Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

4 Νοε 2019

Αγαπάς τον Θεό ;


-Αγαπάς τον Θεό ;
-Θ ΄αστειεύεσαι βέβαια! Δεν με ξέρεις καλά ! Δεν με έχεις ζήσει! Δεν έχω  κάτσει ποτέ στο τραπέζι και να μην  έχω κάνει τον Σταυρό μου ! Τα κομποσχοίνια στα χέρια μου δεν τα βλέπεις; Δεν έχεις παρατηρήσει που κάθε τόσο τα φιλώ ; Τον έχω μέσα μου εγώ τον Θεό !
-Αγαπάς τον Θεό ;
-Με έχεις δει ποτέ να λείπω Κυριακή από την ενορία μας ; Μαζί με τον παπά φτάνω το πρωί ! Όρθρου βαθέος! Και στα διακονήματα πρώτη ! Να σκουπίσω , να γυαλίσω! Γι αυτό και δεν με εγκαταλείπει ποτέ η Παναϊτσα!
-Αγαπάς τον Θεό ;
-Τα βλέπεις τα καινούρια τα καντήλια στο τέμπλο; 8 εκεί και άλλα 4 στα προσκυνητάρια ! Ξέρεις πόσο μου στοίχισαν ; Διακοπές δεν πήγα φέτος ! Το τάμα βλέπεις…Όχι σαν κάτι άλλους ! Μόνο Σταυρούς και μετάνοιες ! Εδώ φαίνεται αν αγαπάς τον Θεό !
-Αγαπάς τον Θεό ;
-Εγώ δεν αγαπώ τον Θεό;  Γεμάτο το σπίτι μου με εικόνες, λιβάνι μυρίζει συνεχώς , καντήλι ακοίμητο , ασταμάτητα μεταδίδει το ραδιόφωνο της Μητροπόλεως τον σταθμό! Άσε τα δάκρυα που μου γεμίζουν τα μάτια μόλις ακούσω για κανένα θαύμα …
   Διαφορετικές φαινομενικά αποκρίσεις σε μια ερώτηση, έναν έλεγχο της συνείδησης… Το ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο! Ελέγχει και σωφρονεί, όταν της επιτρέπουμε βέβαια να επιτελέσει τον Θεόσδοτο ρόλο της και δεν την περιορίζουμε, δεν την κοιμίζουμε αυτάρεσκα και ανθρωπάρεσκα. Σε όλους μας έχει υποβάλλει  αυτή την ερώτηση ! Πάλιν και πολλάκις! Και δεν θα πάψει ως την ύστατη πνοή μας να μας ρωτά:  Αγαπάς τον Θεό ;
Είναι εντολή του Θεού , του Σωτήρα μας Χριστού τούτη η αγάπη ! Ένας νομικός κάποτε πειράζοντας τον Κύριο τον ρώτησε για το ποια είναι η πιο μεγάλη εντολή μέσα στον νόμο . Στο κατά Ματθαίον συναντάμε αυτόν τον διάλογο . Έλαβε μια άληστη απάντηση ο νομικός: Θ αγαπάς τον Κύριο και Θεό σου , εξ όλης καρδίας ψυχής και διανοίας. Η πρώτη και μεγάλη εντολή ! Είναι άραγε τα παραπάνω που απαντήθηκαν, εκείνα που ζητά ο Κύριος; Μήπως απλά είναι ένας γλυκασμός της ψυχής ; Ευλογημένα όλα και άγια , μα για να προστρέξουμε  πάλι στο Ευαγγέλιο του Φωτός, στο κατά Ιωάννη. Όλες οι ερωτήσεις βρίσκουν απαντήσεις μέσα στον λόγο και στον νόμο του Σωτήρος !Δεν υπάρχει το παραμικρό που να άφησε αναπάντητο ο Θεός Λόγος ! Εάν αγαπάτε με , τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε! Αυτή είναι η αληθινή και η ειλικρινής αγάπη ! Όποιος εγκολπώνεται και φυλάττει τις εντολές και τα δικαιώματα μου , μόνο αυτός με αγαπά λέει μόλις λίγο παρακάτω ! Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς , εκείνος εστίν ο αγαπών με. Ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του Πατρός μου και Εγώ αγαπήσω αυτόν εμφανίσω αυτόν εμαυτόν.                                                               

Σ αυτόν δηλαδή που αληθινά με αγαπά , τηρώντας τις εντολές μου, σ αυτόν θα φανερωθώ ! Ω , τι βραβείο έχει αυτή η αγάπη ! Τι ατίμητο δώρο ! Αν αγαπάς τον Θεό , αγαπάς τον κάθε αδελφό σου όμως ! Ιδού μια δικλείδα αγάπης! Ένα δύσκολο όντως κριτήριο ! Μα πόσο αξίζει , όταν το βραβείο της, είναι η αποκάλυψη του Θεού στην ζωή μας !
Απόδειξη αγάπης , η τήρηση των εντολών Του ! Όπως ακριβώς μας τις παρέδωσε! Ούτε σουλουπωμένες , ούτε στρογγυλεμένες , ούτε προσαρμοσμένες στο θεοστυγές σήμερα και στο άθεσμο εγώ…Πάσαν δικαιοσύνη θα τηρήσουμε ! Αλλιώς , δεν Τον αγαπάμε ! Κι αν σχεδόν πάντα δεν τα καταφέρνουμε, ωκεανός ο ιλασμός και η μακροθυμία Του ! Ξανά θα μας συγχωρήσει, αν μας σκεπάσει το άγιο το πετραχήλι! Με ειλικρινή μετάνοια και όχι την αυτοδικαίωση που απλόχερα μας προσφέρει η συναισθηματική αγάπη και η αγαπολογία που όλα σχεδόν τα επιτρέπει , εθελοτυφλώντας και διαστρεβλώνοντας τα ευαγγελικά κελεύσματα.  Μια πρώτη ειλικρινής απάντηση στο ερώτημα που έθεσε ο σημερινός τίτλος της εκπομπής μας , είναι ότι δεν σ αγαπώ αληθινά Θεέ μου ! Βοήθησέ με όμως κάποτε να τα καταφέρω ! Αμήν ! Γένοιτο!  

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή






20 Οκτ 2019

Είναι εκείνες οι φωνές...


      
             Ανατριχιαστικά του νούμερα των καταγεγραμμένων μόνο εκτρώσεων στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο . Ολόκληρες πόλεις και χώρες αντίστοιχα , σβήνονται απ τον χάρτη . Γενοκτονίες , με τον νόμο συμπαραστάτη. Δολοφονίες , με πανηγυρικά αθώους τους αυτουργούς,  τους άμεσους και τους ηθικούς. Ένοχοι και ασεβείς προς το δικαίωμα της ολέθριας αυτοδιάθεσης, μόνο όσοι εκτός συρμού , εποχής  και πραγματικότητας,  σπαρακτικά ζητούν να σταματήσει το φριχτό έγκλημα ! Μαζί  και  εκείνες οι φωνές των απειραρίθμων ψυχών,  που σφαγιάστηκαν μα και όσων βρίσκονται ακόμα σε μητρικά σπλάχνα καταδικασμένες στο σκοτάδι να βοούν : -Αφήστε μα να ζήσουμε ! Μην μας φονεύετε! Ποθούμε το Φως του Πλάστη και Δημιουργού μας ! Λαχταράμε τόσο να γνωρίσουμε όλα του Θεού τα θαυμάσια! Μην θυσιάσετε ξανά την αθωότητα. Μην πικραίνετε πιότερο τον Χριστό μας!  Χαρείτε την συνδημιουργία. Λάβετε το δώρο της Ζωής στην ζωή σας ! Εμείς θα γίνουμε μέσα σωτηρίας σας!
           Είναι και εκείνες οι άλλες οι φωνές που μάχονται για το δικαίωμα …στην άμβλωση. Προβάλλουν και ηθικά διλήμματα ως ατράνταχτα επιχειρήματα για την καθολική νομιμοποίηση. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη μέσα στην οικογένεια με βιασμό από συγγενικό πρόσωπο, δεν πρέπει να επιτραπεί στην γυναίκα να κάνει έκτρωση ;  Ανατριχιαστικά φρικαλέα μια τέτοια περίπτωση ! Ιδιαζόντως ειδεχθής ! Ευχή ποτέ να μην ξανασυμβεί τέτοιο δαιμονάρεστο κακό! Αλλά αν προσέξουμε κάπως καλύτερα και σε συνάρτηση με τους αριθμούς των 50.000.000 επισήμως μόνο καταγεγραμμένων εκτρώσεων παγκοσμίως,  θα διαπιστώσουμε πως αυτές οι τόσο τραγικές περιπτώσεις αγγίζουν ένα απειροελάχιστο ποσοστό. 0,000000000…1%. Είναι δυνατόν να νομιμοποιεί και να παρέχει ένα φτιασιδωμένο με ηθικό περιτύλιγμα δικαιολόγημα,  αυτό το τραγικό μα τόσο ελάχιστο ποσοστό, στο συνεχές αυτό αιμοσταγές τεράστιο έγκλημα ;  Ένα είναι το δίλημμα και το φωνάζουν εκείνες οι υπό εκτέλεση ψυχές :  - Προτιμάτε να μας σκοτώσετε και το βάρος αυτής της σφαγής να σας ακολουθεί για τα υπόλοιπο μιας αιωνιότητας; Ή να έρθουμε στον κόσμο και να γίνουμε της καλής απολογίας σας κάποτε οι ισχυροί υπερασπιστές; Στην Ελλάδα πλέον οι εκτρώσεις είναι τριπλάσιες απ τις γεννήσεις!  Το πλέον όμως τραγικό είναι ότι πλέον διαφημίζονται και αναμιμνήσκονται ως εμπειρίες από το νοσταλγικό παρελθόν. –Έμεινα έγκυος στα γυρίσματα της ταινίας…αλλά ήταν κακό το timing τότε…Εμπόδιο στην καριέρα μου που τότε ήταν στο απόγειό της …Βέβαια μετά προσπαθήσαμε αλλά δεν ήθελε ο Θεός… Μα , ο Θεός σου έδωσε 3, 4 και εσύ τα σκότωσες ! Και δεν δακρύζεις γι αυτό πικρά κάθε μέρα που ξημερώνει !
                   Είναι οι φωνές τους που ποτέ δεν θα σιγάσουν . Ένα κερί αγνό κάθε βράδυ να λιώνει για αυτές τις ψυχούλες! Ενώνονται τις νύχτες που το καθάριο φως σπάει το σκοτάδι τους . Ένα γιατί παραπονεμένο στέλνουν σε όλους εκείνους που τους στέρησαν το Φως. Απάντηση δεν λαβαίνουν ποτέ! Μόνο λίγη ανάπαυση τους χαρίζει ένα αστέγνωτο δάκρυ, που για καιρούς τώρα μια μετανιωμένη μάνα σαν φυλαχτάρι το κρατά για το αντάμωμά τους. Είναι εκείνες οι φωνές …Δεν θα τις ακούσουν τα αυτιά των ψυχρών εκτελεστών –ορθολογιστών που και αυτοί φωνάζουν ότι Θεός δεν υπάρχει ! Γι αυτό ο,τι δεν βλέπετε σκοτώστε το ! Σκοτώστε αγέννητα παιδιά , την άυλη ψυχή, τον ίδιο τον Θεό,  αφού με ανύπαρκτο Αυτόν τα πάντα επιτρέπονται ! Μα είναι και κάποιοι που τις αφουγκράζονται συνέχεια εκείνες τις παραπονεμένες φωνές. Και πλέον γνωρίζουν και μετανοούν κάθε στιγμή και συγχωρούνται απ τον Θεό και τον δοξάζουν που δεν τους παραδειγμάτισε και ελπίζουν στον απέραντο και ανόθευτο  ιλασμό Του. Ενώνουν ύστερα και τις δικές τους φωνές και εκλιπαρούν να μην βρεθεί ποτέ κανείς άλλος στην θέση τους .  
Και εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , που θαρρείς πως όλα αυτά ελάχιστα σε αγγίζουν , γιατί εσύ δεν υπέπεσες ποτέ σου σ αυτό το ανουσιούργημα , νιώσε πλέον την φριχτή πλάνη που το εγώ σου σε υποβάλλει . Και κλάψε και εσύ και μετανόησε για το δικό σου μεγάλο μερίδιο ευθύνης! Που ποτέ σου δεν ένωσες την φωνή σου , την αντίστασή σου , την προσευχή σου, να σταματήσει αυτό το αμάρτημα που καταματώνει και φραγγελώνει αλύπητα τον ίδιο τον Χριστό μας .

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 2 μέρη)

6 Οκτ 2019

Να ξανανθίσει το στεφάνι …


               Ο λόγος του Αναστημένου Κυρίου και η Εκκλησία Του , δεν διχοτομούν , μα ορθοτομούν. Δεν διχάζει ο Χριστός μας, μα ενοποιεί . Δεν αποπέμπει , μα έχει ορθάνοιχτη την αγκαλιά Του . Απλά περιμένει , καρτερά τον ερχομό , τον γυρισμό την αυτοθέλητη παραμονή. Όχι εκβιαστικά, ούτε με διλλήματα ηθικά , μα μόνο με την Αλήθεια και το Φως , για την Αλήθεια και το Φως , για την Αγάπη την αξόδευτη , την απέραντη, την ανόθευτη. Δεν συναντάμε  στην Αγία Ορθοδοξία τους καλούς και τους κακούς! Μόνο οι αμετανόητοι και οι μετανοημένοι αμαρτωλοί υπάρχουν! Όλους μας αγκαλιάζει και μας προστατεύει και πάλι περιμένει. Σέβεται το δεν μπορώ μας ! Μα δεν εξωραΐζει το δεν θέλω μας! Αυτό που κάποιες φορές στρογγυλεύεται μέσω κάποιων «διακριτικών» και αγαπολόγων «πρεσβευτών» της. Μα είμαστε σίγουροι πως δεν θ’ αργήσει η ώρα που και αυτοί θα ορθοτομήσουν τον λόγο της αληθείας με το έλεος και την χάρη του Αγίου Θεού.
                    Πάνε δέκα χρόνια από την πρώτη εκπομπή του Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως. Μια εκπομπή αφιερωμένη τότε στο ιερότατο μυστήριο του γάμου, στην σπουδαιότητά του , την τόσο αγνοημένη, υποτιμημένη και αλλοιωμένη στις μέρες μας . Κατέληξε να είναι  ο γάμος στις πλείστες των περιπτώσεων , ένα πανηγύρι γλεντιού, ένα άλμπουμ καλλιτεχνικών φωτογραφιών, μια καλογυρισμένη ταινία μικρού μήκους, μια φιέστα, ένα κοινωνικό γεγονός, μια ευκαιρία για αντάμωμα ξεχασμένων φίλων και συγγενών,   μια κερδοφόρος επιχείρηση, 2 υπογραφές , ένας ουρανός με βεγγαλικά , ένα σύμφωνο , ένα συμβόλαιο ενίοτε ενώπιον του «ευλογούντος» δημάρχου … Θλιβερό κατάντημα ! Μα , ας ξαναμπούμε στον Ναό . Χαμόγελα , δάκρυα χαράς και  ευτυχίας, ματιές όλο νόημα, ευχές και ο Χριστός μας να ενώνει εις σάρκαν μίαν ! Και ο ιερέας που διαβάζει και δέεται για απολαύσεις ευτεκνίας και άλλα συνταρακτικά που κάπως βιαστικά τα απαγγέλει σ αυτόν τον γάμο που ήρθαμε … - Τα τρέχει λίγο , γιατί έχει και βάπτιση αμέσως μετά ! Βαπτίζουν το παιδί τους οι νεόνυμφοι ! Είναι γαμοβάπτιση …Έλα τώρα , πολλοί το συνηθίζουν πλέον ! Και στοιχίζει οικονομικότερα  !Ένα κέρασμα , ένα τραπέζι και όχι διπλά έξοδα ! Μα , οικονομική μελέτη είναι ο γάμος , επενδυτική κίνηση ή μυστήριο ; Και αυτές οι υπέροχες ευχές που συνεχίζονται να ακούγονται , έστω και βιαστικά , για ποιούς ακούγονται;   «…Τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον· ἀκηλίδωτον αὐτῶν τὴν συμβίωσιν διαμεῖναι εὐδόκησον· καὶ καταξίωσον αὐτοὺς ἐν γήρει πίονι καταντῆσαι, ἐν καθαρᾷ τῇ καρδίᾳ ἐργαζομένους τὰς ἐντολάς σου….» Δεν αναφερόμαστε σε εκείνους που δεν ήξεραν και ακολούθησαν τον συρμό και ήρθαν σε γάμο αγνοούντες , μα σε όσους  ενώ έμαθαν για την αλήθεια την διαστρέβλωσαν . Ούτε σε εκείνους που προσήλθαν στην… γαμοβάπτισή τους μετανοημένοι και εξομολογημένοι, έστω και εκ των υστέρων να λάβουν την χάρη με μια ευλογημένη …αναδρομική επενέργεια, μα σε όσους συνεχίζουν να νομιμοποιούν  τα άθεσμα και να προτρέπουν και άλλους να τα ακολουθήσουν.  
    Μετά την γαμοβάπτιση τελικά είχε και άλλο μυστήριο γάμου ! Σχεδόν βγαίνοντας εμείς , συναντήσαμε το νέο ζευγάρι που εισερχόταν! Παρέδωσε ο πατέρας την νύφη στο γαμπρό . Και εκείνος αφού την ασπάστηκε , έσκυψε και έδωσε ένα φιλί στην κοιλιά της ! Κάποιες φίλες της νύφης συγκινήθηκαν ! –Τι γλυκός …Φίλησε το παιδάκι που περιμένουν …Ύστερα από λίγο μόλις το ζευγάρι θα έσερνε τα βήματά του στου Ησαΐα τον χορό . Και έπειτα σε ήχο βαρύ θα συνέχιζαν με το Άγιοι Μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες! Παρελθοντικός ο χρόνος των μετοχών! Αθλήσαντες, στεφανωθέντες…Τους στεφάνωσε ο Χριστός μας μέσω του λειτουργού Του . Τους επιβράβευσε γιατί αθλήθηκαν ! Και έφτασαν στο κέντρο του Ναού να παραλάβουν το βραβείο τους ! Για την άθληση της εγκρατείας , τον αγώνα της αγνότητας, της παρθενίας ως την μεγάλη ημέρα του γάμου τους. – Μα που ζείτε κύριε; σκοταδιστή , αναχρονιστή , ουτοπιστή εσύ !  Σε ποιο δικό σας κόσμο και σε ποια εποχή ; Αυτά τα παιδιά αγαπιούνται από μικρά ! Η αγάπη εξάλλου όλα τα θεραπεύει ! - Ναι , μόνο που  τα στεφάνια δεν κατόρθωσε αυτή η αγάπη να τα κρατήσει αμάραντα ! Τα βλέπετε; Ήδη ξεράθηκαν, μαράζωσαν τα άνθη τους ! Εκτός και αν …ένα δάκρυ μόνο αληθινής μετάνοιας τα ξανανθίσει και τα ξανακάνει ευωδιαστά !
          Είναι ο αγώνας αυτός της αγνότητας ως τον γάμο  τόσο επίπονος ! Υπάρχει και πιο  θαυμαστή ακόμα αρετή,  αυτή της ισόβιας παρθενίας ! Ου πάντες χωρούσι …αλλ οις δέδοται …ο δυνάμενος χωρείν χωρείτο…Εδώ , δεν μπορούν όλοι ! Μας διδάσκει ο ίδιος ο Χριστός μας στο κατά Ματθαίον . Εμείς αναφερόμαστε στην εγκράτεια ως την ημέρα του γάμου . Το δεν μπορώ που αβίαστα βγαίνει από τα στόματα των πολλών, θα το ενισχύσει ο Κύριος ! Θα οικονομήσει να στεφανωθούν οι αθλητές Του. Να απολαύσουν τα επηγγελμένα του αγαθά . Και εσύ , που στο τέλος τούτης της εκπομπής, θα πεις πως όλα αυτά πρώτη σου φορά τα άκουσες , τρέξε στο πετραχήλι του πνευματικού , να ξανανθίσει το στεφάνι !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

28 Σεπ 2019

Στην Αφρική πονάει η καρδιά απ του Χριστού μας την χαρά


Είναι τόσα χαμόγελα σαν ήλιοι που φωτίζουν
Παράδεισους χρωματιστούς συνέχεια ζωγραφίζουν
Το ευχαριστώ τους που ακούς ασύγκριτο με θησαυρούς
Στην Αφρική πονάει η καρδιά απ του Χριστού μας την χαρά
Ν.Σ 2019 
Κάθε Φθινόπωρο μια εκπομπή . Το ελάχιστο . Λίγες ρίμες από ψυχής για εκείνους που συνεχώς  πορεύονται και ζουν από καρδιάς. Το ελάχιστο . Ξέρω , δεν είναι πλέον ελάχιστα 0,40 € την ημέρα. Μα για σένα που κάπως σε οικονόμησε ο Κύριος και σ έκανε διαχειριστή σ ένα μισθό, ένα κομπόδεμα , ένα σταθερό εισόδημα έστω και υποτυπώδες, βάλε στην άκρη 40 λεπτά την ημέρα και γίνε ανάδοχος σε ένα χαμόγελο! Ενός παιδιού που πάει στο σχολείο για έναν ολόκληρο χρόνο και σε ευγνωμονεί γι αυτό το ελάχιστο , το τόσο όμως σπουδαίο για εκείνο και μεγάλο! (ήδη τα παιδιά που φοιτούν πλησιάζουν στα 300!!) Και εσύ που δεν έχεις αυτά τα λίγα , στείλε εκεί στην Αφρική , στον π.Εφραίμ και τους διαλεχτούς  του ανθρώπους , τους συνεργάτες του άσβηστου ονείρου μια προσευχή, όλο να προοδεύουν εν Χριστώ τα έργα τους. Στείλε στον παπά Γιώργη τον Nyombi μια ευχή , να μεγαλώνει όλο και περισσότερο η ουρά που σχηματίζεται μπροστά στον ζώντα Θεό σαν προσκαλεί στην Θεία μεταλαβιά. Να παίρνουν το δώρο και το αντίδωρο να πολλαπλασιάζεται συνέχεια και να περισσεύει τόσο που να γεμίζουν συνέχεια τα δώδεκα κοφίνια του Αγίου Σπυρίδωνα στο Λουγκουζί . 8 η χρονιά Ιεραποστολής στην Ουγκάντα για την Παναγιά την Χρυσοπηγή . Το ελάχιστο της δικής μας συμπόρευσης , μια εκπομπη γεμάτη χρώματα , αρώματα, χαμόγελα καραμελωμένα, Κριστό Αζούκιτε και Μουελαμπά !Αναμνήσεις που ζωντανεύουν τον πόθο για επιστροφή εκεί που πονάει η καρδιά απ του Χριστού μας την χαρά !
Νώντας Σκοπετέας 
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή 
Και εδώ η φετινή εόρτια σύναξη των …συνοδοιπόρων στο όνειρο όσων σπουδάΖΟΥΝ…

24 Αυγ 2019

Άγιε μου Φανούριε...(Η Μόνη προίκα μου …)



-Ακούσατε ακούσατε , απόψε  στο καφενείο του μπάρμπα Κώστα του Τζιντζή η μεγάλη παράσταση : Ο Καραγκιόζης και ο Αθανάσιος Διάκος ! Τρέξατε  ! Στις 8 ακριβώς  αρχινάει η παράσταση ! Μην την χάσει  κανένας ! Φώναζε με όση δύναμη του είχε μείνει στο πολυδουλεμένο λαρύγγι του   ο Στάθης ! Που λεφτά για ρεκλάμες…Ο ίδιος σεργιάνιζε από Γειτονιά σε γειτονιά και διαφήμιζε το μεγάλο έργο του ! Ο Στάθης ο  Μικρασιάτης , ο δουλευτής ,ο ψάλτης ,  ο πολύτεκνος πατέρας , ο πρόσφυγας , ο τίμιος ,  ο φτωχός καραγκιοζοπαίχτης…Τόσα χρόνια μιζέρια, ξεριζωμός , περιφρόνηση , στεναγμοί , ελπίδες … Τίποτα από δαύτα όσο κι αν άλλα τους έταζαν οι μεγάλοι με τα ατσαλάκωτα ρούχα , δεν τους εγκατέλειψε ακόμα και τώρα που πέρασαν τόσα  χρόνια πια από του Γερμανικού  Θηρίου  το άσβηστο έγκλημα και το αδελφικό,  το δαιμονόσπαρτο μίσος …
Έξι  στόματα στο σπίτι μαζί με την γραία πλέον μάνα του καρτέραγαν από αυτόν …Όπου του λέγανε έτρεχε  χαρούμενος να κάνει μεροκάματο,  σε χωράφια που ακόμα υπήρχαν  ,  σε γιαπιά , στο λιμάνι  …Και στην Ενορία τους την Κοίμηση , περιστασιακός ψάλτης ευλαβικός και αρχοντικά περήφανος σε ό,τι του έδιναν ,όποτε ανοίγαν την εκκλησία για Λειτουργία  και τον καλούσε ο παπάς ,   κανένα προσφοράκι , δυό παράδες , τα παιρνε με συστολή και πολλά ανυπόκριτα ευχαριστώ !  Στο παραγκόσπιτό τους είναι αλήθεια πως το τσουκάλι δεν άχνιζε συχνά  ! Η πυροστιά τους , μια στο τόσο γέμιζε τα παιδιά με χαρά και την ψυχή του  Στάθη με δοξολογήματα ! Καμιά φορά στις μεγάλες αναδουλειές του ,  σαν παραπονιόντουσαν τα μικρότερα ,  έτσι για να τα ησυχάσουν λίγο ,  βράζαν σκέτο νερό και έριχναν μέσα πετρούλες , να τα ξεγελάσουν  για λίγο , πως τάχατες κάτι έφερε ο πατέρας για φαγί,  σαν συνέχεια εκείνα τον ρωτούσαν παιχνιδιάρικα :
-Πατέλα , πατέλα τι έφερες να φάμε ;
Τα κατάφερνε πάντα και τα έκανε να γελούν και να ξεχνιούνται τα κολλητήρια του… Τώρα , τους έλεγε  , θα φάμε , θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε!  Και έπειτα …δούλευε ξανά η μπαζίνα και τα αγριόχορτα που μάζευαν κάθε τόσο  οι μεγάλες,  οι δυο οι  θυγατέρες του! Δεν ήθελε τεφτέρια και γραψίματα ο Στάθης ! Ήθελε να μπορεί σε όλους να λέει την καλημέρα του κοιτώντας τους στα μάτια ! Με ό,τι είχαν και ό,τι έδινε ο Θεός  ήθελε να περνάνε!
Ας ήταν καλά  και εκείνος ο αρραβωνιαστικός της Δεσπούλας  τους ,  ο Μηνάς ο γαμπρός τους ,   που όλο και λίγο λαδάκι,  λίγο αλεύρι,   καμιά φάβα και κανα ζαρζαβάτι τους οικονομούσε από την αγορά που δούλευε στον θειό του … Σε λίγο θα ορίζανε τον γάμο και ο Στάθης σαν πατέρας,  δεν είχε για την προίκα της τίποτα ! Μόνη του περιουσία το παραγκόσπιτό τους και οι  φιγούρες του ! Ο  αδελφός του,  ο Μαυρομάτης του , ο  αχώριστος φίλος του , ο  Καραγκιόζης , τα κολλητήρια του , ο  Μπάρμπα Γιώργος , ο Χατζηαβάτης που όλοι λέγανε πως του έμοιαζε , ο  Πεπόνιας ,ο  Ομορφονιός , ο  Σταύρακας , ο  Διονύσιος , η  Αγλαϊα , οι γενναίοι ήρωες… …Ώρες –ώρες τους μιλούσε και τους έλεγε για τα βάσανά του , τα όνειρα , τα περασμένα όμορφα … Και κείνοι σαν να του δίνανε υπόσχεση πως όλα θα σιάξουν …
-Εμείς θα σε βοηθήσουμε να γίνεις σπουδαίος , να μάθει ο κόσμος για την τέχνη σου Δεν πάνε χρόνοι πολλοί που όλοι οι σπουδαίοι δάσκαλοι  μιλούσανε   για σένα και το λαρύγγι σου,  και λέγανε πως από την εποχή του Μίμαρου έχουμε να ακούσουμε τέτοια φωνή  να παίζει Καραγκιόζη ! Ξανάρχισε να φωνάζει ο Στάθης : Πιο δυνατά τώρα από πρωτύτερα !
- Ακούσατε ακούσατε , τρέξατε σήμερα στο καφενείο του μπάρμπα Κώστα του Τζιντζή  στην πλατεία ! Η  μεγάλη παράσταση  , το μεγάλο έργο : Ο Καραγκιόζης και ο Αθανάσιος Διάκος !  Απόψε  στις 8 αρχινάει η παράσταση ! Μην λείψει κανένας !
Πως του άρεσαν τα έργα τα ηρωικά ! Έβαζε όλη του την ψυχή και το μαράζι μέσα σε αυτές ! Έκλαιγαν όλοι πάντα με τον Αθανάσιο Διάκο , τον Ανδρούτσο , τον Κατσαντώνη ! Έσπαγε και η δική του φωνή σαν τους παράσταινε , λεβέντες , αγέρωχους και αθάνατους !
Απόψε πρέπει να κάνω είσπραξη σκεφτόταν περπατώντας στις φτωχογειτονιές  ! Δεν βαστάνε κι άλλη μέρα με τα ψέματα  τα κούτσικα!  Πρέπει να αχνίσει η χύτρα αύριο το δίχως άλλο ! Στην σκέψη αυτή σταυροκοπήθηκε καταμεσίς του δρόμου !Άγιε μου Φανούριε προστάτη μας ένδοξε  , βοήθησε και εσύ να πάω στο σπίτι κάτι καλό  , να χαρούνε όλοι! Το βράδυ γέμισε η πλατεία και το καφενείο του μπάρμπα Κώστα  του Τζιντζή  από παιδιά και μεγάλους ! Ό,τι είχε ευχαρίστηση έδινε ο καθένας  στον σερβιτοράκο τον μικρό που περνούσε κάθε λίγο από μπροστά τους με έναν δίσκο στα χέρια …Χειροκρότημα και γέλια άφθονα όλο το βράδυ ! Ποτέ του δεν τα στερήθηκε ο Στάθης και ήταν πλερωμή και αυτά ανεκτίμητη ! Στο τέλος σαν άδειασε η πλατεία , μοιράσανε την είσπραξη. Πήρε το καφενείο , πήρε ο βοηθός του ο Γιωργάκης της αδελφής του το ψυχοπαιδί …Το μερτικό το δικό του  και πάλι πενιχρό  , όπως βιαστικά τα υπολόγισε έφτανε ίσα-ίσα  για μια  οκά  όσπριο και μια μισοκαδιάρικη μπουκάλα με γάλα για τα παιδιά !
 Πήρε τον δρόμο  της επιστροφής για την γειτονιά του εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ , φορτωμένος με τα σύνεργα της παράστασης. Σκοτεινιά ,  πίσσα στον χωματόδρομο και ησυχία , ώσπου μια φωνή ακούστηκε στα ξαφνικά :  
–Αγαπητέ μου κύριε…είστε μεγάλος καλλιτέχνης !Συγγνώμη αν σας τρόμαξα !Η φιγούρα ενός  νεαρού ψηλόλιγνου άντρα σαν να εμφανίστηκε δίπλα του από το πουθενά !
- Σας ακολούθησα απ την πλατεία ! Έτυχε να περνάω και στάθηκα ! Και σας χάρηκα! Τέτοια φωνή !Τέτοιο πάθος ! Σπουδαία παράσταση , όμορφα λόγια του Θεού , οι ήρωες , οι θυσίες τους ! Ξέρετε, ασχολούμαι με τα θεάματα , το θέατρο … έχω γνωριμίες ! Θα σας ενδιέφερε να παίξετε τα έργα σας και αλλού; Στην επαρχία; Εκεί είναι καλύτερα τα πράγματα ! Κόβουνε και εισιτήρια !
–Δεν ξέρω τι να σας πω κύριε ! Έχω και οικογένεια εδώ πιο κάτω στα προσφυγικά ! Εφτά στόματα περιμένουν …Αλλά πάλι , δεν πάει άλλο, μεγάλη φτώχεια κύριε  ! Ναι , ναι με ενδιαφέρει η πρότασή σας !
–Μάλιστα …λοιπόν , ελάτε αύριο να με συναντήσετε στο καφενείο που δώσατε την παράσταση!  Θα είμαι εκεί στις δέκα το πρωί να μιλήσουμε! Ορίστε , πάρτε παρακαλώ και αυτά τα χρήματα !
-Όχι , όχι δεν χρειάζεται , αλίμονο !
–Σας παρακαλώ , είναι για την παράσταση που απήλαυσα ! Δεν είναι ελεημοσύνη ! Σαν εισιτήριο να το εκλάβετε !
–Είναι πολλά …
-Ωραία…τότε … να το εκλάβετε σαν προκαταβολή  …κύριε Στάθη …για την συνεργασία μας !
Δεν μίλησε άλλο σε  όσο δρόμο έμεινε για το σπίτι ! Τον καλοδέχτηκε  όπως πάντα η γυναίκα του η Αγγελικώ  του,  η βεργετόστομη , η γλυκομίλητη!
-Καλώς τον ! Καλώς τον !  Έλα να βάλεις τα πόδια σου στο νερό ,  τόσες ώρες όρθιος ! Πως τα πήγες ; Δόξα τω Θεώ ! Δεν μας αφήνει άντρα μου !
Δεν τις είπε για τα χρήματα του αγνώστου ….Μέσα σε όλα λησμόνησε να ρωτήσει  και το όνομά του ! Έδωσε στην γυναίκα του την είσπραξη της παράστασης μόνο και εκείνη πάλι χιλιοευχαρίστησε τον Ουρανό ! Λογάριαζε έπειτα αυτή  , τι θα αγόραζε το επόμενο πρωινό απ το μπακάλικο του μεγάλου δρόμου  ! Μαζί με τα δικά της από κάτι ξενοπλυσίματα θα περνούσανε  λίγες μέρες ! Και έχει ο Θεός ! Δοξασμένο το όνομά του ! Τσιτσίριζε το καντήλι στο εικονοστάσι . Δυο εικόνες είχε πάνω στο περβάζι που έβλεπε στον δρόμο !
 Ο  Χριστός να μπαίνει στα Ιεροσόλυμα πριν το Εκούσιον Πάθος Του ! Μια μεγάλη εικόνα κειμήλιο από τα λίγα που κατάφεραν να φέρουνε μαζί τους σαν ξεριζώθηκαν τότε στα δεκάξι του !Και μια μικρότερη που είχε  ο Στάθης , του Αγίου Φανουρίου του προστάτη του σωματείου τους των καραγκιοζοπαιχτών ! Είχανε βάλει και ένα  τάμα και συνέχεια το λέγανε με την γυναίκα του ,  κάποτε να μπει  στο εικονοστάσι τους και μια Παναγιά Γαλακτοτροφούσα,  σαν εκείνη την μάλλον καμένη την χρυσοποίκιλτη , που χαν στο σπίτι της Αγγελικώς  , στου Αγίου Βουκόλου , στου Μπασμανέ τις όμορφες γειτονιές της μάνας Σμύρνης !    Έριξε μέσα στο καντήλι λίγο λάδι η γυναίκα   και κατέβασε ακόμα το φιτίλι να μην καίει αυτό πολύ ! Την είδε ο Στάθης και σφίχτηκε στο μέσα του  και του ήρθε να της πει για το μπαξίσι που είχε στην μέσα τσέπη του σακακιού του …Κρατήθηκε γιατί ήθελε πρώτα να ανταμώσει με τον άγνωστο άνδρα το πρωί στο  καφενείο του μπάρμπα Κώστα …Πήγε εκεί νωρίτερα από τις 10 …Περίμενε ..περίμενε ..Δεν φάνηκε ο άγνωστος …Έφτασε περίπου μεσημέρι ! Ακούστηκε ο ψαράς με το καρότσι του ! Φρέσκα ψάρια ! Ο ψαράς!
Ασυναίσθητα έβαλε το χέρι του στην μέσα τσέπη του σακακιού ! Έβγαλε τα χρήματα και πλησίασε στο κάρο με τον πάγο  που μύριζε θάλασσα!
-Θέλω δυο  ψάρια για νόστιμη  σούπα για τα παιδιά !Είμαστε 8 στόματα!  
–Αμέ …ό,τι θέλει ο κύριος ! Θα πάρεις αυτά τα μεγάλα ! Μπακαλιάροι πρώτης ! Θα κάνει μια σούπα η κυρά σου !
–Φτάνουνε αυτά ; τον ρώτησε ο Στάθης που δεν θυμόταν από πότε είχε να αγοράσει ψάρια… Φτάνουνε και για ένα ακόμα ! Του τα δίπλωσε στο χαρτί εκείνος ! Καλοφάγωτα κύριε ! Και να σας βλέπουμε ! Περνάω κάθε μέρα σχεδόν  από εδώ !
Έτρεξε να φτάσει σπίτι ! Λαχταρούσε να δει την έκφραση της Αγγελικώς και των παιδιών,  μόλις θα έμπαινε στο σπίτι με τα ψάρια ! Τα μικρά ήταν έξω στον δρόμο και έπαιζαν ! Μπήκε μέσα,  έβγαλε  ένα ψάρι και το σήκωσε ψηλά !
- Κοιτάξτε τι έφερε ο πατέρας σας  !Κοιτάξτε ! Ψάρια ! Πρώτης ! Τα πιο φρέσκα !
Κοίταξε την γυναίκα του στα μάτια ! Τις μεγάλες του τις θυγατέρες ! Περίμενε την χαρά τους! Αλλόκοτη του φάνηκε τούτη !
-Στάθη μου ! Μάτια μου ! Φρεσκότατα είναι ! Πως μυρίζει η θάλασσα ! του είπε η Αγγελικώ ! Μα ψυχή μου …σήμερα …σήμερα είναι Τετάρτη …και το λαδάκι νηστεύουμε !  
 -Ω ! Το είχα ξεχάσει …ελέησέ  με Κύριε ! είπε και αμέσως έβαλε ξανά μέσα στο χάρτινο χωνί το ψάρι ! Βγήκε στον δρόμο και με όλην του την δύναμη έτρεξε ως την πλατεία να προλάβει τον ψαρά ! Έφτασε έπειτα από λίγη ώρα …Μόλις που έφευγε εκείνος !
-Συγγνώμη , συμπαθάτε με…σας παρακαλώ είναι Τετάρτη σήμερα ..Νηστεύουμε στο σπίτι …ξεχάστηκα …ως αύριο θα μυρίσουν …δεν έχω πάγο να τα βάλω …μπορείτε αν δεν είναι πρόβλημα,  να μου επιστρέψετε τα χρήματα ;
Τον λυπήθηκε εκείνος και του επέστρεψε όλα τα χρήματα !
–Να , κρατήστε και αυτά για την ταλαιπωρία …του είπε ο Στάθης…
-Όχι αδελφέ ….προς Θεού ! Μην νοιάζεσαι θα βρεθεί μουστερής να τα αγοράσει !  
Πήρε τον δρόμο της επιστροφής στο παραγκόσπιτό τους . Ανακουφίστηκε  που ο Ψαράς ήταν καλός και φιλότιμος άνθρωπος και δέχτηκε να του επιστρέψει  τα ψάρια .Σκεφτόταν και τον νέο άντρα που δεν ήρθε τελικά στην συνάντηση …-Τι να του συνέβη άραγε ; μονολόγησε...μήπως να μην χαλάσω τα λεφτά ;Αλλά πάλι μου τα δωσε με την καρδιά του ! Δυο στενά πριν τον μεγάλο δρόμο άκουσε μια φωνή να του μιλά …Του φάνηκε σαν γνώριμη εκείνη …Και ένα νέο ψηλόλιγνο παλικάρι που  φορούσε κόκκινο πουκάμισο με μεγάλους γιακάδες…
-Συγχωρέστε με  κύριε , μπορώ να σας μιλήσω  για λίγο ; 
-Παιδί μου , γνωριζόμαστε ; Έχουμε ξανανταμώσει εμείς οι δύο ;
Εκείνος σαν να μην άκουσε την ερώτηση του Στάθη συνέχισε :
-Έχω ανάγκη κύριε ..ψάχνω να βρω έστω λίγα χρήματα για το φάρμακο  της μάνας μου ! Είναι άρρωστη μέρες τώρα !Πουλάω αυτήν την εικόνα της Παναγίας μας ! Μη και σας ενδιαφέρει να την αγοράσετε ; Ψυχικό θα κάμετε !
Πήρε στα χέρια του την εικόνα ο Στάθης ! Σαστισμένος καθώς ήταν με τον πόνο του αδελφού ούτε που κοίταξε πάνω της !
-Παιδί μου πάρε αυτά τα χρήματα ! Δεν θέλω να σου πάρω την εικόνα ! Δεν χρειάζεται να την πουλήσεις ! Μακάρι να είχα και άλλα να σου έδινα ! Με αυτά τρία ψάρια αγοράζεις ! Που να σου εξηγώ τώρα ! Έτσι ήταν γραμμένο  απ τον Θεό να γίνει ! Αλλά δως τα τώρα να πάρεις το φάρμακο ! Και του έβαλε τα χρήματα στο χέρι !
-Όχι , όχι κύριε ! Αλλιώς δεν τα δέχομαι ! Θα πάρετε την εικόνα ! Σας ευχαριστώ πολύ κύριε…Στάθη ! Είπε και χωρίς να το καταλάβει ο Στάθης , σχεδόν τρέχοντας ο νέος  εξαφανίστηκε στην γωνία !
Έμεινε άφωνος εκείνος καταμεσίς του δρόμου ! Πού ήξερε ο μικρός το όνομά του ; Λες να ερχόταν στις παραστάσεις του; Αλλά και αυτή η γνώριμη φωνή του ; Μήπως … Κοίταξε την εικόνα ! Ίσα που τα κατάφερε να μην του πέσει από τα χέρια ! Μια Παναγιά Γαλακτοτροφούσα ! Πιο ζωντανή παράστασή Της δεν είχε ματαδεί ! Χρυσάφι απλωμένο πάνω της ! …
2016 μ.Χ…Πάνε 60 χρόνια και βάλε από τότε ! είπε η γερόντισσα η  Δεσπούλα , σε ένα δωμάτιο γηροκομείου ένα μεσημέρι μιας φθινοπωρινής Τετάρτης! Δυο φρυγανιές και ένα μήλο ήταν το φαί της εκείνο το μεσημέρι!Το καντήλι έκαιγε την φλογίτσα του και κείνη καθρεφτιζόταν στο χρυσό στίλβωμα της  Γαλακτοτροφούσας Παναγίας!
-Αυτή ήταν η μόνη προίκα μου παιδί μου , μου είπε… Τότε που παντρευτήκαμε με χίλιες δυο στερήσεις , με τον συγχωρεμένο τον Μηνά μου! Ο Θεός να τους αναπαύσει όλους τους ! Την μανούλα μου την γλυκιά , την αδελφή μου την μικρή την Φωτεινούλα μας , τον Πετρή μας …Τον Πατέρα μας τον Άγιο άνθρωπο …Ποτέ του ξέρεις , δεν έμαθε το όνομα εκείνου του ψηλόλιγνου παλικαριού με το κόκκινο πουκάμισο … Κάποτε τον άκουσα  που έλεγε μυστικά στην μάνα μας , πως ήταν βέβαιος ότι τότε ο ίδιος ο Άη Φανούριος του είχε δώσει και τα λεφτά και την εικόνα  …Τον είχε παρακαλέσει εξάλλου …θυμάσαι ; Να τον βοηθήσει , μετά από εκείνη την παράστασή του  στην πλατεία …να φέρει  στο σπίτι μας κάτι καλό …να χαρούμε όλοι !

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Της ψυχής το κέρασμα και από  νέο υπό έκδοση βιβλίο, στην σκιά του Προμάχου Ορθοδοξίας. 
Διήγημα βασισμένο σε αληθινό περιστατικό . Ευχαριστούμε από καρδιάς την αδελφή μας Αγγελική από το Ανάπλι που μας το εμπιστεύθηκε !
Στην μνήμη του παππούλη της του Καραγκιοζοπαίχτη Ευσταθίου  και της γιαγιάς της Αγγελικώς της ευλαβέστατης γυναίκας  


9 Αυγ 2019

Η γεροντισούλα μου …Η Παρασκευούλα μου( Μέρος 3)


Μια φορά την κάλεσαν για καφέ.  Επιστρέφοντας στο σπίτι γονάτισε μπροστά  στην εικόνα της Παναγίας  κι έκλαψε!Μη με αφήσεις ξανά να βρεθώ σε τέτοιες παρέες Παναγία μου, έλεγε! Ο λόγος; Δεν άντεχε στην ιδέα πως το ανθρώπινο στόμα μπορεί να γίνει  κριτής των άλλων...Τη μάραινε το "κουτσομπολιό"!
Πήγαινα θυμάμαι ψωμί σε μια πολύ  ταλαιπωρημένη ψυχούλα  μα αρκετά δύστροπη....Την κυρά Μ.. εκοιμήθη και του λόγου της.. Πρώτα πήγαινα το ψωμάκι  της κυρά Μ κι έπειτα με την καρδία  αερικό ,  κατευθυνόμουν για το ακριτικό σπιτάκι της Παρασκευούλας …  Όταν με ρωτούσε  η κυρά Μ  εάν έχω κι αλλού να παραδώσω ψωμί της απαντούσα πως πρόκειται να πάω στην κυρά Παρασκευούλα.  Πω πω πω! Η κυρά Μ .. δυσφορούσε   μόνο στο άκουσμα του ονόματος της...Στην τέτοια  θα πας..Στην κομμουνίστρια  που το παίζει και θρησκευτικιά...κι άλλους …επαίνους ...Αντίθετα όταν πήγαινα έπειτα στην κυρά Παρασκευούλα  και με ρωτούσε  πως πήγαν οι διανομές  και που έτυχε να πάω πριν από αυτή, όταν της έλεγα πως ήμουν στην κυρά Μ, με τα καλύτερα λόγια μιλούσε για Αυτή! Με αγάπη που ξεχείλιζε! Μακροθυμία! Ανεξίκακο !
Γεροντικό δεν διάβασε. Το Ευαγγέλιο ήταν ο οδοδείκτης της. Η άμετρη αγάπη της για τον Χριστό, της ελάφρωνε τα φορτία που σήκωνε!
Όταν έφευγα από το σπιτάκι της, καθώς με ξεπροβόδιζε, μου έλεγε χαμηλώνοντας τα ματάκια της: Κι αν είπα κάτι που σε σκανδάλισε, συγχώρα με. Έκανε αγρυπνίες, ειδικά όταν χήρεψε ξανά . Το δωμάτιο της ήταν κανονικό κελί. Αγρυπνία, όχι αστεία! Παρακλήσεις, κομποσχοίνια,  μετάνοιες. Συνέχεια την ευχούλα!
Μου έκανε  πάντα μεγάλη εντύπωση  πως όταν είχε πειρασμούς...εξαφανιζόταν! Μόνη της τα περνούσε όλα ...προσευχόμενη. Με το πέρασμά τους ,  σαν ήλιος ζεστός πρόβαλε ξανά !
Είχε συναίσθηση.  Γνώριζε την αιτία για την οποία ο άλλος υποφέρει πνευματικά.  Πρώτα όμως έστελνε σε πνευματικούς.  Εκεί  στόχευε  η αγνή ψυχή της. Στο μυστήριο  της μετανοίας! Ιερείς  την ευλαβούντο! Κάποιοι πήγαιναν για ανακούφιση στο "Αρχονταρίκι " της. Κι αν τύχαινε να επικοινωνήσει  με κάποιον Αγιορείτη  και δη ηγούμενο  πετούσε! Όπως με τον Γέροντα της Αγίου Παύλου τον Γέροντα Παρθένιο με τον οποίο είχαν πνευματική σχέση !
Ήταν άνθρωπος που ήξερε να ακούει.  Να ακουμπάει στον πόνο σου. Να μη σε αποπαίρνει. Βάζοντας πάνω από όλα το λόγο του Πνευματικού  Πατρός! Ήθελε να χαίρομαι! Να χαίρομαι  και να ελπίζω. Ήξερε πως οι δυσκολίες είναι το φροντιστήριο  της ψυχής...Και τόνιζε πως όταν εκείνη τις βίωνε έπινε το πικρό ποτήρι  αλλά είχε και τη άφατη  χαρά  της Θεομητορικής  μεσιτείας!
Σε μια πληγωμένη ψυχούλα πολύ της στάθηκε! Χρόνια ήταν εκείνη  ακραία ασθενική. Της λέει μια μέρα: Δεν έχεις τίποτα! Άσε τους γιατρούς! Θα σε πάω εγώ σε ένα φίλο μου γιατρό. Όντως, την πήγε. Σε ιερέα!! Έσκουζε σα γουρούνι το δαιμόνιο που είχε η γυναίκα ! Η Ε…  δε "θεραπεύτηκε " τελείως.... Όμως χάριν  σε αυτή  την ψυχή , βαδίζει με σκληρό αγώνα και πόλεμο, τον  δρόμο του Σωτήρος  Χριστού.
Κάτι που χαρακτήριζε σίγουρα  την Κυρά Παρασκευούλα  ήταν η ελεημοσύνη! Παρόλο που δεν είχε, έδιδε! Δεν μπορούσες να φύγεις από εκείνο το φτωχικό σπιτάκι  χωρίς  να σου δώσει έστω κάτι. " Έχουμε και κεκοιμημένες ψυχούλες  "..έλεγε… Περιμένουν …! Υπερασπιζόταν την πίστη της! Πάντα έτρεχε σε όποιον την είχε ανάγκη.  Έναν παρηγορητικό λόγο  μια πρακτική  βοήθεια.  Αν και η υγεία της δεν της το επέτρεπε  μέχρι και τα 90 της  έτη νήστευε πολύ. Πόσο λυπήθηκε όταν στα τελευταία της έπρεπε κάνοντας υπακοή στον πνευματικό της  σε περιόδους νηστείας να καταλύσει γαλακτοκομικά! Υπέμενε  τα πάντα και τους πάντες! Στα παιδιά της έδωσε το παράδειγμα  της αγωνιστικής της πίστης.  Αξιώθηκε να λάβει πληροφορία πως θα περάσει 3 ασθένειες πριν την κοίμηση της ! Όσο διάστημα ήταν στο νοσοκομείο, λίγο πριν την κοίμηση  Της, αμετανόητους  τους έστρεψε στο πετραχήλι!
 Να εμπιστεύεσαι πολύ τον Θεό, έλεγε η κυρά Παρασκευούλα!! Χθες, μου αφηγούνταν, πονούσε η πλάτη μου, το κόκαλο το στραβό που ξέρεις...(μου έλεγε).Εδώ στην ερημιά που να βρεις άνθρωπο για να σε να τρίψει ανακουφιστείς..  Είχα το 4ε(εκκλησιαστική τηλεόραση).Βλέπω ξαφνικά τη φωτογραφία  του Παππούλη (Έτσι αποκαλούσε τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη) Α!! Εσύ Παππούλη θα φέρεις άνθρωπο!!Τώρα που έγινες κι Άγιος!(Το 4Ε είχε εκείνη την ώρα αφιέρωμα στην αγιοκατάταξη του Γέροντος). Το πίστεψε! Μετά από λίγο ακούει να χτυπά η πόρτα!!! Ήταν η βοηθός φαρμακοποιού του χωριού. Λυτρώθηκε ! Μέσα  στη νύχτα! Χωρίς λόγο αποστολής φαρμάκων...
Κάτι που θυμήθηκα  από την παιδική ηλικία  της κυρά Παρασκευουλας. Όπως  σου είχα πει, η μητέρα της ήταν εκείνη που αποτέλεσε  την πηγή  της πίστης  της. Την οποία  όμως στερήθηκε  νωρίς  σε ηλικία μόλις 8 ετών.  Θυμόταν τα νυχτέρια που κάνανε, αγρυπνίες, διαβάζοντας το ψαλτήρι, κάνοντας παρακλήσεις...
Ήταν παραμονή του Τιμίου Σταυρού, η Παρασκευούλα  μικρό κορίτσι , λίγο πριν φύγει η μητέρα της. Συγκεντρώθηκαν στο σπίτι τους ευλαβείς Χριστιανοί  και κάνανε αγρυπνία  έχοντας σε ένα βάζο βασιλικό  τον οποίο την επομένη  θα τον πήγαιναν στην εκκλησία  για τη Θεία Λειτουργία. Κατά την  διάρκεια των αναγνωσμάτων, ο βασιλικός άνθησε πανέμορφα ανθάκια !! Βαθιά  νύχτα ήταν όταν ξαφνικά  ακούστηκαν καμπάνες.  Πολλές πολλές καμπάνες!! Βγήκαν έξω. Κι όπως η ίδια θυμάται, μέσα στο κατασκόταδο  της νύχτας, άνοιξαν οι ουρανοί και έγιναν υπέρλαμπροι!Όταν έπεσε στα χέρια της μητριάς της , η οποία την κακομεταχειριζόταν έζησε ακόμα ένα θαύμα.  Την έστειλε να πάει στο πηγάδι να φέρει νερό. Μικρή  και  όπως ήταν, έπεσε μέσα στο γεμάτο  πηγάδι! Την έψαχναν.  Που να τη βρουν. Κι όταν  άκουσαν φωνές να έρχονται από το πηγάδι θαύμασαν.  Ο Θεός  την κράτησε στη ζωή!! Λογικά  θα έπρεπε να είχε πνιγεί!
Άρχισαν ξανά τα προβλήματα  τα σοβαρά με την καρδία της. Εγκεφαλικό επεισόδιο.  Ωστόσο  πάντα στο στόμα και στην καρδιά με το " Έλα Χριστέ και Παναγία μου"!!!
Το "Θεαγένειο" το Νοσοκομείο  το είχε πολύ Αγάπη!Μόνο στην ιδέα πως εκεί πήγαινε για θεραπείες ο Αγ. Παΐσιος αναπαυόταν !
Στο νοσοκομείο, τους δυο τελευταίους μήνες της επίγειας ζωής της, κι όπως έχει καταντήσει το τρέχον υγειονομικό  σύστημα...έγινε  παράδειγμα στους γιατρούς...οι οποίοι  στην κάποια αδιαφορία  για τη γριούλα Παρασκευή  πήραν το μάθημα τους...όταν σε ειρωνείες τους απάντησε με ταπείνωση μα και ομολογιακό σθένος μέσα από το Λόγο του Ευαγγελίου! Οι επιστήμονες...θαύμασαν...Την ζέση της " ξεχαρβαλομένης " κατά τα άλλα καρδιάς...Που χτυπούσε για τον Χριστό σε ομαλό ρυθμό ,γλυκά...ασχέτως αν το σαρκικό κομμάτι της την εγκατέλειπε...
Έκτοτε ότα ν την έβλεπαν της φιλούσαν  τα χεράκια της...Γιαγιούλα μας την αποκαλούσαν!!! Και Πόσο χαιρότανε!
Στο δωμάτιο του νοσοκομείου...σε κατάσταση έντονης προσευχής...κυρίως για τους συνασθενούντες  της....Όπως η εικόνα Του Δεσπότη Χριστού ήταν στον απέναντι τοίχο...Τον έβλεπε να αλλάζει μορφή....Να έρχεται στη μορφή της εικόνας κι έπειτα να παίρνει μια εξωκοσμική  διάσταση....
Τότε λάμβανε και την πληροφορία...
Πάντα μου έδινε να της ανάβω κεράκι στη Μονή της Αγίας Βαρβάρας!Το ένιωθε το κερί ....Το έλιωνε  στην ψυχή της πριν ακόμα ανάψει...
Και πάντα θυμόταν  την τιμή που της έκανε η Παντοχαρούλα μας, να "ανοίξει" εκκλησία  για Θεία Λειτουργία  προς ενίσχυση σε πειρασμούς που αντιμετώπιζε!
Πάντα τα μάτια της ήταν χαμογελαστά..υγρά και πονεμένα.  Τον τελευταίο καιρό  όμως..έτρεχαν  ασυγκράτητα...Ένιωθε τις τελευταίες μέρες της. Φοβόταν  μήπως δεν καταφέρει  να δει το πρόσωπό  Του Φωτός...Θλίψη γέμιζε...Και ικετευτικά μου ζητούσε να τη συγχωρέσω. Ποιά;; Την κυρα Παρασκευούλα  που χωρούσε  τους πάντες στην ψυχή της!!!!
4 Ιουλιου 2018!   Μου έφυγε η  Γερόντισσα Μου! Το χωριό στο οποίο ζω...εξορία! Εξορία χωρίς την παρουσία Της! Δεν ήθελε να κλαίω! Άσχετα αν τα δικά της μάτια ήταν πάντα μουσκεμένα!! Πάντα της φιλούσα τα χέρια..  Ήταν η Γεροντισσούλα  Μου!
Το νεκρικό της σώμα όμως  μου έδωσε παρηγοριά.  Ήταν χλιαρό. Μάγουλα ροδαλά  κι εύκαμπτο το κορμί της.  Έτσι πρέπει να έφυγε... με ένα "Έλα Χριστέ και Παναγιά " στο στόμα!
Καμιά  φορά τους ανθρώπους τους έχεις ήδη αθάνατους όταν βρίσκονται ακόμα στη ζωή...Ασθενούν και ενώ προς στιγμή  φοβάσαι την εξέλιξη, σε κρατάει κάτι στην πιο αιώνια στιγμή που φλερτάρει με τον εφήμερο βίο...Και δεν προλαβαίνεις να τους αποχαιρετήσεις! Ή δεν  θέλεις , αρνείσαι  να τους αποχαιρετήσεις.  Κάπως έτσι συνέβη και με την κυρά Παρασκευούλα!! Την είχα μέσα μου αθάνατη!!! Όπως ένα μικρό παιδί έχει τους γονείς του...
Δεν πρόλαβα  λοιπόν να την αποχαιρετήσω . Δεν πρόλαβα να πάρω την ευχή της για το υπόλοιπο του εξόριστου βίου μου …
Όταν φευγαλέα άκουσα πως το απόγευμα της 4ης Ιουλίου 2018 θα κηδευόταν η Παρασκευούλα, έσπασα  μέσα μου! Δεν έκλαψα. Δεν ήξερε κανείς  τι σήμαινε για μένα η γλυκιά μου γιαγιά Παρασκευούλα! Όταν απομονώθηκα  την αναζητούσα! Πνιγομουν στα δάκρυα! Πνιγότανε η ψυχή μου! Μα να μην προλάβω ! Όμως ο Θεός γρήγορα με παρηγορήσε με το βλέμμα της αιώνιας Αγάπης Του! Και έκανα ζευγάρι  τη χαρά με τη λύπη...
Το σπιτικό της όπως σου ανέφερα ήταν ένα μικρό Αρχονταρίκι.  Πολλές ψυχούλες  βρήκαμε τη ζεστασιά  εκεί. Στην κηδεία της κλαίγαμε με το συναίσθημα της χαρμολύπης. Άνθρωποι που περισσότερο δεθήκαμε μαζί της πνευματικώ τω τρόπω!! Που γνωρίσαμε τον πιο κρυφό της θησαυρό! Πολλοί είναι ακόμα αυτοί που...συκοφαντούν...
Θα έλεγα πως είχε μια "Πορφυριακή " διάθεση απέναντι στην Αγάπη για τον Χριστό! Πίστευε πως η Αγάπη είναι ο δρόμος.  Ο πιο ουσιαστικός.  Είχε βαρεθεί βλέπεις...τους ξερούς κανόνες,  τους αναιμικούς  που γεννούν ίσως κι έπαρση!
Πριν κάποια χρόνια η Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, ήταν υπό σκέψιν να εκδώσει  ένα βιβλίο  αναφορά  σε απλές, ταπεινές  ψυχές  που ζουν στο κόσμο κι αγωνίζονται  ακαματα τον Καλόν Αγώνα.  Τότε, ανέφερα  στους πατέρες  την κυρά Παρασκευούλα. Τους εξέπληξε ο τρόπος ζωής της. Είχα όμως πολύ φόβο.  Ήταν εν ζωή. Κι αν τη Ρωτούσα εάν ήτο ευλογημένο κάτι τέτοιο έστω και μετά την κοίμησή της ...θα με αποκαλούσε  τρελό! Και θα σταματούσε να μου λέει…Η έκδοση, δεν πραγματοποιήθηκε.
Ήρθε όμως η στιγμή αδελφέ μου ! Στα εμπιστεύτηκα όλα αυτά να ωφεληθούν ψυχές που θα ακούσουν , που θα διαβάσουν , που θα δακρύσουν με όλα αυτά τα φτωχά και πλούσια μαζί  θυμητάρια μου .   Τις ευχές όλων αυτών των ταπεινών ψυχών να έχουμε. Και ο Θεός να επιτρέπει  να μας φανερώνονται.  Το έχουμε πολλή ανάγκη! Ιδίως σε μια τέτοια  εποχή ισοπέδωσης  των πάντων...!
Νώντα μου,  αδελφέ μου! Εύχου! Θέατρο  είμαι  ενώπιον Θεού κι αγγέλων!Αναπολόγητος για την ευσπλαχνία  του Θεού!!Με εγωισμό που ξεχειλίζει .... Τίποτα δεν πήρα από εκείνη....
Είχε κι άλλα , είμαι σίγουρος να μας πει ο Γιώργης, ο …φούρναρης , ο γραφιάς , ο φιλομόναχος και φιλάγιος συναμαρτωλός αδελφός μας , με την ρομαντική ποιητική ψυχούλα την αφιερωμένη , που ζητεί και φρονεί μόνο τα άνω πλέον! Τώρα πια  γνωρίζει το γιατί επέστρεψε στα μέρη που πρωτανάσανε τον Θεό ! Όχι για να τον ανακαλύψει , μα για να του αποκαλυφθεί μέσα από ένα ταπεινό του πλάσμα ! Λίγες ώρες πριν τη συμπλήρωση 40 ημερών από την κοίμησή της , ήρθε και στάθηκε μπροστά μας και μας την σύστησε ! Φωτογραφία δεν πρόλαβε να βγάλει μαζί της …Η γλυκιά άρνηση για αποχαιρετισμού  που πιο πάνω μας περιέγραψε… Μόνο το φτωχό της μνημούρι , που ακόμα δεν φτιάχτηκε , να φανερώνει τόσο ταιριαστά την φτωχή και περιφρονημένη τούτη μορφή …Δεν είναι αμάρτυρη η εποχή μας ! Μέσα στον κόσμο τούτο  που βιάζεται να κρίνει , να στιγματίσει , να πληγώσει και να ονειδίσει , υπάρχουν της διπλανής πόρτας οι Άγιοι με διάπλατο το αρχονταρίκι της ψυχής τους, με σοφία δοσμένη απλόχερα από τον Κύριο μακριά από την απατηλή και ψευδώνυμη γνώση τούτου του κόσμου  ! Μια ψίχα από το περίσσευμά μας  χορταίνει το σαρκίο τους και ένα αστέγνωτο δάκρυ τους τον βράχο του εγώ μας διαπερνά …

Νώντας Σκοπετέας
 Απόσπασμα από υπό έκδοση νέο βιβλίο στην σκιά του Προμάχου Ορθοδοξίας...
 συνέχεια στο Δάκρυ στο Εγώ...
και από την εκπομπή με τίτλο : "Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί" ( μέρος 4ο )

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον αδελφό μας και συνοδοιπόρο Γιώργο Δ. για τις μοναδικές αλήθειες που με αγάπη υιική φώλιασε στο ...Αμήν μας…

Εις μνήμην της κυρά-Παρασκευούλας , της κοσμοκαλόγριας που χάριτι Θεού συναντήσαμε ελάχιστα πριν κλείσει τούτο το βιβλίο …

31 Ιουλ 2019

Η γεροντισούλα μου …Η Παρασκευούλα μου( Μέρος 2)


      
...Αχ...η Παρασκευούλα μου !Τί  να πρωτοθυμηθώ αδελφέ μου ! Σπάργανο ήμουν   ακόμα στα πνευματικά ! Βαφτισμένος μα ακατήχητος! Μετά από τόσα χρόνια στον κόσμο τον σκοτεινιασμένο , μετά από ζωή κοσμική , έντονη , αγχωμένη , σχεδόν απομακρυσμένη απ ό,τι το ουράνιο …Κριτικές  δίσκων κινηματογραφικής μουσικής σε μεγάλα περιοδικά της εποχής των παχιών…πλαστικών  Αγελάδων  …καταλαβαίνεις  για πότε σου μιλώ … Μετά από "δισκοθέτης " σε μπαρ ….ξενύχτια , κόσμο , ψυχές απότιστες .... Ήρθε και η Παρασκευουλα. 
 Η γνωριμία  μας έγινε με ένα ψωμάκι  που μου ζήτησε τηλεφωνικά. Δεν τη γνώριζα.  Δε γνώριζα και πολλούς στο χωριό! Έμενα και  σε απόσταση δύο-τριών  χιλιομέτρων.  Στην άκρια  του χωριού εκείνη. Μόνη σχεδόν.  Δίπλα σε εκτάσεις με καλλιέργειες  που σκεπάζονται  από τον ίσκιο  του όρους Μπελές!
 Όταν μου άνοιξε την πόρτα...με μιας γλύκανε  η ψυχή μου από την μορφή  της. Ολοφώτεινο το χαμόγελο Της! Βουρκωμένα διαρκώς τα "χαμογελαστά " της μάτια! Το σπίτι της, ένας ενιαίος χώρος   γεμάτος από αρχοντιά μοναστηριακής ζεστής φιλοξενίας! Στους τοίχους  όλοι οι "συγκάτοικοι" της...Οι Άγιοι! Μυρωδιά θυμιάματος..  Καντήλι ακοίμητο!
  Τότε , ζούσε κι ο δεύτερος της σύζυγος.  96 ετών κοιμήθηκε εκείνος. Ένας δύσκολος άνθρωπος.  Παρασυρόταν πολύ και από τους συγγενείς του ,  που του έβαζαν ψεύτικα λόγια και συκοφαντίες απίστευτες εναντίον  της Παρασκευούλας!
Η Παρασκευούλα  δευτεροπαντρεύτηκε  μετά το θάνατο  του πρώτου της συζύγου στο Γράμμο επί εμφυλίου πολέμου.   Με νεογέννητο το παιδί τους  με θάρρος και μόνη της πήγε στην Κοζάνη για να αναγνωρίσει το πτώμα του . Επιστρέφοντας  όμως  ήρθε αντιμέτωπη  με το... προξενιό.  Την παντρέψανε άρον -άρον  με τον δεύτερο άντρα . Για να την ξεφορτωθούν. Την ίδια και το ορφανό.  Εκείνος ,  αδιάφορος  για όλα όπως ήταν ο καημένος  και ιδίως  για τη δουλειά... τους άφηνε σε σκληρή φτώχεια.  Οι συγγενείς τους κακομεταχειρίζονταν  και στις παρακλήσεις της Παρασκευούλας  , να της δίνουν εργασία στα ζώα και τα κτήματα αντιδρούσαν  με...ξυλοδαρμό!
Κομμουνίστρια  τη φώναζαν! Λόγω του πρώτου συζύγου που φονεύθηκε στον εμφύλιο! Βρωμερή κομμουνίστρια! Όμως η Παρασκευούλα  δε μιλούσε. Υπέμενε  τις ασχήμιες και τα ψέματα   γιατί  είχε  Χριστό μέσα της. Όπως της έμαθε η μανούλα της που την έχασε μόλις 8 χρονών.  Αφήνοντάς  τη μόνη με τον μικρό αδελφό της. Να σημειωθεί πως ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Η μητριά της όμως...Ούτε που να τα δει  τα ορφανά. Τα διώξανε  σε θείους  για ..δούλους! Πάντα όμως με το " Έλα Χριστέ  και Παναγία μου", προσπερνούσε τα δύσκολα. 
Τα χρόνια περνούσαν. Κι απέκτησε κι άλλους δύο γιους .  Πείνα μεγάλη εκείνα τα χρόνια .  Όμως η κυρά Παρασκευούλα με τη βοήθεια του Θεού  δεν τα άφησε νηστικά ποτέ .  Αφού, όπως η ίδια έλεγε  ήταν στην αποκλειστική  ανατροφή από τον ίδιο τον Πλάστη τους.
Αγαπούσε.  Αγαπούσε πολύ η κυρά Παρασκευούλα τους  πάντες . Τους φίλους μα πιο πολύ..τους εχθρούς. Πολλές ήταν οι φορές που συγγενείς του δεύτερου άντρα της   τη δέρνανε  στα κεντρικά του χωριού.  Την καθύβριζαν.  Γινότανε  θέατρο στα μάτια των περαστικών..Την θεωρούσαν μια  άθεη  κομμουνίστρια!
Όταν τα παιδιά της μεγάλωσαν ,  άρχισε  τα προσκυνήματα σε όλους τους ευλογημένους    τόπους. Όπου πόθησε  η ψυχούλα της. Έκλεινε λεωφορεία ,  μάζευε κόσμο κι οργώνανε τα γύρω μοναστήρια!Ωστόσο η υγεία της άρχισε να κλονίζεται. Ποτέ όμως δεν ξεχνούσε το Παύλειο  "Η δύναμις  μου εν ασθενεία τελειούται"!Ήρθε  ξαφνικά κι ο καρκίνος.  Χαρά μεγάλη  απέκτησε  στο άκουσμα της ιατρικής διάγνωσης! Αφού είπε  ας είναι θέλημα Θεού...στις επαναληπτικές  εξετάσεις...Όλα καθαρά. Κι ο τεράστιος  όγκος στο συκώτι που τον ένιωθε να πηγαίνει πέρα δώθε...προς Δόξαν Θεου, εξαφανίστηκε!
Ήρθε κι ένας άλλος σκώλοψ. Αδιευκρίνιστη πάθηση. Σχίζονταν τα πέλματα της και αιμορραγούσαν. Οι γιατροί δε βγάζανε  άκρη! Οργάνωσε προσκύνημα στον Όσιο Δαυίδ.  Μιλούσε με τον Γέροντα-Άγιο- Ιάκωβο  από τηλεφώνου  κι όταν πήγε  ο Άγιος την θεράπευσε!
Ήρθαν και Οι Άγιοι Τόποι! Γονατιστή παρακαλούσε Χρόνια την Παναγιά   να την αξιώσει  να βρεθεί εκεί.  Κι εφόσον  χρήματα δεν υπήρχαν  η ίδια να βρει τον τρόπο.  Μια των ημερών, έρχεται ο αδερφός  της στο σπιτάκι της. Είχε κάνει περιουσία  ζώντας στο εξωτερικό . Της έδωσε  ένα ποσό.  Ήταν ακριβώς όσα χρειάζονταν  για το προσκύνημα! Ο πονηρός όμως  κι εκεί δεν την άφησε ήσυχη ! Πάλι. Το δέρμα της άνοιγε.  Αίμα. Πόνος. Παρόλα  ταύτα, με ψαλμούς στα χείλη περπατούσε ματωμένη όπως ματωμένος ο Κύριος μας ανέβαινε  τον Γολγοθά!! Έπειτα στο Σινά.  Πόνος  μέγας η ανάβαση  στην κορυφή! Ο οδηγός  της ανάβασης όμως όταν είδε το χαλί της αρνήθηκε  να την πάρει μαζί τους! Προχώρησαν τα γκρουπ. Εκείνη πίσω. Από το πουθενά  δύο νέοι.  Μαυροφορεμένοι. Την αποκάλεσαν  με το όνομα της.
-Θα πάμε  μαζί  Παρασκευούλα!  Μόνο κράτα μας. Θα λέμε την Παράκληση στην Παναγία και θα ανεβαίνουμε!!
Όταν κατέβηκαν στη Μονή της Αγίας Αικατερίνας ,  όπου σημειωτέον  σε όνειρο είχε δει πριν πάει ακριβώς όπως είναι το μοναστήρι από άκρη σε άκρη. Χωρίς να έχει δει κάποια τουριστική  φυλλάδα  πριν. Έπειτα στο Κάιρο.  1992. Φανατικοί ισλαμιστές βομβαρδίζουν χριστιανικά λεωφορεία.  Ανάμεσα σε αυτά και το δικό της. Πτώματα.  Μόνη της. Κάνεις για βοήθεια..Και πάλι τα μαυροφορεμένα  παλικάρια  την οδήγησαν! Ο Μιχάλης και ο Γαβρίλης ….Έτσι της συστήθηκαν ξανά !
Κάθε φορά που γυρνούσα εγώ από τα Ιεροσόλυμα, με αγκάλιαζε σφιχτά! Τέτοια  απλότητα είχε που νόμιζε πως ο ίδιος εγώ ο τελευταίος  ήμουν ποτισμένος  από τη Χάρη των Προσκυνημάτων! Θυμάμαι πως στους Αγίους Τόπους, σε κάθε δικό της ταξίδι  ζούσε  έντονα τα γεγονότα με τα οποία συνδέονταν! Όπου πήγαινε δηλαδή , σε όποιο πανίερο προσκύνημα , σαν να μεταφερόταν πίσω στον χρόνο σε εκείνες τις συνταρακτικές στιγμές της Χριστιανοσύνης
Μέχρι τέλους  ήταν επιμελής  με όλα.  Κυρίως με την ψυχή της. Όμως η εργασία  ήταν αυτό που τη βοηθούσε να είναι σε πνευματική εγρήγορση!!Εργαζόταν  μέχρι τα 92  της σχεδόν που κοιμήθηκε ,  σαν  να ήταν μικρή κοπέλα! Ακόμα και σε πιο "αντρικές" δουλειές!
-Ο Χριστιανός  πρέπει να πετάει, έλεγε. Κι αυτό όταν έβλεπε το σκοτάδι στα μάτια μου!                    - Φτερά  να έχεις.  Αητόπουλο  να είσαι κι άλλα τέτοια! Πω πω! Τι μου φέρνει ο νους! Ακούω τώρα που στα διηγούμαι  αδελφέ μου την ισχνή φωνή της την ευγενική... Και το γουργουρητό της   από τους αρρωστημένους  της πνεύμονες ! Το άρωμα από το θυμίαμα που πότισε πιο πέρα κι από  τους τοίχους...
Αγαπούσε πολύ να κάνει την Παράκληση στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο! Και πάντα, μα πάντα  είχε να λαμβάνει τα μεσιτευτικά δώρα  Του! Μεγάλη αγάπη έτρεφε και για την Αγία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου. Πολλά  θαυμαστά  είδε  από την Αγία! Και πολλούς  προέτρεπε  να πάνε στη Λυκόβρυση  στο μοναστήρι  της γιατί  όπως επέμενε, σκανδαλωδώς ενεργεί και παρεμβαίνει   η Αγία! Λίγο πριν κοιμηθεί εν Κυρίω, μου τηλεφώνησε και με παρακάλεσε να πάω στο σπιτικό της. "Κάτι περίεργο έχω να σου πω που ζω τα δυο τελευταία βράδυα " μου είπε. " Ξέρεις κάποιον Ιωάννη Δαυίδ;", με ρώτησε.  Προσωπικά  δε γνώριζα.  Έρχεται στον ύπνο μου σαν ασκητής...σα ζητιάνος  και μου ζητάει πρόσφορα! Τη μια Ιωάννης λέγεται και την άλλη Δαυίδ! Η αλήθεια είναι πως αγάπησε  πολύ τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και τον Όσιο Δαυίδ....
Ήταν πολλές οι στιγμές που έβλεπε με τα καθαρά της μάτια τον Ιερέα με το Ευαγγέλιο στη Μικρά  Είσοδο, να ίπταται  κι άλλες να καίγεται  σε φλόγες.  Έπειτα μάθαινε  τους πειρασμούς  που κύκλωναν τον Παπά! Πολλές ήταν οι στιγμές που και η ίδια η Παναγία μας  της έκανε νεύμα  από το Θρονί  της κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Και τότε έπαιρνε  απάντηση  στις πονεμένες προσευχές Της!
Ήταν στο τέλος του ο δεύτερος άντρας της !   Και δαιμόνια διεκδικούσαν  την ψυχή του! Η Παρασκευουλα νοιάστηκε όπως πάντα φιλόστοργα . Φώναξε τον Παπά. 
-Θα εξομολογηθείς ψυχή μου !   Αλλιώς αιώνια η κόλαση ….του είπε.
Ο καημένος  για πρώτη φορά δέχτηκε.  Δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.  Βίωνε ήδη  τον τρόμο των διεκδικητών δαιμόνων! Λίγο πριν αφήσει τα επίγεια, πήρε τα χεράκια της. Τα φίλησε. Την ευχαρίστησε  για όλα και προπάντων της ζήτησε να τον συγχωρήσει. Η Παρασκευούλα απόρησε ….Ποτέ , μα ποτέ της δεν αισθάνθηκε έχθρα για κανέναν !
Τα χρόνια μέχρι την δική της κοίμηση , της  έφεραν και αλλά μαρτυρία. Από τα ίδια της τα παιδιά.  Οι νύφες της κάπως την πίκραναν. Παρόλο  που ήταν έμπλεη  διακρίσεως  απέναντι τους και πάσχιζε να περνά απαρατήρητη ! Όταν με το ζόρι την πήρε στο σπίτι του ένα από τα παιδιά της  εφόσον και η κατάσταση της δεν επέτρεπε να είναι μόνη της, ήρθε αντιμέτωπη με μια ακόμα δυνατή λύπη. Κατάλαβε πως ήταν ανεπιθύμητη !Με  διάκριση  την άλλη μέρα ζήτησε να επιστρέψει στο σπίτι της.....
Με την πρόφαση πως της έλειπε το σπιτικό  της! Το σκυλάκι  της! Όταν την έφερε στο χωριό ο γιος της και μόλις την τακτοποίησε  κι έφυγε, εκείνη  κατέρρευσε! Ίσως  και για πρώτη φορά να αισθάνθηκε  έντονα τη μοναξιά! Ήταν όμως μια προσωρινή εγκατάλειψη,  αφού γνώριζε πως  πάλι πως ο Θεός  όλο αυτό το  παραχωρούσε  για ... το πτυχίο  της όπως έλεγε χαριτολογώντας!
Μου τόνιζε πάντοτε το πόσο καίει η κατάκριση την ψυχή . Τα πιο εξωπραγματικά να λένε για εσένα, σκύβε το κεφάλι. Και δέξου τα σαν να ισχύουν. Αυτό το έκανε πάντοτε πράξη!...Συνεχίζεται με το 3ο και τελευταίο μέρος 


Νώντας Σκοπετέας
 Απόσπασμα από υπό έκδοση νέο βιβλίο στην σκιά του Προμάχου Ορθοδοξίας...
 συνέχεια στο Δάκρυ στο Εγώ...
και από την εκπομπή με τίτλο : "Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί" ( μέρος 4ο )

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον αδελφό μας και συνοδοιπόρο Γιώργο Δ. για τις μοναδικές αλήθειες που με αγάπη υιική φώλιασε στο ...Αμήν μας…

Εις μνήμην της κυρά-Παρασκευούλας , της κοσμοκαλόγριας που χάριτι Θεού συναντήσαμε ελάχιστα πριν κλείσει τούτο το βιβλίο …


Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~