Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

18 Ιαν 2020

Όρος ασύνορο Ημερολόγιο Άθωνος 2019 ( 6)




Στολή ψυχής αλέρωτη,  παιδιού χιονοφεγγίζει!
Του τρούλου τις αγγελικές δυνάμεις ατενίζει!
Χρυσόστομος ασπάζεται λείψανο του προστάτη!
Εκείνον  θα έχει στη ζωή παντοτινό ιχνηλάτη!

Θεοφίλων η συνέχεια τιμά τον μυροβλήτη
Το τέλος του το οσιακό ταπείνωση κηρύττει!
Στο άγιο βήμα ιερουργεί,  το άνω σχώμεν νιώθει
Λάμπουν τα πρόσωπα όλων τους Χριστός σαν τους εδόθη!

Λέει την ευχή ολημερίς κι  όλα τα αγιάζει
Τείχος στήνει στους δαίμονες τους καίει και τους δαμάζει!
Της νοεράς της προσευχής Φιλόθεο εργαστήρι
Σπηλαιώτης ο καθηγητής την νήψη έχει σπείρει.
  
             Στο καθολικό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην θαλασσόβρεχτη Παντοκράτορος. Στεκόμαστε για λίγο  εντυπωσιασμένοι μπροστά στο εκπληκτικό μαρμάρινο προσκυνητάρι της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής , οπότε και η Μονή πανηγυρίζει . Χαραγμένο πάνω του το όνομα του Μοναχού Ακινδύνου εξ Άνδρου  , ο οποίος  το 1896 μερίμνησε και δαπάνησε ,  ώστε να μνημονεύεται πάντοτε ως ευεργέτης στην θεία πρόθεση.  Στον Εσπερινό του Αγίου Γερασίμου,  μας συνεπαίρνει η δυνατή και μελωδικότατη φωνή του παπά Κωνσταντίνου του Κρητικού, που στέκεται στο αριστερό ψαλτήρι. Τιμάται από απόψε ένας Άγιος της άσκησης, που αθλήθηκε υπερβαλλόντως  και στο Όρος, ποδηγετώντας όλους τους κατοπινούς οικιστές του Άθωνα.  Το τροπάριο που ακούγεται, ιστορεί κατορθώματα που αναζητούν πάντοτε μιμητές, ακόμα και στην Θεοστυγή εποχή μας . «Πάτερ Γεράσιμε η σή στάσις ολονύκτιος, και των δακρύων η έκβλυσις, πάσας κατέσβεσε σαρκικάς ορέξεις, προς Θεόν πτερούμενος, και νουν και της καρδίας τα όμματα…» Οι χαιρετισμοί του Αγίου ενταγμένοι μέσα στο μικρό απόδειπνο, εξυμνούν την ρωμαλεότητα και την άγρυπνη προστασία  του τρισολβίου Πατρός που δεν σταματά  να κάνει το μεσιτευτικό δρομολόγιο! Όλος ην εν τοις κάτω τη σαρκί, και των άνω ουδόλως απήν τη ψυχή ο Γεράσιμος…
Δίπλα μου ένας μικρούλης γύρω στα 7, στέκεται όρθιος και περιεργάζεται συνεχώς τα άνω! Πάντα ένα παιδί κοιτάει ψηλά μόλις εισέρχεται σε έναν οίκο Κυρίου!  Είναι συνταρακτικό το τι μπορεί μια καθαρή ψυχή να ατενίζει.Την ένωση του Ουρανού και της γης ! Τις αγγελικές ουράνιες δυνάμεις…Όσα μπορούν να βλέπουν εκείνοι που κρατούν αλέρωτο και χιονοφεγγή  τον χιτώνα του Αναβαλλομένου το Φως ως ιμάτιον Δωρεοδότη Χριστού. Επισκοπούν τον Παντεπίσκοπο ! Πόσο χαριτωμένο είναι αυτό το μικρό παιδί που στέκει δίπλα μας! Τον ρωτάμε το όνομά του και εκείνο χωρίς να σταματήσει ψηλά να κοιτά, μας απαντά :-Χρυσόστομος ! Με τον πατέρα του ήρθε απ το Κιλκίς στην Παντοκράτορος να συναντήσει …τον Άγιό του! 
Το διαπιστώνουμε στην προσκύνηση των τιμίων λειψάνων και τόσο συγκινούμαστε όταν ακούμε τον γλυκύτατο καλογερόπαπα  Θεόφιλο να του δείχνει μια ασημωμένη λειψανοθήκη! -Έλα Χρυσόστομέ μου να ασπαστείς τον προστάτη σου ! Κρατώντας εκείνο τον πατέρα του από το χέρι πλησιάζει και φιλά τον Άγιο Ιωάννη ! Δεν ξέρω αν συναισθάνεται την σπουδαιότητα της ώρας αυτής ! Το μόνο που είναι βέβαιο είναι ότι αυτό το παιδί θα πορεύεται στην ζήση του έχοντας οδηγό τον οικουμενικό φωστήρα …Έχοντας φτερά, πάντα θα ακολουθεί το χρυσόλαλο αηδόνι της Ορθοδόξου πίστεως. Στεκόμαστε και εμείς στην σειρά για να ασπαστούμε τα άγια λείψανα που ο ευχάριστος πατέρας Θεόφιλος μας παραθέτει . Ένα διαρκές καλοσυνάτο χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του. Ο πιο πρόσφατος Θεόφιλος της Παντοκρατορινής ιστορίας. Μόνο τυχαίο δεν θεωρούμε το γεγονός ότι με ιδιαίτερη ευλάβεια  μας καλεί να ασπαστούμε και το δεξί χέρι ενός μεγάλου Αγιορείτη Αγίου. Του  συνονόματού του Μυροβλήτη Αγίου Θεοφίλου ! Στο παντοκρατορινό κελίον του Αγίου Βασιλείου στην Καψάλα πέρασε τα τελευταία έτη της ισαγγελικής του πολιτείας. Λίγο πριν την οσιακή του κοίμηση ο ταπεινότατος Θεόφιλος,  κάλεσε τον υποτακτικό του Ισαάκ και του είπε :
-Μόλις κοιμηθώ δεν θα πεις σε κανέναν τίποτα. Δεν θα τελέσεις τίποτα από τα ειωθότα Αγιορείτικα ταφικά. Θα δέσεις με ένα σχοινί τα πόδια μου και πήγαινε με σε ένα απόμερο μέρος του δάσους να με φάνε τα άγρια ζώα! Όμως κάμε σε παρακαλώ όσες περισσότερες λειτουργίες και μνημόσυνα μπορείς !
Ο Κύριος όμως επέτρεψε να φανερωθεί έτη αργότερα το λείψανό του το οποίο και μεταφέρθηκε στο κελί του όπου και πέντε αιώνες τώρα μυροβλύζει!
Παρατηρούμε τον παπά Θεόφιλο  με την ίδια ζεστασιά που αγκάλιασε τον μικρό Χρυσόστομο,  να υποδέχεται και έναν μεγάλο σε ηλικία λαϊκό άνθρωπο που κάτι θέλει να τον ρωτήσει για το πρόγραμμα του μοναστηριού. Αγάπη ανεξαίρετη και στον τρόπο του ταπεινού Ηγουμένου Γέροντος Γαβριήλ. Με ξεχωριστή χάρη και χαρά ευλογεί τους προσκυνητές. Κάθε φορά που τον βλέπουμε φέρνουμε στην μνήμη μας και τον μακαριστό προκάτοχό του . Τον Γέροντά του Βησσαρίωνα ! Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι… Ο τάφος του πίσω από το καθολικό, σημείο αναφοράς και προσκυνήματος για όλους μας. Το 1992 ήρθαν μαζί από την Ξενοφώντος και ξεκίνησαν την νέα κοινοβιακή εποχή του μοναστηριού. Ξεκίνησε μια φωτεινή περίοδος κοινών αγώνων, συνδημιουργίας  και άφατης χαράς! Δέκα χρόνια σχεδόν μετά ο πατήρ Βησσαρίων μόλις στα 47 του,  μετά από σύντομη ασθένεια που υπέμεινε με θαυμαστή ανδρεία,  με χρυσή την ψυχή περασμένη από το χωνευτήρι του Χρυσοχόου Θεού ,  εξεδήμησε προς Αυτόν,  να λάβει πλέον τον μισθό μιας σύντομης αλλά τόσο καρποφόρας βιωτής. Τον διαδέχτηκε ο Γαβριήλ του , τέκνο της υπακοής και της ταπείνωσης. Ο Κρής Γαβριήλ ,  παιδιόθεν ποθών την μοναστική ζωή, από τότε που σαν παιδί εισερχόταν στο ιερό  του Αγίου Νεκταρίου στα Χανιά. Στης Γερόντισσας την ικεσία καταφεύγει! Υπό το όμμα της μάνας , μεριμνά για τις ψυχές όσων εκείνη του εμπιστεύτηκε να οδηγήσει στην πνευματική μάνδρα της. Το ξημέρωμα μας βρίσκει στην λιτή . Το σκοτάδι διασχίζουν αθόρυβα οι φιγούρες των Παντοκρατορινών μοναχών που κινούνται πάντα με αιτία δοξολογική! Ακούμε την γνώριμη πλέον φωνή του παπά Κωνσταντίνου του Ηρακλειώτη!  Αυτήν την φορά έρχεται όχι από το ψαλτήρι όπως χθες, μα μέσα από το Ιερό ! Σήμερα ιερουργεί ! Αρμονικός και ηδύς, ιεροπρεπής και ταπεινός! Νιώθουμε πόσο ξεχωριστές είναι τούτες οι στιγμές για εκείνον! Πόση τιμή και συγκίνηση πρέπει να αισθάνονται οι Ιερείς του έξω κόσμου όταν οι Αγιορείτες τους καλούν να εισέλθουν στους τόπους του υπερτάτου διακονήματος , σε Αθωνικό φοβερό βήμα,  να κατεβάσουν τον Θεό στην γη και να ανυψώσουν τις καρδιές μας προς τον Κύριο.  Το Άγιο ποτήριο πλησιάζουν με δέος και μηδενός εξαιρουμένου τα πνευματικοπαίδια του παπά ! Το συν… εορτάζει μπροστά στην Γερόντισσα!  Σύναξη Κρητικών , συναγωγή στο Ένα, το ομοθυμαδόν και οι νέες σελίδες στον Πραξαπόστολο.  Μεταλαμβάνουν από τα χέρια του το Σώμα και το Αίμα του Χριστού! Όλων τα πρόσωπα εκείνη την ώρα παίρνουν την μορφή του πνευματικού τους! Είναι λαμπερά και αλλοιωμένα, σε έκσταση απερίγραπτη και τρισευλογημένη!  Το Φως του κόσμου στα μάτια τους!  Είναι η τελευταία Παντοκρατορινή εικόνα που χαράσσει στις καρδιές  μας την λέξη Ελπίδα! Ελπίδα αθανασίας πλήρης! ( Σοφ. Σολ. 3,4)  Όσοι κάποιοι συνειδητοποιημένα θα πλησιάζουν τον Άρτο της αιωνιζούσης Ζωής,  τόσο θα σμικρύνεται η απόσταση ανάμεσα σε Ουρανό και γη. Όσο θα υπάρχουν πνευματικοί πατέρες που θα βιώνουν και θα εμπνέουν  το ίνα ώσι έν , που  θα νοιάζονται στην πράξη και θα αγρυπνούν για τις ψυχές που ακουμπούν στο πετραχήλι τους όπως ο πατήρ Κωνσταντίνος,  τόσο θα αυξάνεται η παρρησία εκείνων των λίγων που  εκλιπαρούν για παράταση στην παράταση του ελέους…
Επόμενος σταθμός της φετινής μας οδοιπορίας στα Θεοτοκοβλόγητα μονοπάτια της Αγγελικής πολιτείας , η Ιερά Μονή Καρακάλλου. Ω τι μνήμες μας γεννά αυτό το μοναστήρι ! Πόσες μορφές που ενώ ποτέ μας δεν συναντήσαμε πάντοτε νοσταλγούμε στο άκουσμα αυτού του Αθωνικού Προμάχου. Το κάστρο της , το κοιμητήρι της , τα κατάφορτα περιβόλια και οι πολύχρωμοι κήποι της , οι πατέρες οι παμφίλτατοι, ο Άγιος Γεδεών,  ο Γέροντάς της ο βιβλικού παραστήματος Φιλόθεος …Πριν το μεσημέρι διαβαίνουμε το κατώφλι των Αγίων Αποστόλων . Ο εναγκαλισμός των Πρωτοκορυφαίων ακολουθεί παντού γνώριμα βήματα.  Να αξιωθούμε  κάποτε να βρεθούμε  εδώ το καλοκαίρι στην δωδεκάωρη αγρύπνια ,  στο ξακουστό πανηγύρι των Καρακαλληνών … Ως τότε εδώ θα μας φέρνουν λίγοι στίχοι απ του μηνού Ιούνη την ψυχή …Από την Πνύκα ως τον Ισθμό και ως την Καρακάλλου αχολογούν τα ρήματα Εθνών του Διδασκάλου… Σμίγουν ξανά Πρωτόθρονοι, κρατώντας Εκκλησία , Κλειδιά βαστούν κι επιστολές που ανοίγουν Σωτηρία … Και πίσω τους οι πάνσοφοι , όλοι οι Μαθητάδες , Που τους υμνούν στο τέλος του οι διαλεχτοί οι ψαλτάδες . 
Και η αλήθεια είναι ότι εδώ στην Καρακάλλου υπάρχει παράδοση σε αγγελόφωνους ψάλτες!  Στο ίδιο δωμάτιο  αρκετά χρόνια μετά , δίπλα στο παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος! Ο πατήρ Νεκτάριος με χαρά  μας υποδέχεται! Με τον Φώτη στις λίγες ώρες που μένουν ως τον εσπερινό αποφασίζουμε να ανηφορίσουμε ως την Φιλοθέου. Διαδρομή που όσοι την έκαναν ένιωσαν Θεού παρουσία συνεχή.  Τα φιδίσια υγρά ανηφόρια , τα ανήλιαγα απομεινάρια από ησυχίας καλύβες, το ξαπόσταμα του Αη Γιώργη , οι ήχοι των πουλιών και της ευχής  που πρώτη η καρδιά ακούει… 
Δεν άλλαξε τίποτα ο σεβαστικός χρόνος. Ούτε μια λέξη απ τις παλιές δεν έχασε το χρώμα και το άρωμά της. Όπως δέκα χρόνια πριν!  Και έπειτα ο ανήφορος ως τους  Φιλοθεΐτες  , χνάρια αγιασμένα , αιώνια γενναίοι  Ερημίτες … Της Αριζόνας  Άγγελο είχαμε  στο μυαλό , και μέγα Εθναπόστολο , Κοσμά τον Αιτωλό …( σ.σ. Την ώρα που τούτες οι γραμμές γράφονται στον Ουρανό στήνεται πανηγύρι …Έχει υποδοχή Αγίου ! Ο Φιλοθεϊτης Άγγελος στην χώρα των Ζώντων, συνόμιλος Αγίων… ) Έπειτα από μισή ώρα φτάσαμε στο πανέμορφο Μοναστήρι. Και εδώ ο χρόνος σταματημένος. Το πράσινο χαλί που αγκαλιάζει το καθολικό , η χαμηλή είσοδος με την καμπάνα , το κωδωνοστάσι που αγγίζει Ουρανό.  
Έξω από την πύλη συναντάμε μόνο κάποιους  προσκυνητές . Κανέναν πατέρα δεν βλέπουμε. Ούτε θέλουμε να ενοχλήσουμε κανέναν. Στο καθολικό του Ευαγγελισμού μπαίνουμε να προσκυνήσουμε . Μας αρέσει η νέα ξύλινη και γυάλινη σκεπαστή κατασκευή που ενώνει την Εκκλησία με την τράπεζα. Τα πάντα εμφορούνται από την πνευματική  θρέψη. Όλα εκεί να στοχεύουν.  Καθόλου να μην ξεχνιέσαι σαν το σώμα συντηρείς. Σαν να προσπαθούν οι πατέρες να εγκλωβίσουν τις ανεπανάληπτες λατρευτικές στιγμές …
Να συνεχίσεις να υμνείς και να προσεύχεσαι και όταν τρως. Να αποζητάς την  τρυφή του πνεύματος  . Να υποτιμάς στο μέτρο που σου είναι αναγκαία και μόνο την  τροφή του σώματος. Βγαίνοντας συναντάμε έναν δόκιμο νεαρότατο μοναχό . Σαν να μην πατά στη γη,  με μια ζωντάνια εντυπωσιακή και την μονολόγιστη ευχή να ακούγεται καθαρά και συνεχώς  από το στόμα του . Εγγονός Αγίου παπά Εφραίμ , Δισέγγονος Αγίου Ιωσήφ. Τι άλλο θα μπορούσαμε να βρούμε μπροστά μας εδώ σε αυτό το εργαστήριο  της νοεράς Προσευχής; Μας μεταφέρει αυτό το ολόχαρο καλογεράκι,  στην μικρά Αγία Άννα πριν από εβδομήντα ολόκληρα χρόνια,  στο Πανεπιστήμιο της αδολεσχίας και της ευχής. Ο Σπηλαιώτης Άγιος Ιωσήφ διδάσκει ένα κούτσικο καλογέρι , τον κατοπινό μεγάλο Ιεραπόστολο Γέροντα Εφραίμ : «-Παιδί μου, την ευχή. Θέλω να σ  ακούω να λες την ευχή και όχι να αργολογείς. Μη ζητάς τίποτε άλλο, αυτό είναι. Αυτός είναι ο πολύτιμος ουράνιος θησαυρός. Απόλαυσέ τον! «Οφείλει ο μοναχός είτε τρώει είτε πίνει είτε κάθεται είτε διακονεί είτε περπατεί είτε κάνει ο,τιδήποτε να φωνάζει αδιαλείπτως το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…. Έτσι το όνομα του Κυρίου Ιησού κατερχόμενο στο βάθος της καρδιάς, θα ταπεινώσει τον δράκοντα, θα σώσει και θα ζωοποιήσει την ψυχή. Να επιμένεις, λοιπόν, αδιάλειπτα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα... 
Από σας θέλω μόνο μέρα-νύχτα σιωπή, ευχή, μετάνοια και κυρίως δάκρυα. Τίποτε άλλο δεν θέλω, μόνο βία στην προσευχή και δάκρυα μέρα-νύχτα….Μόλις ανοίξετε τα μάτια, αμέσως την ευχή. Μην αφήσετε το μυαλό σας να πετάει εδώ και   κει και χάνετε την ώρα σας, που είναι πολύτιμη για την ευχή. Όταν έτσι βιάσετε τον εαυτό σας, θα σας βοηθήσει κι  ὁ Θεός να γίνει μία αγία συνήθεια με το άνοιγμα των ματιών, η προσευχή να παίρνει την πρώτη θέση για όλη την ημέρα. Στην συνέχεια θα εργάζεσθε και θα λέτε την ευχή. Ευλογείται η εργασία, αγιάζεται το στόμα, η γλώσσα, η καρδιά, ο χώρος, ο χρόνος και όλος ο άνθρωπος, που προφέρει το όνομα του Χριστού. Ο μοναχός που λέει αδιαλείπτως την ευχούλα, οπλίζεται με τέτοια θεϊκή δύναμη, που καθίσταται απρόσβλητος από τους δαίμονες, αφού αυτή τους καίει και τους μαστιγώνει». Με το όνομα του Χριστού αγιάζεται η ατμόσφαιρα και φυγαδεύονται τα δαιμόνια… 
Όταν προσεύχεται κανείς ο άλλος εύκολα δεν τον πλησιάζει να αργολογήσει. Το σκέπτεται. «Πως να τον σταματήσω τώρα, από την προσευχή και να καθίσω να του πω: Ξέρεις! Εκείνο, το άλλο, το παράλλο. Δεν θα μου δώσει σημασία». Σταματάει τον μετεωρισμό, δηλαδή την “αργολογία” του νου. Διότι κι  εάν ακόμα ο νους ξεφύγει, πολύ σύντομα ο ήχος της φωνής τον επαναφέρει πίσω. Μπορεί ο αδελφός, ο οποίος ρεμβάζει η αργολογεί, να ανανήψει και να πει: «Μα ο αδελφός μου προσεύχεται, εγώ τι κάνω; …-Γέροντα, από την ευχή, πονάει το στόμα μου, η γλώσσα μου, έκλεισε ο λάρυγγάς μου είναι σαν πληγή. Ας πληγώσει! Δεν παθαίνεις τίποτα. Υπομονή! Μην την σταματάς καθόλου! Λέγε την. Ο πόνος θα φέρει την πνευματική ηδονή…. Αν δεν πονέσεις καρπό προσευχής δεν θα δεις. Αυτή θα σε βοηθήσει. Θα σε παρηγορήσει. Θα σε διδάξει. Θα σου γίνει φως. Θα σε σώσει. «Κράξον και βόησον» την ευχή. Με προσευχή, νήψη και προσοχή ασφάλιζε τον νου σου. Η διάνοια σου όχι προς τα έξω, αλλά προς τα μέσα. Όχι λόγια, συμβουλές και κηρύγματα, αλλά πολύ-πολύ ταπεινά και με δάκρυα την προσευχή. Αυτή είναι η ουσία, αυτή είναι η Πατερική οδός, αυτή είναι των παππούδων σας η παραγγελία και η νουθεσία. Δες την με την πράξη. Γιατί αν δεν έχεις πράξη, πως θα μιλήσεις για ουράνια θεωρία; …Κρατάτε την ευχή! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Αυτή θα σας σώσει. Το όνομα του Χριστού θα φωτίσει τον νου σας, θα σας δυναμώσει ψυχικά, θα σας βοηθήσει στον πόλεμο εναντίον των δαιμόνων. Θα σας καλλιεργήσει τις αρετές και θα σας γίνει τα πάντα».(Αποσπάσματα από το βιβλίο : “Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο ησυχαστής και Σπηλαιώτης 1897-1959” Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, Εκδόσεις Ι.Μ.Αγίου Αντωνίου Αριζόνας USA 2008., σελ.277-284)
Στην έξοδο , δίπλα στην έκθεση της Μονής που εκείνη την ώρα ήταν κλειστή ένα καλαθάκι με μια ταμπέλα : Ευλογίες . Μέσα πολλοί ψηφιακοί δίσκοι με κηρύγματα συγχρόνων και Θεοφωτίστων πατέρων . Ομιλίες του μακαριστού πατρός Συμεώνος Κραγιόπουλου , του υπέροχου πατέρα Αθανασίου Μυτιληναίου , του πεφιλημένου πνευματικού παιδιού του Γέροντος Εφραίμ πατρός Στεφάνου Αναγνωστοπούλου. Προσεκτικοί οι Φιλοθεϊτες στην ανθολόγησή τους. Πατρικές διδαχές από πατερικές και μόνο φωνές. Τις πήραμε με την ευχή να βοηθηθούμε και εμείς και άλλοι αδελφοί μας τα πυκνά σκοτάδια να φωτιστούν .Επιστροφή στην Καρακάλλου για εσπερινό Αναστάσιμο! Πολλά τα χρόνια και τα οδοιπορικά μας , μα πρώτη μας φορά αξιωνόμαστε να ψάλουμε στο Όρος αναστάσιμο απολυτίκιο ! Ο ήχος τρίτος , ένθερμος και διασταλτικός, η μνήμη του Φιλοθεϊτη Αγγέλου παντού διάχυτη ! Εφραινέσθω και Εφραιμέσθω τα Ουράνια…( συνεχίζεται ) 
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» , «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας» «Όσο ανασαίνω θα διψώ» ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας «Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως» στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .


14 Ιαν 2020

Παρουσίαση 2 βιβλίων Ν.Σκοπετέα, το Σάββατο 18-01-2020, στην Παναγία την Χρυσοπηγή

Το Σάββατο 18 Ιανουαρίου στις 6 το απόγευμα σας καλούμε στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Παναγίας της Χρυσοπηγής στο Πολυδένδρι Αττικής, στην παρουσίαση των  βιβλίων: “Δάκρυ στο Εγώ”  και “Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;”,  του Νώντα Σκοπετέα , συγγραφέα και παραγωγού του Εκκλησιαστικού Ραδιοφώνου , τα οποία εκδόθηκαν από την Ορθόδοξη Ιεραποστολική Συναλληλία «Πρόμαχος Ορθοδοξίας» .
Στην παρουσίαση  θα συνομιλήσουν , ο Ηγούμενος της Ι.Μ.Παναγίας της Χρυσοπηγής και συγγραφέας π.Εφραίμ Παναούσης,  ο π.Σπυρίδων Βασιλάκος,  Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Βοιωτική Εκκλησία» και συγγραφέας , ο Αριστομένης Φλουράκης συγγραφέας και πρόεδρος του Προμάχου Ορθοδοξίας και ο Νώντας Σκοπετέας.
 Αποσπάσματα των βιβλίων θα αναγνώσουν  μέλη της  θεατρικής ομάδας "από καρδιάς΄΄ της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής.

9 Ιαν 2020

Πανηγύρι στον Ουρανό ! Έχει υποδοχή Αγίου ! (Μέρος 2)



Όλα αυτά τα χρόνια του Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως ( 10 συμπληρώθηκαν φέτος με την βοήθεια και το έλεος του Αγίου Θεού) η παρουσία του Γέροντος ήταν διάσπαρτη και ολοφώτεινη , σχεδόν σε κάθε μας ραδιοφωνικό βήμα ! Εδώ απέναντι από το μικρόφωνο της εκπομπής βρίσκεται η φωτογραφία του μαζί με εκείνες του μακαριστού κυρ Δημήτρη του Παναγόπουλου , του Αγίου Γέροντος Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτη , του Αγίου Πορφυρίου και τόσων ακόμα! Χαμογελαστός στέκεται δίπλα σε ένα από τα πολλά και άξια πνευματικά του παιδιά ! Την πνευματική του σπορά που άνθισε και ευωδίασε ολόκληρο το Άγιο Όρος τα τελευταία 40 χρόνια περίπου ! Τον συνονόματό του Εφραίμ τον Σεραγιώτη ! Βλέποντάς τον ξανααναφωνούμε : Εφραι μέσθω τα Ουράνια ! Εφραιμέσθω και Εφραινέσθω ! Ω τι πανηγύρι να στήθηκε για τον Άγιο Ιεραπόστολο των ημερών μας ! Άγγελοι εν πομπή δεξιά και αριστερά φτιάχνουν έναν δρόμο , μια κλίμακα ουράνια ! Εκεί στην είσοδο του Παραδείσου, πλήθος Αγίων ! Χορεία Αγγέλων εν σώματι ! Πρώτος ο Άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής και σπηλαιώτης !
Ο ανυποχώρητος διδάχος της νοεράς προσευχής. Μοιάζει σαν χθες , όταν ένα μικρό παιδί, κούτσικο σχεδόν , ο Γιαννάκης από τον Βόλο ήρθε στην ησυχαστική του μάνδρα , φερμένο από αυτόν τον ίδιο τον τίμιο Πρόδρομο ! Σιμά του οι συνασκητές στα δύσβατα και απαρήγορα της μικράς Αγίας Άννης και της Νέας Σκήτης . Ο γέρο Αρσένιος , ο παπά Χαράλαμπος και οι παραδελφοί του ο Ιωσήφ ο Βατοπεδινός, ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και πιο δίπλα η κατά σάρκα μανούλα του ! Η μοναχή Θεοφανώ με λαχτάρα το καρτερά το στερνοπούλι της τώρα να του κατασπαστεί εκείνη τα χέρια ! Σιμά της η Γερόντισσα Μακρίνα ! Πως προσμένει και αυτή μαζί με όλης της Πορταριάς τους ακοίμητους αγγέλους ! Ψέλνουν αναστάσιμους παιάνες όλοι μαζί ! Εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθες ἀθάνατε, ἀλλὰ τοῦ ᾍδου καθεῖλες τὴν δύναμιν, καὶ ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστὲ ὁ Θεός, γυναιξὶ Μυροφόροις φθεγξάμενος. Χαίρετε… 
Χαρά στον Ουρανό ! Πανηγύρι ! Σε ημέρα αναστάσιμη , πανηγυρική έφυγε ο Γέροντας! Επισφράγισε ο Αναστημένος Αρχηγός μας , ο Αναστημένος Ναζαρηνός Σωτήρας του κόσμου την αγιότητα του εκλεκτού του παιδιού , του γνησίου φίλου του ! Δεύτε πιστοί πανηγυρίσωμεν ! 
Ταξίδευε ο τυφλός εκ γενετής Γέροντας Ισίδωρος για να βρεθεί στο πλευρό του Γέροντά του ! Κάθε χρόνο από το Άγιον Όρος και την Φιλοθέου ως την Αριζόνα ! Να κάνεις τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα , τέτοιο ατέλειωτο ταξίδι με έξοδα με κούραση για να πάρεις μόνο μια ευχή ! Για να ασπαστείς τα χέρια του ! Για να δεις ιδίοις όμμασι τούτο το υπέρλογο θαύμα! Να γίνεται εύφορη η έρημος και βλαστερό το ξερικό και το άνυδρο !
Ένα δεύτερο Άγιο Όρος στην καρδιά των Θεομάχων ! Και έπειτα επιστρέφοντας όλα αυτά τα ωφέλιμα που άκουσες και είδες να τα διηγείσαι και να μην παραλείπεις τίποτα! Λίγες μέρες κύλησαν από την κοίμηση του Αγίου Γέροντος . Στο τηλέφωνο μας κάλεσε μια συγκινημένη φωνή, μας εξιστορεί το πρώτο της βράδυ στους ξενώνες του Αγίου Αντωνίου! Καλοκαίρι με πολλή ζέστη! Αφόρητη ! 45 βαθμοί ! Το μοναστήρι το φρουρούν οι Άγιοι του Χριστού μας , η Αριζονίτισσα Κυρά και η ευχή του Γέροντος Εφραίμ ! Δεν έχει φράχτες τριγύρω , τοίχους και χαρακώματα ! Σαν την αγάπη , την άμετρη του κτήτορά του σαν την απέραντη ευσπλαχνία του Σωτήρος Χριστού ! Δυο λιοντάρια !!! Δυο λιοντάρια , βρίσκουν λίγη δροσιά κοντά σε μια από τις κρήνες του Μοναστηριού ! Τα είδαν οι προσκηνυτές πηγαίνοντας για τις ακολουθίες ! Τα είδαν και τα καλογέρια ! Πήγαν αμέσως στον Γέροντα Εφραίμ! –Τι να κάνουμε Γέροντα ;Φοβάται ο κόσμος ! –Μην τα πειράξετε παιδιά μου ! Δροσιά γυρεύουν τα καημένα! Αύριο το πρωί θα φύγουν ! Προπτωτικές καταστάσεις ! Του Παραδείσου της τρυφής εικόνες !Ξημέρωσε στην έρημο της Αριζόνας ! Τα δυο λιοντάρια ειρηνικά χάθηκαν στα βάθη της ! Αριζόνα και Ιορδάνης , μια ευχή δρόμος ! Ο Άγιος Γεράσιμος και το λιοντάρι του σεργιανάνε στις ερήμους τούτου του κόσμου ! Ο γέροντας Εφραίμ γεώργησε της Ερήμου το άγονο ! Έκανε το άνυδρο πανεύφορο και το άγριο Άγιο ! Μοιάζει σαν να βάλθηκε σε όλην του τη ζωή να διαψεύσει όσους μίλησαν για τον χαμένο Παράδεισο !
Μια σταλιά άνθρωπος , ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους του αιώνα μας ! Με φωνή μικρού παιδιού ως το βαθύ του γήρας ! Ένα αιώνιο παιδί ! Σας εκείνα που ο Κύριος πάντοτε γύρευε να παίρνει στην πατρική του αγκάλη ! Χριστοφόρος και Σταυροφόρος ! Μίλαγε σαν παιδί ! Με λογάκια απλά εμβάθυνε στα άδυτα του Ευαγγελικού λόγου! Πολλές φορές οι... παιδικές λαλιές του ξεκινούσαν με μια άληστη προσφώνηση: Παιδάκια μου! Και πάντοτε κατέληγαν στο πετραχήλι , στην σωτηρία της ψυχής , στην αποφυγή του ατέλειωτου σκοταδιού και της αιωνίου κολάσεως. Πατρικές νουθεσίες ! Σε πόσες αμέτρητες ψυχές αυτή η μικροσκοπική ύπαρξη έθεσε νου ! Πόσες φώτισε ! Πόσες έσωσε! Πόσες ακόμα θα βρουν την Αλήθεια διαβάζοντας ή ακούγοντας αυτά τα λόγια ! Πόσοι θα τον ευγνωμονούν ισοβίως ! Πόσοι θα προστρέχουν στα Θεόσδοτα φωτισμένα λόγια του και στις μεσιτείες του ! Γιατί όπως και εδώ έτσι και τώρα εκεί, πολύ ψηλά που βρίσκεται ο Γέροντας θα συνεχίσει ν ακάνει τον Θεό να …μετανοεί και να μακροθυμεί ! Θα συνεχίσει να κανοναρχεί το θείο έλεός Του ! Δεν εξεδόθησαν εν ζωή πολλά βιβλία του Γέροντα! «Η τέχνη της σωτηρίας» , «Πατρικές νουθεσίες» . Αυτά και ένα ακόμα αχειροποίητο βιβλίο , άνωθεν γραμμένο! Μια αληθινή αποκάλυψη ! Με χάρη ανείπωτη ! Ένας θησαυρός που όποιος το πήρε στα χέρια του δεν το αποχωρίστηκε ποτέ ! Το διαβάζει ξανά και ξανά ! Και όλο κάτι του αποκαλύπτεται ! Και όλο μεταφέρεται στα Αθωνικά μονοπάτια ! Στου Παραδείσου τα μέρη , εκεί που ο μακαριστός Άγιος Γέροντας Εφραίμ ανέβαινε συχνά και μέσα στην άφταστη ταπείνωσή του διηγείτο για αυτές τις αναβάσεις ! «Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο ησυχαστής και Σπηλαιώτης 1897-1959» ο τίτλος αυτού του αριστουργήματος ! Εκεί ο Γέροντας καταθέτει την απέραντη υική του αγάπη για τον Άγιο μύστη της νοεράς Προσευχής , για όλους τους αγαπημένους παραδελφούς του , μα κάνει και κάτι ακόμα : Αυτοβιογραφείται και αποκαλύπτεται ! Άγιος εν ζωή ! Τον κατέταξαν οι συνειδήσεις και οι καρδιές όσων τους δωρήθηκε η συμπόρευση μαζί του , όσων ο Κύριος τους χάρισε έναν Άγιο για πνευματικο και καθοδηγητή στης σωτηρίας τον ανηφορικό και δύσβατο δρόμο.
Επέτρεψε ο Θεός μας ως αντιστάθμισμα , ως ευλογημένο αντίβαρο στους τόνους λάσπης και συκοφαντιών που δέχθηκε ο Γέροντας , συνεχώς να επιτελούνται σημεία , θαύματα και θαυμάσια αδιάσειστα να μιλούν για την αγιότητά του . Όσοι δεν κατόρθωσαν ποτέ να τα δουν , θυμίζουν τους Ιουδαίους και τους αθεράπευτα τυφλούς οδηγούς τους Φαρισαίους που συνεχίζουν ως και τις μέρες μας να αποκαλούν πλάνο τον Χριστό μας και να αμφισβητούν τα αδιαμφισβήτητα της τριημέρου εγέρσεώς Του . Να ευωδιάζει συνεχώς ένα κομμάτι ύφασμα που πάνω του πριν χρόνια έκανε ο Γέροντας προσευχή! Το έχουν οσφρανθεί πολλοί αυτό το θείο άρωμα ! Και εμάς μας αξίωσε ο Κύριος ! Να αφηγείται ο ίδιος τις ουράνιες μεταβάσεις του ! Να βρίσκεται εν μέσω ανθρώπων στο θεοστυγές σήμερα ένας Θεόπτης ! Ένας μεγάλος Ιεραπόστολος των ημερών μας ! Του Χριστού μας πιστός , αγαθός και εκλεκτός εργάτης ! Τις πρεσβείες του να έχουμε ! 
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 4 εκπομπών








1 Ιαν 2020

Πανηγύρι στον Ουρανό! Έχει υποδοχή Αγίου !(Μέρος1)


Χαρά , λύπης όλεθρος ! Έλεγε ο Άγιος Νείλος σε ένα από τα Θεόσδοτα ομιλήματά του. Δεν είναι αποδεκτή η λύπη από την ευλογημένη πίστη μας! Βέβαια είναι τόσο δύσκολο αυτό να βιωθεί. Γιατί το πρόσκαιρο τούτο που ζούμε είναι κατάγιομο από πόνο, από άλγη σωματικά από ψυχικά τραύματα ανεπούλωτα , από αποχωρισμούς… Μη λυπείσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα , ακούγεται στην Α΄προς Θεσσαλονικείς επιστολή του Θεορήμονος Παύλου! Παρηγορεί ο Παύλος , ο μέγας Άγιος Απόστολος και κήρυκας των Εθνών ! Τους συγγενείς και τους οικείους του κεκοιμημένου ; Λέει λόγια; ή την Αλήθεια ; Όπου Αλήθεια εκεί και Χριστός ! Όπου Χριστός εκεί και η Ελπίδα ! Η βέβαιη Ελπίδα ! Άρα όποιος δεν έχει ελπίδα και μακρόσυρτα και άπαυστα παραθεωρεί αυτούς τους λόγους μοιάζει να μην έχει μέσα του Χριστό. Και βέβαια δεν αναφερόμαστε στην θλίψη την τόσο εύλογη, στα δάκρυα τα τόσο λυτρωτικά που ένας αποχωρισμός πεφιλημένου προσώπου προκαλεί, αλλά το να τα βάλουμε με τον Θεό , να τον θεωρήσουμε πρωταίτιο της θλίψης, να του ζητήσουμε τον λόγο με εκείνο το γιατί …Να κηρύξουμε πένθος , να υψώσουμε μαύρες σημαίες διαμαρτυρίας και να καταστήσουμε τον Θεό τιμωρό , άσπλαχνο , άδικο! Τις προάλλες ακούσαμε σε εξόδιο ενός αδελφού που έφυγε σε νεαρή ηλικία, κάποιον από τους οικείους του ολοφυρόμενο, να λέει κοιτώντας ψηλά : -Γιατί Θεέ μου παίρνεις τους καλούς και αφήνεις τους κακούς να συνεχίσουν να ζουν; Να , μια χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου χωρίς ελπίδα , χωρίς Χριστό ! Και έρχεται η Αγία μας Εκκλησία και κάνει κάτι αληθινά συγκλονιστικό ! Την ημέρα που ένας Άγιος κοιμήθηκε άλλος τελειωμένος εν ειρήνη, άλλος σε φριχτά μαρτύρια, τμηθείς , λογχισθείς , βληθείς στην φωτιά , στην θάλασσα , απαγχονισθείς , σταυρωθείς … Εκείνη την ημέρα την κάνει πανηγύρι ! Μυστήριο ξένο και παράδοξο!Αδιανόητο όμως για κάποιον χωρίς αλήθεια , χωρίς ελπίδα , χωρίς Χριστό ! Ξανά ενώπιόν μας ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα : -Μα να χαίρεσαι και να πανηγυρίζεις σε επέτειο μαρτυρίου , βασανισμού , θανάτου; Εμείς τέτοια μέρα , ούτε να την θυμόμαστε!Μας στενοχωρεί τόσο αυτή η μνήμη! Πασχίζουμε να την ξεχάσουμε εκείνη την ημέρα!Να πάει και να μην ξανάρθει που λέμε...

Και έρχεται αδελφοί μου , εκείνο το «Δεύτε πανηγυρίσωμεν σήμερον» που ακούγεται σε πλήθος ιερών ακολουθιών στον άγιο ενιαυτό της λειτουργικής ζωής της μάνας Εκκλησίας ! Δεύτε άπαντες πανηγυρίσωμεν ! Με φωνή αινετική , δοξαστική ! Έχει πανηγύρι σήμερα !
Ξημέρωμα Αγίου Παταπίου 2019 στο ψαλτήρι ! Στα χέρια του κρατά ένα μικρό κομποσχοίνι , ανεκτίμητο φυλαχτάρι ! Χθες το βράδυ χωρίς ιδιαίτερη αφορμή και για πρώτη φορά το κατέβασε από το εικονοστάσι όπου το είχε, δίπλα σε μια φωτογραφία του Γέροντα ! Μια εκλεκτή ψυχούλα του το έστειλε πριν λίγους μήνες από την Αριζόνα! Πήγε στον Γέροντα και το ζήτησε ! Το φόρεσε εκείνος στο χεράκι του και είπε μια μικρή προσευχή! Μετά το δι ευχών ήρθαν τα νέα από την Αμερική ! Κοιμήθηκε ο Γέροντας ! Έσφιξε στην χούφτα του το κομποσχοίνι ! Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία ! Όλα τα εκκλησιαστικά δίκτυα και οι ιστοτόποι μετέδιδαν την είδηση ! μαζί με τις πρώτες εικόνες του γαληνού κεκοιμημένου γέροντα Εφραίμ! Την επομένη μέρα σε κάποιες εφημερίδες η είδηση ήταν πρώτη ! Πρωτοσέλιδο ο Γέροντας ! Μα ο συντάκτης του τίτλου δυστυχώς χωρίς ελπίδα ! «Θρήνος για τον Γέροντα Εφραίμ» Σε μια άλλη εφημερίδα: «Η Ορθοδοξία πενθεί !»και άλλα παρόμοια …Ήρθε και σε εμάς εκείνο το Αναστάσιμο πρωινό ένας τίτλος : Πανηγύρι σήμερα στον Ουρανό ! Έχει υποδοχή Αγίου !
Δάκρυα πολλά , αλλά δάκρυα ευγνωμοσύνης για το ένα εκατομμύριο ψυχές που βαπτίστηκαν στην Αμερική ! Δάκρυα χαρμολύπης για όσους τον γνώρισαν , τον άκουσαν , τον διάβασαν , τον επικαλέστηκαν , τον χρειάστηκαν και αμέσως έσπευσε δίπλα τους ! Δάκρυα το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου 2019! Για έναν Άγιο παγκόσμιο ! Τον Άγιο Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεϊτη ! Δεν κατατάσσονται οι άγιοι σε χαρτιά , μα στις καρδιές μας και στην ευλογημένη αλάνθαστη συνείδηση των ταπεινών τούτου του κόσμου! Αλλοίμονο αν περιμέναμε για διατυπώσεις, ή αφήναμε χρόνους πολλούς να κυλήσουν πρώτα , δοκιμαστικούς και πιστοποιητικούς , για να προσευχηθούμε για μεσιτεία σε τόσους ευλογημένους ησυχαστές , θεογνώστες γέροντες και γερόντισσες της υπομονής και της αγάπης , απλούς Θεοφωτίστους , θαυματουργούς , με ακαταγώνιστες πρεσβείες …Εκείνο το πρωινό μια ευλογημένη ψυχούλα , αυτή που μας ανακοίνωσε την κοίμηση του Γέροντα , με τα μάτια υγρά από τα πρώτα πανηγυρικά χαρμολυπημένα δάκρυα, μας είπε κάτι που θα μας μείνει παντοτινά αξέχαστο : «Έκανε κάποτε το ταξίδι από Ελλάδα στην Αριζόνα μια αναγκεμένη γυναίκα . Τα κατάφερε και συνάντησε αρκετές φορές τον Γέροντα και πολύ αναπαύθηκε ! Όταν έπρεπε πια να επιστρέψει του είπε με παράπονο : -Γέροντα , τώρα που θα είμαι μακριά και δεν θα μπορώ ούτε να σας δω ούτε στο τηλέφωνο θα είναι εύκολο να μιλήσουμε , τι θα κάνω; -Παιδί μου , της είπε …Γράφε αυτό που θέλεις να μου πεις σε ένα χαρτί…Βαλ το αποβραδίς στο εικονοστάσι σου με το καντήλι μπροστά από την εικόνα του Χριστού μας ! Την άλλη μέρα το πρωί σκίσε το ! Θα έχω λάβει το μήνυμα !» Και το έκανε συνέχεια αυτό η γυναίκα …Δεν την ρωτήσαμε την αδελφή μας αν πέτυχε η προτροπή του Γέροντα… Μάλλον δεν προλάβαμε , γιατί έσπευσε εκείνη να μας πει : -Ξέρεις το έχω και εγώ κάνει αυτό με το χαρτί , και έφτασε το μήνυμα αδελφέ μου … ( συνεχίζεται)
Νώντας Σκοπετέας 
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 4 εκπομπών

22 Δεκ 2019

Όρος ασύνορο Ημερολόγιο Άθωνος 2019(μέρος 5)




Παράπονο του Ιησού οι στίχοι αφηγούνται
Των αιώνων οι αγνώμονες τους ήλους δεν θυμούνται !
Πως περιγράφει την χαρά όποιος την έχει ζήσει !
Πεπληρωμένη η ψυχή, τους πάντες γύρω  εκπλήσσει

Καυχήματα Αθωνικά με στέφη ιστορημένα
Ύμνοι και απολυτίκια  από καιρό γραμμένα  
Των εβδομήκοντα ο χορός μπροστά μας ζωντανεύει
Θεοκήρυκες συνεχιστές ο Κύριος κλητεύει

Διακόνημα με δάκρυα,  ας κράταγε ακόμα !  
Τα περιβόλια στις ψυχές και η  ευχή στο στόμα!
Η μνήμη του Ησυχαστή γίνηκε η γιορτή του!
Προστάτη ακαταγώνιστο βρήκε η προσευχή του !

Εσπερινός στην σκήτη του Προφήτη Ηλία .  Νέες αγιογραφίες στους τοίχους του μικρότερου Κυριακού,  του Αγίου Νικολάου. Οι κτήτορες Άγιοι Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ και Γαβριήλ κρατώντας το άρμενο του κοινοβίου. Και ο προφήτης Ηλίας και ο Πενταπόλεως Νεκτάριος  που είχε σταθεί κάποτε μνημειωδώς εδώ λίγο να ησυχάσει  και ο Άγιος Παῒσιος ο Αγιορείτης και ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Δεν χορταίνουν οι Αγιορείτες να φιλοτεχνούν τα αγλαῒσματα τα Αθωνικά ! Φυλαγμένη η έμπνευση για την ώρα την μεγάλη της επίσημης αγιοκατάταξης! Το ζήσαμε φέτος με τον Σπηλαιώτη Άγιο Ιωσήφ , τους  Κατουνακιώτες Αγίους Εφραίμ και Δανιήλ , τον Σιμωνοπετρίτη Άγιο Ιερώνυμο , τον παντοτινά Αγιορείτη Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ. Μόλις ανακοινώθηκε το χαρμόσυνο άγγελμα,  αστραπιαία ταξίδεψαν παντού τα πρώτα απολυτίκια και οι πρώτες αγιογραφημένες εικόνες τους!  Ένας μεγάλος…μικρός  προφήτης έχει από απόψε την τιμητική του . Ο προφήτης Ιωήλ που έβλεπε αυτά που οι άνθρωποι σήμερα αποκαλούν  φυσικά φαινόμενα, ως προειδοποιήσεις και εκκλήσεις  του δικαίου  Θεού  προς μετάνοια! Άγνωρη η μέρα εκείνη του Κυρίου μα κρίμα η χρηστότητά του να μην μας οδηγεί σε μετάνοια! Αλίμονο να μείνει άγνωρος και ο Χριστός μας ! Μετά το απολυτίκιο του Θεολήπτου Αγίου παρακαλούμε την δακρυρροούσα Παναγία να γίνεται συνεχώς ευήκοος ιλασμός.  Μαζί με σελίδες του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου  στο εσπέρας της Πέμπτης από τον ατίμητο θησαυρό της λειτουργικής μας ζωής,  το Θεοτοκάριο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.
Χαίρε Παρθένε,  η αέναος πηγή του Χρυσαυγεστάτου και Θείου νάματος ! Χαίρε ανεξάντλητε γλυκεία θάλασσα!   Μαζί με τον Παναγιώτη στεκόμαστε στο δεξί αναλόγι ! Τι λόγια αξιωνόμαστε να προφέρουμε  !Μας κανοναρχεί ο πατήρ Σίλας ! Στο ιερό βήμα ο παπά Φιλήμων ! Εναλλάξ αυτοί οι 2 διάγουν στον ευλογημένο ενιαυτό μέσα στο πανίερο θυσιαστήριο και στο ψαλτήρι.  Και τα δυο μοναχικά ονόματά τους τα διάλεξε ο Γέροντάς τους Ιωακείμ . Από την ίδια πηγή , την ίδια θεία συνέλευση! Από τους εβδομήκοντα Αποστόλους , τους θεηγόρους οικονόμους του Χριστού μας. Θαυμάσια η νέα μεγάλη αγιογράφησή τους στο κέντρο. Στο τέλος της ακολουθίας  η αγαπημένη συνήθεια των Προφητηλιατών! Το φαινομενικά ρητορικό πανεύηχο ερώτημά τους προς τον Κύριο της δόξης ! Το αναστασιματάριον σταθερά τούτην την ώρα δείχνει ήχο βαρύ! Τί άνταποδώσωμεν τῷ Κυρίω περί πάντων ὥν άνταπέδωκεν ἡμῖν; Δι΄ ἡμᾶς Θεός έν άνθρώποις διά την καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ έγένετο και έσκήνωσεν έν ἡμῖν· πρός τους άχαρίστους ὁ Εύεργέτης· πρός τούς αίχμαλώτους ὁ Έλευθερωτής· πρός τούς έν σκότει καθημένους ὁ Ἡλιος τῆς δικαιοσύνης έπί τόν σταυρόν ὁ άπαθής· έπί τόν Ἅδην τό φῶς· επί τόν θάνατον ἡ ζωή· ἡ άνάστασις διά τούς πεσόντας· πρός ὅν βοήσωμεν.. ὁ Θεός ἡμῶν δόξα Σοι. Έχει δυστυχώς απάντηση αυτό το ερώτημα. Πόσο σοφό αυτό που ειπώθηκε οτι ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο καθ ομοίωσίν Του και ο άνθρωπος του το ανταπέδωσε! Έφτιαξε έναν Θεό καθ' ομοίωσιν δική του ! Έναν Θεό στα μέτρα του δηλαδή !  Ακολουθεί η εδαφιαία μετάνοια! Έξω βρέχει ασταμάτητα !  Ξανακαθόμαστε για λίγο στο αρχονταρίκι της αυλής μέχρι την βραδινή τράπεζα! Ο ψηφιακός δίσκος έχει προχωρήσει αρκετά …Ύμνοι της ακολουθίας των Αχράντων παθών τώρα ακούγονται σαν συνέχεια στον προηγούμενο αποχαιρετιστήριο ύμνο άλλης μιας μέρα που φτάνει στο τέλος …Συναρμοσμένα νοήματα στην πολυδιασπασμένη ψυχή μας ! 
Τάδε λέγει Κύριος τοῖς Ἰουδαίοις· Λαός μου τί ἐποίησά σοι, ἢ τί σοι παρηνώχλησα; τοὺς τυφλούς σου ἐφώτισα, τοὺς λεπρούς σου ἐκαθάρισα, ἄνδρα ὄντα ἐπὶ κλίνης ἠνωρθωσάμην. Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας; ἀντὶ τοῦ μάννα χολήν, ἀντὶ τοῦ ὕδατος ὄξος, ἀντὶ τοῦ ἀγαπᾶν με, σταυρῷ με προσηλώσατε· οὐκέτι στέγω λοιπόν, καλέσω μου τὰ ἔθνη, κᾀκεῖνα με δοξάσουσι, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, κᾀγὼ αὐτοῖς δωρήσομαι, ζωὴν τὴν αἰώνιον.  Τώρα ο Κύριος απευθύνεται σε εμάς! Το παράπονο του Χριστού μας στους αχαρίστους όλων των αιώνων , στους σύγχρονους Σταυρωτές Του.  Σε όσους κωφεύουν , σε όσους επιμελώς αποφεύγουν…αποφεύγουμε να ακούσουμε εκείνο το : έως πότε ανέξομαι υμών…Ένα καντήλι καίει μπροστά στον Εσταυρωμένο Βασιλέα της δόξης,  λίγο πριν την σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο και στην παλιά τράπεζα. Στεκόμαστε για λίγο έξω από το παράθυρο και Τον παρατηρούμε στο μελιχρό φως του καντηλιού να γέρνει την κεφαλή Του. Δεν μπορεί να σταθεί για πολύ η ματιά μας πάνω Του. Χαμηλώνει το βλέμμα όλων ημών που συνεχίζουμε καθηλωμένο στον Σταυρό να Τον κρατάμε. Το παραπονεμένο πρόσωπό του φαίνεται τόσο καθαρά απ το σκοτάδι που απλώνεται στην αυλή του Προφήτη. Μα Εκείνος συνεχώς μας φωνάζει : Μετανοείτε! Χαίρετε ! Ελπίζετε! Ανάστητε !  Στο διάδρομο του παλιού νοσοκομείου μια μικρή βιβλιοθήκη με βιβλία του Γέροντος Ιωακείμ . Σε ένα κάδρο δίπλα στο δωμάτιό μας βρίσκουμε λόγια του γραμμένα για την αληθινή χαρά των Χριστιανών! Διαβάζοντάς τα κατανοούμε γιατί εδώ πάντοτε την συναντάμε τόσο πλούσια και προσωποποιημένη !
Χαρά μου είναι ό Χριστός, ή συντροφιά Του μου χαρίζει δύναμη και φως.  Χαρά μου είναι ή Παναγιά, χωράει όλον τον κόσμο ή αγκαλιά της ή πλατειά. Χαρά μου είναι ή προσευχή, πού μ' ανεβάζει πάνω στα ουράνια εκεί.  Χαρά μου είναι ή Γραφή, το μάννα πού μού τρέφει την ψυχή.  Χαρά μου είναι ή Εκκλησία, όπου αξιώνομαι να παρακολουθώ την Θεία Λειτουργία.  Χαρά μου είναι ή Νηστεία, πού δαμάζει κάθε σαρκική επιθυμία.  Χαρά μου είναι ή φιλανθρωπία, της αγάπης μου ή ακτινοβολία.  Χαρά μου είναι ή Μετάνοια, πού μου ελευθερώνει την καρδιά και την διάνοια. Χαρά μου είναι ή Θεία Κοινωνία, νοιώθω μέσα μου την θεία παρουσία.  Χαρά μου είναι ή ταπείνωση, έχω του αμαρτωλού εαυτού μου την επίγνωση,  Χαρά μου είναι ό κάθε άνθρωπος, αυτός ό αδελφός μου ό γνώριμος και ό άγνωστος.  Χαρά μου είναι ή εργασία, μου χαρίζει την πολύτιμη ψυχοσωματική ισορροπία.  Χαρά μου είναι όλη ή ωραία πλάση, μ' αγκαλιάζει, με θωπεύει, μ' οδηγεί στον Πλάστη.  Χαρά μου είναι όλες οι δοκιμασίες, τις δέχομαι σαν θείες ευλογίες.  Χαρά μου είναι ή αιώνια ζωή, εκεί στρέφονται όλοι μου οι κόποι και οι στοχασμοί. Χαίρομαι μαζί με τούς Αγίους Αποστόλους, πού «εχάρησαν ιδόντες τόν Κύριον» και είχαν «πεπληρωμένην» την χαρά. Χαίρομαι μαζί με τις άγιες Μυροφόρες, πρώτες άκουσαν το μήνυμα της χαράς. Χαίρομαι μαζί με τούς Αγγέλους και με όλους τούς Αγίους, πού απολαμβάνουν την χαρά του Παραδείσου. Χαίρομαι μαζί με τον Απόστολο Παύλο, πού «έχαιρεν εν τοις παθήμασί του» και ευχαριστούσε το Θεό για τα δεσμά του και έγραφε στα πνευματικά παιδιά του, «χαίρετε εν Κυρίω και πάλιν ερώ χαίρετε». Χαίρομαι μαζί με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, πού είχε την καρδιά πλημμυρισμένη από την χαρά της Αναστάσεως και έλεγε στους άλλους «Χριστός Ανέστη, χαρά μου». Χαίρομαι με όλους και με όλα, με το χθες, το σήμερα, το τώρα. Δε φοβούμαι το διωγμό και την δύσκολη την ώρα.
Το ξημέρωμα μας βρίσκει στο θαλπερό ημίφως του Αγίου Νικολάου. Ο Κύριος αποκαλύπτεται κάθε φορά που μια φλόγα στέκεται ικετευτικά μπροστά στο πανίερο πρόσωπό Του. Ανατολή των ατελευτήτων.  Της αποκάλυψης τα λόγια ηχούν όποτε ένα αγνό κερί ξεκινά μέσα στο τέλειωμα της  νύχτας  να αιτείται τα αιώνια. «Και δώσω αυτώ τον αστέρα τον πρωινόν»( Αποκ.Β,28) . Εικόνες έμψυχες . Γεύση χρηστότητας. Ο πατήρ Σίλας μπροστά στην αγία τράπεζα, γονατιστός όσο η ψυχή του επιτάσσει. Ο χρόνος συλλειτουργεί  και εξαγιάζεται. Κινήσεις αρμονικές . Φωνές γαλήνιες,  κάνουν τις μυστικές λέξεις να εισχωρούν βαθιά. Της Θεογνωσίας το ακήρατο φως τρεμοπαίζει μπροστά μας . Κράτα Κύριε τα μάτια μας ανοιχτά ! Διώξε των παθών το σκοτάδι ! Ανένοχα και ακατάκριτα αξίωσέ μας να σταθούμε μπροστά στο φρικτό Σου μυστήριο…Ο Παναγιώτης καλείται απ τους πατέρες να ξεκινήσει τον Χερουβικό ύμνο ! Τον έχω ακούσει αμέτρητες φορές να το κάνει στον έξω κόσμο. Σήμερα είναι μια ξεχωριστή στιγμή και για εκείνον. Άδει στην ζωοποιό Τριάδα μυστικά εικονίζοντας τα Χερουβίμ…Με δέος αληθινό και συστολή σταλμένη από ψηλά. Εύχομαι μέχρι τερμάτων αιώνων έτσι τον  τρισάγιο ύμνο να αξιώνεται να ψέλνει. Μεμνημένοι της εντολής Σου και όλων όσων το σωτήριο σχέδιό Σου Κύριε πραγμάτωσε και υποσχέθηκε. Μεγάλη Είσοδος, Συναπτή τιμίων δώρων, Αγία αναφορά ,ύψωση και μελισμός, Θεία κοινωνία…Όλα φαίνονται γνωστά ! Τα προσπερνάμε τόσες φορές …Καμιά στιγμή δεν θα επιστρέψει να μας χαρίσει τα δάκρυα που έπρεπε να την θυμίζουν…Μην κυλήσει μια ολόκληρη  ζωή χωρίς ένα δάκρυ αληθινό, μια ρανίδα ελάχιστη ίση με  λουτρό βαπτίσματος  … 
Μην μείνει άγνωρος ο Χριστός μας … Τελευταία εικόνα μετά την μεγάλη αποχαιρετιστήρια αγκαλιά με τον παπά Φιλήμονα η θέα της σκήτης σιμά στο μνήμα του πατέρα Λουκά στο κοιμητήρι στον λόφο. Λογιών χρυσάνθεμα φυτεμένα στο χώμα που τον σκεπάζει . Από αυτά στόλισαν χθες το εικόνισμα του Ευαγγελιστή στην μεγάλη μέρα της δικής  του μνήμης. Στο φευγιό μας συναντάμε Θεσσαλονικείς και Γιαννιώτες αδελφούς που φεύγουν γι ανα βοηθήσουν στο λιομάζωμα. Έχουν μια χαρά φιλημονική…
Επόμενος σταθμός μας η Παντοκράτορος . Η βροχή έχει χαμηλώσει , μα χθες έβρεξε πολύ! Περάσματα ψάχνουμε απ το νερό που διασχίζει το δάσος . Πατήματα προσεκτικά στα γλιστερά . Μονοπάτια , στοές , ξέφωτα και χαλάσματα ακόμα,  μιλούν για την άφταστη ωραιότητα του Όρους.    Πολλές φορές έχουμε επισκεφθεί την Γερόντισσα.Πρώτη φορά όμως  θα μέναμε στο μοναστήρι της. 
Στην καταφυγή της, στην ακατάπαυστη δέησή της! Μας δίνουν δωμάτιο στον ημιώροφο δίπλα στην αυλή! Μαζί μας και 3 Θεσσαλονικείς προσκυνητές που και χθες συναντήσαμε στον Προφήτη. Μόλις που τακτοποιηθήκαμε και …ξεκίνησαν οι ευλογίες . Η μεγαλύτερη ευλογία στο Όρος είναι η το διακόνημα και η παγκοινιά ! Ο αρχοντάρης  φωνάζει :   -Αδελφοί , όποιος μπορεί ας ανέβει πάνω στο μαγερειό για να βοηθήσει τους πατέρες στην προετοιμασία ! Ανεβαίνουμε με τον Θεοδόση και τον Φώτη ! Στο μπαλκόνι ήδη 2 αδελφοί έχουν ξεκινήσει να καθαρίζουν μεγάλα τελάρα με  πατάτες , κρεμμύδια και σκόρδα! Δυο Κρητικοί Ηρακλειώτες ! Ο Γιώργης και ο Νικόλας! Δεν είναι μόνοι τους στην Παντοκράτορος ! Βρίσκονται μαζί με τον πνευματικό τους και ακόμα …18 πνευματικοπαίδια του και ενορίτες του! Έρχεται κάποια στιγμή ο παππούλης τους ! Νέος ακόμα , πατέρας 6 παιδιών ! Μια σταλιά άνθρωπος , μα γίγαντας σαν σε θωρεί ! 
Με μια καρδιά ευρύχωρη και μια ματιά άδολη και ταπεινή! Ξέχειλη η  αγάπη του για τα παιδιά του , την αθωνική φετινή συντροφιά του!   Ενώπιόν  μας το ομοθυμαδόν ! Το ίνα ώσι Έν ! Το εν ενί στόματι και μιά καρδία! Πόσο ξεχασμένα στις μέρες μας τούτα  ! Σκεπασμένα από την καταχνιά της παραλυτικής εγωλατρείας μας  που ζητά συνέχεια πρωτεία και πρωτοκλισίες!  Χαρούμενοι ξεφλουδίζουμε πατάτες και μιλάμε μαζί τους ! Περιβόλια οι ψυχές τους ! –Εμάς που λέτε μας παροτρύνουν οι γυναίκες μας να ρθούμε στο Όρος ! Ειδικά όταν έρχεται και ο παπάς μας ! Το έχουμε ανάγκη ! Και ερχόμαστε για αρκετές μέρες εδώ στην Παντοκράτορος , στην Γερόντισσά μας ! Ζούμε ένα θαύμα κάθε φορά εδώ ! Να είναι καλά ο πνευματικός μας και οι πατέρες εδώ που μας φιλοξενούν με τέτοια ζεστασιά ! Σπίτι μας είναι αυτό το μοναστήρι ! Δάκρυα ξεκινούν να τρέχουν απ τα μάτια όλων μας ! Έχει ξεκινήσει το καθάρισμα των κρεμμυδιών ! Έστω και με τεχνητό τρόπο να στάξει ένα δάκρυ …και αυτό κάπου θα λογαριαστεί ! Σιωπηλοί μένουμε αρκετά ! Προσπαθούμε όλοι να λέμε την ευχή !  Τρείς  ώρες πέρασαν  στην κουζίνα της Παντοκράτορος ! Αλησμόνητες ! Ψάξαμε και για άλλη αφορμή παραμονής αλλά δεν είχε μείνει τίποτα …ακαθάριστο! Μόνο οι ρερυπωμένες μας ψυχές που πάντα θα αναζητούν εξαγνισμό… Κατεβαίνοντας συναντήσαμε και άλλα μέλη της Κρητικής συναλληλίας!  Στον εξωνάρθηκα του καθολικού σημειώνουν αθόρυβα  ονόματα για μνημόνευση . Κουβεντιάζουμε με τον αδελφό μας τον Φραγκίσκο !
Μας μιλά με ευγνωμοσύνη για τον πνευματικό τους και εκείνος ! Μα και για τον δεσπότη τους,  τον απλό και πράο εργάτη του Ευαγγελικού λόγου και της προσευχής της Κρήτης της …πάντερπνης τον Ειρηναίο τους ! –Ξέρεις αδελφέ μου , αυτά τα χρόνια που με την χάρη του Αγίου Θεού μας αξιωθήκαμε να έχουμε και τον παππούλη μας , τον πνευματικό μας οδηγό και που αρχίσαν να πέφτουν λίγο-λίγο τα λέπια από τα μάτια μας , όλα αυτά τα χρόνια είχα κάτι που με βάραινε και κάπως με δυσκόλευε. Το όνομά μου ! Δεν υπάρχει βλέπεις Ορθόδοξος Άγιος Φραγκίσκος να εορτάζω και εγώ την ημέρα της μνήμης του, παρά μόνο εκείνος των Παπικών.  Βέβαια ένας Γέροντας μου είχε πει πως θα έπρεπε να προσπαθώ ακόμα περισσότερο στα  πνευματικά …Να καταφέρω να ζήσω αυτήν τη ζωή με τρόπο που να ευαρεστεί τον Θεό και να γίνω εγώ Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας , ώστε όσοι έχουν στο μέλλον αυτό το όνομα να εορτάζουν την ημέρα της δικής μου τελευτής ! Δύσκολα μου έβαλε  ….πολύ δύσκολα αλλά πρέπει να προσπαθήσω!   Για να σου συνεχίσω αδελφέ μου ,  αναγκαστικά έως τώρα εόρταζα των Αγίων Πάντων ! Μεγάλη γιορτή ! Η χάρη τους τεράστια ! Αλλά εγώ έψαχνα να βρω έναν τρόπο να εορτάζω σε άλλη μέρα ! Δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ με απασχολούσε αυτός ο λογισμός! Ζήλευα ίσως  τους άλλους αδελφούς που είχαν όλοι τον προστάτη Άγιό τους ! Έκανα προσευχή να στείλει ο Θεός ένα σημάδι να αναπαυθώ. Και φέτος αδελφέ μου πήρα μια χαρά ανείπωτη ! Μόλις αγιοκατατάχθηκε ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και σπηλαιώτης βρήκα τον Άγιό μου επιτέλους! Τι εννοείς; τον ρωτήσαμε  -Πως θα γιορτάζεις στην δική του ημέρα ; Μα αδελφέ μου ! Το κοσμικό όνομα του Αγίου ήταν Φραγκίσκος ! Να, ένας Φραγκίσκος που αγίασε λοιπόν και αγιοκατατάχθηκε επίσημα ! Κοιμήθηκε ανήμερα της Παναγίας μας στην κοίμησή της !
Θα εορτάζεται την επομένη όπως συμβαίνει και με τον Άγιο Γεράσιμο …Τότε λοιπόν θα εορτάζω και εγώ ! Πήρα ευλογία προς τούτο και από τον πνευματικό μου ! Χίλιες και αμέτρητες ακόμα δόξες στον Χριστό μας  ! Τον νιώθω δίπλα μου συνέχεια τον Άγιο Ιωσήφ ! Είναι ο προστάτης μου !  Θαυμάσαμε την πρόνοια του Θεού μας ! Το ευμήχανο της φιλάγιας ψυχής του Ηρακλειώτη  αδελφού μας ! Σε λίγο στο καθολικό της Παντοκράτορος  θα ξεκινούσε ο Εσπερινός της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γερασίμου …Μαζί με τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή θα μνημονεύονται πλέον την επαύριον της ένσωμης μεταστάσεως της Μητέρας της Ζωής, τότε που θα γιορτάζει και ο Φραγκίσκος...
( συνεχίζεται…) 
 Νώντας Σκοπετέας 
 Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» , «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας» «Όσο ανασαίνω θα διψώ» ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας «Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως» στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .



12 Δεκ 2019

Όρος ασύνορο Ημερολόγιο Άθωνος 2019 ( μέρος 4)


Τα υφάδια τα πολύτιμα ποτέ μην ξηλωθούνε
Μια ικεσία στον Κύριο απ όσους αγρυπνούνε.
Μηνύματα και προτροπές παντού είναι σπαρμένες
Του Γρηγορίου οι επιστολές με σπαραγμό γραμμένες.

Μέλος Αιγαίου μπόλιασε φωνή την  ψυχωμένη
Καλόγεροι και λαϊκοί μπροστά Της αθροισμένοι.
 Παράκληση στην Άχραντο με μια φωνή στεντόρεια.
Θλίψεις και ζάλες να παυθούν και κύματα πελώρια.

Χαρά Θεού χωρίς φειδώ συνέχεια μοιράζει
Το τάλαντό του  δόθηκε να πολλαπλασιάζει
Το σήμερον της πίστης μας αίνους Νυμφίου  ψέλνει
Μορφές  μεγαλοβδόμαδου ξανά μπροστά μας φέρνει
              Στην τράπεζα της Δοχειαρίου απόγευμα Τετάρτης, της πρώτης μας φετινής  μέρας  στο Όρος! Τρώμε νόστιμο λαχανόρυζο με ζυμωτό ψωμί  ενώ ακούμε από τον διαβαστή μοναχό πνευματικούς λόγους του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Θέμα η προσευχή και το κομποσχοίνι, που δεν πρέπει να έχει διακοσμητικό ρόλο πάνω στο σώμα του ανθρώπου, μα να κοσμεί την πάντοτε εν εγρηγόρσει ψυχή του.  Στην είσοδο, ένα άδειο τραπέζι με  μια μόνο κορνίζα επιμελώς βαλμένη πάνω του, ώστε να την αντικρίζουν όλοι οι εισερχόμενοι ! Διαβάζουμε: «Τράπεζα των ραθυμούντων»! Παντού τα πνευματικά ίχνη του Γέροντος Γρηγορίου. Με έναν άλλον τρόπο εδώ, η συνεχής  παραίνεσή του για τον κάματο  που αγιάζει, για την εργασία και το κοπιαστικό διακόνημα, που μπολιάζουν την μοναχική πολιτεία με πλείστες όσες αρετές,  μα κυρίως με εκείνη  που συνεχώς γεννά σωτηρία ! Την υπακοή ! Χαμογελάμε μόλις βλέπουμε το άστρωτο και άδειο τραπέζι των ραθυμούντων !
Μα είναι ένας άλλος τρόπος να ακουστεί ένα Παύλειο ρήμα, από εκείνα που θα έπρεπε πολύ όλους να μας ελέγχουν :  εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω … Το κληρονόμησαν και το  βιώνουν αυτό το ρηθέν οι δοχειαρίτες γιατί το διδάχθηκαν εντατικά μα κυρίως βιωματικά από τον ίδιο τον μακαριστό Γέροντά τους! Λερωμένα με χώμα μουτζούρες και σκόνη τα μπαλωμένα ρούχα τους ! Ζωηρές οι κινήσεις τους,  τα βήματά τους, οι ματιές τους ! Οι πάντες  εδώ εργάζονται ! Ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για τον Χριστό !  Αν ακολουθούσαμε όλοι το παράδειγμά τους …Δεν θα ξηλωνόταν όλο και περισσότερο το …βλατίο της Ελλάδας μας. Δεν θα μπορούσε τούτο το ημερολόγιο Άθωνα να μην έχει κάτι από τα λογοτεχνημένα κηρύγματα και τις επιστολές που τα τελευταία χρόνια περισσότερο, έστελνε στον εμπερίστατο έξω κόσμο ο μακαριστός ηγούμενος. Πολλά από αυτά τα λόγια άλλους έθιξαν, άλλους θύμωσαν , κάποτε και δικαιολογημένα με των ανθρώπων τα μέτρα. Στις τελευταίες του στιγμές τον ρώτησε ο παπά Φιλόθεος: Γέροντα θα πάμε στον Παράδεισο ; Εγώ όχι , απάντησε, αποκλείεται γιατί είμαι αμαρτωλός ! Εσείς όμως θα πάτε ! Εκείνο το εσείς συμπεριλάμβανε όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του!   Σίγουρα καμία απολύτως λέξη δεν έγραψε ο μακαριστός αφού πρώτα δεν την καθαγίασε στην κολυμβήθρα της πονετικής και συνάλληλης αγάπης, αγάπης ανεξαίρετης και άγρυπνης για τον σύμπαντα κόσμο. 
Μια τέτοια ενδεικτική επιστολή του ακολουθεί ως θυμητάρι και μοιάζει στο τέλος της με προσευχή σπαρακτική:  
«Η Ελλάδα είναι το βλατίο του κόσμου! (Βλατίο είναι ένα πολύτιμο ύφασμα, καλοϋφασμένο και πλουμιστό από τα άνθη του αγρού τα μαγιάτικα.) Οι κλωστές του είναι οι πιο πολύτιμες που φτιάχτηκαν σ᾽ αυτόν τον κόσμο. Είναι κλωστές από αίμα μαρτύρων και ηρώων· είναι κλωστές από δάκρυα οσίων και μετανοούντων. Και υφασμένες από τις καλύτερες υφάντρες του κόσμου
Βλατίο υφασμένο από πόθο του Χριστού και του ηρωικού γένους των Ελλήνων. Πέταγε την σαίτα και κούναγε το χτένι και έλεγε· «Παναγιά μου, εσύ δώσε χρώμα και σχέδιο σ᾽ αυτό το πολύτιμο πανί». Και όταν έβγαινε από την κρεβαταριά, τον αργαλειό, το έβαζαν στο μαντάνι του πόνου, για να μαλακώσει το ύφασμα το αγιασμένο.
Όπως όμως κάθε ύφασμα, έχει κι αυτό ένα αδύναμο σημείο, να τραβά κλωστές. Ποιος λαός δεν τράβηξε κλωστή από αυτό το βλατίο, για να υφάνει τον πολιτισμό του;
Τα τελευταία χρόνια δεν τραβούν κλωστές μόνον οι ξένοι λαοί. Πολύ περισσότερο εμείς οι Νεοέλληνες. Η τελευταία κυβέρνηση -είναι φοβερό- πόσο αγωνίζεται αυτό το βλατίο να το κουρελιάσει, να το πατήσει. Κανένας δεν βάζει στο μυαλό του ότι και το πιο πολύτιμο ύφασμα, όταν του τραβήξουν τις κλωστές, γίνεται σφουγγαρόπανο για τα πλακάκια και τα μάρμαρα. Ποδοπατείται σήμερα αλύπητα από αυτούς που τοποθέτησε ο ελληνικός λαός, για να κάνουν τον κόμπο και να σταματήσει το ξήλωμα, το κουρέλιασμα.Κάθε μέρα αυτά έχω στον νου μου και πάντα καταλήγω: μόνον ο Θεός μπορεί να δέση τον κόμπο και να πάψη το ξήλωμα του προγονικού βλατίου.
Θεέ μου, παράλυσε τα χέρια αυτών που τραβούν τις κλωστές και δέσε γερά τον κόμπο, να σταματήση  αυτό το ξήλωμα που καμιά ελληνική καρδιά δεν το αντέχει.»
Στο απόδειπνο μπροστά  στην Γοργοϋπήκοο, στεκόμαστε δίπλα στον Ιαπωνικής καταγωγής μοναχό ! Ένα καθαρό κεράκι στα τελειώματά του, φωτίζει τα άγια λόγια που σε λίγο καιρό είμαστε βέβαιοι πως ελέω Θεού θα του χαριστούν, ώστε από στήθους να τα απαγγέλει. Τώρα τον ακούμε συνεχώς να τα επαναλαμβάνει. Φως Χριστού καταυγάζει το γαλήνιο πρόσωπό του! Νυχτώνει νωρίς πλέον ! Στο δωμάτιο συνοψίζουμε τα της πρώτης μας μέρας. Στο τηλέφωνο ο αδελφός μας ο Παναγιώτης από το Άργος , παλιός και …ταγμένος φιλοδοχειαρίτης. Μας ρωτά συνέχεια για διάφορα  λες και δεν έχει έρθει ποτέ στο δοχειάρι …Νιώθουμε τον πόθο του και την αγάπη του να ανηφορίσει  και εκείνος σύντομα προς την  γνώριμή του γαλήνη…Μια τελευταία ερώτησή του πριν κλείσουμε, μας συγκινεί βαθιά …-Πήγατε στον Γέροντα να τον χαιρετίσετε και να  του πείτε ότι τον αγαπώ ; εννοώντας το αν πήγαμε στο κεροφώτιστο μνημούρι του Γέροντα Γρηγορίου, στην αυλή απέναντι απ την είσοδο…-Ναι πήγαμε αδελφέ μας  ! Του είπαμε και από εσένα το  Χριστός Ανέστη !
Καθ΄ολη την διάρκεια του μεσονυχτικού ο Ιάπωνας μοναχός διαβάζει το ψαλτήρι στο αναλόγιο δεξιά απ την  λιτή. Δεν σταματά ούτε στιγμή ως τον εξάψαλμο. Ξημέρωμα και όρθρος Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστή ! Μεγάλη γιορτή ! Σε ένα κάθισμα αποτυπώνεται η κορυφαία μορφή του Θεόσοφου Αγίου της ημέρας, του ιερού συγγραφέα και του Μέγα Παύλου του συνεκδήμου: Εἰς τὴν σύμπασαν κτίσιν ὁ θεῖος φθόγγος σου, ἐξεχύθη, ὡς φέγγος ζωῆς, ἀπόστολε, καὶ τῶν δογμάτων σου, Λουκᾶ, ταῖς ἐπιλάμψεσιν, ἀνακηρύττει ἐμφανῶς, τοῖς ἐν ζόφῳ τῶν δεινῶν, τὴν γέννησιν τοῦ Σωτῆρος, καὶ τὸ ἑκούσιον πάθος, καὶ τὴν τριήμερον ἀνάστασιν. Υπηρέτης της θείας χάριτος και διάκονος μέγιστος εορτάζει σήμερα στο Όρος! Ιατρός σωμάτων και ψυχών! Καλλιτέχνησε την αλήθεια και το ζωντανό θαύμα της πίστης μας ! Πρώτος αξιώθηκε να ιστορήσει την Πανάμωμο Αγαθή! Γράψαμε κάποτε για εκείνον με την χάρη του Θεού : Της Οδηγήτριας τη ματιά με δέος να κοιτάξεις και να θαυμάσεις ύστερα των Μαθητών τις Πράξεις… Πριν  την πρωινή τράπεζα όλοι ανεξαιρέτως λαμβάνουν θέση μπροστά στην Παναγία για την παράκλησή της ! Θυμάμαι την πρώτη φορά που παρακολούθησα αυτήν την μοναδική μυσταγωγία. Πάνε δέκα και πλέον  χρόνια. Ήταν τότε και ο Γέροντας εδώ ! 
Ανεβασμένος σε ένα σκαλί έμοιαζε να σκεπάζει προστατευτικά όλα του τα καλογέρια που έφτιαχναν έναν χορό από κάτω του! Κάθε φράση της παράκλησης την ξεκινούσε εκείνος με τον τόσο  ιδιαίτερο τρόπο του φερμένο από τα Αιγαιοπελαγίτικα περιβόλια της Κυρίας Θεοτόκου. Μακρόσυρτες φράσεις και εύηχα παρακαλετά παιδιών προς την Μάνα όλου του κόσμου. Τι κι αν αυτή η συνήθεια που καθιέρωσε ο μακαριστός Γρηγόριος επαναλαμβάνεται αδιαλείπτως εδώ και τόσες δεκαετίες…
Με την ίδια θέρμη παρακολουθούμε μοναχούς και λαϊκούς επισκέπτες, ικέτες  με δυνατές ψυχωμένες φωνές να απευθύνονται στην Θεογεννήτορα Κόρη.  «Την Γοργοϋπήκοον, της Θεοτόκου εικόνα, πάντες ευφημήσωμεν, Σελήνην την ένδοξον και ολόφωτον, την λαμπράν άλωνα, σφαίραν την ουράνιον, και πολυάστρον, υπάρχουσαν• άρκτον επτάστερον, δι’ ης προς Θεόν οδηγούμεθα• Παρθένον αγλαόμορφον, άστροις τε πολλοίς διαυγάζουσαν, Πλειάδα ωραίαν και ίριν ποικιλόχροον, δι’ ης, κατακλυσμού ημάς ρύεται πάντοτε ο Κύριος». Δεν καταλαγιάζουν ποτέ οι θλίψεις και η ζάλη τούτου του πρόσκαιρου. Μα όσο η ηχώ αυτής της στεντόρειας   παρακλήσεως θα ταξιδεύει δια της Αχράντου Δέσποινας  προς τον πολυεύσπλαχνο Θεό,   θα ελπίζουμε ότι κάποτε θα βρεθούμε όλοι σε εκείνο το αλησμόνητο  εσείς θα σωθείτε του Αρχιπελαγίτη  Γέροντα.
Ευγνώμονες αποχαιρετάμε τους πατέρες και παίρνουμε τον δρόμο για τον επόμενο φετινό προορισμό μας. Έπειτα από μία ώρα  περίπου(τη βοηθεία πολλών και εξασκημένων…ίππων) βρισκόμαστε στην ακριβώς απέναντι πλευρά του Αθωνικού ορίζοντα, έξω απ την αυλή του Προφήτη Ηλία. Η σκήτη του η τόσο προσφιλής, εικόνα ονείρου κάθε φορά που νοσταλγούμε τα αγιορείτικα βήματά μας. Έχει ξεκινήσει μια δυνατή βροχή να πέφτει και ένα κρύο που μας βρίσκει απροετοίμαστους, καθώς  με βάση και τις προγνώσεις δεν το περιμέναμε. Μόνο ο Ένας βέβαια προγνωρίζει …μα ουδέποτε προορίζει! Ο ευγενικός πατέρας Ιάκωβος μας οδηγεί στο γνωστό μας δωμάτιο, στο παλιό Νοσοκομείο της σκήτης.
Σαν να επιστρέφουμε σε οικία πατρική ! Τακτοποιούμε τα πράγματά μας και σχεδόν τρέχοντας μπαίνουμε μέσα στην αυλή, αναζητώντας την προσωποποίηση της αληθινής χαράς ! Τον πατέρα Φιλήμονα! Ένας άνθρωπος…Χαρά Θεού . Έχει τόση για να την προσφέρει χωρίς εκπτώσεις  σε όλους ! Τάλαντο αυτή η μετάδοσή της ! Όλο και το πολλαπλασιάζει κάθε φορά που τον συναντάμε! Με τα γνωστά του λογοπαίγνια τα εύστροφα , με τα αθώα πειράγματά του, με τα γελαστά και πάντοτε υγρά του μάτια,  με το ένθεο είναι του ! Είναι κάποιοι ευλογημένοι άνθρωποι σε τούτον τον κόσμο, που γελάνε το φως!
Εδώ στον Άθωνα έχουμε συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια αρκετούς! Ένας από αυτούς βρίσκεται τώρα δίπλα μας !    Δεν σταματά να απαντά στο τηλέφωνο που συνεχώς χτυπά! - Προσευχές ζητούν οι ψυχούλες ! Βοήθεια πνευματική μα και υλική ! Δύσκολοι χρόνοι! Μόνο τότε βλέπουμε το ολογέλαστο   πρόσωπό του να αλλάζει μορφή, όταν μας λέει πως δεν είναι κατορθωτό  όλοι να ικανοποιηθούν. -Μα έχει ο Θεός! Αεικίνητος τρέχει συνεχώς για όλα ! Όπως οι πάντες βέβαια στην ολιγάριθμη συνοδεία του πατρός Ιωακείμ ! – Αχ, ο Γέροντάκος μας ο γλυκύτατος ! Ησυχάζει περισσότερο τώρα ! Δεν κατεβαίνει και πολύ ! Μένει περισσότερο μέσα στο κελί του ! Ακαταπαύστως λατρεύει τον Θεό και παρίσταται ενώπιόν Του,  όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης στην κλίμακά του ! Στο εικοστό έβδομο σκαλοπάτι των αρετών  βρίσκεται η ησυχία… Άλλα τρία και φτάνει κανείς  στην μείζονα αρετή, στο κεφαλόσκαλο της αγάπης!  Μα ο Γέροντας Ιωακείμ το έχει πατήσει ήδη,  βιώνοντας και διδάσκοντας όλων των βαθμίδων τα μυστικά , τις δύσκολες κλίσεις και τις οδυνηρές κατακρημνίσεις . Μιλά ο μύστης Σινατης για των τελείων το  εξαγνισμένο σώμα , το καθαρό στόμα και τον φωτισμένο νου στις πρώτες σελίδες της δικής του αποκάλυψης. Αρκεί να ακούσεις ένα από τα πολλά πύρινα κηρύγματα του Γέροντος Ιωακείμ και να είχες την ευλογία να τον ζήσεις, για να καταλάβεις πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτό το τρίπτυχο της μοναχικής και όχι μόνο διαδρομής.
 Συνεχώς έρχονται ομάδες επισκεπτών στην αυλή του Προφήτη ! Πέρασμα περιλάλητο μαζί με τον πρόσχαρο Φιλοξενάρη του !Με αδελφούς Κερκυραίους και Θεσσαλονικείς καθόμαστε στο αρχονταρίκι ! Ακούμε ηχογραφημένους βυζαντινούς ύμνους! Με έκπληξη συνειδητοποιούμε ότι έρχονται από τον όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης! Και σήμερα σαν να ξεκίνησε ο χειμώνας!  Το τώρα και το σήμερον  της πίστης μας το διαρκές και πάλι μπροστά μας ! Ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας ! Σὲ τὸν τῆς Παρθένου Υἱόν, Πόρνη ἐπιγνοῦσα Θεὸν ἔλεγεν, ἐν κλαυθμῷ δυσωποῦσα… Τὸ πολυτίμητον μύρον, ἡ Πόρνη ἔμιξε μετὰ δακρύων… Δεινὸν ἡ ῥαθυμία! μεγάλη ἡ μετάνοια! Σήμερον ὁ Χριστός, παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, καὶ γυνὴ ἁμαρτωλὸς προσελθοῦσα, τοῖς ποσὶν ἐκυλινδοῦτο βοῶσα… Το τροπάριο της Κασσιανής στην πρώτη μέρα του Νοέμβρη ! Μα φορτωμένοι με πλήθη αμαρτιών και ανεξιχνίαστες τις  αβύσσους των δικαιωμάτων του Θεού ανεβαίνουμε όλοι εδώ συνεχώς για να Τον εκλιπαρήσουμε : Των επιρρύτων παθών Χριστέ ελευθέρωσον ημάς! Όλα στο τώρα και στο σήμερον που γεννά την απώλεια μα και την ελπίδα του σωσμού…
Ο πατήρ Φιλήμων φτιάχνει τσάι και μας κερνά ξηρούς καρπούς και παξιμάδια! Μας μιλά για παλιούς μας γνώριμους που εδώ συναντήσαμε με ξεχωριστή αγάπη για τον καθένα τους! Μας μιλά και για κάποιον που πλέον αλλού πορεύεται . Τον πατέρα Λουκά τον αδελφό τους, που έφυγε ξαφνικά την πιο κρύα και χιονισμένη μέρα του περσινού χειμώνα !
Παραμονή Χριστουγέννων κοιμήθηκε! Μας λείπει η παρουσία του , η βοήθειά του , το όμορφο πνεύμα του ! Να πάτε ύστερα πάνω στο κοιμητήρι να τον δείτε ! Μια φωτογραφία του χαμογελαστού πατρός Λουκά  στην έκθεση της μονής μας θυμίζει τον τόσο  όμορφο τρόπο του κάθε φορά που μας ξεπροβόδιζε και εκείνος στον αποχαιρετισμό μας! Σήμερα γιορτάζει ο Άγιός του !Μπαίνουμε στο τεράστιο καθολικό για να προσκυνήσουμε ! Εκστατικοί όπως και στην πρώτη μας επίσκεψη πριν χρόνια ! Απαράλλαχτη μεγαλοπρέπεια και ένας αγγελικός ύμνος που σίγουρα κάποιοι ευλογούνται μυστικώς  να ακούνε κάθε φορά που εδώ εισέρχονται από τους αοράτους χερουβικούς μελωδιστές που απ τα ψηλά τούτου του αριστουργήματος μας παρατηρούν!  Η βροχή έξω συνεχίζει ! Ο πατήρ Φιλήμων μας φωνάζει : -Ελάτε στην τράπεζα! Θα ρθείτε και για πρώτη σας φορά στην καινούρια , της αυλής ! Είχαμε παλιά την απάνω , την τράπεζα πίστεως ! Τώρα πάμε στην τράπεζα ελπίδος! Γιατί την λέτε έτσι πάτερ ; Και εκείνος όλο χαρά: Γιατί ελπίζουμε πως θα βρούμε φαγητό να φάμε !  Μελιτζάνες στον φούρνο με τυρί και φρεσκοκομμένο μαρουλάκι απ τους κήπους του Προφήτη γευόμαστε  ενώ ακούμε ένα από τα εκατοντάδες  μαγνητοσκοπημένα κηρύγματα του Γέροντος Ιωακείμ ! 
Τίποτα λοιπόν χωρίς ουσία , χωρίς σύνδεση στο Όρος  ! Μέτοχοι οργανωμένου σχεδίου ψυχωφέλειας άνωθεν εξυφασμένου!  Τα σκεφτόμαστε όλα αυτά μόλις καταλαβαίνουμε ότι ακούμε ένα κήρυγμα βγαλμένο από την Μεγάλη Τετάρτη  ! Θέμα του …η ραθυμία ! Όποιος αναβάλει την μετάνοια για το αόριστο  αύριο θα χάσει αυτό το σωτήριο παρόν , αυτό το λυτρωτικό και θεοδώρητο  σήμερον ! Γρηγορείτε ! μας φωνάζει δια των Ιεροκηρύκων του Παραδείσου ο πάντοτε Ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος Σωτήρ  ( συνεχίζεται…)  
 Νώντας Σκοπετέας 
 Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» , «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας» «Όσο ανασαίνω θα διψώ» ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας «Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως» στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~