Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

23 Νοε 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας Άγιο Όρος 2017 / Μέρος 5




Απόγονοι Τσε -Αθωνιτών , παπάς και πρεσβυτέρα!
Με των ανέμων τα φτερά , με μυρωμένο αγέρα ,
έρχονται και μας συναντούν σ αγνάντι ευλογημένο,  
μαζί μας να αναπέμψουνε εκστάσεως τον αίνο !
 
Ξύλο Ζωής ορθώνεται , του ουρανού ισοστάσιο !
Παράδεισος πανόλβιος ,  θυσίας το θαυμάσιο !
Σαράντα μάρτυρες κρατούν την πίστη μες στην λίμνη!
Θρόισμα Αγγέλου ακούγεται και νικητήριοι ύμνοι !

Χρόνοι πολλοί κι αν έφυγαν θύμηση  δεν γερνάει.
Στο ματωμένο πρόσωπο το τέκνο του φιλάει!
Ξηροποτάμου  του  Εφραίμ , τους λόγους  συναντάμε .
τις μνήμες τις σωτήριες,  μες στην νυχτιά διψάμε ! 

Δώδεκα και μισή , μεσημέρι Τρίτης , αντιμέτωποι με την …εκφραστική μας φτώχεια και την έλλειψη πρωτοτυπίας ! Το ξανασκεφτόμαστε  και το ξαναλέμε :  Φαίνεται τόσο  πολύς ο καιρός που κύλησε από τότε που πατήσαμε και για φέτος την Αγιορείτικη γη …. Μόλις μία μέρα και κάτι ώρες! Καθόμαστε με τον Νικόλα στο καταπληκτικό υπαίθριο αρχονταρίκι , έξω ακριβώς από των 40 μαρτύρων την Ξηροποταμινή πύλη  . Η ματιά μας κατοπτεύει όσους φτάνουν με κάθε λογής  πλεούμενο στην Δάφνη . Μια θάλασσα , μεγάλη και ευρύχωρος να χωράει στα μάτια σου ! Δεν τολμάμε να μιλήσουμε  , μόνο ανασαίνουμε μυρωμένο αγέρι και  αγναντεύουμε,  περισκοπώντας σε ό,τι με δόξα και μεγαλοπρέπεια ντύνει  το γαλάζιο. Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον!
Κάτι τέτοιες στιγμές θέλεις τόσο να τις πολλαπλασιάσεις,  επικοινωνώντας το κάλλος τους ,  με όσους βρίσκονται σωματικώς  μακριά από τούτο το θαύμα ! Ποιόν να πάρουμε τηλέφωνο ; ρωτά ο Νίκος ξαφνικά . Να πάρουμε τον παπά –Λιά μας στον Τυρό  ! Τον Παππούλη μας , τον Γέροντα  της υπομονής και της απροσωπόληπτης  αγάπης, τον πρώτο μας πνευματικό ,  που τούτες τις μέρες που δυσκολεύεται , τον έχουμε πάντα μαζί μας με την ανδρεία  Πρεσβυτέρα του την αγαπημένη , στα δίπτυχά μας για υγεία και υπομονή! Σαν να περίμενε αυτός πάνω απ το ακουστικό ! Πήραμε εμείς την ευχή του και εκείνος ευλογία Αγίου Όρους , όπως μας είπε ! Πόσο το χαρήκαμε εκείνο το λιγόλεπτο τηλεφώνημα στην Τσακωνιά ! Αλλοίμονο αν δεν βάζαμε στην συντροφιά μας , σημερινούς Τσάκωνες ,  τιμώντας τους κιόλας  ως απογόνους των αρχαίων Αθωνιτών ! Η παράδοση λέει , πως όταν ο Άγιος Κωνσταντίνος θέλησε να φτιάξει μια πόλη κοντά στο Όρος Άθως , εμφανίστηκε στο όνειρο του επιχώριου επισκόπου η Παναγία !
«Το όρος τούτο εξελεξάμην εις κλήρον εμ αυτή». Έτσι του μήνυσε !  Όταν το πληροφορήθηκε αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος , είπε ότι : «Δεν θέλω να έχω αντίδικο την Παναγίαν Μητέρα του Θεού ημών και εφ όσον θέλημά της είναι να κατοικούν εν αυτώ τω όρει μοναχοί , θέλω μετοικίση ευθύς τους κατοίκους μακράν του Όρους Άθω»! Έτσι αυτοί που μετοίκησαν ονομάστηκαν Τσάκωνες ( Τσε –Άθωνες) επειδή στην προφορά τους αντί για και λένε τσε . Γι αυτό και ο Πάρνωνάς τους ονομάστηκε δεύτερο Άγιο Όρος !  Πώς τους νιώσαμε και εκείνους εδώ μαζί μας στα Ξηροποταμινά θαυμάσια, με των ανέμων τα φτερά,  να φέρνουν  σιμά μας,  όσους σαν τον παππούλη και την πρεσβυτέρα του ,  ζουν για να δοξολογούν !
Μπήκαμε στο καθολικό για την προσκύνηση των τιμίων λειψάνων .  Μετρημένες οι λειψανοθήκες πάνω στο γνώριμο σπαστό  τραπέζι . Απροσμέτρητη η ευλογία ! Το μεγαλύτερο στον κόσμο τεμάχιο Τιμίου ξύλου ! Από το σημείο  που ένα καρφί διαπέρασε την πανάχραντη χείρα του Δημιουργού !  Εδώ στην Ξηροποτάμου,  ζωντανεύει συνταρακτικά , σχεδόν στο εσπέρας της Αποδόσεως της μεγάλης Εορτής του ,του Κρανίου ο τόπος ! Και  μοιάζει σαν τα 31 εκατοστά του που τα χείλη σου συναντούν ,  να γιγαντώνουν και να φτάνουν τα κάποτε 4,5 μέτρα του στον φριχτό  Γολγοθά !
Ένας ουρανομήκης Σταυρός , υψώνεται  στο ισοστάσιο Ουρανού  καθολικό των Αγίων Τεσσαράκοντα και κόσμος αγιάζεται ! Σιμά του τα καμένα θησαυρίσματα της Σεβαστείας . Συγχωρέστε μας Άγιοι , να θυμηθούμε στην αειθαλή μνήμη σας , έναν μικρό λόγο  βγαλμένον απ την δική μας  άτολμη  ψυχή ,  τώρα που ευλογηθήκαμε να στεκόμαστε ενώπιόν σας :
Γυμνωμένα κορμιά μέσα στην παγωμένη λίμνη του Παραδείσου .
Το ψύχος του χειμώνα τα τυλίγει . Ο Ουρανός με δεσμίδες φωτός τα λούζει . Σαράντα ζευγάρια ποδιών ακουμπούν στον πυθμένα της , πάνω απ την ρωγμή της αβύσσου την αρνησίΧριστη .
Λιώνουν τους φθονερούς σκορπιούς και τα δόλια φίδια , με τις μαγευτικές φωνές των σειρηνών που τους καλούν να βγουν απ την κρυσταλλωμένη Εδέμ …
Ένας δεν αντέχει και παρασύρεται ο ταλαίπωρος , ο παραπεσών …Τον έπνιξε αμέσως η αισχύνη …Το όνειδος δεν υπομένεται…Τώρα στα αλήθεια γυμνώθηκε και εξεβλήθη απ την τρυφή και την άληκτη χαρά … Αγριεύουν τα παμπόνηρα φωνακλά ερπετά που πριν εκείνος φίμωνε … Κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση του. Ο φύλακας βγάζει τη στολή του ! Με προθυμία γυμνώνεται ! Εκών παίρνει τη θέση του δειλού ! Ο Αγλάιος πλέον στο μαρτυρικό πλήρωμα! Ώρες κυλούν σαν το αίμα αργά …Μελανιασμένα τα ηρωικά κορμιά…
- Θάρσει Δομετιανέ αδελφέ μου , Ηλιανέ , Ευτύχιε , Σμάραγδε, Φιλοκτήμονα !
Θα στείλει άγγελμα ο Κύριος με απεσταλμένο , τον ίδιο της Γεθσημανής για να σας ενισχύσει !
Να , έφτασε ! To θρόισμά του ακούστε , Ξανθία , Αέτιε, Μελίτονα , Ακάκιε , Αλέξανδρε , Σεβηριανέ ! Θαρσείτε , θαρσείτε , εγώ νενίκηκα τον κόσμο !
Για σας το λέει , τους μαθητές του ,που μ αυταπάρνηση τον ακολουθείτε , για σας Ηλία , Ησύχιε , Φλάβιε , Γοργόνιοι και Κάνδιδοι ομώνυμοι , Ουαλέριε , Ουάλη , Πρίσκε , Σακέρδονα, Εκδίκιε , Ευνοϊκέ , Δόμνε , Ιωάννη !
Τον ακούτε ; Φωνάζει ! Έρχομαι προς υμάς ! Πιστοί άχρι θανάτου ! Βιβανέ , Θεόδουλε , Χουδίονα , Νικόλαε , Ηράκλειε , Λυσίμαχε μην αποκάμνετε ! Η λύπη και το μαρτύριο υμών εις χαράν γενήσεται ! Κύριλλε, Κυρίονα, Κλαύδιε, Αθανάσιε , Αγγία , Σισίνιε και Γάιε και συ γενναίε Αγλάιε ,νέο μήνυμα τώρα σας στέλνει! Φλογώνει τούτο τις καρδιές που αναθαρρούν και θερμαίνονται αφύσικα !
Εκείνες είναι τώρα που το φωνάζουν ! Κι ακούγεται απ της Σεβαστείας τα μαρτυρικά τα μέρη στα πέρατα τούτου του κόσμου! Δριμύς ο χειμώνας , αλλά γλυκός ο πανόλβιος Παράδεισος !
Αλγεινή η πήξις μα ηδεία η πανάρετη ανάπαυση ! Κοιμηθείτε τώρα Άγιοι!
Την γύμνια σας πλέον σκεπάζει η Θεοΰφαντη στολή !
Αθανασίας , Ζωής στεφάνι φορά ο Άγγελος στα γερμένα κεφάλια σας!
Κοιμηθείτε Άγιοι τεσσαράκοντα !
Πάντα μες στο Τριώδιο , η θαρσαλέα φωνή σας ,θα αναζητά τους τεσσαρακοντάκις σαράντα μιμητές σας …( σ.σ. κείμενο Ν.Σκ.με τίτλο : Τεσσαρακοντάκις Σαράντα ).
Να ένας από αυτούς που σας μιμήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων από  Χριστού! Ο Άγιος Νικόλαος ο παντοπώλης εκ Καρπενησίου ! Με χαρά απερινόητη,  προτίμησε τα ουράνια απ τα φθαρτά , επέλεξε την στενή οδό του μαρτυρίου , από την ευρύχωρη μα τόσο μάταιη τερπνότητα τούτου του κόσμου  «....Εγώ χριστιανός είμαι και τον Χριστό μου πιστεύω για αληθινό Θεό. Οι τιμές και τα οφίκια που μου τάζονται, δεν μου χρειάζονται. Εγώ τον Χριστό μου δεν αρνούμαι, τον Χριστό πιστεύω, για το όνομα του θα πεθάνω, Τούρκος δεν γίνομαι».
Σε ηλικία 15 χρονών στην Κωνσταντινούπολη, δουλεύοντας  στο παντοπωλείο του πατέρα του, διάβασε με πλεκτάνη  χωρίς να το γνωρίζει , την Τούρκικη ομολογία πίστης , το σαλαβάτι , μπροστά σε μάρτυρες. Όταν του είπαν ότι έτσι γίνηκε  Τούρκος, ο έφηβος Νικόλαος ομολόγησε ατρόμητα την πίστη του στον μόνο Θεό . Βασανίστηκε μέσα στη φυλακή με φριχτές μεθόδους. Μα πάντα γλυκύς ο Παράδεισος !  Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου , στου Αη Γιαννιού την σύλληψη,   το 1672 ,  τον αποκεφάλισαν. Ναι , εισηκούσθη και η δική του τελευταία δέηση ! Ευωδιάζει μπροστά μας  η κάρα του δεκαπεντάχρονου στρατιώτη του Χριστού ! 
O Nικόλαος , πάντα πωλήσας κάτω, εξηγόρασε Xριστόν άνω εκ ξίφους. Σε ελάχιστες μέρες θα διαβαστούν  εδώ που μ’  ευλάβεια μεγάλη τον τιμούν,  τούτοι οι τόσο περιεκτικοί στίχοι από το συναξάρι της δικής του  νίκης !
Μετά το μεσημεριανό φαγητό στην αίθουσα δίπλα από το αρχονταρίκι , ανεβαίνουμε στο δωμάτιο για μικρή ανάπαυση ως τις ακολουθίες του απογεύματος  . Έχει λιγοστό φως στο δωμάτιο από μια μικρή λάμπα και  καθώς φωταγωγικό παράθυρο δεν υπάρχει ,  κάποιος αναλαμβάνει το διακόνημα του εσπερινού αναγνώστη για όλους τους υπόλοιπους  … Μέχρι τα μάτια να κλείσουν , ακούμε μια διδαχή του Αββά Ζήνωνος  από το βιβλίο της Θεοκίνητης  Μονής Παρακλήτου : «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι» . Διαπιστώνουμε τόσο παραστατικά ,  γιατί στο Όρος δεν αντέχουμε  την αφαγία όπως έξω …
Ήταν κάποτε ένας νηστευτής μεγάλος και ξακουστός για τα παλαίσματα της εγκρατείας του. Έφτασε και μέχρι τον Αββά Ζήνωνα η φήμη της αρετής του . Τον προσκάλεσε τότε ο Γέροντας κοντά του . Εκείνος ήρθε και κάθισε δίπλα του . Ο Αββάς συνέχισε εν τελεία σιωπή το εργόχειρό του . Ο νηστευτής απόρησε και έπειτα από πολύ ώρα μίλησε : -Δώσε μου την ευχή σου Αββά Ζήνωνα να φύγω ! Νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά μου και δεν μπορώ να το εξηγήσω ! Άρχισα να πεινάω ! Εγώ που στον κόσμο αντέχω μέρες ολάκερες δίχως ούτε και νερό , εδώ δεν άντεξα λίγες ώρες !  -Στον κόσμο τέκνο μου , τα αυτιά σου σε έτρεφαν ! Οι κολακείες των ανθρώπων και η ανθρωπαρέσκειά σου !  Πήγαινε λοιπόν με την ευχή μου και να νηστεύεις όπως όλοι ! Κάθε μέρα να κάνεις ενάτη ( μια φορά φαγητό στις τρείς το εσπέρας) !   - Αυτός είναι ό σωστός δρόμος. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού! Μακριά από τους επαίνους να εργάζεσαι με κόπο και κυρίως  μυστικά την κάθε αρετή! Διδαχή κάθε στιγμή , παντού ξεπροβάλλει στο Όρος . Να σε ελέγχει και να σε χειραγωγεί στην μεταστροφή του ηγεμόνος νοός  ! Λάθε βιώσας ! Μυστικά να εργαζόμαστε και όχι αυτοπροβλητικά ! Ει τις έχει ους ακουσάτω…
Μέρα κρατά καλά ακόμα στις καταπράσινες αυλές της Ξηροποτάμου ! Στεκόμαστε για λίγο στον εξωνάρθηκα του καθολικού , με τις  μεγάλες γλάστρες , ολάνθιστες με βασιλικούς να διαχέουν  τα άφθονά τους αρώματα . Έξω αυτοί , μέσα ο Σταυρός του Βασιλέως  ! Οσμή παντού του Χριστού ευωδίας ! Μας πλησιάζει ένας γλυκύτατος ηλικιωμένος Μοναχός . – Πώς λέγεται η σύναξη στα Ρώσικα βρε παιδιά  ; μας ρωτάει περνώντας μας για Ρώσους ! –Γέροντα , δεν είμαστε από την Ρωσία ,Έλληνες είμαστε από …- Από τον Ουρανό είμαστε ! μας διακόπτει και μας πιάνει  δυνατά τα χέρια ! Απομακρύνεται δίχως άλλη κουβέντα ! Οι απλοί βρίσκουν πάντα λόγους απλούς και  αγαθούς προς οικοδομήν , που παίρνουνε το ίδιο βάρος σε όλες τις καρδιές , όπως θα λεγε και ο ποιητής( σ.σ.Γ.Ρίτσος)  ! Κι όταν σου  σφίγγουν το χέρι …δεν χρειάζονται περσότερα!  
Εσπερινός απόδοσης της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού . Η έκπτωτη φύση του ανθρώπου συνανυψώνεται ! Απροσμάχητον τείχος και θυρεόν ! Πανσέβαστος , Ζωηφόρος , Αήττητος! Δεν προλαβαίνεις να ακούς στα πανηγυρικά ψάλματα , όσα εγκωμιαστικά οι ανυπόκριτες και ευγνωμονούσες γραφίδες, προσάρτησαν δίπλα Του ! Καρδιές και χείλη ανυμνούν ! Σπάνιες οι στιγμές στο καθολικό της Ξηροποτάμου !
 Αγιογραφημένο πλούσια και τόσο πυκνά ! Ως και στα στενά καμαράκια, στα πλαϊνά των παραθύρων υπάρχουν Άγιοι ! Ούτε καν μια εσοχή χωρίς έναν, έστω σε μικρή κλίμακα ζωγραφισμένο , Άγιο ! Ήμουν σίγουρος πως αν ψάχναμε θα βρίσκαμε κι όλους τους Αγίους της ημέρας ! Ο …παρήκους προφήτης Ιωνάς , ο απολογητής Απόστολος Κοδράτος … Σχεδόν απουσιάζουν τα διακοσμητικά θέματα ! Σαν να βάλθηκαν οι Ξηροποταμινοί να χωρέσουν όλο το φανερό συναξάρι σε τούτο το καθολικό ! Ακατόρθωτο αυτό ! Μα όλα τα αστέρια του νοητού στερεώματος, έχουν μια περίοπτη θέση στο θριαμβεύον καθολικό της άνω ζωής! Ιδίως αυτά που ο Μέγας Ήλιος , μας κρατά ακόμα αφανέρωτα !
Βραδινή τράπεζα με τους πατέρες! Ένα μέρος της αγιογραφείται εκ νέου ! Ανάγνωσμα ταιριαστό πάντα στα γράμματα του Μηναίου . Ο απατηθείς προπάτωρ Αδάμ , η λελυμένη δια του υψωμένου Ξύλου αρχαία καταδίκη και κατάρα !

Μετά το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς στον Τίμιο Σταυρό , περιδιαβαίνουμε ξανά στις αυλές . Σαν να περιμένουμε κάποιον να απαντήσουμε ! Βλέπουμε τον σιωπηλό αρχοντάρη ! Στην μικρή έκθεση που εκείνος ανοίγει για λίγο, προμηθευόμαστε σπάνιες εκδόσεις αγιορειτών Μοναχών , ευλογίες με εικόνες το μεγίστου ανά τον κόσμον τμήματος του Τιμίου Σταυρού και φωτογραφίες μιας σπουδαίας μορφής στην σύγχρονη Ιστορία του Όρους . Του Προηγουμένου της Ξηροποτάμου μακαριστού Εφραίμ! Του καλλικέλαδου και γλυκυτάτου Οσίου της Ξηροποτάμου ! 
Το πρώτο πνευματικό παιδί του Αγίου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτη ! Τέκνο της υπακοής , αφιερώθηκε στον Γέροντά του , όταν το 1963 μπήκε στην συνοδεία του , στην Προβάτα στο κελί του Αγίου Αρτεμίου ! Μετά την κουρά του , τον ακολούθησε στην Φιλοθέου και επτά έτη αργότερα, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Όταν ήρθε ο καιρός της αναζωογόνησης του Όρους , ο Γέροντας σαν ακούραστη αντλία καρδιάς , έστειλε σε πολλά υπό σύσταση κοινόβια, τα πεφιλημένα του τεκνία αίμα και οξυγόνο ! Έτσι στην Ξηροποτάμου έφτασε , φιλάσθενος με μισό νεφρό, αλλά με απτόητο αγωνιστικό φρόνημα , στις αρχές του 1981 ο Ξηροποταμινός Εφραίμ . Και έμεινε για τρεισήμισι έτη περίπου ηγούμενος , ως τον μαρτυρικό του θάνατο ! Αυτός τον βρήκε πηγαίνοντας για μία ομιλία στην Αθήνα το 1984, ανήμερα της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου, έξω από το Σχηματάρι Θηβών. Συνέβη είπαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Το αίμα του, ζεστό έτρεχε πολλές ώρες και μετά την κοίμησή του . Το φανερώνει και μια συγκλονιστική φωτογραφία από την εξόδιο με τον Αριζονίτη Γέροντα πάνω από το καταματωμένο πρόσωπο του πνευματικού του σπλάχνου ! Εκείνες τις στιγμές της ανείπωτης θλίψης , έγειρε στο νεκροκρέβατό του στοργικά και του είπε : «Έναντι της ωφελείας αυτής οπού λαμβάνομεν από της εξόδου σου, ευχόμεθα από ψυχής, ο περί πάντων αγαθός και πανάγαθος Θεός να καταλογίσει το βίαιον του θανάτου και την σωματικήν κάκωσιν εις άνεσιν της ψυχής, εις εξαγνισμόν του πολυμόχθου έργου σου, εις επισφράγισιν του πνευματικού σου αγώνος, τον οποίον εκ νεότητος ηγωνίσθης». ( πηγή: Η εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού π. Έφραίμ, Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία 15/1985, σσ. 54-62.) Μόλις λίγα χρόνια ηγούμενος εδώ ο μακαριστός Εφραίμ , μα η μνήμη του αγέραστη !
Ευλογία για το προσκυνητάρι μας η φωτογραφία με την πραότατη οσιακή μορφή του ! Άκουσμα σπάνιο η φωνή του , ηχογραφηθείσα σε ύμνους μεγάλων ημερών της πίστης μας . Ανεξίτηλες οι εμπειρικές του διδαχές για τις πολυποίκιλες μνήμες στον πνευματικό αγώνα. Ο …αναγνώστης μας λίγο πριν την νυχτερινή μας κατάκλιση ξεκινά να τις διαβάζει : 
Αυτός ο φόβος και η μνήμη του Θεού είναι πολύ σπουδαίο πνευματικό κεφάλαιο. Φέρνει μαζί του τη μνήμη του θανάτου. Κάτι που το αποφεύγουν πολλοί και προσπαθούν να το ξεχνούν, όμως φέρνει τον άνθρωπο μπροστά στην πραγματικότητα και συγχρόνως ωριμάζει τον πνευματικό αγωνιστή. Τον σοβαρεύει και τον κάνει πιο συνετό στις ενέργειές του, γιατί τώρα κοιτάζει με προοπτική πέρα από τον τάφο και φωτίζεται από την κρίση του Θεού.
Δεν μπορούν να λείψουν τώρα άλλες δύο μνήμες συνακόλουθες: η μνήμη των αμαρτιών και των πτώσεων, και η μνήμη των ευεργεσιών του Θεού.Η σημασία τους για τον πνευματικό αγώνα μπορεί να γίνει κατανοητή με το παράδειγμα από την ζωή κάποιου μοναχού.

Αυτός είχε γραμμένες σε δύο τοίχους στο κελί του, στον ένα τις αποτυχίες, πτώσεις και αμαρτίες του και στον άλλο τις επιτυχίες που είχε σημειώσει στον μοναχικό του αγώνα. Όταν λοιπόν αισθανόταν την Χάρη του Θεού και κάποια επιτυχία να σημειώνεται, για να αποφύγει την υπερηφάνεια που αναδευόταν μέσα του, έστρεφε προς τον τοίχο που είχε γράψει τις αμαρτίες του: «Κοίταξε τί έχεις κάνει μέχρι τώρα· πόσο είσαι ανάξιος γι’ αυτή τη χαρά και πού μπορεί να ξεπέσεις, αν αφεθείς». Από την άλλη μεριά, όταν ένιωθε τον πειρασμό έντονο, την όχληση του διαβόλου ή την απελπισία να τον κυριεύει μετά από κάποια πτώση, έστρεφε το πρόσωπό του στον απέναντι τοίχο με τις αρετές: «Δες με τί σε αξίωσε ο Θεός και πού σε βοήθησε να φτάσεις. Πώς θα τα εγκατάλειψης τώρα όλα αυτά που σου χάρισε, ενώ μπορείς να τα ξαναφτάσεις και να προχωρήσεις ακόμα πιο πέρα;»
Έτσι η μνήμη των αμαρτιών μας μάς κρατάει σε ταπείνωση και εγρήγορση εμποδίζοντας τις περαιτέρω πτώσεις. Και μαζί μ’ αυτήν η μνήμη των ευεργεσιών του Θεού (γιατί τέτοιες είναι οι αρετές) μας γεμίζει ελπίδα και ευγνωμοσύνη προς Αυτόν που μας συγχωρεί πάντα, μας στηρίζει και μας προστατεύει. Τα δύο στηρίζουν την καρδιά, τροφοδοτούν την μετάνοια και κάνουν πιο βατό τον δρόμο της χριστιανικής ζωής…
Ας μην προσπαθούμε λοιπόν να σβήνωμε τη δίψα μας με «ζωγραφιστό νερό» μόνο, όπως πολύ χαρακτηριστικά λέγει ὁ Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, σχετικά με την θεωρητική μόνο ενασχόλησι με τα νηπτικά θέματα, αλλά ας προσπαθήσωμε να πιούμε από αυτά τα ίδια άδολα νάματα «των πηγών του σωτηρίου». Η ανάγκη είναι επιτακτική, ακριβώς λόγῳ των της εποχής στην οποία ζούμε. Αν η αποστασία έφθασε ήδη, πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσωμε εκείνον που θα προσπαθήση να πλανήση «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς»; Μόνο αν έχωμε την «έννοιαν του Θεού» το όνομα δηλαδή του Χριστού «τυπωμένο στην ψυχή μας σαν μια σφραγίδα ανεξάλειπτη» όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος. «Αγιορείτικη Μαρτυρία», εκδ. Ι.Μ. Ξηροποτάμου, τ.1, σ.19-24.
Το φως στο δωμάτιο , μόλις έσβησε ως το μέσο της νύχτας ! Ο παππούς των Αγιορειτών Ιωσήφ ο ησυχαστής, μας ψιθυρίζει, σαν σε όνειρο , τον τελευταίο ελπιδοφόρο λόγο της δεύτερής μας μέρας στο Όρος . Σε μέρη της δικής του πνευματικής σποράς βρισκόμαστε εξάλλου ! Το όνομά αυτού τιμητικά έλαβε και ο νυν ηγούμενος της Ξηροποτάμου Ιωσήφ !
Όλη τη νύχτα προσεύχομαι και φωνάζω: Κύριε ή σώσε όλους τους αδελφούς, ή σβήσε και μένα. Δεν θέλω τον Παράδεισο μόνος» ( Συνεχίζεται με το 6ο μέρος)
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

14 Νοε 2017

Σαράντα μέρες αντάμα. ( Δυο πτυχές για τις ψυχές ...)


Δύο πτυχές για τις ψυχές  , ζώντων, κεκοιμημένων !
Ονόματα που καρτερούν δακρύρροα γραμμένων !
Χριστός γεννάται , ψάλλετε λαοί και ανυμνείτε !
Σαράντα ειν οι Λειτουργιές ! Όλοι αναπαυθείτε ! ( Ν.Σκ.)

Αντρείεψε ο καιρός σε μήνα Αρχαγγελίτη ! Ο Αη Γιάννης ο Χρυσόστομος που καρτέραγε απ του Σταυρού την μέρα εξαιρέτως να μνημονευθεί , εόρτασε ξανά και αυτός ! Το έρχου και ίδε του Αγίου Αποστόλου ακούστηκε σαν σάλπισμα  εναρκτήριο!
Άφθαρτο χέρι ευλογεί , στόμα Χρυσό μιλάει !
Έρχου και ίδε Φίλιππος λέει και ακολουθάει !
Την επαύριον του Αγίου Φιλίππου , του Αη Φιλίππου την άλλη μέρα που λέει και ο φιλόθεος λαός μας , ( Ναι , όσο κι αν κάποιοι με σύστημα και σπουδή , λυσσαλέα πασχίζουν να τον …πιστοποιήσουν ως φιλήδονο , εμείς πεισματικά θα τον προσδιορίζουμε ως φιλόθεο!)  πολλοί την προσμένουν ! Όχι για να στολίσουν τα Χριστουγεννιάτικα και να αρχίσουν να ετοιμάζουν τις λίστες με τα ψώνια και τους καλεσμένους να συρρεβεγιονάρουν …Έχουνε  βέβαια και αυτοί μια λίστα να συμπληρώσουν ! Ένα κομμάτι από χαρτί , χωρισμένο στα δυό . Δυό πτυχές για τις ψυχές ! Ζώντων και κεκοιμημένων ! Αντάμα τα ονόματά τους ! 
    Μην το φοβόμαστε στο πλάι τους να βρεθούμε ! Είναι πιο ζωντανοί από τους …ζωντανούς αυτοί ! Σε κάθε Θεία Λειτουργία είναι εκεί στην πρόθεση  , μαζί με τους Αγγέλους και έπειτα καρτερούν ν ακούσουν το δικό τους …απόπλυνον Κύριε και λυτρωτικά να ξανασάνουν…
Αρχινά  η μικρή Σαρακοστή , το ευλογημένο Σαραντάημερο ! Θα ξεκινήσουν τα ταπεινά τούτου του κόσμου κάθε αξημέρωτο,  αντάμα και αυτοί με έναν φιλακόλουθο παπά και τον πιστό του γέρο- ψάλτη, την μια απ τις σαράντα λειτουργιές ! Κάμε Θεέ μου να αξιωθούν πάλι  να τις τελέψουν , να τις προκάμουν όλες και φέτος ! Και όταν κάποιος δικός τους , που τόσο αγάπησαν σταθεί στην δεξιά μεριά του διπτύχου, γεμίζουν τα μάτια τους με χαρμολύπης δάκρυα !

 Μην και ξεχάσουμε κανέναν , στις πτυχές για τις ψυχές ! Μην μείνει αδειανό λευκό στο ψυχοχάρτι ! Όλοι να αναπαυθούν ! Και εκείνος που πάλι θαρρεί πως τον ξεχάσανε και κλαίει με παράπονο απαρήγορο …Θυμήσου τον φέτος αδελφέ μου και γράψτον εκεί στα δεξιά ! Κόψε μεγάλο κομμάτι από χαρτί ! Δεν τον κουράζεις τον παπά , κι αυτός να ΄ ξερες πόσο  ευεργετείται !   Ξεκινά το Σαραντάημερο ! Όνηση και αναπαμό και ελεημοσύνη πνευματική ας προσφέρουμε ! Χρέος μας παντοτινά ανεξόφλητο ! Κρήνη ξεδιψαστική και αστείρευτη κάθε μικρή σπηλιά , κάθε Αγία προσκομιδή  στα Ιερά όλων των Εκκλησιών της φιλόθεης τούτης γης ! Εκεί στην Βηθλεέμ και στον φριχτό τον Γολγοθά της Θείας πρόθεσης λαχταράνε οι ψυχές υγεία ψυχής και σώματος , ανάπαυση και πιότερο Φως ! Καλό Σαραντάημερο ! 
Νώντας Σκοπετέας 
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή 

8 Νοε 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας Άγιο Όρος 2017 Μέρος 4


Ευχαριστία ακούγεται  απ του Ουρανού τους ψάλτες.
Στον άμβωνα της κλίμακος  οι ταπεινοί αναβάτες!
Του Οσίου Δαυίδ  οι εκλεκτοί ,  θυμούνται τις  κουρές  τους.
Παπαδοπαίδια λαχταρούν κι αυτά τις φορεσιές τους!

Είναι η σιωπή ασυνάντητη,  προστάζει να ειρηνέψεις.
Πλούσιος να σαι στη ματιά και φειδωλός στις λέξεις .
Κιβούρια είναι έτοιμα , σταυροί που θα γραφτούνε
Τα έσχατα  μη λησμονηθούν , πως όλα θα κριθούνε .
 
Τρίτη μέρα της εβδομάδας ξημέρωσε στην Ιβήρων . Μέσα στην Πορταϊτισσα , αξιωνόμαστε να μεταλάβουμε των αχράντων και επουρανίων δωρεών . Πόσο βαθιά εισχωρούν οι λόγοι της ευχαριστίας προς την Ευλογημένη και Δεδοξασμένη Θεοτόκο ! Τα νοητά μάτια της καρδιάς , φωτίζονται από το Φως της.
Και τίποτα άλλο δεν ζητούν σαν μεσιτεία από Εκείνην ,  παρά μόνο την , ως την τελευταία αναπνοή , ένωση μετά του Υιού Της  , εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον ! Στην αγιογραφημένη μεγάλη Τράπεζα,  όλοι αθόρυβα πίνουμε τσάι με παξιμάδι και ελιές . Ανάγνωσμα τόσο ωφέλιμο  η σιγή και τα ειλητάρια των θείων μυσταγωγών που ολοζώντανοι και προστατευτικά μας περιστοιχίζουν . Μια πολύ στενή σκαλίτσα μέσα από μια σκοτεινή κρύπτη ,  οδηγεί στο υπερώο της τράπεζας , στον υπερυψωμένο μαρμάρινο άμβωνα,  απ όπου ακούγεται ο λόγος του Θεού κατά τις μεγάλες μέρες και στις πανηγύρεις .
Μια παράσταση του Αγίου Ιωάννου της κλίμακος , αγκαλιάζει την άνοδο . Πάθη και αρετές οι βαθμίδες αυτής της σκάλας . Καθόλου τυχαία η τόσο ιδιαίτερη κατασκευή της . Τα πάθη μπορούν να σε κατακρημνίσουν , να σε κρατήσουν στο σκοτάδι , οι αρετές να σε ανεβάσουν στο Φως . Μα θέλει τόσο προσοχή αυτό το ανέβασμα . Για να χωρέσεις πρώτα και κύρια πρέπει να συγχωρέσεις , να απαλλαγείς από ό,τι περιττό μπορεί να σε βαρύνει και να σε  κάνει να …σκαλώσεις πριν φτάσεις εκεί , για όπου προορισμένος είσαι .
Οκτώ το πρωί .Εικόνες και ήχοι λίγο πριν απομακρυνθούμε για τον επόμενο σταθμό μας.Ένας μεσήλικας προσκυνητής,χαρούμενα και κελαηδιστά σχεδόν  σφυρίζει , κοιτάζοντας ψηλά στα δασύφυλλα δέντρα της αυλής . Μας λέει ότι ξέρει να μιλά την γλώσσα των πετεινών του ουρανού ! Όντως εκείνα ανταποκρίνονται ! Χαμογελά με νόημα όταν τον ρωτάμε να μας πει τι του απάντησαν ! Σαν να μας λέει πως ξεκίνησαν και αυτά την ευχαριστιακή ακολουθία  τους! Στην έκθεση αγοράζουμε εικόνες και περιλαίμιους  μικρούς σταυρούς με  ξυλόγλυπτους Εσταυρωμένους. Λεπτομέρεια και ευχή , σκάλισμα και νύξη ψυχής , κατάσαρκο φόρεμα και αλεξιτήριον νόσων και επιθέσεων.
 -Κάθε φορά που φεύγω από εδώ , έχω κόψει και κάτι που με βασάνιζε ! Υποκλέβουμε τον αυθόρμητο  διάλογο ενός αδελφού μας προσκυνητή , με τον υπεύθυνο λαϊκό της Έκθεσης . Εκείνος μελετά την Καινή διαθήκη και ενθουσιαστικά  συμφωνεί μαζί του . 

Δάκρυα και πάθη στα πόδια της Κυράς . Πίστη στην οικονομία της . 
Και αν τα πάθη αρέσκονται στο να επιστρέφουν , θα ναι η δική μας η μετανοημένη  επιστροφή,  που πάντα ελεώ Θεού θα νικά ! Το νίκος και το έλεος θα ανοίξουν την μεγάλη πόρτα της αληθινής Ζωής . Και εκεί πυλωρός βρίσκεται ήδη ,  η Οδηγούσα προς το Φως  Πορταϊτισσα !   Ένα τελευταίο χαίρε πριν βγούμε από την πύλη της . Αξίωσέ μας ξανά ! Σπλαχνίσου μας Μητροπάρθενε ! Μην αποστρέψεις ούτε για ελάχιστα το πρόσωπό σου , θα χαθούμε αλλιώς!

Κατεβαίνουμε στην θάλασσα και περιμένουμε το λεωφορείο για Καρυές . Ένας νεότατος Ιβηρίτης μοναχός , μάγειρος και ψάλτης στα διακονήματα , συνομιλεί ιδιαιτέρως  με ένα σχεδόν αμούστακο παληκαράκι , που συμπορεύεται με τον Πατέρα του στο Όρος  .
 Στα μάτια του παιδιού , τόσο καθαρά καθρεφτίζεται ο Θεϊκός πόθος. Τους παρατηρώ και σκέφτομαι ότι μοιάζουν πάρα πολύ και ίσως να είναι αδέλφια κατά σάρκα . Να αξιωθούν κάποτε άραγε , να γίνουν και συμμοναστές και παραδελφοί κάτω από την σκέπη Της ; Αυτόματα μου έρχεται στο μυαλό η ευλογία που θα λάβει η μάνα τους , αν με πίστη και χαρά εμπιστευθεί και τα δυο  σπλάχνα της στην Μάνα του κόσμου !
Εμένα η μάνα μου στην αρχή δεν το καλοπήρε που έγινα Ιερομόναχος ! Τώρα μετά τόσα χρόνια λέει : Μακάρι να γινόταν και ο άλλος μου ο γιός ! Γνωριζόμαστε με τον  Χαλκιδαίο πάτερ Σ. και τους  δυο νεοτάτους  συντοπίτες και συνοδοιπόρους του , παπαδοπαίδια της Αγίας Παρασκευής λατρευτά , με πρόσωπα ιλαρότατα και την προσδοκία  της ιεροσύνης και της αφιέρωσης,  ζωγραφισμένη σε κάθε ικμάδα της ύπαρξής τους. Ευβοϊκά χώματα ευλογημένα! 
Μας έφερε αυτή η ολιγόλεπτη κουβέντα  , δίπλα στο ξυλουργείο και στους στοιβαγμένους κορμούς της Ιβήρων ,  μέσα από κοινούς γνωστούς και αναφορές , ξανά κοντά μας όλα τα εκλεκτά τεκνία του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία ! Είχε ασκητέψει , διάκος ήταν ακόμα ,  για καιρό στην Μεγίστης  Λαύρας  ο Όσιος Δαυίδ ! Έχει αφήσει ίχνη θαυμαστά στα μέρη του Αγίου Αθανασίου !  Κουρά του μακαριστού πατρός Κυρίλλου προηγουμένου του Μοναστηριού του ,  ο πατήρ. Σ. με τον οποίον μιλάμε . Τον ακούσαμε σε όλες τις ακολουθίες στην Πορταϊτισσα, να ψέλνει με υπέροχο καλογερικό ύφος ! Σε λίγο ένα αγροτικό αυτοκίνητο από διπλανό κελλί , ήρθε να τους παραλάβει . Συνοδηγός ένας επίσης Ευβοιώτης στην καταγωγή Αγιορείτης Μοναχός  . Στο παρμπρίζ , κολλημένο ένα αυτοσχέδιο προσκυνητάρι και  ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης!  - Δική του κουρά είμαι εγώ ! ,  μας είπε ο Γέροντας όταν μας είδε να κοιτάζουμε ! Τι κι αν δεν ήρθε ποτέ του στο Όρος,  ο Όσιος με συγχωρείτε ! Οι σπόροι και της δικής του…αγιοκαλλιέργειας , ολοένα και καρπίζουν καλώς  και βλαστάνουν άνθη ευθαλέστατα  , ιδιαιτέρως σε τούτο το περιβόλι , κάποτε να τα συγκομίσει ο Γεωργός Κύριός μας  .  
Στις Καρυές  η συνήθης  ζωντάνια λίγο πριν τις 10 το πρωί . Αποχωριζόμαστε  προσωρινά για μια μέρα με τον Φώτη,  που παίρνει τον δρόμο για το Βατοπαίδι και τον εκεί πνευματικό του. Αναμένουμε την ανταπόκρισή σου από Παραμυθία! του λέμε και εκείνος συγκινημένος απομακρύνεται. Είναι τόσο σημαντικό να βρίσκεις κάποιον που να σε αναπαύει αληθινά . Ο Φώτης δεν υπολογίζει ούτε έξοδα ούτε ταλαιπωρία .
Αρκεί να βρεθεί λυτρωτικά κάτω από το πετραχήλι του Βατοπεδινού πολύπειρου  …θεραπευτή του.
Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτη δίνει ιδιαίτερη  έμφαση σε τούτη την ευλογημένη …αποκοτιά του αδελφού μας . «Είναι κάτι φυσικό να βλέπει ο άρρωστος τον ιατρό και να αισθάνεται χαρά. Έστω κι αν δεν λάβει καμία ωφέλεια από αυτόν. Απόκτησε λοιπόν και συ, ω θαυμάσιε λέει προς τον ποιμένα–πνευματικό,   έμπλαστρα, κολλύρια, ποτά, σπόγγους, αναισθητικά, φλεβοτόμα, καυτήρες, αλοιφές, υπνωτικά, μαχαίρια και  επιδέσμους. Αν δεν έχουμε αυτά, πως θα φανεί η επιστήμη μας;» (Αγ.Ιωάννου Κλίμακος /Λόγος προς Ποιμένα).
 Στα καφενεδάκια μπαινοβγαίνουν φορτωμένοι οι περιηγητές της αγιωνύμου γης . Σε ένα από αυτά συναντάμε τον Αγιοτριαδίτη  παπά –Γιώργη από τα μέρη μας , μαζί με την πολυμελή του συνοδεία . Κάθε Φθινόπωρο εδώ και χρόνους πολλούς ο Φιλαγιορείτης παπάς μυεί στις αθωνικές αλήθειες τους ενορίτες του. Είναι τόσο εμφανής η υπέροχη αλλοίωση που έχουν υποστεί στις ψυχές τους όλοι τους,  μετά από αυτήν την μακρόχρονη συνοδοιπορία !  Και πόσους …νεοσύλλεκτους  αναζητητές της αλήθειας δεν παίρνει μαζί του ο παπά-Γιώργης κάθε χρόνο , δίχως να υπολογίζει δυσκολίες , αταίριαστα , διατυπώσεις … 
Σήμερα βγαίνουν μετά από μια εβδομάδα στο Όρος . Ο αδελφός μας ο Δημοσθένης,  γαλήνιος και με τη χαρά του  Θεού να αποτυπώνεται στο είναι του , μας διηγείται μέσα στο Λεωφορείο για Δάφνη εν τάχει τις πρώτες του εντυπώσεις από το φετινό ταξίδι τους  που ολοκληρώνεται  . Τον ενοχλεί κάπως η σταδιακή εκκοσμίσκευση του Όρους . Μα δεν μένει σε αυτό . Σε μια «πορεία πολέμου» , σίγουρα θα υπάρξουν απώλειες και υποχωρήσεις . Οι φανοί των ποιμένων - ιχνηλατών  να μην σβήνουν μόνο . Το δόγμα , η Ορθοδοξία να μην πληγώνονται θανάσιμα . Οικονομίες θα γίνουν και θα ναι ευλογημένες , αρκεί να μην οδηγήσουν σε κακόδοξες παραοικονομίες . Από παντού ακούγεται βέβαια όλο και πιο έντονο το «έως πότε Κύριε» ,  μα Δόξα τω Θεώ οι κρήνες Του ακόμα δεν στέρεψαν από φιλανθρωπία και μακροθυμία …Και έχει αρκετές  ακόμα εδώ !
Αποχαιρετάμε τους Αργολιδείς αδελφούς μας , μιας και εμείς κατεβαίνουμε λίγο πιο πάνω από την Δάφνη ,  στην στροφή του δρόμου για Ξηροποτάμου . Πρώτη μας επίσκεψη σε ένα Μοναστήρι,  που δεν υπάρχει φορά στην είσοδο ή στο φευγιό μας , που να μην το έχουμε από μακριά έστω  θαυμάσει . Άλλη μια πύλη ιστορικού κοινοβίου  προστίθεται σε αυτές που έχουμε διαβεί . Λίγα μέτρα πριν,  στις  κληματοσκέπαστες πέργολες της εισόδου , συναντάμε τον αδελφό μας Αντώνη,  τον πέμπτο φετινό συνοδίτη μας , που ήδη  μας περίμενε , αφού είχε μπει κι αυτός με το πρωινό πλοίο  . 
Μαζί του και δυο Σέρβοι νεαροί προσκυνητές . Πρώτη του φορά στο Όρος . Μονή της μετανοίας του,  το περίβλεπτο φρούριο της Ξηροποτάμου! Βλέποντάς τον , σκέφτομαι πως όπως πανηγύρι γίνεται στον Ουρανό «επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» , έτσι και τούτες τις στιγμές ,  μια  παν χαρμόσυνη γιορτή θα έχει στηθεί στην ουράνια χορεία των εν σώματι Αγγέλων Πατέρων του Άθω , για τους σημερινούς νιοφερμένους , όπως ο Αντώνιος ! Γιορτή  όμως μόνο για εκείνους ,  που προσεγγίζουν τούτο το ταξίδι,  όχι εκδρομικά , σαν μια από τις πολλές ταξιδιωτικές  εμπειρίες  , μα έχοντας στην ψυχή τους το ψαλμικό : «Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός». Μόνο έτσι στήνεται το πανηγύρι στον …Άνω Άθωνα. Αιώνια αφορμή η μετάνοια ! Σημερινή ο αδελφός μας !
Όπως στο διάβα της ζωής συναντάς  διαφορετικά είδη ομορφιάς , παράξενης και  πρωτόγνωρης , έτσι και εδώ στον χιλιόχρωμο τούτο λειμώνα,  συνειδητοποιούμε και ανακαλύπτουμε πως υπάρχουν και διαφορετικά είδη σιωπής και γαλήνης  !  Όλα εδώ σε κελεύουν να ειρηνέψεις , να γίνεις φειδωλός στους λόγους  που θα αρθρώσεις , ακόρεστος σε όλα αυτά που άφατα θα νιώσεις . Ξηροποταμινή ησυχία ! Άμοιαστη με όλες τις άλλες και απερίγραπτη με κοινές λέξεις ! Μόνο ο σοφός παροιμιαστής μπορεί να σε εξυμνήσει !  “νήρ δέ φρόνιμος , συχίαν γει” ( Παρ. 11,12»1.)
Το πιστοποιούμε αμέσως,  μόλις συναντάμε τον αρχοντάρη Μοναχό . Ούτε ένας παραπανήσιος  λόγος από το στόμα του . Τα απολύτως αναγκαία ! Πόσο δύσκολο τούτο το πάλαισμα ! Και πόσο αγνοούμε και ενίοτε παρεξηγούμε και λοιδορούμε  την έκφρασή του . Κριτήριο και αυτό εν εκείνη τη ημέρα …Κακό ασυγκράτητο , γεμάτη από δηλητήριο του θανάτου η γλώσσα , κατά τον αδελφόθεο Άγιο Ιάκωβο. Εν αυτή ευλογούμεν και εν αυτή καταρώμεθα … Χαλινό και πηδάλιο έχουν οι Ξηροποταμινοί στην γλώσσα !   Από αυτήν την πηγή να  ρέει μόνο το γλυκό , το ξεδιψαστικό  νερό και όχι το  αλυκόν !
Δωμάτιο στον πρώτο όροφο δίπλα στην ξακουστή βιβλιοθήκη και το αναγνωστήριο της Ξηροποτάμου. Εκεί υπέροχα βιβλιοδετημένα όλα τα αμέτρητα βιβλία . Ως και το πλέον μικρό στο σχήμα . Προστατεύονται έτσι από την φθορά τα άφθαρτα και ανόθευτα  λόγια των Πατέρων και των Γερόντων . Δείγμα απέραντου σεβασμού και τάξης υποδειγματικής. Στις δυο ώρες που έχουμε ως την προσκύνηση των τιμίων λειψάνων,  παίρνουμε τον ανήφορο από την Ξηροποτάμου , ως το μακρινό κελί με τους 2 Γέροντες ,   που υπολογίσαμε ότι  βρισκόταν  σε απόσταση περίπου μισής ώρας με τα πόδια  . 
Ο Αντώνης δεν σταματά να θαυμάζει και να «εγκλωβίζει» τις πρώτες του Αθωνικές παραστάσεις . Όσο ανεβαίνουμε , τόσο περισσότερο ενθουσιάζεται από την ακίβδηλη φυσική καλλονή .Έτοιμες οι χρυσές χονδρολιές για το μάζεμά τους  . Συκιές με σύκα μεγάλα και ώριμα , μια στροφή πριν την είσοδο του κελιού . Δεν έχει ευλογία όμως να κόψουμε.Ή τουλάχιστον, δεν βλέπουμε κάποιον για να ζητήσουμε.
Το «έχει ευλογία» είναι μια πολύ συνηθισμένη φράση στο Άγιο Όρος . Σημαίνει ότι έχεις την άδεια για να κάνεις κάτι , το οτιδήποτε , το πλέον φυσιολογικό ,  όπως το να κόψεις για να φας  ένα σύκο , από μια  έρμη και κατάφορτη από καρπούς  συκιά στις πλαγιές της Ξηροποτάμου ένα μεσημέρι Οκτώβρη . Μα όταν τα καταφέρεις , έστω στιγμιαία,  να  υποτάξεις την λογική και το θέλω σου  σε έναν άγραφο μα πολυσέβαστο Αθωνικό νόμο και  δεν κόψεις έναν καρπό από δέντρο αγλαόκαρπο,  επειδή δεν πήρες ευλογία για αυτό , είναι σαν να αφανίζεις  από τη ρίζα , ένα από τα αναρίθμητα δέντρα στον… αχανή αγρό του εγώ σου !
- Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς… Καρτεράμε να ακουστεί το Αμήν μέσα από το κελί . Επαναλαμβάνουμε το γνωστό Αγιορείτικο … χτύπημα στην πόρτα , μα απόκριση δεν παίρνουμε . Έτσι , είπαμε εμείς το …Γένοιτο και αρχίσαμε να περιεργαζόμαστε τον χώρο . Πανέμορφο εκκλησάκι στην αυλή πιο μεγάλο από τα συνήθη κελιώτικα . 
Μπαλκονάκια κρεμαστά και απλωταριές , με ανεμπόδιστη γαλάζια θέα στην Δάφνη και στον υπέροχο Αθωνικό νότο.  Κήποι σε διαφορετικά επίπεδα , με άφθονα φυτέματα και μποστανικά της εποχής . Και εκεί δίπλα , αντικριστά σχεδόν στο ιερό της καλύβης,  φυτεμένοι στο χώμα δυο Σταυροί . Μπροστά τους μόνο χώμα , μετρημένο όσο για να χωρέσουν  μέσα του δυο σαρκία . Δεν υπήρχαν ονόματα πάνω στους Σταυρούς ούτε η εν Κυρίω κοίμηση κανενός αναγραφόταν , το εν ΚΩ δηλαδή που πολλούς έχει μπερδέψει στέλνοντας τον λογισμό τους στα …Δωδεκάνησα . Αυτοί οι Σταυροί , είναι των 2 γερόντων του κελιού τα χαλινάρια , τα δικά τους πηδάλια και η ξεχωριστή εξ ουρανού φωνή και παραίνεση : «Μιμνήσκου τα έσχατά σου και ου μη αμαρτήσης εις τον αιώνα» ( Σοφία Σειράχ 8΄36.) ( συνεχίζεται με το 5ο μέρος) 
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~