !
Ύστερα από περίπου 20 λεπτά φτάνουμε σε απρόσκοπτο αγνάντι της Μονής. Ο επιβλητικός καστρόπυργος στο κέντρο της , σήμα κατατεθέν της , ουρανοφίλητος  αναβατήρας δεήσεων. Το υπαίθριο αρχονταρίκι της   , παρατηρητήριο θαυμασίων ποιημάτων της ανοιγμένης παλάμης του Δημιουργού  ! Λίγα μέτρα από την πύλη , σιμά σε ένα εξωτερικό παλαιό χτίσμα , αντικρίζουμε πολλά αραδιασμένα πιθάρια ! Πως μπορείς να προσπεράσεις απλά , πως να μείνεις αδιάφορος  σε όλα αυτά που μια εικόνα μπορεί να γεννήσει; Κάθε πιθάρι και μια ψυχή , που παρακαλάει για θείο έλεος ! Η Γερόντισσα , που δεν αφήνει ποτέ το Μοναστήρι της δίχως λάδι! 
Ξέχειλα πάντα τα δοχεία του ελέους στην Παντοκράτορος ! Δεν θα εγκαταλείψει ποτέ η Μάνα τα παιδιά της , που επιποθούν  να μεγαλώνουν ολοένα μέσα τους τα δοχεία της χάριτος , να χωράνε εκείνα όσο περισσότερο γίνεται , από  το πέλαγος του σπλαχνισμού και της μητρικής της αγάπης!  

Εργασίες μέσα στην αυλή του μοναστηριού ! Φτιάχνεται εξ αρχής μια νέα φιάλη σκεπαστή  με θόλο  και κίονες . 
Σχεδόν έτοιμο το μαρμάρινο περιραντήριό της,  να γεμίσει με  την καθαρτική δύναμη και την ενέργεια,  που θα διώξει μακριά κάθε κίνδυνο από ορατούς και αοράτους εχθρούς,  αναβρυτήριο παντουργού και παντοδυνάμου Αγίας Τριάδας ,  που  πηγάζει τον Αγιασμό και κάθε χάρη του Παραδείσου.
Ένας νεαρός μοναχός , μας οδηγεί στο καθολικό για να προσκυνήσουμε και να κατασπαστούμε, την εφέστιο εικόνα της Γερόντισσας. Ρουμάνοι αδελφοί μας , με μπροστάρη τους έναν Ιερέα,  ξεκινούν αμέσως να της ψάλλουν στην γλώσσα τους το Άξιον εστί! 
Ακάθιστη Εκείνη , με το ασημωμένο πιθάρι στα πόδια της,  τα χέρια της υψωμένα,  και ένα βλέμμα κατάγιομο από  τρυφεράδα , κανέναν δεν παρατηρεί , κανέναν δεν ψέγει ! Μόνο ελπίδα χαρίζει σαν σε κοιτά κατάματα! Καρτερά μόνο  και αγωνιά,  ποτέ να μην στερεύουν τα αιτήματα των  ταπεινών ικετών ,  για να αναβλύζει Εκείνη την ακαταίσχυντη προστασία της ! Το απολυτίκιο Της δεν σταματά και αυτό να ψέλνεται αδιαλείπτως μέσα από των εκλεκτών Της τεκνίων τις δεόμενες καρδιές : Το Όρος Σου Δέσποινα σκέπεις αεί στοργικώς , Μονήν Παντοκράτορος  δε τη σεπτή Σου μορφή , φυλάττεις Γερόντισσα. Ώσπερ ποτέ τη βλύσει θαυμαστώς του ελαίου , άφθονον μεταδίδως τοις Σοις τέκνοις την χάριν , πιστώς ασπαζομένοις εικόνα την θεία Σου . Σχεδόν τρέχοντας , για να προλάβουμε το πρόγραμμα της σκήτης μας , νιώθοντας απερίγραπτη χαρά,  που ξανααξιωθήκαμε να προσκυνήσουμε την πηγή του υπεραφθόνου ελέους , το ταμείο αυτό της πίστης , αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για τον Προφήτη . Ελάχιστα πριν , μια τελευταία , χρωστούμενη από το περσινό μας ταξίδι , επίσκεψη ! Στο κοιμητήρι της Παντοκράτορος ! 
Στα σίγουρα από αυτό το τόσο ξεχωριστό εξωτερικό «δωμάτιο» θα πρέπει να ξεκινά το προσκύνημα σε κάθε μοναστήρι . Να λάβεις πλούσια και εδώ την ευχή των θριαμβευτών του Παραδείσου , πριν συνοδοιπορήσεις  με τους γενναίους μαχητές του μοναχικού στρατεύματος , τους αρματωμένους με του φωτός τα όπλα τα ακατανίκητα !Στενόμακρο τούτο το κοιμητήρι . Όλοι σε κάθετη  παράταξη προς Ανατολάς ! Στοιχισμένοι σταυροί , ανοιγμένα στη σειρά μνήματα , αγέρωχα κυπαρίσσια,  όλα σε μια θαυμαστή διάταξη σε μια …αλλιώτικη ευθεία με αρχή  και δίχως τέλος . Στο κέντρο , οι Πατέρες διατηρούν τον τάφο του Γέροντος Βησσαρίωνος !Του πρώτου Γέροντος  μετά την αναβίωση του κοινοβίου . Έχουν μεταφέρει το τίμιό του λείψανο εντός της Μονής,  σε σημείο δίπλα στο καθολικό , με τα Παύλεια λόγια από την προς Ρωμαίους να λάμπουν πάνω του: Δόξα και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν!
Κράτησαν όμως  σαν τόπο προσευχής το πρώτο  μνήμα , όπου αρχικά εναποτέθηκε το άψυχο σώμα του Γέροντά τους . Νέο τον εξέλεξε ο Κύριος και εκείνος , τέκνο της υπακοής,  δόξασε τον Θεό για την απόφασή Του ! Υπέφερε στο τέλος ! Καθαρτήριο της αγιότητας η ασθένεια και ο καρκίνος που συνεχώς τον Παράδεισο συμπληρώνει …Μα του χάρισε ο πανσθενουργός Θεός , σωτήρια υπομονή και δύναμη θαυμαστή , λίγο καιρό μόλις πριν την εκδημία του , να «μιλήσει» στα αγαπημένα του παιδιά . Και ζήτησε αυτοί οι τελευταίοι πατρικοί του λόγοι , να γνωστοποιηθούν στην αδελφότητα μια μέρα μετά την στερνή του αναπνοή !
Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί , πάντοτε ήσασταν και είστε στην καρδιά μου . Τώρα που ο Χριστός και η Παναγία με κάλεσαν κοντά τους , να είστε όλοι ενωμένοι , αγαπημένοι , να αγωνίζεσθε στο Μοναστήρι όπως και εγώ τόσα χρόνια προσπάθησα έστω και με την ελαχιστότητά μου να ανακαινισθεί η Μονή , να ρθουν και νέοι μοναχοί για να συνεχίσουμε την πορεία μας στο Μοναστήρι 
Τώρα που με πήρε ο Θεός κοντά του –Εκείνος ξέρει γιατί• Εκείνος το έκανε για την αγάπη μας , την υπομονή μας –θέλω με χαρά να το έχετε μέσα στην καρδιά σας . Βέβαια η στενοχώρια υπάρχει αλλά πάνω από την στενοχώρια είναι η χαρά του Χριστού . Κι ο Χριστός όταν έφυγε από τον κόσμο ήταν τριαντατριών ετών • κοντά στην Παναγία μας , η οποία στενοχωρέθηκε , έκλαιγε , αλλά ο Θεός έτσι τα ήθελε τα πράγματα . Κι εσείς δεν θέλω να είστε στενοχωρημένοι μαζί μου εφόσον με πήρε  ο Χριστός και η Παναγία . Θέλω να είστε χαρούμενοι .
Να είστε μεταξύ σας σαν αδελφοί • να αγωνίζεσθε εδώ στο Μοναστήρι αυτό που μας το χάρισε η Παναγία η Γερόντισσα . Και όσοι έρχονται νέοι άνθρωποι να τους έχετε σαν αδελφούς , με πολύ αγάπη . Αυτό είναι βασικό , για να πάει το Μοναστήρι μπροστά , εσείς που είστε εδώ και όσοι θα έρθουν πρέπει να έχετε μεταξύ σας πολύ αγάπη . Να μην μαλώνετε μεταξύ σας• ο ένας να ανέχεται τον άλλον , για να μπορέσετε κι εσείς μετά από χρόνια να σας ελεήσει  η Παναγία όπου θα σας περιμένω κι εγώ , εάν ο Χριστός με οδηγήσει και ελεήσει δια τις αμαρτίες μου , θα σας περιμένω εκεί όπου θα ζήσουμε και θα περάσουμε όπως το λέει η Εκκλησία μας , εκεί θα ζήσουμε , θα μείνουμε αιωνίως , κοντά στο Χριστό και την Παναγία μας.
Αυτά  τα λίγα είχα να πω . Εύχομαι πάντοτε να με θυμάστε και να προσεύχεσθε και για μένα …Ζητώ συγχώρεση για όσους δεν μπόρεσα να βοηθήσω. Να με συγχωρέσουν όλοι και να με ενθυμούνται πάντοτε στις προσευχές τους .
Σας αφήνω με την καρδιά μου , με την πολλή μου αγάπη , με την ψυχή μου . Έτσι δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Ό,τι μας επέτρεψε ο Θεός μας το κανε για να σωθούμε . Δόξα τω Κυρίω και την Παναγία μας , η οποία Γερόντισσα εδώ  πάντοτε όλους τους ελεεί και τους αγιάζει. Έτσι πάντοτε όταν έχετε κάποιου είδους δυσκολία , κάποιο πρόβλημα, να πηγαίνετε στην Παναγία την Γερόντισσα , να βάζετε μετάνοια και να ζητάτε το έλεός της . Κι η Παναγία η Γερόντισσα πάντοτε θα βοηθάει όλους .
Έτσι , σας χαιρετώ με όλη μου την ψυχή , με την καρδιά μου , με την αγάπη μου , και ζητώ συγχώρεση εάν στενοχώρησα κανέναν , εάν δεν ήμουν σωστός ως Γέροντας και Ηγούμενος , να με συγχωρέσετε όλοι . Καλή αντάμωση να έχουμε όταν μας καλέσει ο Χριστός.
Βησσαρίωνος πνευματικές υποθήκες προς την αδελφότητα της Μονής Παντοκράτορος ( Λειμωνάριον Ι.Μ.Παντοκράτορος Αγίου Όρους 2011)
Φτάσαμε στον Προφήτη  λίγο πριν η καμπάνα καλέσει   για την τράπεζα . Μαζεμένοι στην αυλή ,  οι προσκυνητές της ημέρας . Μας είχε προϊδεάσει  ο πάτερ Φιλήμων απ το πρωί : -Σήμερα θα έχουμε μια μικρή αλλά πολύ ωραία συντροφιά !  Μας έκανε εντύπωση αυτή η ιδιαίτερη αναφορά ,   μιας και εκείνος ανεξαίρετα  όλων την παρουσία χαίρεται , μα ύστερα από λίγο καταλάβαμε ακριβώς τι εννοούσε …Και όντως λίγοι μα εκλεκτοί ήταν οι …προσκεκλημένοι της ημέρας ! Ο πατήρ Άγγελος , με τον επίσης ιερέα υιό του πατέρα Ιωάννη .  Πολύτεκνοι και οι δυο  , ησύχιες ωραίες μορφές , δεν μιλούν πολύ μα χαμογελούν όλο χαρά και χάρη !  Θασίτες , Θεολογίτες , Αρχαγγελίτες ! Σ ένα μπαλκόνι του Ουρανού  αντικριστά απ τον Άθωνα στέκονται και ευλογούν και σταυρώνουν τα 4 σημεία του ορίζοντα με τον Τίμιο Ήλο …Στο Μοναστήρι του Αρχαγγέλου στην περιοχή  Θεολόγος της Θάσου  , λειτουργεί ο σεβάσμιος  πατέρας Άγγελος και γίνεται καθημερινά αυτόπτης υπερλόγων θαυμάτων  με το ιερό καρφίον , το πανίερο κειμήλιο που χρησιμοποιήθηκε στην Σταύρωση  του Νυμφίου της Εκκλησίας .
Για εκεί το 1974 η μοναχή της Οδηγήτριας Εφραιμία μαζί με επτά αδελφές της  , ξεκίνησαν από την Πορταριά του Βόλου   με κατευόδιο την ευχή της Αγίας Ηγουμένης τους μακαριστής πλέον Μακρίνας και  την ευλογία  του Γέροντά τους Εφραίμ Φιλοθείτη , δημιουργώντας   την σημερινή γυναικεία αδελφότητα υπό την πνευματική καθοδήγηση της Μονής Φιλοθέου , της οποίας είναι μετόχι  . Πως όλα τα αγιασμένα  και όλοι οι αφιερωμένοι σε κάθε άκρο αυτού του κόσμου , συνδέονται με αυτήν την ολάστραφτη , αμετρήτων διαστάσεων,  αόρατη αλυσίδα , φτιαγμένη σαν από καντηλοκέρι , να  κρατά στο κέντρο της  ένα αλλιώτικο εγκόλπιο που εικονίζει …τον Άθωνα !  Είχαμε δει παλιά σε μια από τις σπάνιες φωτογραφίες που υπήρξαν,  την κατά σάρκα Μητέρα του ξενιτεμένου Εφραίμ , την μετέπειτα μοναχή,  μακαριστή Γερόντισσα Θεοφανώ και αυτή ανθός της Οδηγήτριας , να εικονίζεται κρατώντας με ευλάβεια στην αγκαλιά της   ένα εξαπτέρυγο με κάτι προσαρτημένο πάνω του  ! Να που μάθαμε σήμερα τι ήταν ! Ήταν το τμήμα από τον τίμιο Ήλο και η μακαριστή Θεοφανώ στην αυλή του Θασίτη Αρχαγγέλου ! Ακούμε  τον πατέρα Άγγελο :  –Πως ευωδιάζει παιδιά μου του Χριστού μας το καρφίον ! Πόσα θαύματα και θεραπείες γίνονται καθημερινά !  Κάποτε να ρθείτε να προσκυνήσετε στο μοναστήρι μας ! Θα λάβετε μεγάλη ευλογία !
Γύρω από τον πολιό Πατέρα   μαζί μας όλα τα …αγαθά παιδιά !  Ο  κυρ –Παύλος ο Απλούς , ο Κυρ Νίκος ο θαρραλέος Κρητικός …Αγιοταφίτης  και ο κυρ-Παναγιώτης  στα 87 του πλέον , από την Αγιάσω της Μυτιλήνης ! Ύστερα  από έναν χρόνο ακριβώς τον ξανασυναντάμε,  μετά την Σιμωνόπετρα απρόσμενα στην σκήτη του Αη Λιά ! Πως χαιρόμαστε για τούτο το αντάμωμα με όλους τους ! Ένας-ένας ξεχωριστοί ! Απλού τόσο ταιριαστά τον …βάφτισε ο Γέροντας Ιωακείμ . Κάποιος είπε σοφά πως δεν είναι απλό το να είσαι απλός ! Και πόσο δίκιο είχε στ αλήθεια μιλώντας  για την ανεπιτήδευτη έκφανση της απλότητας !
Ο κυρ-Παύλος , από τους πιο τακτικούς προσκυνητές στα μέρη του Προφήτη,   έμεινε μέσα μας , σαν  μια λεπτή αύρα,  που χωρίς να υπολογίζει τρόπο και τόπο ,  άφηνε τα πολύχρονα Αθωνικά του βιώματα  και την αγάπη να ξεχυθεί και να σε κατακλείσει , με κάθε του κίνηση , κάθε του ταπεινό λόγο . Και αυτά ταυτόχρονα  περιβεβλημένα με μια απροσποίητη διάκριση στ αλήθεια ασυνάντητη !  Με όλους θα συμπορευόμασταν  στις επόμενες ώρες και μέρες μας στο Όρος,  μα και αλησμόνητα παντοτινά πλέον , αφού το καντηλοκέρι το αόρατο το Αθωνικό , μπλέχτηκε  στης ψυχής μας τα ακροδάχτυλα με τις πρεσβείες του Θεσβίτη…    Στον πρώτο όροφο ήδη μας περίμενε ο Γέροντας Ιωακείμ . Καθισμένος στην κορυφή,   ευλογεί την μεσημεριανή τράπεζα , ενώ έπειτα από λίγο ένα από τα χιλιάδες του κηρύγματα ακούγεται ηχογραφημένο την ώρα που τρώμε . Η υποχρέωση της διαφώτισης του διπλανού μας ! Η Πνευματική ελεημοσύνη μα και η υλική που παρηγορεί  ! Ο ανέκλειπτος ουράνιος θησαυρός μας ! Λίγο πριν ο Γέροντας ευλογήσει τα περισσεύματα , θυμάται τους εράνους που διοργάνωνε στα μέρη της πνευματικής του σποράς ! Τότε που οι άνθρωποι …πετούσαν πιο ανάλαφρα  με τα φτερά της ελεημοσύνης ! Μνημονεύουμε  τον Αη Γιάννη τον Χρυσόστομο : «Είναι ελαφριά η ελεημοσύνη και γρηγοροπετούσα, έχει φτερά χρυσά και κάνει πτήση που τους αγγέλους ευφραίνει. Σαν περιστέρι πετά, χρυσό και ζωντανό, που έχει βλέμμα τρυφερό και ήπια μάτια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο απ’ αυτό το μάτι».
Παρατηρούμε τον πατέρα Φιλήμονα που  δεν σταματά να απαντά στο τηλέφωνο της Σκήτης . Μας λέει έπειτα ότι καθημερινά δεν παύουν να καλούν άνθρωποι για βοήθεια . Πνευματική μα και χρηματική ! Στενοχωριούνται οι πατέρες που δεν μπορούν να δώσουν όσο θα ήθελαν . Μα στο κομποσχοίνι τους έπειτα , δίνουν όλη τους την προσευχητική δύναμη να αντισταθμίσουν την υλική τους πενία …Στο μικρό αρχονταρίκι της αυλής καθόμαστε για διακόνημα . Μαζί μας προστέθηκαν και κάποιοι Κιλκισιώτες αδελφοί μας και 2 Σέρβοι προσκυνητές . Ετοιμάζουμε δίπτυχα για το Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων . Στ αριστερά χώρος για κάθε ψυχή θλιβομένη , καταπονουμένη,  ελέους  και βοηθείας του Θεού επιδεομένης . Στα δεξιά για τις ψυχές που αναπαύθηκαν επ ελπίδι ζωής αιωνίου, εκεί όπου επισκοπεί το Φως του προσώπου Του !    Πόσα ονόματα δεν θα μνημονευθούν εξαιρέτως στα γλυκοφωτισμένα κοιλώματα των Ιερών όλου του Άθωνα   , στην Βηθλεέμ και στον φριχτό τον Γολγοθά των Θείων προθέσεων . Βιβλιάρια …καταθέσεων είναι τούτα τα μικρά χαρτιά και οι πατέρες  μεγάλοι ευεργέτες ,  που πασχίζουν στους λογαριασμούς  των ξεχασμένων ψυχών ,  να υπάρχει πάντα …διαθέσιμο υπόλοιπο ελέους και φωτός . Ο κυρ-Παύλος όποτε μας συναντά έχει κάτι τόσο ωφέλιμο να θυμηθεί και  να μας πει :
-Ένα χαντάκι είναι η ζωή παιδιά ! Κάνουμε μια και περνάμε απέναντι !  Όλους να τους αγαπάμε και για όλους να προσευχόμαστε! Έχουμε πάει που λέτε στον Γέροντα  Παϊσιο στην Παναγούδα όταν ζούσε ακόμα και τον περιμέναμε στην αυλή  ! Ήμασταν καμιά δεκαριά άνθρωποι . Ένας που τον ήξερα , εισαγγελέας σε μεγάλη θέση , ερχόταν πρώτη φορά και κράταγε τις αποστάσεις του , ήταν αυτό που λέμε κομματάκι ακατάδεκτος  και κάπως ξιπασιάρης ο ευλογημένος ! Μόλις βγαίνει  ο Γέροντας  κατευθείαν στρέφεται στον άνθρωπο αυτό και του λέει γελώντας : Καλώς τον , καλώς τον κύριο Εισαγγελέα ! Ε αυτό ήταν ! Σαν παιδάκι έπειτα εκείνος αγκάλιαζε τον Γέροντα,  του φιλούσε τα χέρια , έγινε ο πιο απλός και καταδεκτικός άνθρωπος στον κόσμο!
Σκέφτομαι τι μπορεί να ναι αυτό που σε μια στιγμή μονάχα , καταφέρνει  να αλλοιώσει σε τέτοιο βαθμό μια  ανθρώπινη ψυχή μόλις στο διάβα της βρεθεί ένας ρασοφορεμένος κλητός και εκλεκτός… Θυμάμαι κάτι που άκουσα από Χριστοκήρυκα  και θαρρώ πως είναι ταιριαστό τούτη την ώρα να γραφτεί , δίπλα σε ένα από τα αμέτρητα μαρτυρούμενα περιστατικά με τα θαυμάσια της Παναγούδας . Πατέρες τους προσφωνούμε όλους αυτούς , που συναντάμε και σε τούτα τα μέρη.
 Και μοιάζει αυτό το συνηθισμένο  πάτερ να έχει τόσο νόημα , ιδιαιτέρως για κάποιους όπως ο πάτερ Παϊσιος ο μεγάλος μας Άγιος . Πατέρες τους φωνάζουμε,  γιατί γεννάνε συνεχώς μέσα μας τον Χριστό ! Γίνεται η ψυχή μας  Θεοτόκος  με μια τους λέξη , με ένα ταπεινό  τους βλέμμα με μια ζεστή αγκαλιά! Σαν αυτή που θυμάται ο Απλούς από έναν άλλον μεγάλο Αθωνίτη Άγιο . –Είχαμε πάει στον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη ! Μπαίνουμε στο κελάκι του και τον βλέπουμε να υποφέρει από φριχτούς πόνους στα πόδια …-Γέροντα του λέω , περαστικά να είναι , να κάνουμε προσευχή να περάσει ο πόνος !  Άστραψε και βρόντηξε ο Γέροντας ! Βρε τι είναι αυτά που λες , μου είπε με πολύ αυστηρό ύφος !Και έπειτα δείχνοντας τα πόδια του: Τούτα εδώ είναι τα παράσημά μου ! Και έπειτα με πήρε αγκαλιά βέβαια !  ( συνεχίζεται με το 8ο μέρος) 
Νώντας Σκοπετέας 

Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

1 Δεκ 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας.Άγιο Όρος 2017 Μέρος 6


Τα καντηλέρια ανάψανε , οι εντολές δοθήκαν.
Θυμήσου όμως Κύριε κι αυτούς που πλανηθήκαν !
Παράτεινε το έλεος και για όσους  δεν γνωρίζουν .
Σώσε και εκείνους  που ασεβώς σε Εσένα δεν ελπίζουν .
  
Δια της…. κόνεως βροχή πέφτει πάνω στο χώμα !
Διψάει αυτό να ποτιστεί από Δικαίου το   στόμα !
Θεού εικόνες στην αυλή,  μια αγκαλιά χωράει! 
Άκλειστη σαν του Λυτρωτή,  που όλους τους καρτεράει !

Οι των αμώμων  διδαχές ,  σχολή Αθανασίας  !
Του Αγίου οι συμμοναστές ,  τέκνα της προσδοκίας,
προσμένουν Δόξης ερχομό  να προστεθεί στα άλλα,  
στα δώδεκα εικονίσματα της πίστης τα μεγάλα !
Κινήσεις απαλές , βήματα αέρινα ! Είμαι απόλυτα σίγουρος πως κάπου αυτό έχει ξαναγραφεί ! Μα τούτο είναι που σε εντυπωσιάζει τόσο , όταν στις 4 το πρωί βρίσκεσαι στην θαλπερή αγκαλιά ενός Αγιορείτικου καθολικού !Πως ποτέ δεν θα καταφέρεις να μην εκστασιαστείς , πάλιν και πολλάκις , από τις κινούμενες φιγούρες των μεσονυχτίων Μοναχών! Και πάντοτε θα υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που σαν πρώτη φορά σου μοιάζει να το ακούς, που θα σε συγκλονίσει. Εκείνο το μεσόνυχτο στην Ξηροποτάμου , ήταν τα αναμμένα καντηλέρια, που σαν αστραψιές ελέους ανεβοκατέβαιναν με έναν ζηλευτό συγχρονισμό , από τον Εκκλησιαστικό Μοναχό! Κι ο παπάς , σαν είπε την ευχή … «Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις εύχεσθε υπέρ αυτών», έδωσε το έναυσμα για συνειρμούς που πρωτογράφηκαν μέσα μας ! Όλα τα δίπτυχα με τα ονόματα που καθημερινά δίνονται σε αυτούς τους ευλογημένους διαμεσολαβητές , είναι για εκείνους εκτελεστέες εντολές , που το δίχως άλλο οφείλουν να φέρουν εις πέρας ! Νιώθουν ανάξιοι οι ταπεινοί για ένα τέτοιο έργο ! Αντιλήπτορες θείας επέμβασης , εντολοδόχοι παράκλησης και ελέους ! Μα είναι σίγουρο πως δεν σταματούν εκεί ! Σαν τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη  , που προσέθετε στο άκουσμα αυτής της εκφώνησης και το «υπέρ των μη εντειλαμένων». Και έπειτα προσευχόταν για παράταση ελέους και για « τοις μη γινώσκουσι τον Κύριον» και για σωτηρία όχι μόνο των ευσεβών μα και των ασεβών ! Δεν είναι μόνο οι δύστηνοι , οι αναγκεμένοι… εντολοδότες που μπαίνουν μέσα στην προσευχή και στα κομποσχοίνια τους,  μα ο σύμπας κόσμος ! Και εκείνοι  που απατήθηκαν από τις μηχανές του πανούργου και στα πλανερά σκοτάδια αναζητούν μάταια την αλήθεια και το φως. Δοξαστικό των αίνων του Σταυρού ! Σήμερον προέρχεται… Αυτόν ασπαζόμαστε με χαρά για την σωτηρία , με φόβο για την αμαρτία ! 
Πώς συμβαίνει , αγιαστικά να συνυπάρχουν τα αντίθετα στην Ορθοδοξία μας  ! Όλα να  ενώνονται , να σμιλεύονται , να αληθεύουν στο εμπειρικό τους βίωμα ,  να φωτίζονται στην σωτηριολογική τους διάσταση !Χαρά και λύπη  , χαρά και φόβος ! Ο θυσιαστικός  φόβος , που δουλαγωγεί τα πάθη και λευτερώνει την χαρά και την ειρήνη του Θεού !
Στο πρωινό φαγητό για τους προσκυνητές,  βρισκόμαστε  σε σκόρπια τραπέζια . Επέτρεψε ο Κύριος να καθίσουμε μαζί με έναν Χιώτη Κληρικό και έναν ομογενή αδελφό μας τον Α. Αυτός ζει σε μια μεγαλούπολη του Ευρωπαϊκού Βορρά . Μόλις είχε επιστρέψει από ανάβαση στον Άθωνα . Πόσο το ζηλέψαμε το κατόρθωμά του !  Ψηλάφισε τα αψηλάφητα εν αβάτοις όρεσιν ! Έρχεται τα τελευταία χρόνια στο Όρος ! Με τον παπά από την Χιό διανυκτέρευσαν μαζί στο διπλανό μας  δωμάτιο . Ο μεσήλικας ιερωμένος ελάχιστα  μιλάει σεβόμενος  το Ξηροποταμινό έθος!    Όλο κάτι σημειώνει , όλο κάτι διαβάζει …Το μόνο που τον ακούσαμε να λέει χθες , ήταν ότι είχε να έρθει 28 χρόνια στην Ξηροποτάμου και είχε εντυπωσιαστεί από τις αλλαγές και τα νέα κτίσματα ! Κάποια στιγμή ξεκινάμε  κουβέντα με τον ομογενή Α.
–Πώς είναι τα πράγματα αδελφέ μου εκεί που βρίσκεσαι , έχετε ενορία κοντά σας , εκκλησιάζεστε , έχετε πνευματικούς; Μας ξαφνιάζει η απάντησή του :
-Εγώ δεν έχω πάντως ! Ακούστε , είναι  διαφορετικές  οι απόψεις μου για όλα αυτά ! Κατ αρχάς δεν πιστεύω αυστηρά στα μυστήρια της Εκκλησίας ! Εγώ ας πούμε δεν έχω παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο και το παιδί μου -3 χρονών –δεν το βάπτισα! Αν κάποια στιγμή θέλει όταν μεγαλώσει ας βαπτιστεί ! Αλλά να ναι δική του η απόφαση ! Μην μου μιλήσετε για δογματικά και τέτοια ! Τα γνωρίζω όλα καλά , μα δεν τα πιστεύω !Εγώ πιστεύω στον άνθρωπο , στην αγάπη που σώζει , όχι σε κολάσεις και τιμωρίες!  
Σκέφτομαι πως δεν είναι ώρα για προτεσταντίζουσες  ωριγενίστικες αγαπολογίες , κακόδοξους εξωραϊσμούς , στρογγυλεμένα χαϊδέματα  και …διακριτικές σιωπές !
 Μπροστά μας έχουμε μια θλιβερή περίπτωση σφόδρα πλανεμένου ανθρώπου , κατ ευφημισμόν Ορθοδόξου , με δική του , ολοδική του θρησκεία, δικό του Θεό και   μια επαναπαυμένη  συνείδηση , που τον οδηγεί,  ακόμα και στο ξωκκλήσι της Μεταμόρφωσης το Αθωνικό! Ο λιγόλογος Χιώτης Ιερέας ,συναισθανόμενος το ιερό καθήκον,  που ο καθένας μας  έχει στην ,μέχρι  δευτέρα , νουθεσία των αιρετικών ανθρώπων  ,  μας προλαβαίνει και με μειλίχιο  τρόπο , πατρικά μιλώντας  του απευθύνεται  :
-Αδελφέ μου , το παιδί σου το ρώτησες ποτέ , αν θέλει να το εμβολιάσεις; Το ρώτησες ποτέ , αν επιθυμεί να δεχτεί να σε κληρονομήσει ; Όχι βέβαια , γιατί όλα τούτα είναι αυτονόητα ! Δικαίωμά σου είναι να μην πιστεύεις στα μυστήρια και στο δόγμα μας  . Εσύ βέβαια απ ότι ξέρω είσαι Ορθόδοξος και βαπτισμένος ! Το παιδί σου όμως , γιατί το καταδικάζεις να μένει αβάπτιστο και  ακοινώνητο και έτσι να κινδυνεύει να χάσει το αιώνιο Φως  ; Γιατί σου λέω , πως αν έστω και μια στο εκατομμύριο -εγώ τα πιστεύω απολύτως- κάτι από όλα αυτά που το δόγμα μας διδάσκει είναι αληθές,  τότε για πες μου , τι διακινδυνεύεις  μη βαπτίζοντας το παιδάκι σου ; Και από την άλλη τι χάνεις αν το βαπτίσεις ; Τίποτα σε βεβαιώνω ! Σκέψου λίγο το διακύβευμα! Από την μια η αιωνιότητα , απ την άλλη ένα μυστήριο μιάς το πολύ  ώρας ! Και κάτι τελευταίο να σε ρωτήσω ! Όταν  το παιδί σου πρώτα ο Θεός μεγαλώσει , βλέποντας τον τρόπο σου και ακούγοντας εσένα και τις θεωρίες σου , πιστεύεις πως υπάρχει περίπτωση , έστω μια στο εκατομμύριο  να σου ζητήσει να το βαπτίσεις ;  Δεν μίλησε άλλο ο παπάς ! 
Μας θύμισε ο λόγος του τα ωραία ουρανόσταλτα επιχειρήματα των Ιεροκηρύκων του Παραδείσου ! Και ο Α. , που λίγο πριν μιλούσε με αυθεντία και σιγουριά , έμοιαζε,  όσο κι αν πάσχιζε να το κρύψει, τουλάχιστον κλονισμένος στο άκουσμα της λέξης : διακύβευμα !
Να ξανά μπροστά μας ο φόβος , τούτη την φορά μεταμορφωμένος σε έναυσμα για μια αλλιώτικη θεώρηση , για μια νέα προσέγγιση και αρχή στην  σωτήρια ορθοπιστία! Αίμα και ύδωρ ! Πνευματική αναγέννηση !  Ευχηθήκαμε  εκείνο το πρωινό στην Ξηροποτάμου , πλέον η πλάνη του αδελφού μας να μην του είναι  ανεπίγνωστη και η συνείδησή του να αρχίσει να ανασηκώνεται  από τον λήθαργό της ! 
Αφήσαμε πίσω μας το ησύχιο μοναστηράκι και πήραμε τον δρόμο για τον επόμενο προορισμό μας . Μέρα ιδιαιτέρως ζεστή για αρχές Οκτωβρίου ! Με ένα μικρό λεωφορείο ,  φτάσαμε ακριβώς έξω από την πιο χαμηλή  πύλη  του Όρους , με τον ψηφιδωτό Θεσβίτη , καθήμενο  ανάμεσα στα γόνατά του , να τελεί καρδιακή προσευχή  ! Ο …αερολιμένας της Σκήτης του  Προφήτου Ηλιού . Ένα πνευματικό αεροδρόμιο , από όπου ο προσευχόμενος άνθρωπος διευκολύνεται ν' απογειωθεί και να κατευθυνθεί προς τους ουρανούς... Πριν μπούμε στην αυλή  , βλέπουμε από μακριά,   αυτόν στον οποίον ανήκει η ως άνω περιγραφή –μια από τις πάμπολες ευφυέστατές του-  τον πολυσέβαστο Δικαίο , Γέροντα Ιωακείμ ! Κάτω απ τους πυρίπνοες  Ήλιο και Ηλία ,  πότιζε τις ελιές και τα παρτέρια με τα λουλούδια ! Δεν σταματά ποτέ ο Ιεροκήρυκας του Παραδείσου να δροσίζει το κάθε λογής  χώμα !
Να πασχίζει ,  το άνυδρο και το έρημο , γόνιμο με … νέφη υδατόρρυτα  και νήρον ύδωρ να αυλακώνεται  !  Τι κι αν κύλησαν τα χρόνια , από τότε που με ακμαίες τις δυνάμεις,  κατέφθασε εδώ για να κατορθώσει το ακατόρθωτο ! Μια εγκαταλελειμμένη σκήτη να ξανανθίσει και να ευωδιάσει ! Και τώρα ,  πιστός στο διακόνημα , δια της κόνεως , της σκόνης δηλαδή και του ιδρώτα του,  να προσφέρει στην αδελφότητα το παράδειγμα της επίμοχθης και θυσιαστικής αγάπης !
Ελάχιστα μετά η παρέα μας απέκτησε και πάλι την  πλήρη της φετινή σύνθεση . Ο Φώτης φανερά αλλοιωμένος και γαλήνιος   έφτασε από Βατοπέδι .Οι φωτογραφίες και οι  μνήμες του  από Παραμυθία , Παντάνασσα  και Βηματάρισσα , ευλογίες για όλους μας !

 Μια αγκαλιά,  διάπλατα άνοιξε για να χωρέσει και εμάς τους πέντε μέσα της ! Ο παμφίλτατός μας π.Φιλήμων ! Ο χαροπάροχος Αρχοντάρης και παπάς –πνευματικός της Σκήτης ! Δεν αφήνει κανέναν να διαβεί το κατώφλι της εξόδου του Προφήτη χωρίς να νιώσει μοναδικά αγαπητός και πεφιλημένος ! Όλοι ανεξαιρέτως , αισθάνονται αλησμόνητα  ξεχωριστή και ανυπόκριτη  την αγάπη του και την αγκαλιά του ! Εκατοντάδες οι  επισκέπτες-προσκυνητές  καθημερινά !  Και αυτός εικοσιπέντε χρόνια τώρα , αδιάλειπτα , ακούραστα και κυρίως αγόγγυστα , στην μοναχική υπηρεσία της υποδοχής και της φροντίδας τους !  Ποτέ μα ποτέ , δεν φεύγει το ανεπιτήδευτο χαμόγελο από τα χείλη του , ποτέ δεν στερεύει το… μέλι απ τον λάρυγγά του , ποτέ δεν κλείνουν τα χέρια του .

Του Γεροντικού τους  φωτιστικούς λόγους βιώνει και αυτός και όλοι οι Προφητηλιάτες, με πρώτον τον Ιωακείμ τους ! «Είδες τον αδελφό σου ; Είδες Κύριον τον Θεό σου!». Κάπου ξαναγράφηκε σε τούτο το ταξίδι : Σπάνιο είδος η απροσωπόληπτη αγάπη ! Όλοι για αυτούς  αξίζουν της συμπάθειας  και της προσοχής τους , γιατί όλοι είναι εικόνες Θεού!  Και ο Εσταυρωμένος Θεός έχει,  πάντα εκεί πίσω από την Άγια Τράπεζα ,  την αγκαλιά του διάπλατη !  -Που θέλετε να μείνετε παιδιά ; Είναι λίγο πιο φτηνά τα δωμάτια έξω από την πύλη! μας λέει με τον γνωστό  πνευματώδη του τρόπο ο π.Φιλήμων .-Θα προτιμήσουμε το φθηνό ! του απαντάμε.  Υπήρχε λόγος για αυτήν την ευλογημένη και εκούσια …έξωσή μας  ! Το βράδυ  θα ξεκινούσαμε γύρω στις 2 για …νυχτερινή άσκηση ! Παίρνουμε δωμάτιο στο παλιό νοσοκομείο στο πίσω μέρος του Προφήτη , προς το βουνό. Παλιά εδώ έρχονταν άρρωστοι και γεροντάκια  από όλο το Άγιο Όρος . Οι ευχές εκείνων προς τους διακονητές και τους γηροκόμους τους , φωλιάζουν σε αυτά τα δωμάτια , μαζί με ανεξίτηλες  μυρωδιές του ευεργέτη πόνου , που δεν σε ενοχλούν διόλου! Έχουμε τρεις ώρες περίπου  ως την μεσημεριανή τράπεζα. Η Γερόντισσα στην Παντοκράτορος περιμένει πάντα να εισακούσει τις ικετευτικές μας φωνές . Έτοιμοι να κατηφορίσουμε προς  τα μέρη της  . Ο γέροντας Ιωακείμ  ακόμα ποτίζει ! Πλησιάζουμε να μας δώσει την ευχή του και   εκείνος σαν παιδί , προσπαθεί τάχα να μας καταβρέξει με το λάστιχο ! –Γέροντα ξεκίνησαν οι παραδόσεις  στην Φιλοσοφική σχολή ; τον ρωτάμε! Ο ίδιος έτσι έχει ονομάσει το κοιμητήριο και το οστεοφυλάκειο της σκήτης ! Χαμογελά με ευχαρίστηση που το γνωρίζουμε και μας δείχνει τον δρόμο για εκεί ! 

Πάνω από την είσοδο  του ανακαινισμένου οστεοφυλακείου,  σε ένα περίτεχνο τριγωνικό γείσο , δυο αντικριστά ζωγραφισμένα παγώνια με τον Σταυρό ανάμεσά τους  . Σύμβολο Αναστάσεως και Αιωνίου ζωής  ο Ταώς , παραδίδει  πριν μπεις ακόμη  , το πρώτο ταχύρυθμο μάθημα της σχολής  ! Ανοίγουμε την ξύλινη πόρτα ! Έτοιμη η κάθε αίσθηση να αδολεσχήσει , σε ότι o Καθηγητής Κύριος και οι αμέτρητοι υφηγητές Του  έχουν να διδάξουν!  Σε παράταξη οι τίμιες κάρες τους . Στα μέτωπά τους γραμμένα τα ονόματα και η μοναχική τους τάξη . Στην πλειονότητά τους γραμμένα στα Ρώσικα ! Σεραπίων , Ιωάννης , Χρύσανθος , Αρτέμιος …Σε ένα καλάθι ξεχωριστά οι κάρες 2 Ρώσων  ηγουμένων . Η μακραίωνη ιστορία της σκήτης του Προφήτη ! Σκέφτομαι πως κάποιοι από αυτούς τους αμώμους ταπεινούς , θα συνασκήθηκαν στο πλάι του  μεγάλου φωτοβόλου  Αγίου,  Παϊσίου του Βελιτσκόφσκυ ! 

Μέσα στα  αμέτρητα που θα μπορούσαν να προσαρτηθούν δίπλα στην πανσεβάσμια μορφή του,  ταιριάζει  ένας ιερός προσδιορισμός  , με τον οποίον  ήδη εδώ και πολλά χρόνια αγιογραφείται σε καθολικά,  σε τράπεζες και ιερούς λατρευτικούς τόπους της Αθωνικής πολιτείας . Καμαρώνουν οι σημερινές οικιστές της σκήτης ,  όταν ατενίζουν σιμά στον ανέσπερα λαμπερό στέφανο της δικαιοσύνης που τον κοσμεί να αναγράφεται : Άγιος Παϊσιος ο Προφητηλιάτης !
 Άγιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ ο Προφητηλιάτης ! Ο Ταπεινός , ο ησύχιος και ησυχαστής  , ο εκούσια πτωχός και ανυπόδητος ,  ο διδάσκων και βιών την συγχώρεση , την αοργισία ,το αμνησίκακο και το ομοθυμαδόν , ο καθοδηγητής των ψυχών , ο καρδιακά και αδιαλείπτως προσευχόμενος,  ο εργάτης του Ευαγγελικού λόγου ,  ο λάτρης και  αναμεταδότης της πατερικής Θεολογίας .
Δεκαεπτά χρόνους έμεινε στη σκιά του Ιερού Άθωνα ! Ασκήτεψε σε κάθε ευλογημένο μετερίζι του και έθελξε σαν μαγνήτης κοντά του , διψασμένους αναζητητές της αλήθειας,  που του παραδόθηκαν για να τους οδηγήσει με ασφάλεια στο μοναδικό άδυτο Φως !  Στην Σκήτη του Προφήτη Ηλία,  ο Άγιος  έφτασε και εγκαταβίωσε για πέντε σχεδόν  χρόνια ,  στα 1758 περίπου , λίγο αφότου χειροτονήθηκε Ιερέας . Την ανακαίνισε,  εργάστηκε σκληρά μαζί με τους τότε συμμοναστές του, δημιουργώντας  την νότια πτέρυγα  με  16 νέα κελιά  και εδώ πραγματικά  μεγαλούργησε πάνω από τα ιερά κείμενα .Το πρωί στο εργόχειρό τους  , για να οικονομηθούν έφτιαχναν  ξύλινα κουτάλια και τα πουλούσαν . Έτσι κάλυπταν  τις ανάγκες τους και αυτά που δημιούργησαν,  μόλις πρωτόρθαν στον Προφήτη ! Το βράδυ , μετά τον μοναχικό τους κανόνα , ξεκινούσε το σπουδαίο,  τεραστίας σημασίας έργο τους  ! Ο Άγιος μελέτησε , αντέγραψε , μετέφρασε την Φιλοκαλία και πλήθος πατερικών θησαυρών  από τα Ελληνικά ,στα σλαβονικά και στα ρουμάνικα και   διόρθωσε τις υπάρχουσες νοηματικές συγχύσεις,  επικίνδυνες για την δημιουργία των Θεομισήτων αιρέσεων . Ιδίως για την Ελληνική γλώσσα ο Άγιος έλεγε πως « η γλώσσα αυτή υπερέχει ασυγκρίτως όλων των γλωσσών της οικουμένης με τη σοφία το κάλλος το βάθος την αφθονία και τον ανεκτίμητο πλούτο εκφράσεων»                (   Λειμωνάριον Ι.Μ.Παντοκράτορος 2011) .   Η διδασκαλία που κληροδότησε ο Προφητηλιάτης  πρώτος κτήτορας,  συνοψίζεται σε  10 μεγάλες και πρωταρχικές αρετές: Πίστη που στερεώνει σε έργα που προξενούν ουράνια δόξα! Αγάπη  ανιδιοτελής προς Θεό και ανθρώπους ! Νηστεία που  αγγίζει την ψυχή και πλήττει τα πάθη! Εγκράτεια που κάνει προσιτά τα αιώνια αγαθά ! Αγρυπνία που παρέχει την καρδιακή χαρά ! 

Καρδιακή προσευχή που τους δαίμονες διώχνει μακριά ! Η ταπεινοφροσύνη που καταστρέφει τα σχέδια και τις παγίδες του εχθρού !Η σιωπή που σώζει ! Η ακτημοσύνη που δίνει φτερά αετού ! Η διάκριση που κρατά το καλό ακέραιο και ανόθευτο !
Πέρασε αρκετή ώρα στην Φιλοσοφική σχολή ! Μοναδική και ασύγκριτη η επιστήμη της Αθανασίας ! Αστείρευτο το υλικό της ! Μια και μοναδική η μέθοδος καταρτισμού , αντίθετη από κάθε άλλη επιστήμη,  που προϋποθέτει μόνο την άφθονη γνώση …  Εδώ οι αιώνιοι … φοιτητές , δεν εμπνέονται από νόμους της φύσης , ορισμούς , συλλογές δεδομένων και πειραματικές τεχνικές , από τεκμήρια και ανακαλύψεις ! Μοναδική μέθοδός τους  , η αποκεκαλυμμένη πίστη!   Στο παραπλήσιο  εκκλησάκι  του Αγίου Στεφάνου , πριν βγούμε έξω , θαυμάζουμε μια τεράστια φορητή εικόνα,  με Αγίους από τα 12  μηναία του ενιαυτού . Σχεδόν χίλιοι Άγιοι μικρογραφημένοι πάνω της

Μια ψηφίδα  του Ουρανού μπροστά μας. Στολισμένος αυτός  με υπερσπάνια  αιματοστόλιστα υφάδια από βύσσους και λινάρια. Χοροί εκλεκτών , Αθλοφόροι συμπολίτες των Ασωμάτων υπερασπιστών , Φωστήρες του κόσμου , Κήρυκες της πίστεως, Προστάτες θερμοί ! Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη στο κέντρο της εικόνας  και γύρω από αυτήν το δωδεκάορτο . Ευαγγελισμός, Γέννηση, Υπαπαντή, Βάπτιση, Μεταμόρφωση, Βαϊοφόρος, Έγερση του Λαζάρου, Σταύρωση, Ανάσταση, Ανάληψη, Κοίμηση της Θεοτόκου και Πεντηκοστή.  Η άφραστη θεία λαμπρότητα , το κάλλος του απροσίτου κλέους , στις δώδεκα μεγάλες παραστάσεις της μόνης πίστης  !  Μια απομένει για να ολοκληρωθεί πλήρως το σχέδιο της Σωτηρίας  ! Πως την  καρτερούν και όλοι οι διπλανοί μας παρατεταγμένοι Προφητηλιάτες Πατέρες !  Αυτή που θα αναπαριστά το : …και πάλιν Ερχόμενος μετά δόξης …!  Μόνο που εκείνη,  στα σίγουρα θα είναι αχειροποίητη ! ( συνεχίζεται με το 7ο μέρος)
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

23 Νοε 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας Άγιο Όρος 2017 / Μέρος 5




Απόγονοι Τσε -Αθωνιτών , παπάς και πρεσβυτέρα!
Με των ανέμων τα φτερά , με μυρωμένο αγέρα ,
έρχονται και μας συναντούν σ αγνάντι ευλογημένο,  
μαζί μας να αναπέμψουνε εκστάσεως τον αίνο !
 
Ξύλο Ζωής ορθώνεται , του ουρανού ισοστάσιο !
Παράδεισος πανόλβιος ,  θυσίας το θαυμάσιο !
Σαράντα μάρτυρες κρατούν την πίστη μες στην λίμνη!
Θρόισμα Αγγέλου ακούγεται και νικητήριοι ύμνοι !

Χρόνοι πολλοί κι αν έφυγαν θύμηση  δεν γερνάει.
Στο ματωμένο πρόσωπο το τέκνο του φιλάει!
Ξηροποτάμου  του  Εφραίμ , τους λόγους  συναντάμε .
τις μνήμες τις σωτήριες,  μες στην νυχτιά διψάμε ! 

Δώδεκα και μισή , μεσημέρι Τρίτης , αντιμέτωποι με την …εκφραστική μας φτώχεια και την έλλειψη πρωτοτυπίας ! Το ξανασκεφτόμαστε  και το ξαναλέμε :  Φαίνεται τόσο  πολύς ο καιρός που κύλησε από τότε που πατήσαμε και για φέτος την Αγιορείτικη γη …. Μόλις μία μέρα και κάτι ώρες! Καθόμαστε με τον Νικόλα στο καταπληκτικό υπαίθριο αρχονταρίκι , έξω ακριβώς από των 40 μαρτύρων την Ξηροποταμινή πύλη  . Η ματιά μας κατοπτεύει όσους φτάνουν με κάθε λογής  πλεούμενο στην Δάφνη . Μια θάλασσα , μεγάλη και ευρύχωρος να χωράει στα μάτια σου ! Δεν τολμάμε να μιλήσουμε  , μόνο ανασαίνουμε μυρωμένο αγέρι και  αγναντεύουμε,  περισκοπώντας σε ό,τι με δόξα και μεγαλοπρέπεια ντύνει  το γαλάζιο. Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον!
Κάτι τέτοιες στιγμές θέλεις τόσο να τις πολλαπλασιάσεις,  επικοινωνώντας το κάλλος τους ,  με όσους βρίσκονται σωματικώς  μακριά από τούτο το θαύμα ! Ποιόν να πάρουμε τηλέφωνο ; ρωτά ο Νίκος ξαφνικά . Να πάρουμε τον παπά –Λιά μας στον Τυρό  ! Τον Παππούλη μας , τον Γέροντα  της υπομονής και της απροσωπόληπτης  αγάπης, τον πρώτο μας πνευματικό ,  που τούτες τις μέρες που δυσκολεύεται , τον έχουμε πάντα μαζί μας με την ανδρεία  Πρεσβυτέρα του την αγαπημένη , στα δίπτυχά μας για υγεία και υπομονή! Σαν να περίμενε αυτός πάνω απ το ακουστικό ! Πήραμε εμείς την ευχή του και εκείνος ευλογία Αγίου Όρους , όπως μας είπε ! Πόσο το χαρήκαμε εκείνο το λιγόλεπτο τηλεφώνημα στην Τσακωνιά ! Αλλοίμονο αν δεν βάζαμε στην συντροφιά μας , σημερινούς Τσάκωνες ,  τιμώντας τους κιόλας  ως απογόνους των αρχαίων Αθωνιτών ! Η παράδοση λέει , πως όταν ο Άγιος Κωνσταντίνος θέλησε να φτιάξει μια πόλη κοντά στο Όρος Άθως , εμφανίστηκε στο όνειρο του επιχώριου επισκόπου η Παναγία !
«Το όρος τούτο εξελεξάμην εις κλήρον εμ αυτή». Έτσι του μήνυσε !  Όταν το πληροφορήθηκε αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος , είπε ότι : «Δεν θέλω να έχω αντίδικο την Παναγίαν Μητέρα του Θεού ημών και εφ όσον θέλημά της είναι να κατοικούν εν αυτώ τω όρει μοναχοί , θέλω μετοικίση ευθύς τους κατοίκους μακράν του Όρους Άθω»! Έτσι αυτοί που μετοίκησαν ονομάστηκαν Τσάκωνες ( Τσε –Άθωνες) επειδή στην προφορά τους αντί για και λένε τσε . Γι αυτό και ο Πάρνωνάς τους ονομάστηκε δεύτερο Άγιο Όρος !  Πώς τους νιώσαμε και εκείνους εδώ μαζί μας στα Ξηροποταμινά θαυμάσια, με των ανέμων τα φτερά,  να φέρνουν  σιμά μας,  όσους σαν τον παππούλη και την πρεσβυτέρα του ,  ζουν για να δοξολογούν !
Μπήκαμε στο καθολικό για την προσκύνηση των τιμίων λειψάνων .  Μετρημένες οι λειψανοθήκες πάνω στο γνώριμο σπαστό  τραπέζι . Απροσμέτρητη η ευλογία ! Το μεγαλύτερο στον κόσμο τεμάχιο Τιμίου ξύλου ! Από το σημείο  που ένα καρφί διαπέρασε την πανάχραντη χείρα του Δημιουργού !  Εδώ στην Ξηροποτάμου,  ζωντανεύει συνταρακτικά , σχεδόν στο εσπέρας της Αποδόσεως της μεγάλης Εορτής του ,του Κρανίου ο τόπος ! Και  μοιάζει σαν τα 31 εκατοστά του που τα χείλη σου συναντούν ,  να γιγαντώνουν και να φτάνουν τα κάποτε 4,5 μέτρα του στον φριχτό  Γολγοθά !
Ένας ουρανομήκης Σταυρός , υψώνεται  στο ισοστάσιο Ουρανού  καθολικό των Αγίων Τεσσαράκοντα και κόσμος αγιάζεται ! Σιμά του τα καμένα θησαυρίσματα της Σεβαστείας . Συγχωρέστε μας Άγιοι , να θυμηθούμε στην αειθαλή μνήμη σας , έναν μικρό λόγο  βγαλμένον απ την δική μας  άτολμη  ψυχή ,  τώρα που ευλογηθήκαμε να στεκόμαστε ενώπιόν σας :
Γυμνωμένα κορμιά μέσα στην παγωμένη λίμνη του Παραδείσου .
Το ψύχος του χειμώνα τα τυλίγει . Ο Ουρανός με δεσμίδες φωτός τα λούζει . Σαράντα ζευγάρια ποδιών ακουμπούν στον πυθμένα της , πάνω απ την ρωγμή της αβύσσου την αρνησίΧριστη .
Λιώνουν τους φθονερούς σκορπιούς και τα δόλια φίδια , με τις μαγευτικές φωνές των σειρηνών που τους καλούν να βγουν απ την κρυσταλλωμένη Εδέμ …
Ένας δεν αντέχει και παρασύρεται ο ταλαίπωρος , ο παραπεσών …Τον έπνιξε αμέσως η αισχύνη …Το όνειδος δεν υπομένεται…Τώρα στα αλήθεια γυμνώθηκε και εξεβλήθη απ την τρυφή και την άληκτη χαρά … Αγριεύουν τα παμπόνηρα φωνακλά ερπετά που πριν εκείνος φίμωνε … Κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση του. Ο φύλακας βγάζει τη στολή του ! Με προθυμία γυμνώνεται ! Εκών παίρνει τη θέση του δειλού ! Ο Αγλάιος πλέον στο μαρτυρικό πλήρωμα! Ώρες κυλούν σαν το αίμα αργά …Μελανιασμένα τα ηρωικά κορμιά…
- Θάρσει Δομετιανέ αδελφέ μου , Ηλιανέ , Ευτύχιε , Σμάραγδε, Φιλοκτήμονα !
Θα στείλει άγγελμα ο Κύριος με απεσταλμένο , τον ίδιο της Γεθσημανής για να σας ενισχύσει !
Να , έφτασε ! To θρόισμά του ακούστε , Ξανθία , Αέτιε, Μελίτονα , Ακάκιε , Αλέξανδρε , Σεβηριανέ ! Θαρσείτε , θαρσείτε , εγώ νενίκηκα τον κόσμο !
Για σας το λέει , τους μαθητές του ,που μ αυταπάρνηση τον ακολουθείτε , για σας Ηλία , Ησύχιε , Φλάβιε , Γοργόνιοι και Κάνδιδοι ομώνυμοι , Ουαλέριε , Ουάλη , Πρίσκε , Σακέρδονα, Εκδίκιε , Ευνοϊκέ , Δόμνε , Ιωάννη !
Τον ακούτε ; Φωνάζει ! Έρχομαι προς υμάς ! Πιστοί άχρι θανάτου ! Βιβανέ , Θεόδουλε , Χουδίονα , Νικόλαε , Ηράκλειε , Λυσίμαχε μην αποκάμνετε ! Η λύπη και το μαρτύριο υμών εις χαράν γενήσεται ! Κύριλλε, Κυρίονα, Κλαύδιε, Αθανάσιε , Αγγία , Σισίνιε και Γάιε και συ γενναίε Αγλάιε ,νέο μήνυμα τώρα σας στέλνει! Φλογώνει τούτο τις καρδιές που αναθαρρούν και θερμαίνονται αφύσικα !
Εκείνες είναι τώρα που το φωνάζουν ! Κι ακούγεται απ της Σεβαστείας τα μαρτυρικά τα μέρη στα πέρατα τούτου του κόσμου! Δριμύς ο χειμώνας , αλλά γλυκός ο πανόλβιος Παράδεισος !
Αλγεινή η πήξις μα ηδεία η πανάρετη ανάπαυση ! Κοιμηθείτε τώρα Άγιοι!
Την γύμνια σας πλέον σκεπάζει η Θεοΰφαντη στολή !
Αθανασίας , Ζωής στεφάνι φορά ο Άγγελος στα γερμένα κεφάλια σας!
Κοιμηθείτε Άγιοι τεσσαράκοντα !
Πάντα μες στο Τριώδιο , η θαρσαλέα φωνή σας ,θα αναζητά τους τεσσαρακοντάκις σαράντα μιμητές σας …( σ.σ. κείμενο Ν.Σκ.με τίτλο : Τεσσαρακοντάκις Σαράντα ).
Να ένας από αυτούς που σας μιμήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων από  Χριστού! Ο Άγιος Νικόλαος ο παντοπώλης εκ Καρπενησίου ! Με χαρά απερινόητη,  προτίμησε τα ουράνια απ τα φθαρτά , επέλεξε την στενή οδό του μαρτυρίου , από την ευρύχωρη μα τόσο μάταιη τερπνότητα τούτου του κόσμου  «....Εγώ χριστιανός είμαι και τον Χριστό μου πιστεύω για αληθινό Θεό. Οι τιμές και τα οφίκια που μου τάζονται, δεν μου χρειάζονται. Εγώ τον Χριστό μου δεν αρνούμαι, τον Χριστό πιστεύω, για το όνομα του θα πεθάνω, Τούρκος δεν γίνομαι».
Σε ηλικία 15 χρονών στην Κωνσταντινούπολη, δουλεύοντας  στο παντοπωλείο του πατέρα του, διάβασε με πλεκτάνη  χωρίς να το γνωρίζει , την Τούρκικη ομολογία πίστης , το σαλαβάτι , μπροστά σε μάρτυρες. Όταν του είπαν ότι έτσι γίνηκε  Τούρκος, ο έφηβος Νικόλαος ομολόγησε ατρόμητα την πίστη του στον μόνο Θεό . Βασανίστηκε μέσα στη φυλακή με φριχτές μεθόδους. Μα πάντα γλυκύς ο Παράδεισος !  Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου , στου Αη Γιαννιού την σύλληψη,   το 1672 ,  τον αποκεφάλισαν. Ναι , εισηκούσθη και η δική του τελευταία δέηση ! Ευωδιάζει μπροστά μας  η κάρα του δεκαπεντάχρονου στρατιώτη του Χριστού ! 
O Nικόλαος , πάντα πωλήσας κάτω, εξηγόρασε Xριστόν άνω εκ ξίφους. Σε ελάχιστες μέρες θα διαβαστούν  εδώ που μ’  ευλάβεια μεγάλη τον τιμούν,  τούτοι οι τόσο περιεκτικοί στίχοι από το συναξάρι της δικής του  νίκης !
Μετά το μεσημεριανό φαγητό στην αίθουσα δίπλα από το αρχονταρίκι , ανεβαίνουμε στο δωμάτιο για μικρή ανάπαυση ως τις ακολουθίες του απογεύματος  . Έχει λιγοστό φως στο δωμάτιο από μια μικρή λάμπα και  καθώς φωταγωγικό παράθυρο δεν υπάρχει ,  κάποιος αναλαμβάνει το διακόνημα του εσπερινού αναγνώστη για όλους τους υπόλοιπους  … Μέχρι τα μάτια να κλείσουν , ακούμε μια διδαχή του Αββά Ζήνωνος  από το βιβλίο της Θεοκίνητης  Μονής Παρακλήτου : «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι» . Διαπιστώνουμε τόσο παραστατικά ,  γιατί στο Όρος δεν αντέχουμε  την αφαγία όπως έξω …
Ήταν κάποτε ένας νηστευτής μεγάλος και ξακουστός για τα παλαίσματα της εγκρατείας του. Έφτασε και μέχρι τον Αββά Ζήνωνα η φήμη της αρετής του . Τον προσκάλεσε τότε ο Γέροντας κοντά του . Εκείνος ήρθε και κάθισε δίπλα του . Ο Αββάς συνέχισε εν τελεία σιωπή το εργόχειρό του . Ο νηστευτής απόρησε και έπειτα από πολύ ώρα μίλησε : -Δώσε μου την ευχή σου Αββά Ζήνωνα να φύγω ! Νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά μου και δεν μπορώ να το εξηγήσω ! Άρχισα να πεινάω ! Εγώ που στον κόσμο αντέχω μέρες ολάκερες δίχως ούτε και νερό , εδώ δεν άντεξα λίγες ώρες !  -Στον κόσμο τέκνο μου , τα αυτιά σου σε έτρεφαν ! Οι κολακείες των ανθρώπων και η ανθρωπαρέσκειά σου !  Πήγαινε λοιπόν με την ευχή μου και να νηστεύεις όπως όλοι ! Κάθε μέρα να κάνεις ενάτη ( μια φορά φαγητό στις τρείς το εσπέρας) !   - Αυτός είναι ό σωστός δρόμος. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού! Μακριά από τους επαίνους να εργάζεσαι με κόπο και κυρίως  μυστικά την κάθε αρετή! Διδαχή κάθε στιγμή , παντού ξεπροβάλλει στο Όρος . Να σε ελέγχει και να σε χειραγωγεί στην μεταστροφή του ηγεμόνος νοός  ! Λάθε βιώσας ! Μυστικά να εργαζόμαστε και όχι αυτοπροβλητικά ! Ει τις έχει ους ακουσάτω…
Μέρα κρατά καλά ακόμα στις καταπράσινες αυλές της Ξηροποτάμου ! Στεκόμαστε για λίγο στον εξωνάρθηκα του καθολικού , με τις  μεγάλες γλάστρες , ολάνθιστες με βασιλικούς να διαχέουν  τα άφθονά τους αρώματα . Έξω αυτοί , μέσα ο Σταυρός του Βασιλέως  ! Οσμή παντού του Χριστού ευωδίας ! Μας πλησιάζει ένας γλυκύτατος ηλικιωμένος Μοναχός . – Πώς λέγεται η σύναξη στα Ρώσικα βρε παιδιά  ; μας ρωτάει περνώντας μας για Ρώσους ! –Γέροντα , δεν είμαστε από την Ρωσία ,Έλληνες είμαστε από …- Από τον Ουρανό είμαστε ! μας διακόπτει και μας πιάνει  δυνατά τα χέρια ! Απομακρύνεται δίχως άλλη κουβέντα ! Οι απλοί βρίσκουν πάντα λόγους απλούς και  αγαθούς προς οικοδομήν , που παίρνουνε το ίδιο βάρος σε όλες τις καρδιές , όπως θα λεγε και ο ποιητής( σ.σ.Γ.Ρίτσος)  ! Κι όταν σου  σφίγγουν το χέρι …δεν χρειάζονται περσότερα!  
Εσπερινός απόδοσης της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού . Η έκπτωτη φύση του ανθρώπου συνανυψώνεται ! Απροσμάχητον τείχος και θυρεόν ! Πανσέβαστος , Ζωηφόρος , Αήττητος! Δεν προλαβαίνεις να ακούς στα πανηγυρικά ψάλματα , όσα εγκωμιαστικά οι ανυπόκριτες και ευγνωμονούσες γραφίδες, προσάρτησαν δίπλα Του ! Καρδιές και χείλη ανυμνούν ! Σπάνιες οι στιγμές στο καθολικό της Ξηροποτάμου !
 Αγιογραφημένο πλούσια και τόσο πυκνά ! Ως και στα στενά καμαράκια, στα πλαϊνά των παραθύρων υπάρχουν Άγιοι ! Ούτε καν μια εσοχή χωρίς έναν, έστω σε μικρή κλίμακα ζωγραφισμένο , Άγιο ! Ήμουν σίγουρος πως αν ψάχναμε θα βρίσκαμε κι όλους τους Αγίους της ημέρας ! Ο …παρήκους προφήτης Ιωνάς , ο απολογητής Απόστολος Κοδράτος … Σχεδόν απουσιάζουν τα διακοσμητικά θέματα ! Σαν να βάλθηκαν οι Ξηροποταμινοί να χωρέσουν όλο το φανερό συναξάρι σε τούτο το καθολικό ! Ακατόρθωτο αυτό ! Μα όλα τα αστέρια του νοητού στερεώματος, έχουν μια περίοπτη θέση στο θριαμβεύον καθολικό της άνω ζωής! Ιδίως αυτά που ο Μέγας Ήλιος , μας κρατά ακόμα αφανέρωτα !
Βραδινή τράπεζα με τους πατέρες! Ένα μέρος της αγιογραφείται εκ νέου ! Ανάγνωσμα ταιριαστό πάντα στα γράμματα του Μηναίου . Ο απατηθείς προπάτωρ Αδάμ , η λελυμένη δια του υψωμένου Ξύλου αρχαία καταδίκη και κατάρα !

Μετά το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς στον Τίμιο Σταυρό , περιδιαβαίνουμε ξανά στις αυλές . Σαν να περιμένουμε κάποιον να απαντήσουμε ! Βλέπουμε τον σιωπηλό αρχοντάρη ! Στην μικρή έκθεση που εκείνος ανοίγει για λίγο, προμηθευόμαστε σπάνιες εκδόσεις αγιορειτών Μοναχών , ευλογίες με εικόνες το μεγίστου ανά τον κόσμον τμήματος του Τιμίου Σταυρού και φωτογραφίες μιας σπουδαίας μορφής στην σύγχρονη Ιστορία του Όρους . Του Προηγουμένου της Ξηροποτάμου μακαριστού Εφραίμ! Του καλλικέλαδου και γλυκυτάτου Οσίου της Ξηροποτάμου ! 
Το πρώτο πνευματικό παιδί του Αγίου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτη ! Τέκνο της υπακοής , αφιερώθηκε στον Γέροντά του , όταν το 1963 μπήκε στην συνοδεία του , στην Προβάτα στο κελί του Αγίου Αρτεμίου ! Μετά την κουρά του , τον ακολούθησε στην Φιλοθέου και επτά έτη αργότερα, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Όταν ήρθε ο καιρός της αναζωογόνησης του Όρους , ο Γέροντας σαν ακούραστη αντλία καρδιάς , έστειλε σε πολλά υπό σύσταση κοινόβια, τα πεφιλημένα του τεκνία αίμα και οξυγόνο ! Έτσι στην Ξηροποτάμου έφτασε , φιλάσθενος με μισό νεφρό, αλλά με απτόητο αγωνιστικό φρόνημα , στις αρχές του 1981 ο Ξηροποταμινός Εφραίμ . Και έμεινε για τρεισήμισι έτη περίπου ηγούμενος , ως τον μαρτυρικό του θάνατο ! Αυτός τον βρήκε πηγαίνοντας για μία ομιλία στην Αθήνα το 1984, ανήμερα της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου, έξω από το Σχηματάρι Θηβών. Συνέβη είπαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Το αίμα του, ζεστό έτρεχε πολλές ώρες και μετά την κοίμησή του . Το φανερώνει και μια συγκλονιστική φωτογραφία από την εξόδιο με τον Αριζονίτη Γέροντα πάνω από το καταματωμένο πρόσωπο του πνευματικού του σπλάχνου ! Εκείνες τις στιγμές της ανείπωτης θλίψης , έγειρε στο νεκροκρέβατό του στοργικά και του είπε : «Έναντι της ωφελείας αυτής οπού λαμβάνομεν από της εξόδου σου, ευχόμεθα από ψυχής, ο περί πάντων αγαθός και πανάγαθος Θεός να καταλογίσει το βίαιον του θανάτου και την σωματικήν κάκωσιν εις άνεσιν της ψυχής, εις εξαγνισμόν του πολυμόχθου έργου σου, εις επισφράγισιν του πνευματικού σου αγώνος, τον οποίον εκ νεότητος ηγωνίσθης». ( πηγή: Η εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού π. Έφραίμ, Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία 15/1985, σσ. 54-62.) Μόλις λίγα χρόνια ηγούμενος εδώ ο μακαριστός Εφραίμ , μα η μνήμη του αγέραστη !
Ευλογία για το προσκυνητάρι μας η φωτογραφία με την πραότατη οσιακή μορφή του ! Άκουσμα σπάνιο η φωνή του , ηχογραφηθείσα σε ύμνους μεγάλων ημερών της πίστης μας . Ανεξίτηλες οι εμπειρικές του διδαχές για τις πολυποίκιλες μνήμες στον πνευματικό αγώνα. Ο …αναγνώστης μας λίγο πριν την νυχτερινή μας κατάκλιση ξεκινά να τις διαβάζει : 
Αυτός ο φόβος και η μνήμη του Θεού είναι πολύ σπουδαίο πνευματικό κεφάλαιο. Φέρνει μαζί του τη μνήμη του θανάτου. Κάτι που το αποφεύγουν πολλοί και προσπαθούν να το ξεχνούν, όμως φέρνει τον άνθρωπο μπροστά στην πραγματικότητα και συγχρόνως ωριμάζει τον πνευματικό αγωνιστή. Τον σοβαρεύει και τον κάνει πιο συνετό στις ενέργειές του, γιατί τώρα κοιτάζει με προοπτική πέρα από τον τάφο και φωτίζεται από την κρίση του Θεού.
Δεν μπορούν να λείψουν τώρα άλλες δύο μνήμες συνακόλουθες: η μνήμη των αμαρτιών και των πτώσεων, και η μνήμη των ευεργεσιών του Θεού.Η σημασία τους για τον πνευματικό αγώνα μπορεί να γίνει κατανοητή με το παράδειγμα από την ζωή κάποιου μοναχού.

Αυτός είχε γραμμένες σε δύο τοίχους στο κελί του, στον ένα τις αποτυχίες, πτώσεις και αμαρτίες του και στον άλλο τις επιτυχίες που είχε σημειώσει στον μοναχικό του αγώνα. Όταν λοιπόν αισθανόταν την Χάρη του Θεού και κάποια επιτυχία να σημειώνεται, για να αποφύγει την υπερηφάνεια που αναδευόταν μέσα του, έστρεφε προς τον τοίχο που είχε γράψει τις αμαρτίες του: «Κοίταξε τί έχεις κάνει μέχρι τώρα· πόσο είσαι ανάξιος γι’ αυτή τη χαρά και πού μπορεί να ξεπέσεις, αν αφεθείς». Από την άλλη μεριά, όταν ένιωθε τον πειρασμό έντονο, την όχληση του διαβόλου ή την απελπισία να τον κυριεύει μετά από κάποια πτώση, έστρεφε το πρόσωπό του στον απέναντι τοίχο με τις αρετές: «Δες με τί σε αξίωσε ο Θεός και πού σε βοήθησε να φτάσεις. Πώς θα τα εγκατάλειψης τώρα όλα αυτά που σου χάρισε, ενώ μπορείς να τα ξαναφτάσεις και να προχωρήσεις ακόμα πιο πέρα;»
Έτσι η μνήμη των αμαρτιών μας μάς κρατάει σε ταπείνωση και εγρήγορση εμποδίζοντας τις περαιτέρω πτώσεις. Και μαζί μ’ αυτήν η μνήμη των ευεργεσιών του Θεού (γιατί τέτοιες είναι οι αρετές) μας γεμίζει ελπίδα και ευγνωμοσύνη προς Αυτόν που μας συγχωρεί πάντα, μας στηρίζει και μας προστατεύει. Τα δύο στηρίζουν την καρδιά, τροφοδοτούν την μετάνοια και κάνουν πιο βατό τον δρόμο της χριστιανικής ζωής…
Ας μην προσπαθούμε λοιπόν να σβήνωμε τη δίψα μας με «ζωγραφιστό νερό» μόνο, όπως πολύ χαρακτηριστικά λέγει ὁ Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, σχετικά με την θεωρητική μόνο ενασχόλησι με τα νηπτικά θέματα, αλλά ας προσπαθήσωμε να πιούμε από αυτά τα ίδια άδολα νάματα «των πηγών του σωτηρίου». Η ανάγκη είναι επιτακτική, ακριβώς λόγῳ των της εποχής στην οποία ζούμε. Αν η αποστασία έφθασε ήδη, πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσωμε εκείνον που θα προσπαθήση να πλανήση «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς»; Μόνο αν έχωμε την «έννοιαν του Θεού» το όνομα δηλαδή του Χριστού «τυπωμένο στην ψυχή μας σαν μια σφραγίδα ανεξάλειπτη» όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος. «Αγιορείτικη Μαρτυρία», εκδ. Ι.Μ. Ξηροποτάμου, τ.1, σ.19-24.
Το φως στο δωμάτιο , μόλις έσβησε ως το μέσο της νύχτας ! Ο παππούς των Αγιορειτών Ιωσήφ ο ησυχαστής, μας ψιθυρίζει, σαν σε όνειρο , τον τελευταίο ελπιδοφόρο λόγο της δεύτερής μας μέρας στο Όρος . Σε μέρη της δικής του πνευματικής σποράς βρισκόμαστε εξάλλου ! Το όνομά αυτού τιμητικά έλαβε και ο νυν ηγούμενος της Ξηροποτάμου Ιωσήφ !
Όλη τη νύχτα προσεύχομαι και φωνάζω: Κύριε ή σώσε όλους τους αδελφούς, ή σβήσε και μένα. Δεν θέλω τον Παράδεισο μόνος» ( Συνεχίζεται με το 6ο μέρος)
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~