Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu



Πίνακας Αναρτήσεων
Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντίστοιχων αναρτήσεων...

23 Οκτ 2020

Της ψυχής τα νώτα...


Το  άγιο συναξάρι . Το Βαγγέλιο του πιστού. Κάθε σελίδα του και Φως Χριστού , μοσχοβολά μια ανέκφραστη ευωδία αυτή της αγιότητας. Τι άθλοι , τι αγώνες , τι μαρτύρια , τι ομολογία, τι φρόνημα ! Των ηρώων της πίστης τα εξιστορούμενα! Άλαλα τα χείλη ! Σε κίνηση απερίγραπτη οι ψυχές όσων τα διαβάζουν . Τι μένος , τι διαβολή , τι δαιμονοκίνητη ευστροφία στους τρόπους βασανισμού ! Των Θεομάχων τυράννων τα φριχτά πεπραγμένα από την άλλη ! Να τιμωρείς και να θανατώνεις με τον πιο βάναυσο τρόπο κάποιον αθώο και αγαθό  γιατί  πιστεύει και ομολογεί Χριστό! Μόνο αυτό εξόργιζε και εξοργίζει ακόμα και στις μέρες μας ! Μα να πεθαίνεις , να χάνεις τα νιάτα σου , το κάλλος σου , μια ζωή ολάκερη που μπροστά σου ανοίγεται διάπλατα  μόνο και μόνο για μια μικρή υπόκλιση …για 2 κόκκους θυμιάματος…  Γονάτισε μπροστά στο άγαλμα , πρόσφερε λίγο θυμίαμα στον βωμό ενός ψεύτικου Θεού και είσαι ελεύθερος ! Για λίγο …για ελάχιστα δευτερόλεπτα θα δηλώσεις υποταγή και έπειτα πίστευε ξανά στον Χριστό σου …Μια κίνηση , μια μικρή ομολογία κάνε,  που μέσα σου κιόλας δεν την πιστεύεις,  κι έπειτα θα είσαι ελεύθερος !

Σας θυμίζει κάτι αδελφοί μου αυτό το λίγο , το ελάχιστο της υποχώρησης που ο μισόκαλος συνεχώς μας ψιθυρίζει ; Αυτό το προσωρινό …που όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε ; Σκεφτόμαστε άραγε αν σε αυτήν την φαινομενικά ασήμαντη υποχώρηση συγκατατίθεντο όλοι οι άγιοι μάρτυρες της πίστης,  τι συναξάρι σήμερα θα είχαμε να  διαβάζουμε ;

Φάε παιδάκι μου , γιέ μου μονάκριβε να σώσεις την ζωή σου ! έλεγε η μάνα στον Αη Γιάννη τον Μονεμβασιώτη . 15 ετών εκείνος . Αν έτρωγε απ τα μοσχομύριστα κρέατα που του πρόσφερε ο αφέντης του εν μέσω της αυστηρής νηστείας του Δεκαπενταυγούστου θα του χάριζε την ζωή ! Μια μπουκιά φαί και έπειτα ελεύθερος θα δόξαζε τον Κύριό του ! Προτίμησε να πεθάνει παρά να αρτυθεί ! Λέγοντας στην μάνα του : Αν δεν φυλάξουμε τα μικρά πως θα φυλάξουμε και τα μεγάλα ; 23 Οκτωβρίου 1773 τελειώθηκε μαρτυρικά !  Λίγες γενιές πίσω στον χρόνο ! “Νόμους φυλάττων νηστίμου καιρού πόθω, ζωήν έθυσε… Ήταν άραγε αδελφοί μου άνους, ανεύθυνος ,  ακραία επιπόλαιος και  ψυχικά διαταραγμένος αυτό το ηρωικό παλικάρι , αυτός ο μάρτυς του Χριστού ; Μήπως εξεπείραξε τον Θεό αρνούμενος να ενδώσει σε ένα πιάτο φαί που θα τον συντηρούσε στην ζωή μετά και από τόσες μέρες αφαγίας  ; Μήπως αν ζούσε στις μέρες μας εμείς οι υπεύθυνοι γνωστικοί θα καλούσαμε τους υπόλοιπους να τον απομονώσουμε ως ακραίο ζηλωτή και επικίνδυνο ; Μήπως ακόμα –ακόμα θα τον πετάγαμε και έξω από την κατά τα άλλα Χριστιανική μας ομήγυρη ; Και εκείνος ο ανεξίκακος και αμνησίκακος που γνώριζε το Ευαγγέλιο απ έξω απ τον Ιερέα πατέρα του που και εκείνος σφαγιάστηκε απ του τυράννου τα χέρια πως θα μας απαντούσε ; Ας βάλουμε την ιερή μας φαντασία αδελφοί μου να εργαστεί . Ας φέρουμε μπροστά μας κάθε μάρτυρα του Χριστού που αρνήθηκε να κάνει συγκατάθεση με τον κόσμο …Θα μας κοίταζε με αγάπη κατάματα και θα μας ψέλλιζε λίγο πριν την μαρτυρική του τελευτή με αδύναμη φωνή λόγια απ του Ηγαπημένου μαθητή το Ευαγγέλιο :

Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει …Θα με αγαπάγατε και δεν θα με λοιδωρούσατε αν ήμουν δικός σας …με το ίδιο χλιαρό φρόνημα ! Και θα έλεγε και κάτι ακόμα απ του Ιωάννου το Ευαγγέλιο : Με κάνατε αποσυνάγωγο ! …ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ…Και νομίζετε ότι όχι μόνο δεν παραβαίνετε τον νόμο  του Θεού και δεν εγκληματείτε,  αλλά ότι με αυτόν τον τρόπο προσφέρετε λατρεία στον Θεό !

Για τέτοιους ήρωες θα μιλήσουμε σήμερα αδελφοί μου ! Για εκείνους που ακόμα φωτίζουν τον δρόμο προς την Άνω Πατρίδα! Οδοδείκτες και Ουρανόσημα! Δεν θα μας κρίνει ο Θεός γιατί δεν φτάσαμε ψηλά ή στο τέρμα του ανηφοριού ! Θα κριθούμε γιατί αμετανόητοι χάσαμε τον προσανατολισμό μας και στρέψαμε τα νώτα της ψυχής  μας προς τον μοναδικό οφειλόμενο προορισμό της…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

14 Οκτ 2020

Αλλεργικό σοκ...


Είναι το αυτεξούσιο πανίσχυρο ! Έλεγε ο μακαριστός Ιεροκήρυκας του Παραδείσου, ο κυρ Δημήτρης ο Παναγόπουλος,  εν επιγνώσει υπερβάλλοντας,  μας θέλοντας να τονίσει την εξαιρετική του σημασία ,  ότι με το αυτεξούσιό του ο άνθρωπος  γίνεται πιο δυνατός ακόμα και από Αυτόν τον Μέγα Τριαδικό μας Θεό ! Τον Θεό που με την αρχοντική του αγάπη σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις του στην ουσία τόσο αδυνάμου πλάσματός Του …Μια υποψία και μόνο για ασθένεια και ένας ολάκερος κόσμος γκρεμίζεται μπροστά μας ! Λίγες μέρες με 37 και 6 …με λίγα δέκατα παραπάνω από την φυσιολογική θερμοκρασία του σώματος ( πάλι ο Παναγόπουλος στην θύμησή μας) και γίνεται ο άνθρωπος αρνάκι άκακο και απρόθυμο για οποιαδήποτε αμαρτία ! Και έρχεται έπειτα η επίσκεψη στον γιατρό ! Κρεμόμαστε από το στόμα του ! Ό,τι πει γίνεται νόμος και εμείς ολοπρόθυμα το εφαρμόζουμε ! Τι δίαιτες , τι άσκηση καθημερινή , τι μη το ένα μη το άλλο , τι φάρμακα , τι βιταμίνες , τι συμπληρώματα διατροφής …Όταν βέβαια επανέλθουμε στα …φυσιολογικά μας , στις κανονικές μας συνθήκες , όταν πέσει ο πυρετός , υποχωρήσει το οίδημα και η φλεγμονή τα ξεχνάμε όλα ! Μέχρι να μας τα ξαναθυμίσει ο γιατρός !

Υπάρχουν βέβαια και οι πιο μόνιμες καταστάσεις, της …συνεχούς προσοχής ! Εκεί δηλαδή που οφείλεις να τηρείς κατά γράμμα και αδιαλείπτως τις ιατρικές συμβουλές και τα πρέπει …Οι περιπτώσεις των αλλεργιών . Και δεν μιλάμε για μια συνήθη αλλεργία ,της Άνοιξης, της ανθοφορίας , της γύρης , της σκόνης αλλά για αλλεργίες  που μπορούν να σου στερήσουν ακόμα και την ίδια την ζωή σου ! Στους καιρούς μας ανακαλύπτονται συνεχώς νέες μορφές αλλεργιών , που μέχρι πρότινος ο άνθρωπος αγνοούσε ! Σπάνιες περιπτώσεις , σε μια ουσία σε μια τροφή που άλλοι μπορούν άφοβα και σε όποια ποσότητα να καταναλώσουν και εσύ δεν πρέπει ούτε να ξαναδοκιμάσεις! Γιατί αλλιώς μπορεί να χάσεις την ζωή σου ! Να υποστείς αλλεργικό σοκ και να μην προλάβεις να πεις …ούτε το μνήσθητί μου Κύριε !

Για διαβάστε το παρακάτω και έπειτα θα σας μεταφέρουμε ένα περιστατικό στο οποίο βρεθήκαμε αυτήκοοι μάρτυρες !

Η δυσανεξία στην καφεΐνη δεν είναι καθόλου σπάνια, αν και στην πιο ακραία της μορφή ο πάσχων δεν μπορεί να καταναλώσει ακόμα και ελάχιστη ποσότητα χωρίς να απειληθεί η ζωή του με σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Η αλλεργία στην καφεΐνη ενδέχεται να προκαλέσει ψευδαισθήσεις, κρίσεις πανικού, εξανθήματα, κνίδωση, μυϊκούς σπασμούς, αρρυθμίες και άλλα πολλά. Ακόμα και επιληπτικές κρίσεις μπορεί να επιφέρει, που ενδέχεται να αποβούν μοιραίες για την ίδια την ζωή του ατόμου …

Βρεθήκαμε λοιπόν σε μια παρέα πριν λίγο καιρό . Συμπαθητικοί , καλοί άνθρωποι άλλοι  φίλοι από παλιά  και άλλοι με τους οποίους πρωτοσυναντιόμασταν . Ο ένας εξ αυτών ( πολύ καλό παιδί , εργατικός , οικογενειάρχης )  περιέγραφε κάποιες δυσκολίες , αναποδιές στην εργασία του . Πραγματικά ζόρικες καταστάσεις …  Αλλεπάλληλα εμπόδια . Ο διπλανός του που τον ήξερα από μικρό παιδί , μας ξάφνιασε όταν του είπε με θλιμμένο ύφος:

-Φαντάζομαι θα πήγε η βλαστήμια σύννεφο …

-Ας τα …μην τα συζητάς , απάντησε εκείνος …

-Γιατί βρε αδελφέ ; Τι σου έφταιξε ο Χριστός μας και η Παναγία μας ;

-Δεν το θέλω ! Θολώνω ! Νομίζεις ότι το κάνω επίτηδες ;

-Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι επειδή βλαστημάς σου συμβαίνουν συνεχώς τέτοιες αναποδιές ;

-Άντε βρε …δεν τιμωρεί ο Θεός ! Ο Θεός μας αγαπάει !

Τώρα αδελφοί μου θα αναρωτιέστε πως σχετίζεται με όλα τα παραπάνω  η θανατηφόρα για κάποιους δυσανεξία στην καφεῒνη…Στ αλήθεια πόσο ευμήχανους μπορεί να μας κάνει ο Παντευμήχανος Θεός μας αν του το ζητήσουμε ! Και ο διάλογος συνεχίζεται …

-Να σε ρωτήσω  κάτι  ; Λες πως δεν μπορείς να κόψεις αυτό το πάθος της βλασφημίας , έτσι δεν είναι ;

-Ναι δεν το θέλω ! Το μετανιώνω κάθε φορά !

-Το μετανιώνεις αλλά όταν έρθει η δύσκολη , η ζόρικη στιγμή το ξανακάνεις, σκορπίζοντας γύρω σου δυσωδία , ξανασταυρώνοντας τον Χριστό, ξαναματώνοντας την Παναγία με δίστομο μαχαίρι !

-Τι να σου πω …Φριχτά το μετανιώνω …Δεν το εννοώ !

-Αυτό έλειπε δα να το εννοείς κιόλας ! Δεν είναι ελαφρυντικό αυτό !

-Γιατί , θα δικαστώ ;

Δεν αποκρίθηκε ο ευμήχανος φίλος σε αυτήν την ρητορική ερώτηση .Σκέφτηκε όμως εκείνη την στιγμή κάπως αλλιώς να απαντήσει στον ταλαίπωρο συναμαρτωλό αδελφό μας …

-Τώρα πίνεις τον καφέ σου …του είπε . Αν αύριο ανακάλυπτες μετά από εξετάσεις , οι ο καφές μπορεί να σε σκοτώσει , αν σου έλεγε ο γιατρός ότι για την υπόλοιπη ζωή σου δεν θα πρεπε να πιείς ούτε μια γουλιά , γιατί είσαι αλλεργικός στην   καφεΐνη και θα πάθεις σοκ  που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατό σου , τι θα έκανες στ αλήθεια ; Το προφανές είναι ότι δεν θα ξαναπλησίαζες καφεκοπτείο ούτε στο χιλιόμετρο ! Αν σου έλεγε λοιπόν κάποιος ότι μια βλαστήμια σου μπορεί να επιφέρει αιώνιο θάνατο τι θα έκανες ; Θα ξαναβλαστημούσες ;

Παύση …σιωπή επικράτησε ! Δεν γνωρίζουμε αν εκείνος ο αδελφός μας ξαναέβλαψε την φήμη του Αγίου Θεού , μα μόνο ότι τότε πολύ προβληματίστηκε ! Γνωρίζουμε επίσης πως σε αυτό το φριχτό ανουσιούργημα της βλασφημίας είμαστε όλοι συνένοχοι! Και δεν μιλάμε βέβαια για την πολιτεία που δεν έχει την βούληση να επέμβει νομοθετικά ( Άραγε υπάρχει όχι κακόβουλη βλασφημία ;) Δεν μας ενδιαφέρει τόσο το ποινικώς κολάσιμο , όσο το Θεϊκώς ! Αναφερόμαστε στην υποχρέωση που όλοι μας έχουμε να γινόμαστε ευρηματικοί σαν τον καλό φίλο της παρέας και με διάκριση να βρίσκουμε ειρηνικό πράο και μεταδοτικό τρόπο να θέσουμε νου σε όσους μπλεγμένοι στου μισόθεου πανούργου τα δίχτυα συνεχίζουν να καθυβρίζουν τα Θεία. Θα μοιάζει με αλλεργικό σοκ , ισχυρό και θανατηφόρο αν την επόμενη φορά που κάποιος βλαστημήσει και φύγει αιφνίδια και αναπάντεχα από αυτό το πρόσκαιρο , οδηγηθεί η ψυχή του στον τελωνισμό της με το ανεξομολόγητο και αμετάνιωτο τούτο έγκλημα .

Και κάτι τελευταίο . Διαβάσαμε σε μια εισηγητική έκθεση για την αποποινικοποίηση της βλασφημίας:

Κατά το Ποινικό Δίκαιο, η ποινή προϋποθέτει την τέλεση πράξης. Ο προσδιορισμός της τελευταίας χωρεί με στάθμιση των εμπειρικών-αποδείξιμων αποτελεσμάτων της. Ωστόσο, στην περίπτωση της βλασφημίας λείπει οποιαδήποτε αποδείξιμη ενώπιον δικαστηρίου βλαπτική συνέπεια της πράξης. Επομένως, η έννοια του εγκλήματος δεν διακρίνεται».

Ενώπιον δικαστηρίου αδελφοί μου δεν αποδεικνύεται η βλαπτική συνέπεια …

Στο Θεϊκό δίκαιο που ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουμε , τι λέτε διακρίνεται η έννοια αυτής της φρικαλεότητας ; Ευχόμαστε ακούγοντας την σημερινή εκπομπή με την χάρη του Θεού , έστω και ένας να αναθεώρησε , περί του αναποδείκτου…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από ομότιτλη εκπομπή

4 Οκτ 2020

Τον θάνατο φοβάμαι όταν...


Αγιογραφία  +Ιωάννη Μπάζου
(Ι.Ν.Αγ.Κων/νου &Ελένης Καραθώνας Ναυπλίου)

Εποχή ζόρικη …ζοφερή …δυστοπική …Καθόλου υπερβολή με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα πρωτόγνωρα , τα αναπάντεχα τα τόσο τρομακτικά …Καταστάσεις σχεδόν Οργουελικές …Τι σχεδόν δηλαδή ….Γίνηκε ο φόβος ο πιο στενός μας συνοδοιπόρος . Ανεπιθύμητος φυσικά μα σχεδόν …τι σχεδόν δηλαδή …υποχρεωτική αυτή η συμπόρευση …Λένε εκείνοι που μιλούν και ερευνούν γνωρίζοντας καλά , της ψυχής οι επιστήμονες , οι ψυχολόγοι , ότι ο φόβος είναι μια φυσιολογική και αναμενόμενη αντίδραση όταν θα συναντήσουμε έναν πραγματικό κίνδυνο ή μια πρόδηλη απειλή . Τι γίνεται όμως αδελφοί μου όταν ο φόβος μεταλάσσεται σε φοβία ; Γνωρίζουμε πώς να διακρίνουμε αυτές τις καταστάσεις της ψυχής μας ; Κατανοούμε την δυσαναλογία που πολλές φορές υπάρχει μεταξύ του κινδύνου , της απειλής και των δικών μας σκέψεων και αντιδράσεων ; Ας μην πάμε όμως προς της επιστήμης της ψυχολογίας τα λημέρια και ας προσεγγίσουμε το θέμα Χριστοκεντρικά και μόνο . Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος μας ; Αυτός που πλέον φαίνεται να καθορίζει απόλυτα και υπέρμετρα τις ζωές μας; Ο φόβος του θανάτου ! Εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι , σε ποιο θεμελιώδες αξίωμα πιστεύουμε ; Σε εκείνο που ακούγεται στην ποιητικότατη και γεμάτη από Αλήθεια και Ζωή νεκρώσιμο ακολουθία : Ο των ψυχών Δεσπόζων και των σωμάτων , Ο Κυριεύων ζωής και του θανάτου Ζωοδότης Κύριος έγινε πρόξενος Αθανασίας με τον δικό του θάνατο . Αυτός λοιπόν εξουσιάζει και διαφεντεύει την ζωή και τον θάνατο ! Εμείς που θέλουμε να λεγόμαστε όχι μόνο στα λόγια μα κυρίως στο βίωμα Χριστιανοί Ορθόδοξοι σε αυτό ακριβώς και απαρεγκλίτως πιστεύουμε! Σε αυτό και στην δικαία κρίση του Χριστού μας που είναι αγάπη και δικαιοσύνη ! Μα ο φόβος και η φοβία είναι ακόμα εδώ ! Και αυτό χρειάζεται βαθύτερο ψάξιμο και …ιχνηλάτηση …Αν ερευνήσουμε λοιπόν στο ενδότατο μέσα μας, θα εντοπίσουμε την αιτία αυτής της ενίοτε υποχονδριακής και διαταραγμένης μας ζωής,  μα και της αντισηπτικομανούς εποχής μας ! Μια ψυχοσωματική κατάσταση που έχει μια δεσπόζουσα αιτία !Την αποστασία μας από το θέλημα του Αγίου Θεού ! Άρα που καταλήγουμε αδελφοί μου ; Στον Μέγα Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων ! Σε αυτήν την παραδοχή που συνοδεύει εκείνο το υπέροχο μεγαλυνάρι της παρακλήσεως προς την Κυρία Θεοτόκο ! Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και η ψυχή . Τον θάνατο λοιπόν φοβόμαστε όταν : Δεν αντιλαμβανόμαστε και δεν αποδεχόμαστε βιωματικά ότι:  Ένας Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου και οτι ο δυσανάλογος φόβος που έχει κατακλύσει τις μέρες μας έχει μια κυρίαρχη και βαθύτερη αιτία : Την δική μας απομάκρυνση από τον Θεϊκό νόμο . Ξαναλέμε πως αυτές τις παραδοχές τις ενστερνίζονται όσοι θέλουν να βιώνουν και να ποιούν  ως Χριστιανοί   Ορθόδοξοι ! Οι υπόλοιποι ήδη έχουν κλείσει το ραδιόφωνο

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

25 Σεπ 2020

Η πρώτη και η τελευταία …




Υπάρχουν άνθρωποι αλλιώτικοι απ τους πολλούς που όλο χαμογελούν το φως .

Που δεν θα δεις ποτέ το πρόσωπό τους να συννεφιάζει .  Που λίγο μιλούν με το στόμα μα αδιάκοπα  λαλούν με τις ματιές τους. Όλα τα ένθεα τους συγκινούν . Ενθουσιάζονται λοιπόν  με τα ελάχιστα και τα μηδαμινά για τους πολλούς . Μα μηδέν για εκείνους δεν υπάρχει .

Αφού τα πάντα τα λογαριάζουν στου Δημιουργού το άχρονο είναι !

Άμετρα αγαπούν χωρίς εξαίρεση τα έμψυχα και  όλα του Θεού τα πλάσματα .

Και όποτε αντικρίζουν  κάτι από δαύτα , θαρρείς πως είναι η πρώτη στιγμή που το συναντούν. Έτσι καταλαβαίνεις σαν τους θωρείς από τον τρόπο που σκιρτούν οι ψυχές τους . Εκστατικοί και ενεοί σφιχταγκαλιάζουν ένα μυστικό Ευαγγέλιο( όπως έλεγε ο σοφός Άγιος Πορφύριος ) με ρήματα αιώνιας Ζωής σε κάθε τους βήμα και αναπνοή.

Χρώματα κι αρώματα του Θεού τα φανερώματα!  

Ένας ήλιος που ανασταίνεται και ένας που πεθαίνει , ένα λιόδεντρο αγήρατο,  αυτάρκες δίχως παράπονο  στην μοναξιά του  κι ένα πεύκο λυγερό και βαρύξυλο που τον ουρανό ζωγραφίζει , ένα φαράγγι με τα ελέησον να αγχολογούν  , ένα χάδι από θυμάρι αξεθύμαντο, μια ακύμαντη γαλάζια απεραντοσύνη και ένας βράχος να σμιλεύεται από της αλυσάχνης τα ορμήματα, ένας κελαηδιστής του ουρανού με το ορθρινό του κάλεσμα και το νυχτερινό του τραγούδι, που πασχίζει να ειρηνέψει την ψυχή με ό,τι πάλεψε ολημερίς να την φτωχύνει, ένα ξωκκλήσι παμφαές  να λάμπει ανέσπερα από την φλόγα ενός και μόνο καθαρού κεριού…

Πάντοτε η ίδια έκσταση και ένα Θεέ και Κύριε να ξεβγαίνει από τα χείλη τους.

Συνάντησα κάποτε έναν τέτοιον σεβάσμιο άνθρωπο που με όλα του Κυβερνήτη τα φτιάγματα έπιανε κουβέντα και ερωτευόταν,  γιατί τον έκαναν ανυπόκριτα σαν παιδί αγαθό να αγαπά όλο και περισσότερο τον Ποιητή τους! 

Στάθηκα μπροστά του και τον ρώτησα :

Πες μου πως γίνεται και κάτι που τόσες αμέτρητες φορές το έχεις αντικρίσει,  να μοιάζει σαν να ναι η πρώτη μόλις φορά που βρίσκεται στον δρόμο σου ; 

Και εκείνος με την γαλήνια μιλιά του, μυστικά κάπως, έγειρε και  μου είπε :

Παιδί μου , κάθε που ένα τέτοιο ποίημα του Θεού βλέπουν τα μάτια μου,  συλλογίζομαι  αμέσως, πως ίσως είναι η τελευταία μέρα που ο Θεός μου τα αφήνει ανοιχτά για να το ιδώ…

Νώντας Σκοπετέας

8-9-2020

13 Σεπ 2020

Η ΖΩΗ ( Όσο θελήσει ο Θεός...)


Ιούλιος 2019.

Είναι αυτές οι στιγμές που όλοι φοβόμαστε ότι κάποτε θα ζήσουμε …

Έφτασε λοιπόν μια τέτοια και για τον μεγαλύτερο γιό, τον πρωτότοκο, από τα πέντε παιδιά  που γέννησε ο παπα-Λιάς μας. Σε ένα μικρό παγωμένο γραφείο μονάδας εντατικής θεραπείας Αθηναϊκού Νοσοκομείου βρίσκεται και συζητάει με τον γιατρό .

Του έχει εμπιστοσύνη απόλυτη και τον σέβεται !

Τον γνωρίζει καιρό εξάλλου και είναι βέβαιος ότι ζυγίζει απόλυτα κάθε του λέξη , ιδίως τούτες τις στιγμές τις δύσκολες .

-Λοιπόν γιατρέ , πως τα βλέπετε τα πράγματα ; Υπάρχει ελπίδα μπροστά μας ;

-Ακούστε αγαπητέ…Με τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο πατέρας σας και τις

εξετάσεις που του έγιναν, όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε ολοταχώς …προς την έξοδο …

Λυπάμαι που το λέω έτσι , αλλά δεν υπάρχει επιστροφή ! Μπορούμε βέβαια κάπως να

επιμηκύνουμε τον χρόνο καλωδιώνοντάς τον ….καταλαβαίνετε …Βέβαια δεν ξέρω αν

αυτό θα προσδώσει κάτι , μια και όπως σας είπα η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη…Από την άλλη, είναι και τα έξοδα της νοσηλείας στην ειδική μονάδα που θα σας βαρύνουν…

-Γιατρέ , κάντε ο,τι μπορείτε καλύτερο …Μην σας απασχολεί το θέμα των εξόδων …Αν

γίνεται έστω και λίγο παραπάνω να τον έχουμε κοντά μας …

-Φυσικά …Είναι και κάτι ακόμα …Ξέρετε θα πρέπει να του κόψουμε αρκετά την

γενειάδα για να προσαρμοστούν σωστά οι συνδέσεις με τα μηχανήματα …

Σάστισε ο γιος στο άκουσμα αυτό …Ενώ είχε σηκωθεί και πήγαινε προς την

πόρτα , γύρισε πίσω και ξανακάθισε …

-Αυτό που μου λέτε γιατρέ μου είναι σοβαρό ….Δεν μπορώ να πάρω μόνος μου μια

τέτοια απόφαση ! Θα πρέπει να με περιμένετε να επικοινωνήσω με την μητέρα μου

…Να αποφασίσει εκείνη …

Γνώριζε καλά ο μεγάλος γιός, το πόσο σημαντικά ήταν για τον πατέρα του αυτά που

για άλλους , ιδίως στις ισοπεδωτικές μέρες μας , είναι ανούσια και αδιάφορα.

Εξ όνυχος τον λέοντα θα έλεγε κάποιος .

Ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου πάλι , που πολύ τον αγαπούσαν στο σπίτι τους, μιλούσε

για εκείνο το λιοντάρι που ο Θεός στόλισε με την μεγαλοπρέπεια της χαίτης του και

που θα έμοιαζε με καχεκτικό σκυλί αν του την αφαιρούσαν …

Έλεγε ο κυρ Φώτης πως το ράσο και τα μακριά γένια , είναι σύμβολα θρησκευτικά

και εθνικά και για τον κάθε ελάχιστο ταπεινό ακόμα και ολότελα αγράμματο Ιερέα του υψίστου, πως η εμφάνιση του η μεγαλόπρεπη, η αρχαία , η βιβλική, τον έκανε πάντοτε να ξεχωρίζει και να είναι σεβάσμιος και επιβλητικός. Εκείνο το περίφημο «πνευματικό επιβάλλον» το οποίο πρέσβευε  ο ψυχογράφος της Ρωμιοσύνης μας .

Δεν τον είχε ακούσει βέβαια ποτέ τον παπα Λιά ο μεγάλος ο γιος του να μιλά για αυτές τις αγνές και παιδεμένες θεωρήσεις, μα θυμήθηκε έντονα εκείνες τις δύσκολες στιγμές, κάτι που συχνά άκουγε από τον πατέρα του να λέγεται.

–Ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης , που με ξυπνά αρκετές φορές με ταραχή μεγάλη είναι το

να ονειρευτώ ότι μου έκοψαν την γενειάδα μου …

Πήρε λοιπόν την παπαδιά στο τηλέφωνο εκεί στον Τυρό …Μαζί με τους υπόλοιπους ήδη ετοίμαζαν τα απαραίτητα για την εξόδιο…Γαλήνια εκείνη όπως πάντοτε του μίλησε …

-Πώς είναι ο Γέροντας παιδί μου ;

-Μάνα είναι δύσκολα πολύ τα πράγματα …Άκουσε …μου είπαν ότι για να βάλουν τον

πατέρα στην εντατική πρέπει να του κόψουν τα γένια του …Δεν μπορούν αλλιώς να

εφαρμόσουν σωστά τα καλώδια …

-Ωωωω  παιδί μου …Αυτό δεν θα το ήθελε ποτέ ο πατέρας σας …Αυτό και το

ράσο ήταν πάντοτε το καύχημά του …Μην το επιτρέψεις παιδί μου …Σε παρακαλώ …

Καλύτερα ας φύγει έτσι ήσυχα…

Απροετοίμαστος  ήταν  για μια τέτοια απόφαση …Αλλά η ασφάλεια της

ανέκπτωτης αγάπης της πρεσβυτέρας προς τον παπά της, ήταν για εκείνον μια

δικλείδα σιγουριάς ότι θα έπραττε το ορθό … Επέστρεψε λοιπόν στο γραφείο και είπε

στον Γιατρό!

-Μην τον συνδέσετε γιατρέ ..Αφήστε τον όσο θέλει ο Θεός να ζήσει ακόμα …

Συμφώνησε εκείνος , διαβεβαιώνοντας τον ότι θα έκαναν τα πάντα για να είναι

όσο πιο ανώδυνο το επερχόμενο τέλος…

Βγαίνοντας από το γραφείο και λίγο πριν την λήξη του επισκεπτηρίου της εντατικής με την ψυχή και το σώμα να υποχωρούν  από την θλίψη και την κούραση , μπήκε ξανά στο δωμάτιο και πλησίασε  στο κρεβάτι για να δει για ακόμη μια  φορά τον πατέρα του . Γνώριζε καλά ότι μπορούσε να ήταν και η τελευταία που τον έβλεπε να ανασαίνει. Μηχανικά σχεδόν ζύγωσε. Η  ψυχή και ο πόνος του πατέρα του κουβαλούσαν το κορμί και  έσερναν τα πόδια του . Μόλις σήκωσε την ματιά του και τον αντίκρισε στο πρόσωπο  έμεινε ενεός …

-Βρε αυτός είναι νέος …μονολόγησε …είναι όμορφος…Για ελάχιστο χρόνο η μορφή του πατέρα του πήρε μια όψη αλλιώτικη , φωτεινή , υγιέστατη …

Κούνησε το κεφάλι του για να …..συνέλθει. Δεν μπόρεσε να αξιολογήσει τότε αυτό το συμβάν…Δεν είχε καθόλου χρόνου γι αυτό , εκείνη την ώρα . Είχε να μιλήσει με τους γιατρούς , να ενημερώσει τους οικείους, να ξεκουρασθεί μετά από δύο ημέρες αγωνίας.

Νωρίς το πρωί επέστρεψε στο Νοσοκομείο. Έπρεπε να μιλήσει στον γιατρό του παπα Λιά για να εγκρίνει τυπικά την έξοδο από την εντατική.

-Λοιπόν γιατρέ θα τον μεταφέρετε εκεί που είπαμε να φύγει ήσυχα;

-Ναι , θα γίνει η μεταφορά αλλά όχι για να φύγει …μα για να τον πάρετε σε λίγες μέρες

μαζί σας …Θα επιστρέψει σπίτι ο παπά Λιάς ! Μην με ρωτήσετε το τι έγινε ! Δεν ξέρω

Όλα έχουν επανέλθει !Δεν απαιτείται πια εντατική!

Ανάσταση πραγματική. Το χαρμόσυνο νέο έπρεπε να διαδοθεί. Κάθε λεπτό και μία κλήση. Μια επικοινωνία  ανείπωτης χαράς του μεγάλου γιου  με την  εν Χριστώ τεράστια οικογένεια του παπα Λια. Και κάθε τηλεφώνημα κατέληγε σε κλάματα αγαλλίασης μια και μια μικρή ιστορία προσευχής από την άλλη πλευρά της γραμμής. Δεκάδες ψυχές είχαν συντονίσει τις παρακλητικές τους «κεραίες»  το προηγούμενο βράδυ και δεήθηκαν  με πόνο καρδιάς για τον παππούλη τους,  αυτόν τον ταπεινό δούλο του Κυρίου.

Και μόνο τότε συναισθάνθηκε  τι είχε συμβεί.

Η προσευχή τους εισακούστηκε. Και το ταλαιπωρημένο σώμα του παππούλη αξιώθηκε να μεταμορφωθεί σε σκεύος Πνεύματος Αγίου ! Με αυτόν τον τρόπο απάντησε ο  φιλόστοργος  Πατέρας Θεός  στα παιδιά του , δωρίζοντας  χρόνο μετανοίας και δοξολογίας σε όλους !

Έτσι, επέστρεψε μετά από λίγες μέρες ο παππούλης μας , στο σπίτι . Καθηλωμένος από τότε , εδώ και έναν χρόνο στο κρεβάτι , υπομένει εν πλήρη σιωπή . Ναι , δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε μια κουβέντα . Μα το ράσο δεν το αποχωρίζεται ποτέ ! Η μεγάλη του γενειάδα προεκτείνει την γαλήνια όψη του . Σκορπά ευλογία ανεκτίμητη σε όσους τον φροντίζουν . Καταλαβαίνει τα πάντα και έχει τα δάκρυά του αυτό να το επικυρώνουν.

 

Βρέθηκε δίπλα στον παπά Λιά κάποιες φορές αυτό το διάστημα και αυτός που

αναξίως έλαβε την ευλογία από τον ίδιο , να μεταφέρει στο χαρτί όλα τούτα τα

θαύματα και τα θαυμάσια από μισό αιώνα βιωματικής πίστης και αφιέρωσης. Ποτέ

ξανά δεν είχε αισθανθεί σε ένα δωμάτιο πόνου τέτοια αναστάσιμη ευφροσύνη ! Τέτοια αποκαραδοκία αιωνίου ! Τέτοια θαλπωρή πατρικής αγκαλιάς ! Και κάποιες λέξεις που μέχρι πρότινος τα χείλη μόνο πρόφεραν, απόχτησαν μια ουσία ανεπανάληπτη κάθε φορά που, ανοίγοντας τα μάτια του ο παπά Λιάς, χαμογελούσε την ελπίδα …

Για μια μόνο θα γίνει λόγος ! Τόσο μικρή , μα χωράει τα σύμπαντα …

Η ΖΩΗ !

Η μόνη αληθινή που νεοποιεί,  αφθαρτίζει και ανακαλεί, κατατροπώνοντας ο,τι η

αδύναμη λογική μας παρρησιάζει …

Νώντας Σκοπετέας

 07-07-2020 ( Κυριακής Μεγαλομάρτυρος )

 

10 Σεπ 2020

Τελευταία επιθυμία...Του ασώτου το σακί...


....Ο νέος Μοναχός μας ανοίγει το Κυριακό για να προσκυνήσουμε . Το προσκυνητάρι του Αγίου Προστάτη , ασημωμένο δέχεται τις ικεσίες μας . Το πρόσωπο του Ιαματικού Αγίου , έχει μια απερίγραπτη ζωντάνια , μια πρωτόγνωρη θέρμη ! Μας χαμογελά και μας ευλογεί ! Τα θαύματα που οι Πατέρες έχουν να εξιστορήσουν είναι αμέτρητα !
Τα προσμαρτυρούν τα τόσα τάματα που κρέμονται από το στήθος του !
Μα και ο Άγιος Χαραλάμπης που φρουρεί και που εδώ τιμάται όλως ιδιαιτέρως και ο Άγιος Γεράσιμος ο νεομάρτυρας Μοναχός , που τελειώθηκε υποφέροντας για την πίστη μας , δεσπόζουν στο γλυκοφωτισμένο Κυριακό .
Μπαίνουμε στο Ιερό . Εκεί , πίσω απ το Ιερό Βήμα , η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας των Χαιρετισμών και τα λείψανα πολλών Αγίων .
Προσκυνάμε τον Άγιο Αρέθα που μαρτύρησε υπέργηρος .Τον συμβούλεψαν να λυπηθεί τους χρόνους του και να αρνηθεί τον Χριστό. Τότε ο Αρέθας έδωσε γενναία απάντηση: "Στη διάρκεια της ζωής μου , διέπραξα πολλά αμαρτήματα.
Ο Ιησούς Χριστός με καθάρισε απ' αυτά δια της θυσίας Του και με την πίστη μου προς Αυτόν. Και από άνθρωπο απώλειας με έκανε κληρονόμο του ανεσπέρου φωτός και της αιωνίου ζωής. Τώρα μου προσφέρει ακόμα μια τιμή.
Μου δίνει την ευκαιρία, από τη σάρκα ενός γέροντα να προβάλει αθλητής, αποδεικνύοντας ότι ή ισχύς και η ελευθερία του πνεύματος μπορούν να καταφρονήσουν κάθε άνομη απειλή και βία και να καταισχύνουν τους δυνατούς της γης" Έτσι μαρτύρησε ο γενναίος αθλητής του Θεού Αρέθας .
Μαζί και οι συν αυτώ μάρτυρες στις αρχές του 6ου αιώνα . Χίλια πεντακόσια χρόνια μετά , μια ευωδία που κρατά από τότε απλώθηκε εκείνο το μεσημέρι στο Ιερό του Κυριακού .
-Από πού έρχεται πάτερ ; ρωτήσαμε .
-Είναι από τα λείψανα του Αγίου Νηπίου που μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Αρέθα ! Ήταν στο μαρτύριο μαζί με την μάνα του . Της το πήραν απ την αγκαλιά και το πέταξαν στη φωτιά . Μόλις το αντίκρισε , έπεσε και εκείνη μέσα ! Ναι ! Ευωδιάζει συνεχώς το Άγιο Νήπιο!
Τι σημασία έχει η ηλικία μπροστά στου Θεού το μέτρημα ; Ακόμα κι αν ζήσει κανείς τα 969 έτη του Μαθουσάλα ή τις ελάχιστες μέρες του νηπίου του Αρέθα είναι το ίδιο μπροστά στα μάτια του Θεού . Είναι μια απειροελάχιστη σταγόνα μέσα στον ωκεανό της ατελευτήτου ζωής .
Αμάραντο , καλλίνικο στεφάνι αφθαρσίας κοσμεί όλους τους μάρτυρες του Θεοσύλεκτου στρατού. Τους μικρούς και τους μεγάλους …
-Ελάτε τώρα να προσκυνήσετε και στο οστεοφυλάκιο της σκήτης ! Μπαίνουμε μέσα . Ειρήνη, γαλήνη , τάξη και σιωπή καρτερούσα την κοινή Ανάσταση , την αιώνια ένωση σωμάτων και ψυχών .
Εκατοντάδες κάρες σκητιωτών μοναχών αγωνιστών , τοποθετημένες η μια δίπλα στην άλλη . Λαμπερές και καθάριες , στραμμένες προς την Ανατολή , με τον μεγάλο ξύλινο σταυρό να τις ευλογεί .
Απέναντί τους στοιβαγμένα με θαυμαστή επιμέλεια τα οστά των πατέρων . Στο διπλανό δωμάτιο η τελευταία κλίνη πριν το χώμα . Νεκροκράβατο το λένε , μα δεν ταιριάζει τίποτα το νεκρό εδώ μέσα .
Εδώ φωλιάζει η αληθινή ζωή ! Νικήθηκε ο θάνατος ! Το τελευταίο στασίδι λοιπόν είναι αυτό!
Πριν η Αθωνική γη αγκαλιάσει τα αφιερωμένα σαρκία . Κοινό για όλους ανεξαιρέτως! Όλοι τους ακούμπησαν για λίγο πάνω του ! Δεν φτιάχτηκε κανένα ιδιαίτερο για κάποιον ! Και αγιάστηκε απ όλους ! Με τελευταίο τον Γέροντα Μωυσή τον Αγιορείτη !
Σε ένα ψηλό ράφι βλέπουμε ένα λευκό πάνινο σακί γεμάτο …
-Τι είναι αυτό πάτερ ; ρωτάμε .
–Αυτά είναι τα οστά κάποιου που πριν αρκετά χρόνια έγινε Μοναχός στη σκήτη μας !
Δεν άντεξε όμως και γύρισε στον κόσμο . Παντρεύτηκε , έκανε παιδιά και λίγο πριν κοιμηθεί μετανοημένος , εξέφρασε την τελευταία του επιθυμία : Να επιστρέψει κάποτε για πάντα στο Όρος .
Έτσι μόλις του κάνανε την ανακομιδή , τα παιδιά του στείλανε τα οστά του και την κάρα του εδώ ! Είναι μέσα στο σακί! Μακάρι να κάνει έλεος ο Κύριος ! Γιατί επέστρεψε ο άνθρωπος και ήλθε εις εαυτόν πριν το τέλος !
Και ξέρετε το μοναχικό σχήμα ποτέ δεν βγαίνει από πάνω σου μετά την κουρά ! Θα είσαι αιώνια μοναχός και θα κριθείς ως μοναχός !
Προσευχόμαστε γι αυτόν !
Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε !
 
Μετρώ αιώνες κι ιάματα , στου Κυριακού το ημίφως
Την ικεσία μου ακουμπώ στο ασημωμένο στήθος !
Στο κοιμητήρι η σκιά κυπαρισσιού απλώνει
Και του ασώτου το σακί μετάνοια φανερώνει !
Νώντας Σκοπετέας. 
Απόσπασμα από Ημερολόγιο Άθωνος

7 Σεπ 2020

Που αλλού να πάμε Κύριε ;


Ήταν κάποτε ένα παιδί, που σαν το ρωτούσαν τι ήθελε να  γίνει όταν μεγαλώσει , απαντούσε με μια μακαρία αφελότητα : Ή δεσπότης ή παπάς ! Αδελφός αγαπητός και συνοδοιπόρος όλα αυτά τα χρόνια των εκπομπών. Μεγάλωσε εκείνο το παιδί και λησμόνησε το παιδικό του όνειρο …Ζήτησε μάλιστα και αυτό το επιβάλλον μέρος της περιουσίας απ τον πατέρα του και απεδήμησεν εις χώραν μακράν ! Και συνάντησε εκεί  λοιμό και λιμό και έφαγε και ξυλοκέρατα, μα επέστρεψε κάποτε και είπε το ήμαρτον και ξαναφόρεσε την χιονοφεγγαρόφωτη πρώτη του στολή την ξεχασμένη…Νεκρός ην και ανέζησε ! Απολωλός και ευρέθη ! Θυμόταν πάντοτε με μια αλλιώτικη νοσταλγία  εκείνο το παιδικό του ονείρατο , αλλά πλέον η κούπα για να κεράσει γλυκό ζεστό  κρασί τον  βασιλιά ήταν μεν  κολλημένη καλά και πάλι συμπαγής, αλλά πάνω της φανερώνονταν αμέτρητα ραγίσματα …Και κύλησαν τα χρόνια και  όλο γύριζαν οι σελίδες του Ευαγγελίου μέσα στην ζωή του  . Και γίνονταν σελιδοδείκτες της Αγίας Γραφής  τα φιλεπίστροφα πάθη,  μα και η λαχτάρα του για την ποθεινή πατρίδα. Ώσπου κάποια μέρα σημάδεψαν βιωματικά λίγους στίχους απ του ηγαπημένου μαθητή τα γραμμένα :   

Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;  εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει;  ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον;  τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν.  ἀλλ' εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.  καὶ ἔλεγε· Διὰ τοῦτο εἴρηκα ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ᾖ δεδομένον αὐτῷ ἐκ τοῦ πατρός μου.  Ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ' αὐτοῦ περιεπάτουν.  εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς τοῖς δώδεκα· Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;  ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις·  καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.(Ιωάν.στ΄ , 60-69)  Ήρθε η στιγμή να ακουστεί φαινομενικά σκληρός και αποκρουστικό λόγος , δύσκολος, που δοκιμάζει την λογική , από τα χείλη του Κυρίου μας ! ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ. Ιωάν.στ΄,  56) Και γόγγυσαν κάποιοι μαθητές (εκτός της χορείας των 12 εκλεκτών του) και σκανδαλίστηκαν και κλονίστηκαν .

Ήρθαν λοιπόν οι θύελλες και οι φουρτούνες σ’ εκείνο το… παιδί που  επέστρεψε ! Γιατί διαπίστωσε πως δεν ήταν όλα καλά καμωμένα στης …επιστροφής τα λημέρια ! Γιατί είδε πολλά στραβά σε κάποιους που έλαβαν την ευλογία να υπουργούν και να διακονούν τον Ουράνιο Πατέρα ! Και το πρώτο πράγμα που του ψιθύρισε ο μισόκαλος λογισμός ήταν : Φύγε πάλι , αποδήμησε ξανά ! Παράτα τους , δεν αξίζουν , γύρνα εκεί που ήσουν !Στα σκοτεινά , στα ανήλιαγα !  Εκεί τουλάχιστον  δεν είχε τέτοια υποκρισία , τέτοια διαβολή , τόση συκοφαντία, τόσο φθόνο ! Ύπαγε οπίσω μου σατανά , μονολόγησε ! Και θυμήθηκε τον Πέτρο ! Ω πόσο συγκλονιστικός ο λόγος του, μόλις ο Κύριος μ ένα γλυκό παράπονο κοιτά τους εναπομείναντες και τους αποκρίνεται : Μήπως θέλετε και εσείς να φύγετε ; Ναι, θυμήθηκε τον Πέτρο και έβαλε στο στόμα του εκείνη την δύσκολη πειραστική ώρα, τα δικά του αλησμόνητα λόγια και συνεχώς τα επαναλαμβάνει και δίνει και  έτσι απάντηση στον μυσαρό τον λογισμό : Πού αλλού να πάμε Κύριε; Προς τίνα απελευσόμεθα; Έχεις ρήματα ζωής αληθινής και αιώνιας ! Εσύ είσαι η Ζωή , η Ελπίδα το Φως και η Αλήθεια! Πού αλλού να πάμε;

Υπάρχουν και στις μέρες μας τις τόσο σκοτεινές, λόγοι και ρήματα που βγαίνουν από χείλη ταπεινών τούτου του κόσμου, που κάνουν κάποιους να γογγύζουν και να δυσανασχετούν! Ένα παράδειγμα : Ακόμα και την σκόνη μόλις σαρώνουμε και σκουπίζουμε από το πάτωμα της Εκκλησίας πρέπει να μην την πετάμε μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια αλλά στο χωνευτήρι να την αδειάζουμε! Έλεγε μάλιστα  ένας αγιασμένος Γέροντας με αυτήν να αλειφόμαστε! Και κάποιος αδελφός μας  σχεδόν τον ειρωνεύτηκε αυτόν τον λόγο! Ας την καταπιούμε κιόλας …είπε! Άλλο προφανώς ήθελε να φανερώσει ο παππούλης …Όπως και ο Χριστός μας τότε με εκείνο το ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα …

Θα μείνουμε λοιπόν δίπλα στον Κύριο ! Στο Φως το αληθινό ! Ακόμα κι αν φύγουν οι περισσότεροι γογγύζοντας! Μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί  (Προς Γαλατ. 5,9)   Μα και γιατί για Εκείνον δεν θα βρει κανείς να πει τίποτα! Ψεγάδι στον Τέλειο Θεό και άνθρωπο δεν υπάρχει το ελάχιστο ! Όσοι μυστηριακά τον υπηρετούν είναι άνθρωποι και το πίπτειν είναι ανθρώπινο ! Το μετανοείν δε Θεϊκό ! Θα θυμόμαστε πάντοτε τον Πέτρο! Την αυθόρμητη και γνήσια απόκρισή του ! Την ομολογία του Ορθοδόξου Τριαδικού Κυρίου! Του Χριστού μας ! Του Υιού του Ζώντος Θεού ! Μαζί Του έως εσχάτων ! Πού αλλού να πάμε Κύριε;

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

31 Αυγ 2020

Φωτιά που καίει ...


  Στὶς 30 Δεκεμβρίου τοῦ 1967, ἡμέρα Σάββατο καὶ ὥρα 3 μ.μ. ἐπῆγα στὰ Μετέωρα, γιὰ νὰ προσκυνήσω καὶ ὠφεληθῶ ψυχικά. Τὴν Κυριακὴ ἐλειτούργησα στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Μεταμορφώσεως καὶ τὴν Δευτέρα στὸν ῞Αγιο Στέφανο, νυκτερινή. Χαρὰ Θεοῦ καὶ εὐλογία Κυρίου. ᾿Αφοῦ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ ἐπέστρεψα στὸ χωριό μου, μὲ εἰδοποίησαν ἀμέσως νὰ πηγαίνω νὰ κοινωνήσω τὴν γριά, Ζωὴ ᾿Αντωνίου Γκαγκαστάθη, ποὺ ἦταν ἀπὸ καιρὸ κατάκοιτη, περίπου 85 ἐτῶν. ᾿Επῆγα, καὶ μόλις τὴν κοινώνησα τῶν ᾿Αχράντων Μυστηρίων, ἀμέσως ἐφώναξε: μὲ ἔκαψεν ἡ Κοινωνία, φωτιὰ ἔχω, δός τε μου νερὸ νὰ πιῶ, καίγομαι. Μὲ καίει μέσα... Στὶς λίγες ὧρες ποὺ ἔζησε φώναζε συνέχεια, κάηκα ἡ καϋμένη. Κατόπιν παρέδωκε τὸ πνεῦμα της. Αὐτὸ ἦταν θαῦμα, διότι αὐτὴ εἶχε καιρὸ νὰ ἐξομολογηθῆ καὶ εἶχεν ἄστατο χαρακτῆρα. Εἶχε τὸ δαιμόνιο τῆς καταλαλιᾶς. ῞Οπου πήγαινε, πάντα ἔλεγε διάφορα ἄσχημα λόγια γιὰ τὸ παιδί της, τὴν νύφη της κλπ. Πάντα καταλαλοῦσε. Δὲν σταματοῦσε καθόλου. ῞Ολοι τὴν ἔβλαπταν καὶ ἀπὸ κανένα δὲν ἔμενε εὐχαριστημένη. Εἶχε καὶ τὸ δαιμόνιο τῆς γαστριμαργίας. Μέχρι τῆς ὥρας τοῦ θανάτου της ἔλεγε συνέχεια καὶ γι᾿ αὐτὸ τὴν ἔδειξε ὁ Θεὸς τὸ θαῦμα. ᾿Αναξίως ἐκοινώνησε τῶν ᾿Αχράντων Μυστηρίων καὶ ἐφώναζε ὅτι μὲ ἔκαψε ἡ Θεία Κοινωνία. Καὶ μετὰ τὸν θάνατό της τὸ στόμα ἔστεκεν ἀνοικτόν, ὡσὰν νὰ ἤθελε νὰ λέγη ἀκόμη. – 2 – Αὐτὸ τὸ γράφω ὡς ἱερεὺς καὶ ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ, γιὰ νὰ εὑρίσκεται γεγραμμένον καὶ ἀναγνωσθῆ ἀπὸ ἄλλους, πρὸς γνώση καὶ συμμόρφωση, γιὰ νὰ περιοριζόμεθα καὶ ἔχουμε ἀγάπη μὲ τὰ παιδιά μας καὶ μὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ νὰ ἐξομολογούμεθα. Πρέπει νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ πνευματικοῦ μας πατρός. Καὶ αὐτὴ πολλὲς φορὲς ἐξομολογήθη, ἀλλὰ ἐκεῖ φαίνεται τὰ ἄκουε καὶ ἐκεῖ ἔμεναν. ῾Ο Θεὸς θέλει καθαρὰ ἐξομολόγηση καὶ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, γιὰ νὰ μὴ πάθουμε καὶ ἐμεῖς σὰν τὴν ὡς ἄνω γραῖα καὶ τιμωρηθοῦμε αἰώνια εἰς τὴν κόλαση τοῦ διαβόλου. 

Μία καταγραφὴ - μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ ῾Ιερέως π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη († 1975)


Τούτες τις μέρες ο άνεμος της Θεομαχίας μας κυνηγά ! Δυστυχώς υπάρχουν φωνές ακόμα και ρασοφόρων που λυσσαλέα και απροκάλυπτα πλέον βάλλουν κατά της Ορθοδοξίας και της μυστηριακής και αταλάντευτα Χριστοκεντρικής θεώρησής της .

Τόσο λυπηρό το πρόσφατο παράδειγμα Ορθοδόξου ιερέα από τον ευλογημένο Νότο που μας μεταφέρθηκε μέσω αναδημοσίευσης …

Επιχειρηματολογεί υπέρ της αλλαγής στην μέθοδο της μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας δια της κοινής Αγίας Λαβίδος λόγω της σημερινής ασθένειας του κορονοϊού .
Ισχυρίζεται , ότι όταν καθιερώθηκε ο τωρινός τρόπος , υπήρχε άγνοια περί των υγειονομικών κανόνων !!
Επίσης ότι η ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος δεν προεξοφλεί και το αμόλυντο , διότι παρουσιάζονται ζευγάρια που παντρεύονται με το Ορθόδοξο δόγμα και χωρίζουν, όπως επίσης υπάρχουν και ασθενείς που πεθαίνουν μετά το ευχέλαιο !!
Επομένως και όσοι μεταλαμβάνουν από την ίδια λαβίδα , φυσικά και θα κολλήσουν ο,τι το μεταδοτικό υπάρχει !!

Πλάνης σοφίσματα, με τα οποία πλήρως διαστρεβλώνεται το μυστήριο που υπηρετεί (θέλουμε να πιστεύουμε) εδώ και 25 έτη! Το τραγικό είναι ότι ο συγκεκριμένος λειτουργός του Υψίστου τελεύει κάθε ιεροπραξία του με το δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών …
Δεν θέλουμε να σκεφτούμε πως η ορθογραφία της δικής του ψυχής μάλλον εκείνο το η το αντικαθιστά με το υ …

Θαρρείτε όμως πάτερ ότι όποιος μεταλαμβάνει, είναι εξ ορισμού απρόσβλητος από την φωτιά που κατακαίει, όποιον αναξίως πλησιάζει τα θεία δώρα ;
Κρίμα και κατάκριμα θα είναι για εκείνον τα άχραντα μυστήρια !
Κανείς φυσικά δεν είναι άξιος ...
Με λαβωμένη πάντα την ψυχή και ως ασθενείς προσερχόμαστε να μεταλάβουμε τον Φιλάνθρωπο Ζωντανό Θεό και να θεραπεύσουμε τις πληγές μας!
Μα για τον βαπτισμένο Χριστιανό Ορθόδοξο που πλησιάζει χωρίς φόβο Θεού, ανεξαίρετη αγάπη, αμετανόητος και ανεξομολόγητος, χωρίς να πιστεύει ότι θα λάβει μέσα του ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ , θα επιτρέψει ο μόνος Ακήρατος Κύριος να μεταλάβει ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, όπως η γιαγιούλα που κοινώνησε κάποτε ο Άγιος παπά Δημήτριος Γκαγκαστάθης!

Φρίττω δεχόμενος τὸ πῦρ, μὴ φλεχθῶ ὡσεὶ κηρὸς καὶ ὡσεὶ χόρτος.

Αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , μόνο όσοι εν μετανοία πιστεύουν και βιώνουν με γνήσιο φρόνημα την Ορθόδοξη πίστη του Χριστού μας , όπως την διεφύλαξαν οι Άγιοι Πατέρες και Πρόμαχοι θα μείνουν απρόσβλητοι από οτιδήποτε το μιαρό και νοσογόνο κυκλοφορεί εντός του Ναού –Σώματος Θεού.

Αλλά ας σκεφτούμε και κάτι τελευταίο .

Μόνο αυτοί, οι πλέον διωκόμενοι και λοιδωρούμενοι , θα προσέρχονται από εδώ και στο εξής στην Θεία μεταλαβιά.
Είναι οι ίδιοι -πόσο απέχεις από αυτούς ταλαίπωρε εαυτέ μου-που αντιλαμβάνονται τον πόνο και την ασθένεια στην ζωή τους ως στάδιο αρετών και ευλογία .
Είναι οι ίδιοι που εμπιστεύονται ολοκληρωτικά και απροϋπόθετα την πρόνοια του Αγίου Θεού!
Είναι οι ίδιοι που δεν ψελλίζουν μόνο, αλλά βιώνουν το οτι ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου είναι Ένας και μόνο !

Οι υπόλοιποι, αυτοδικαιούμενοι , διατυπώνοντας συχνά ασύλληπτους ακροβατισμούς μιας στεγνής και άγευστης Χριστού λογικής, ταμπουρωμένοι πίσω από τα προπετάσματα της παραμορφωμένης υπακοής και της μονοδιάστατης αγάπης προς τον πλησίον, θα μείνουν μακριά από το Άγιο Ποτήριο και από το οτιδήποτε βρύει την θεία Χάρη άχρι …εμβολίου…

Και έπειτα από πολλούς καιρούς, ίσως κατόπιν διαβεβαιώσεως των ειδικών και των στατιστικών αλγορίθμων … ξαναπλησιάσουν μια –δυο φορές τον χρόνο, έτσι για το καλό…Νώντας Σκοπετέας

06-08-2020

24 Αυγ 2020

Ο κύριος καθηγητής… ( Ανακοπή και ...όρθιοι)



Ο κύριος καθηγητής . Ο σεβάσμιος , ο συνεπής , ο ευκαίρως ακαίρως διδακτικός. Παράδειγμα προς μίμηση . Πρώτος στο νοσοκομείο . Μια ώρα πριν να αρχίσει η νέα μέρα. Ένα κερί στον Άγιο Παντελεήμονα απαραιτήτως και έπειτα στο γραφείο του. Σοβαρός , πράος , καταδεκτικός, αυστηρός και ευγενής συνάμα. Δεν σε διόρθωνε ποτέ χωρίς λόγο, μόνο για να σε επιπλήξει όπως σε κάποιους φαινόταν. Σε ανύποπτο χρόνο καταλάβαινες ότι πάσχιζε να μεταδώσει την πολύτιμη γνώση του. Να την πολλαπλασιάσει δωρίζοντάς την.    Καύχημα η συμπόρευση μαζί του στα πρώτα βήματα των νέων Ιατρών .  Η πρακτική τους περίοδος …Ο ακρογωνιαίος λίθος μιας συναρμογής με τον πόνο και τον άνθρωπο ως το τέλος και την αρχή του αιωνίου,   εκεί που πόνος και η λύπη , της χαράς ο όλεθρος  δεν θα υπάρχει… Τουλάχιστον έτσι το έβλεπε ο ειδικευόμενος Χρήστος και χαιρόταν τόσο που σε αυτήν την τόσο σημαντική περίοδο της ζωής του είχε να ρουφά αξεδίψαστα από την γνώση , την σοφία και την ανόθευτη πίστη του καθηγητή του . Μονάδες βραχείας νοσηλείας, εξωτερικά ιατρεία, άλγη , νοσήματα, σύνδρομα ,λοιμώξεις, , δυσπλασίες, διαταραχές , ανισορροπίες… Όλα αυτά τα οικεία στον πόνο  και ανοίκεια στην χαρά,    μέσα του να λαμβάνουν απερινόητες διαστάσεις. Αυτό που τότε  τον συνέπαιρνε,  ήταν ότι ένιωθε πως όλα αυτά θα προσπαθούσε με όλην την δύναμη της ψυχής του συνεχώς  να τα αντιστρέφει… Τότε που ήταν νέος και ο ενθουσιασμός του τον έκανε κάποτε-κάποτε να αισθάνεται σαν ένας μικρός Θεός,  για τον οποίο τα αδύνατα γίνονται δυνατά . Γι αυτό  και εκείνη την μέρα που ο κύριος καθηγητής βγήκε για λίγο απ τον ειρμό της διδαχής και τους μίλησε κοιτώντας τους έναν-έναν βαθιά μέσα στα μάτια, σάστισε κάπως …Δεν τον είχαν συνηθίσει τόσους μήνες τώρα να τους μιλά έτσι …
-Παιδιά μου , να γνωρίζετε πως εδώ μέσα θα συναντήσετε πολύ δύσκολες, μαρτυρικές περιπτώσεις πόνου …Ξέρετε , να το θυμάστε αυτό που σας λέω , θα έρθουν στιγμές που θα εύχεστε για εσάς τους ίδιους να φύγετε από ανακοπή και όρθιοι …
Ανακοπή και όρθιοι …Και έγινε αυτή η φράση του καθηγητή τους το συνθηματικό και το θυμητικό του. Ανακοπή και όρθιοι λέγαν μεταξύ τους και καταλάβαιναν ότι έρχεται ο κύριος καθηγητής ! Δεν πέρασε πολύς χρόνος για να εμπεδώσουν πλήρως αυτό το σύνθημα. Ο πόνος οντότητα ! Αψηλάφητος σαν την ψυχή μα κι αυτός  υπαρκτός και ακοίμητος!   Δεν είχε περάσει μέρα που ο Χρήστος να μην συλλογιστεί αυτό το…ανακοπή και όρθιοι . Δεν του ταίριαζε , ιδίως όταν θυμόταν εκείνη την επαναλαμβανόμενη ευχή στο νυχθήμερο της Εκκλησίας που την γνώριζε από στήθους… «Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι ….από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφύλιου πολέμου και αιφνίδιου θανάτου». Αιφνίδια η ανακοπή …αλλά μακάριος και όποιος γρηγορεί σκεφτόταν αμέσως  …Μόνο έτσι ανακοπή και όρθιοι… Νήφοντες και γρηγορούντες,  σαν τον κύριο καθηγητή !
Ένα πρωί καλοκαιριού έφεραν  στον όροφό του μια γερόντισσα γύρω στα 100 . Με υγρή γάγγραινα πολύ προχωρημένη η γιαγιούλα. Πόνος,  σήψη, νέκρωση …  Άκουσε δίπλα του έναν συνάδελφο. Απόρησε εκείνος  μαζί του:
 -Βρε …ανακοπή και όρθιοι …Καλά,  της  έκανες εισαγωγή ;
-Φυσικά , να ανακουφιστεί η ψυχούλα …Έτσι να την αφήσουμε ; 
Της έφτιαξε κανονικά την καρτέλα … Ήξερε πως μετρούσε λίγες ακόμα ώρες  …Απαγορευτικός ο ακρωτηριασμός . Δεν θ άντεχε ούτε δευτερόλεπτο …Της έβαλε ισχυρό παυσίπονο στον ορό …Ήρθε έπειτα από λίγο ο κύριος καθηγητής με τους υπόλοιπους …Διάβασε την καρτέλα …Κοίταξε την γριούλα με αληθινή αγάπη …Εκείνη την στιγμή είχε σηκώσει αυτή τα μάτια της ψηλά και άρχισε να φωνάζει …Πέτρο , Πέτρο ,  έλα που είσαι ; Γύρισε προς το μέρος τους …
-Μάλλον παιδιά  έχουμε κάτι υπέρλογο ενώπιόν μας … Κάποια μορφή ενόρασης …
Κρυφογέλασαν μερικοί …Τους επέπληξε εκείνος με μια ματιά ! Έκπληκτοι έμειναν όλοι,  όταν ύστερα από ελάχιστα ακούστηκε ξανά η φωνή της γιαγιούλας.
-Δεν φωνάζω τον Άη Πέτρο παιδί μου …Τον γιό μου , τον Πέτρο μου, φωνάζω που είναι έξω ! 
-Χρήστο , πήγαινε γρήγορα και  βρες τον γιό της γιαγιάς, αμέσως βρες τον και φερ τον εδώ  ! Πρώτη φορά τον είδαν έτσι …Αμήχανο , συγκλονισμένο …
Ήρθε έπειτα εκείνος, ο Πέτρος  . Σχεδόν στα 80 του . Ίσα που έσερνε τα βήματά του . Τον άφησαν μαζί της …Ως το βράδυ που κοιμήθηκε αυτή . Ως το τέλος,  με μια οξυδέρκεια και μια γαλήνη στην φωνή της . Έλεγε συνέχεια δόξα τω Θεώ !  Χριστιανά τέλη …σκέφτηκε ο Χρήστος , ο ειδικευόμενος τότε  γιατρός  . Το ανακοπή και όρθιοι του κυρίου καθηγητή  κλονίστηκε μπροστά της . Και εκείνου η όψη αυτό μαρτυρούσε το πρωί ! Την θαύμασε ο καθηγητής  την γερόντισσα . Μακάρισε το τέλος της . Την άσηπτη  ψυχή της !  Έκλαιγε σαν μωρό ο Πέτρος δίπλα της . Μαθήματα και διδαχές αλλεπάλληλες ! Τον άφησε όση ώρα ήθελε μέχρι να πει να την πάρουν για τα προβλεπόμενα . Δεν απόρησε μαζί του …Θυμήθηκε τον Γέροντα Τσαρούχη που έκλαιγε με αναφιλητά  μόλις κοιμήθηκε η αιωνόβια δική του μανούλα …Τον ρώτησαν κάποιοι τότε :
-Δάσκαλε γιατί κλαίς ; Τόσα χρόνια έζησε η μάνα σου . Μακάρι να πάρουμε όλοι τα χρόνια της!
–Δεν θρηνώ τον θάνατό της …τους απάντησε
-Κλαίω γιατί έφυγε ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη που με φώναζε παιδί μου … 

Δυο δεκαετίες μετά , ο κύριος καθηγητής έφυγε και αυτός . Ούτε από ανακοπή ούτε όρθιος ! Δεν ξαναακούστηκε από τα χείλη του το γνωστό σύνθημα …Ως την τελευταία στιγμή του θυμόταν εκείνο το περιστατικό .Μια από τις αλησμόνητες μέρες στην ειδίκευση των μαθητών του . Ένα αξέχαστο, ίσως το πιο πολύτιμο μάθημα που εκείνη η γιαγιούλα με το …ογδοντάχρονο παιδί της τους πρόσφεραν.  Ένας ο καθηγητής όλων τους . Ο μεγαλύτερος και αστείρευτος διδάχος …Ο πόνος …
Νώντας Σκοπετέας
Αληθινό περιστατικό διασκευασμένο σε διηγηματική μορφή .
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιατρό και αγαπητό αδελφό Χρήστο Δ. που μας το εμπιστεύθηκε .





12 Αυγ 2020

Στης Μεγαλόχαρης την αποσκιάδα (2 παιδιά στην Τήνο παραμονή της Παναγίας)


Μόνο το δάκρυ μπορεί να περιγράψει κάπως αυτό που η καρδιά αισθάνεται σαν βρίσκεσαι στην Τήνο. Ένας μαγνήτης που διαρκώς την τραβά νύχτα και μέρα είναι η Μεγαλόχαρη Μάνα . Ένας ύμνος που δεν σταματά ούτε ελάχιστα να σε συγκλονίζει , καθώς ανεβαίνεις τον ανήφορό της : Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην . Αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν !
Στα δεξιά σου ο στενός διάδρομος , αναμένει τα γόνατα της ψυχής σου να συρθούν πάνω του . Αμέτρητα μάτια  σε κοιτούν κι όμως δεν θα νοιώσεις ποτέ πιο μόνος σου με την Μεσίτρια του κόσμου . Σαν φτάσεις μπροστά της και κλίνεις την κεφαλήν σου , καρτεράς το πιο γλυκό , μητρικό της χάδι και ένα δροσερό φύσημα ανακουφιστικό από τα πάνσεμνα χείλη της . Και μόλις απομακρυνθείς , αμέσως αρχίζεις να συλλογάσαι το πότε θα σε ξαναξιώσει και να βιώνεις τόσο μοναδικά και ανεπανάληπτα το παύλειο εκείνο ρήμα :
…τη ελπίδι χαίροντες͵ τη θλίψει υπομένοντες͵ τη προσευχή προσκαρτερούντες…
Στις αυλές της , στα βαπτιστήρια , στις δροσερές στοές των παρεκκλησιών , στα εξομολογητήρια , μαρτυρείται το μεγαλείο της πίστης μας . Της Ορθοδοξίας η μόνη θαυμαστή αλήθεια η θεραπευτική !
Νόσους ιάται και υγείαν δίδωσιν ψυχής και σώματος η πλούσια χάρις η ως ύδωρ άφθαστον εκ της Εικόνος βλύζουσα της Αγνής Θεοτόκου δεύτε προσέλθωμεν άνθρωποι ίνα λυτρωθώμεν του χείρονος!
Μέρες πολλές  βαστά  το γιορτάσι της Παναγιάς τον Αύγουστο  ! Από τα προεόρτια,  ως τα εννιάμερα της Αειπαρθένου!  Εσπερινοί , παρακλήσεις στις αυλές της ! Δεήσεις για της τορπιλισμένης Έλλης τις ψυχούλες! Παιάνες , εμβατήρια ,στεφάνια , στολισμοί , ανεμισμένα σύμβολα της πίστης και της πατρίδας ,φωταψίες,  μοσχομυριστός αέρας από ασίγαστη πύρα που λιβάνι λιώνει  σε αμέτρητα περβάζια !  Ολοχρονίς τα θαύματα ! Μα εκείνο το εσπέρας της παραμονής και έπειτα το ξημέρωμα της προσμονής της μετάστασης της Μάνας ! Μόνο την  σκιά της λαχταράς να απλωθεί πάνω απ τον καημό σου. Την αποσκιάδα της Μεγαλόχαρης που όσοι την ένιωσαν, δεν βαστάει πλέον η καρδιά τους εκείνη να  πικραίνουν,  και όλο και πιο αγνοί την ξαναπλησιάζουν. Δυο παιδιά ήρθαν γλυκά και μας συνάντησαν στο καλοκαιρινό θυμίαμα τούτου του βιβλίου , μας διηγήθηκαν τις θαυμαστές ιστορίες τους  και πήραμε τόση ευλογία, που φτιάχτηκαν λέξεις μνήμες σαν αντίδωρα σε πανέρια κατάγιομα , έτοιμα να μοιραστούν σε πιστές ψυχές άδολες ταπεινές  και ευλαβείς χωρίς υπόκριση. 
Η Ευπραξούλα απ το Αιτωλικό και ο Γιώργος απ την Αθήνα  ! Μικρή παιδούλα εκείνη στα χέρια της μανούλας της  κυρά Γιαννούλας. Πλήθος αμέτρητο , της ζέουσας πίστης ο συνωστισμός , ο συνέχων και συνθλίβων όχλος,  ο αψάμενος του Κυρίου,  που δεν αφήνει ούτε μια σπιθαμή γης ελεύθερη και που μόνο καρτερά να γονατίσει μπροστά στο πέρασμα της Μητέρας της Ζωής  το πανίερο.  Άρρωστη βαριά η κόρη  κι η μάνα ώρες τώρα με υπομονή προσμένει  να ακούσει το : θάρσει θύγατερ η πίστη σου σε έσωσε. Δάκρυα κυλούν ολοένα,  σαν από μακριά Την θωρεί να πλησιάζει μέσα στο θολωτό προσκυνητάρι της. Μέσα δεκαετίας του 1980 , απόγευμα παραμονής της Κοιμήσεώς της! Ναι , ήρθε και στάθηκε δίπλα της ! Μια γυναίκα με μια υπερκόσμια γαλήνια όψη,  ντυμένη στα  μαύρα ! Το άκουσε απ τα δικά της χείλη το θάρσει , μα και το ότι το παιδί θα έφευγε μετά από λίγο καιρό, αγιασμένο και έτοιμο για τα μέρη της ατελεύτητης χαράς. Όπως και έγινε , έπειτα από κάποιους αξέχαστους μήνες ! Θαύμα και θαυμάσιο του Αγίου Θεού μας αυτή η θύμηση ! Δεν είναι θαύμα μόνο η ίαση του σώματος ! Θαύμα είναι η κάθε φορά που η ελπίδα του αιωνίου,  ασφαλής και βέβαιη έρχεται να φωλιάσει μέσα μας . Ποτέ της δεν παραπονέθηκε στην Παναγία η κυρά Γιαννούλα που δεν θεραπεύθηκε η μικρή . Πάντοτε Την δοξολογεί που την αξίωσε να βρεθεί σιμά Της , να την πληροφορήσει η ίδια η Δέσποινα του κόσμου, για την αλλιώτικη χαρά,  την αναδεμένη με την λύπη,  που θα μπόλιαζε ολάκερη την ζωή της  και για τον προσωρινό αποχωρισμό με την Ευπραξία της .
Σχεδόν δέκα χρόνια  μετά, στην αυλή της Μεγαλόχαρης,  ένα ίδιο απόγευμα παραμονής , ο  Δημήτρης αρχηγός  τιμητικής φρουράς . Σπάνια η περίσταση,  να βρεθεί στην Τήνο για τους εορτασμούς τμήμα Καταδρομέων. Πόσο περήφανος αισθάνεται και πόσο ευλογημένος που αξιώνεται τέτοια μέρα να δίνει και αυτός την φροντίδα του να μην βρεθεί ψεγάδι που να προσβάλει  το μεγαλοπρεπές και το πανηγυρικό . Όλα στην εντέλεια ! Ο σχηματισμός υποδειγματικός , οι κορμοστασιές να σκορπούν περηφάνεια και συγκίνηση ! Όλα υπολογισμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια ! Νικητήρια και Ευχαριστήρια ! Σώμα και ψυχή προσφερόμενα στην αποστολή της υψίστης τιμής . Κι όμως υπήρξε κάτι εκείνο το απόγευμα που κανείς τους δεν είχε λογαριάσει ! Να εγκαταλείψει ο επικεφαλής  την θέση του ! Αδύνατον ! Ο Θεός ο ίδιος μόνο αν το ζητούσε… Έτσι κι έγινε !  Είδε με την άκρη του ματιού του να πλησιάζει με δυσκολία  ένα αναπηρικό καροτσάκι με ένα παλικαράκι πάνω του . Το καρότσι μεγάλο παλιάς τεχνολογίας , βαρύ και δυσκίνητο ! Οι σκάλες γεμάτες από κόσμο ! Αδύνατο να ανέβει ! Η μάνα του δίπλα του ,  σαν να το έχει πάρει απόφαση ! Ως εδώ…πιο πάνω δεν βαστώ  αγόρι μου να σε οδηγήσω ! Πρόσταξε ο Κύριος των δυνάμεων τον Δημήτρη ! Άφησε χωρίς δεύτερη σκέψη την θέση του ! Σάστισαν οι υπόλοιποι του αγήματος!  Πλησίασε αποφασιστικά   και σήκωσε στα χέρια του  το αγόρι ! Άνοιξαν όλοι δρόμο για να περάσουν  ! Ο εσπερινός σε λίγο θα  ξεκινούσε ! Φτάσαν μαζί ως το προσκυνητάρι ! Το βοήθησε να περάσει από κάτω ! Έπειτα το ξαναπήρε αγκαλιά  και το κατέβασε ως το καρότσι του !
-Μαμά , θέλω να περπατήσω !
-Το ξέρω αγόρι μου , το ξέρω !
-Όχι μαμά , δεν κατάλαβες …νιώθω ότι μπορώ !
Ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην θέση του ο Δημήτρης ! Με κατάπληξη άκουσε τον μικρό ! Τον βοήθησε να σταθεί μετά από 10 χρόνια όρθιος ! Μπροστά σε πλήθος κόσμου που σπάραζε από συγκίνηση έκανε τα πρώτα του βήματα ! Ο Δημήτρης συγκλονισμένος έβγαλε τον μπερέ του και του τον πρόσφερε ! -Από εμένα του είπε και του παρουσιάστηκε στρατιωτικά ! Γύρισε ασκεπής στην θέση του κλαίγοντας  ! Κανείς δεν τον έψεξε για το μη προβλεπόμενο ! Το αντίθετο μάλιστα ! Βρέθηκε γρήγορα ένας άλλος πράσινος μπερές και φόρεσε ! Μέσα στις χιλιάδες του κόσμου  έχασε τον Γιωργάκη και τους δικούς του ! Τους θυμόταν πάντοτε μα ιδίως σε αυτό το τόσο  ξεχωριστό απόγευμα της πίστης ξαναγύριζε νοερώς  στο προαύλιο της Μεγαλόχαρης να ξανααγκαλιάσει εκείνο το ανήμπορο παιδί . Πέρασαν περίπου δέκα χρόνια από τότε ! Στο τηλέφωνο μια άγνωστη ανδρική νεανική φωνή τον ζητούσε !
-Κύριε Μ. κύριε Δημήτρη εσείς; Eίμαι ο Γιώργος …απ την Τήνο αν θυμάστε  , που με βοηθήσατε τότε το 95…. , που με ανεβάσατε στην Μεγαλόχαρη !
–Γιώργη μου , παιδί μου καλό …φυσικά και σε θυμάμαι , πως με βρήκες ;
-Δεν ήταν και πολύ  δύσκολο ! Μην ξεχνάτε ότι τότε μας  είχατε δώσει πλήρη στοιχεία ! Σας έψαξα και σας βρήκα,  γιατί θέλω να σας καλέσω στην ορκωμοσία μου μεθαύριο στον στρατό! Θα ήταν μεγάλη μου η τιμή να έρθετε ! Ορκίζομαι στις ειδικές δυνάμεις !
Ήταν εκεί ! Και έκλαψε όπως τότε… Είδε τον Γιώργο να ορκίζεται,  φορώντας με καμάρι  τον δικό του χαρισμένο μπερέ ! Έμαθε τότε  περισσότερα για εκείνο το μεγάλο θαύμα της Παναγίας ! Κανείς δεν έδινε την παραμικρή πιθανότητα τότε να περπατήσει ποτέ στην ζωή του ο μικρός ! Μόνο αν πρόσταζε ο Κύριος θα το κατόρθωνε …
Μεσίτευσε γι αυτό η Μεγαλόχαρη  Μητέρα της Ζωής !
Των απίστων το αμφίβολον άκουσμα …
Των πιστών το αναμφίβολο καύχημα !
Η αποσκιάδα, ὑφ ἧς σκέπονται πολλοί …

Νώντας Σκοπετέας
Αληθινές ιστορίες διασκευασμένες σε διηγηματική μορφή .
Ευχαριστούμε θερμά τον αδελφό μας Φώτη Κ. και Δημήτριο Ζ.Μ που μας τις εμπιστεύθηκαν προς δόξαν Θεού και ωφέλεια ψυχών.



Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~