Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

12 Ιουν 2018

Πρώτη ανάσα στον Παράδεισο …( Το τελευταίο αλληλούια)



Ηλιοπράσινες Ελιές ριζωμένες στου Πολιτικού τα αιματοστόλιστα χώματα . Στης Αρχαίας Ταμασσού τα φανερά και για αιώνες ολάκερους κρυμμένα , που πάντα την σαγήνευαν βρέθηκε και απόψε ! Χρυσοκεντημένο όνειρο για λίγο την σκεπάζει , από του πόνου το ρίγος ,που ξεπνέει σε κάθε ανασασμό της ! Μαζί με τις αδελφές της , βρίσκεται λέει , σε αγρύπνια για τον Άγιο , παραμονές της χάρης του , στου πρώτου Φθινοπώρου την ακόμα λιόπυρη νυχτιά. Σε τούτο το μικρό δωμάτιο,  ξημερώνει κάθε τόσο του Αγίου Ηρακλειδίου η γιορτή ! Το πανηγύρι τους ! Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο!Παυσίλυπο και παυσίπονο ψάλμα , στον δεξί χορό του καθολικού ! Μετάνοια μπροστά στην λάρνακα και στην κάρα του προστάτη τους !
Φιλί , ευγνωμοσύνης , τάμα πάντοτε οφειλόμενο, στα ευωδιαστά λείψανα του Μάρτυρα πρωτοΧριστιανού, του διαδόχου του Αποστόλου Βαρνάβα, του μαθητή του Αποστόλου των Εθνών , του διδάχου και μεγίστου Κυπρίου Ιεραποστόλου , του Εφόρου τους και Πατέρα τους,   του λατρεμένου ! Και αυτός , ο Άγιος Ηρακλείδιος , συνέχεια δίπλα στο κρεβάτι της , στοργικά  να της σκουπίζει τον ιδρώτα , να της δίνει κουράγιο στις τελευταίες αυτές αναβάσεις ως του ποθητού Παραδείσου τον πρόναο !
Έκλεισε τόσες μέρες , που πια δεν τα καταφέρνει να μετρήσει στο Νοσοκομείο ! Η μοναχή Μακαρία , που όλοι την θυμούνται, με τις πιο γλυκές και ευωδιαστές μνήμες, πότε να τους κερνά αμύγδαλο γλυκό , πότε τα περίφημα κεράσματα του Μοναστηριού να τους προσφέρει με τρόπο απλό και απροσποίητη αγάπη ! Οι πάντες σχεδόν την επισκέφτηκαν , μα και όλες οι αδελφές της εκ περιτροπής ποτέ δεν φεύγουν από δίπλα της ! Η Προδρόμη , η Ξένη , η Θεοφίλη , Θεοδούλη , η Κλεονίκη, η Σεβαστιανή, η Προσδόκη, η Μεθοδία,η Παϊσία, η Εὐπραξία, η Συγκλητική, η Ἀνυσία, η Χρυσοστόμη, η Φιλοθέη, η Ἐμμέλεια, η Καταφυγή, η Ἡρακλειδία, η Εὐστολία, η Συνεσία, η Χριστίνα, η Γρηγορία, η Ἄννα, η Ἀρίστη, η Χαριθέα, η Ἀντωνία, η Ἰωσηφία, η Βηθλεέμ, η Θεοφανώ, η Ὑπομονή, η Χριστονύμφη, η Σιλουανή, η Εἰρήνη, η Νεκταρία, η Πορφυρία, η Ἐφραιμία, η Σωφρονία.
Κάθε μιας το όνομα,  μια αρετή , μια ανάμνηση του ομοθυμαδόν , μια προτροπή για δοξολογία ! Και εκείνες οι ευλογημένες , την αγκαλιάζουν με χρυσοκεντημένα βλέμματα παραμυθίας και μιας χαρμολύπης , που ελάχιστοι μπορούν να νοήσουν,  μα κυρίως να βιώσουν ! Δώρα είναι τούτες οι στιγμές της διακονίας στην βαριά ασθενούσα αδελφή τους ! Δώρα τα δάκρυα και οι προσευχές απ το ψαλτήρι και το προσευχητάρι,  που δεν σταματούν ποτέ να ακούγονται σε τούτο το δωμάτιο ! Δώρο και η επίσκεψη του πατρός Αθανασίου , του τότε πνευματικού της Μονής τους ,του πάντα Αγιορείτη και Μαχαιριώτη , εκείνο το αξέχαστο πρωινό … Πλησίασε εκείνος την άρρωστη και πήγε αυτή να σηκωθεί λίγο για να τον υποδεχθεί !-Στάσου ευλογημένη , μην σηκώνεσαι ! Πως είσαι αδελφή Μακαρία ;
- Τώρα καμιά ώρα κάπως έχω ησυχάσει !Μου κάναν πάλι ένεση ! Αλλά πάτερ Αθανάσιε, τι να σας πω …Χθες το βράδυ πολύ υπέφερα ! Φριχτός ο πόνος ! Αβάσταγος κάποιες στιγμές ! Ευτυχώς , είναι εδώ οι αδελφές μου κα με δυναμώνουν ! Μα , να σας πω …είπε σχεδόν ψιθυριστά κάνοντάς του νόημα , λίγο να έρθει πιο κοντά της …Του μίλησα χθες το βράδυ …. την ώρα του μεγάλου πόνου …προσευχήθηκα και παρακάλεσα τον Άγιο Ηρακλείδιο να με βοηθήσει! Του είπα : Άγιέ μου σε παρακαλώ …πάρε με μαζί σου να αναπαυθώ …
-Θα σε οικονομήσει αδελφή μου ο Άγιος , να μην πονείς πολύ …κάμε υπομονή ! Μην αποκάμνεις ! Ό,τι πει ο Θεός! Εμείς μόνο να ευχόμαστε συνέχεια , να ναι τα τέλη όλων μας Χριστιανά !
-Να ναι ευλογημένο είπε εκείνη …
-Να πάω λίγο έξω αδελφή μου , να μην σε ταλαιπωρώ …είπε  εκείνος  και βγήκε από το δωμάτιο …Εκείνη την ώρα περνούσε από τον διάδρομο ο γιατρός της μοναχής …Γνωρίζονταν καλά !
-Γέροντα  , ευλογείτε !
-Ο Κύριος να μας ευλογεί γιατρέ !Πως είναι η αδελφή Μακαρία ;
-Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος ! Καρκίνος και στους 2 πνεύμονες …Επιθετικός , μεταστατικός, μη ιάσιμος …κάνουμε ότι μπορούμε να την ανακουφίσουμε γιατί έχει πολύ πόνο !
-Ναι , μου το είπε η ίδια πριν λίγο …Δηλαδή δεν υπάρχει επιστροφή …Πόσο καιρό έχει ακόμη γιατρέ ¨
-Το καλό αλλά και επώδυνο ταυτόχρονα για την ίδια είναι ότι ο οργανισμός της είναι πολύ γερός ! Αν δείτε κάποιες εξετάσεις θα καταλάβετε …Τουλάχιστον άλλους 6 μήνες έχει ζωή …αλλά και πόνο …Τι να πω , εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε με ενέσεις και φάρμακα να τον μετριάζουμε…

Επέστρεψε ο πάτερ Αθανάσιος στο δωμάτιο ύστερα από λίγο για να αποχαιρετίσει …Εκείνη την ώρα , οι 3 μοναχές που βρίσκονταν μαζί με την Μακαρία έλεγαν τους Χαιρετισμούς ! Η άρρωστη δρόσιζε τα στεγνά της χείλη με τα εφύμνια της πίστης και της αιώνιας άνοιξης ! Κάθε που ένα γράμμα τέλειωνε , οι άλλες σιγούσαν να ακουστεί από εκείνη το Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε και το Αλληλούια …Εκείνος σιωπηλός και δακρυσμένος μετείχε σε αυτήν την ανεπανάληπτη ουράνια μέθεξη …Έφτασαν στο Ω που πάντα αφετηρία είναι για παράκληση και μεσιτεία … Ὤ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τόν πάντων Ἀγίων ἁγιώτατον Λόγον δεξαμενή τήν νῦν προσφοράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντάς· καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τούς συμβοῶντας...Παύση μετά από αυτό το υπέροχο συν …
Συμβοώντες , συμπάσχοντες , συνάλληλοι στου πόνο την διαδρομή που αλλοίμονο για την Μοναχή Μακαρία, έχει να μετρήσει ακόμα πολλούς μήνες …όπως πριν μόλις ο σπουδαίος γιατρός προέβλεψε… Παύση να ακουστεί το αλληλούια , από την Μακαρία την Μοναχή την ασθενούσα και κατάκλιτη …
-Ἀλληλούϊα …είπε εκείνη και πρόσθεσε κάτι ακόμα …Μνήσθητί μου Κύριε …Έκαμε τον Σταυρό της και σταύρωσε τα δυο της χέρια …Έμοιασε τότε τόσο με την ΜητρόΘεο, τρανώς ηπλωμένη υπτία, στην πανίερή της μετάσταση ! Τούτη την φορά δεν ήταν όνειρο του Αγίου της η παρουσία …
Έσπευσε εκείνος να μεσιτεύσει , να διαβιβάσει τάχιστα την παράκλησή της και ήρθε έπειτα εκεί , για να την παραλάβει μαζί με τον Άγγελό της …Λίγο μετά το τελευταίο της επί γης Ἀλληλούϊα , το ξέπνεμά της το τελειωτικό,   ή μάλλον την πρώτη ανάσα της , στου Παραδείσου το δίκαιο άνοιγμα… Όπως ακριβώς του το ζήτησε την προηγούμενη πονεμένη και στερνή επί γης νύχτα της …

Νώντας Σκοπετέας 

Διασκευή από προφορική διήγηση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ.Αθανασίου
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Το Αμήν της Ζωής μου ( μέρος 2ο ) 


3 Ιουν 2018

Μην θυσιάζεις Την Αγάπη …για μια αγάπη ( Άγιοι Πάντες)



Αναπολόγητοι θα είμαστε εν ημέρα κρίσεως,  αν στερούμε από τα παιδιά μας την αληθινή Ζωή .Και θα θησαυρίζουμε την οργή του Θεού , αν αυτό που μας δώρισε και μας εμπιστεύθηκε , Του το παρουσιάσουμε χαμένο στο αιώνιο σκοτάδι . Άγνοια; Αδιαφορία ; Κάποιες φορές αλαζόνες και υβριστές απέναντί Του ! Θεοστυγείς γονείς ! Θεομάχοι , κάνουν τα πάντα για να απομακρύνουν τα παιδιά τους από το ράσο , από το Φως . από την αφιέρωση ! Απεργάζονται τρόπους …τα παρακινούν στην αμαρτία , στην φιληδονία , στην ακολασία , μόνο και μόνο για να μην …τα χάσουν από κοντά τους . Μη και προσκοληθούν στον Θεό , μη και εναποθέσουν σε Εκείνον όλες τους τις ελπίδες …Ακόμα και σε ψυχιάτρους τα …εμπιστεύονται και φάρμακα τους δίνουν με τις χούφτες , επειδή τα είδαν να είναι ευαίσθητα , ευσυγκίνητα , να προσεύχονται , να είναι ατάραχα , να μιλούν συνέχεια για τον Χριστό και τους Αγίους Του ! Μετήλλαξαν την αλήθειαν του θεού εν τω ψεύδει ( Ρωμ.α,25)
Αρχοντικά και απροσωπόληπτα αγαπά ο Θεός ! Ο φιλών πατέρα ή μητέρα, υιόν ή θυγατέρα   …υπέρ Εμέ , ουκ έστι μου Άξιος!  Δεν μας ζητά ο Χριστός μας να τον αγαπάμε περισσότερο ! Δεν μας απαγορεύει την αγάπη ! Μη γένοιτο ! Το υπέρ Αυτόν δεν θέλει ! Θα μπορούσε να πει κανείς πως θα δεχόταν το : ως και Αυτόν ! Αγάπα τον άντρα , την γυναίκα , το παιδί σου αλλά όχι πιο πάνω από Εκείνον ! Μην θυσιάζεις Την Αγάπη …για μια αγάπη !
Ευλογημένος ο γονιός που αποχωρίστηκε προσωρινά , για να συμπορεύεται  αιώνια !Που έδωσε ευχή , το παιδί του να αγιάσει και να συγκαταριθμηθεί με των Αγίων Πάντων , με του Κυρίου τους φίλους ! Δεν αγιάζει βέβαια μόνο το ράσο και ο μοναχισμός και η αποταγή . Φυσικά και όσοι ακολουθούν το αγκαθόσπαρτο μα ευθές μονοπάτι μονοπάτι της έγγαμης ζωής , της οικογενειακής παλαίστρας , δύνανται ελέω Θεού να αγκαλιάσουν το αιώνιο Φως! Μα όλα να γίνονται για Την Αγάπη ! Όλα να εκπορεύονται από Την Αγάπη ! Να μην θυσιάζεται το αιώνιο για το πρόσκαιρο , Η Αλήθεια για το μάταιο και το απατηλό , το άφθαρτο για το επίπλαστο …Εξ Αυτής και δι Αυτής και εις Αυτήν τα πάντα ! Εξαγγελθέν το ότι,  όλοι όσοι ανυποχώρητα θα πορευθούν,   θα υποφέρουν ! Συνεχώς αυξάνεται και σήμερα από νέους μάρτυρες η χορεία των …ακλινώς μιμουμένων το Θείον Πάθος! Δεν άφησε ο Κύριος αμάρτυρη την εποχή μας ! Υπάρχει και στις μέρες μας θυσιαστική αγάπη ! Γενναίο φρόνημα ! Ανδρεία ψυχή ! Μικρά ζύμη , ναι ! Μα όχι αμάρτυρη εποχή ! Ο εις έστω και Η Αλήθεια , ο εις και Η Αγάπη , όπως λέει ένα πατερικό ρητό , αποτελούν πλειοψηφία !
Ει και ο κόσμος υμάς μισεί , εμέ πρώτον μεμίσηκεν!Αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ ! Και ότι κανείς δεν μπορεί να μειώσει Την Αγάπη  ! Να στενέψει το δοχείο της ψυχής που καρτερά να γεμίζει και να χωρά όλο και περισσότερο από τον απέραντο Ωκεανό Της!Κανείς δεν μπορεί να  μας χωρίσει ! Σαν τους Άγιους Πάντες που δεν θυσίασαν ποτέ Την Αγάπη για μια…αγάπη …
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή, αφιερωμένη στην μνήμη
 της Νεομάρτυρος Αγίας Ντανιέλας της Ρουμάνας 

30 Μαΐ 2018

Τη ιδία διαλέκτω …Στην μνήμη ενός ταπεινού παπά (+π.Μάρκος Μανώλης)


...καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι…. ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν…. ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον….πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν….ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηπόρουν…Αποσπάσματα από το ….τώρα της πίστης μας! Από τον συνεχιζόμενο , χωρίς ακόμα γραμμένο το τέλος του Πραξαπόστολο . Στο 2ο κεφάλαιό του , γίνεται λόγος για τον εξ ύψους ήχο ! Για την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στης Μάνας Εκκλησίας  το γενέσιο ! Ο σφοδρός άνεμος που γέμισε τον οίκον όπου εν μια ψυχή και καρδία καρτερούσαν οι Απόστολοι του Χριστού μας τα υποσχεθέντα ! Δέος και θάμβος και κατάπληξη όλους τους κυρίευσε . μόλις ο καθένας  απ΄το μεγάλο πλήθος,  άκουγε τους άσημους και αγράμματους  ψαράδες , να τους μιλούν και εκείνος να τους καταλαβαίνει απόλυτα , ακούγοντας στην δική του γλώσσα ! Να μασταν εκεί ! 
Εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές της καθόδου του Αγίου Πνεύματος και αυτού  του υπερφυούς , του υπερλόγου σημείου ! Έκσταση και θαυμασμός ! Να μασταν εκεί ! Κι όμως,  με την χάρη του Παναγίου Δωρεοδότη  Θεού μας , μπορούμε συνεχώς και εμείς να έχουμε τέτοιες εμπειρίες ! Να βιώνουμε συνεχώς αυτό το ασύλληπτο θαύμα μέσα στον χώρο της Αγίας μας Εκκλησίας ! Ακριβώς όπως τότε ! Προσκαρτερούντες , πιστεύοντες και αινούντες …Με εκείνους που διαδέχτηκαν τους Αγίους Μαθητές και  Αποστόλους του Χριστού μας ! Τους επομένους τοις Αγίοις Πατράσι ! Σήμερα ! Τώρα ! Μια άλλη διάσταση,  να προσπαθήσουμε να νοήσουμε αυτήν την περιλάλητη προσωπική Πεντηκοστή !  Μας κάνει κατάπληξη όταν στο διάβα της πνευματικής μας  ζωής  της μακράς ή της νιογέννητης , της ζωής που βιώνεται με τον Ορθόδοξο μυστηριακό τρόπο ,  συναντάμε Πνευματικούς Πατέρες που μιλούν στην γλώσσα μας ! Που μπορούμε να τους καταλάβουμε και κυρίως που μας καταλαβαίνουν ! Πλησθέντες Πνεύματος Αγίου , πλησθέντες διακρίσεως και χαρισμάτων Αγίου Πνεύματος , αλλιώς μιλούν σε σένα αλλιώς σε μένα αλλιώς στον διπλανό αδελφό μας ! Τη ιδία διαλέκτω ! Δεν είναι αυτή μια άλλη προσωπική Πεντηκοστή αδελφοί μου ; Δεν είναι αυτό ένα θαύμα ; Που πόσο στ αλήθεια μας συγκλονίζει και μας γεμίζει από ευγνωμοσύνη , για το άπειρο έλεος του Θεού που επέτρεψε ένας τέτοιος Απόστολός Του , να βρεθεί στον δρόμο μας !Να μας καταλάβει , να μας νιώσει όπως κανείς άλλος δεν το κατόρθωσε ποτέ ; Και έτσι να ζήσουμε και εμείς τους καιρούς της αναψύξεως , απαλλαγμένοι από ό, τι το παλαιό χάριτι και φιλανθρωπία του ευλογητού Θεού μας ; Ένας τέτοιος διάδοχος των Αγίων Αποστόλων στην σημερινή μας εκπομπή ! 
Ο μακαριστός παπά Μάρκος Μανώλης ! Που μίλαγε πάντα τη ιδία διαλέκτω , σε όποια ψυχή στεκόταν πλάι του , στο παντοτινά αξέχαστο εξομολογητήρι του , κάτω από το ψαλτήρι του Αη Γιώργη , με το αναμμένο κεράκι ! Ιχνηλάτης , μπροστάρης , οδηγός σε δύσβατα μονοπάτια και αγκαθόσπαρτα ανηφόρια ! Ταπεινά σαγήνευσε , ησύχια και διακριτικά προσκάλεσε , διαπρύσια ορθοτόμησε . Η μνήμη του αθάμπωτη  και χαρμολυπημένα πάντοτε δακρυσμένη !  Αμέτρητοι σαν τον παπά Μάρκο ,  οι ευλογημένοι της ποθεινής πατρίδας οικήτορες , συνεχιστές της αλυσίδας που οπισθοβατικά  καταλήγει στο φλογοβόλο Υπερώο . Μεσιτεύουν ακαταγώνιστα πλέον στα άνω «δωμάτια» !  Όλοι εφύλαξαν την Ιεροσύνη !Όλοι ζουν μια συνεχή Πεντηκοστή ! Το ατελεύτητο βίωμα του Αγίου Πνεύματος !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από  εκπομπή με τίτλο : 
 Στην μνήμη ενός ταπεινού παπά. 

25 Μαΐ 2018

Μια μέρα μου έμεινε …


 Ἕτερος δὲ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ·
Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθεῖν καὶ θάψαι τὸν πατέρα μου.
ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι,
καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς. Ματθ. 8,21-22  
     
Στην πλατεία του Ταξιάρχη τους , στην…. έδρα τους , στο δεύτερο ή  καλύτερα στο πρώτο τους σπίτι , ο Βάσος  και ο Λυκούργος , δυο μικρά μανιατόπουλα , κλωτσάνε την…σφαίρα  από πόρτα σε πόρτα …Κάθε ήχος στο σίδερο  σημαίνει αυτόματα  γκολ και πανηγύρια και πειράγματα και γέλια και ιδρώτα πολύ …Το τραντζιστοράκι πάνω στο ρολόι της ΔΕΗ  μεταδίδει αγώνες λεπτό προς λεπτό…Είναι απόγευμα Κυριακής ανοιξιάτικο  , στις αρχές   της δεκαετίας του 80. Σπάνια ακούνε τι λέει ο σπίκερ,  μιας και οι ήχοι από το δικό τους «κατάμεστο» γήπεδο τον υπερκαλύπτουν …Μόνο καμιά φορά , όταν για λίγο σταματούν το πάνω-κάτω , με την  πλέον ξεφούσκωτη μπάλα τους  , ακούνε πόσο είναι η ομαδάρα τους , που παίζει σήμερα  εκτός …στο Αλκαζάρ  … Συνήθως αυτό γίνεται , όταν η στρογγυλή «Θεά» πέφτει κάτω από τον φράχτη της πλατείας …Αν είναι τυχεροί και δεν …συναντηθεί με τις φραγκοσυκιές , θα την έχουν να σκάει ακόμα για το επόμενο ματς …αλλιώς ... άλλη μια στις πολλές που θυσιάστηκαν στον «βωμό» τούτης της αγιασμένης αλάνας …Γι αυτό,  ξέρουν οι μεγάλοι και το δώρο τους στις γιορτές ,  είναι πάντα  μια μπάλα για τους αγώνες τους … Αντίπαλοι από πόρτα σε πόρτα, από βαγίτσα σε μουριά  …στις ατέλειωτες ώρες τους , τις ξένοιαστες , τις παιδικές , τις ολόχαρες …Φτάσαν στα πρώτα τους εφηβικά χρόνια και στην αυλή τούτη , στα χώματά της , στα μυροφόρα περβολάκια της  , στους γέρικους κορμούς της , έχει αποτυπωθεί και έχει σταλάξει  όλο τους το παιδικό όνειρο, η ανεμελιά και η ανόθευτη χαρά τους  …Ως τα τώρα , πάντα μαζί …Πρώτα ξαδέλφια , συμμαθητές , φίλοι καρδιακοί  και ισάξιοι …μπαλαδόροι ! Μια μέρα τους χώριζε ! Μαζί σχεδόν τους γέννησαν οι μανάδες τους , οι κουνιαδούλες , όπως τις φώναζαν οι δυό τους ! Ο Λυκούργος , του το θύμιζε αυτό  συνέχεια, ιδίως όταν υπήρχε αμφισβητούμενη φάση :
-Είμαι πιο μεγάλος  και θα με σέβεσαι! Ακούς μικρέ;
-Σιγά που είσαι μεγαλύτερος …του απαντούσε με πείσμα  ο Βάσος ! Μια μέρα δεν μετράει !
-Μετράει και παραμετράει ! 20 Ιουλίου  εγώ , 21 εσύ ! Ποιος είναι μεγαλύτερος ;
-Νύχτωσε βρε σεις  ! Ακόμα δεν χορτάσατε ; Ακουγόταν η μάνα του Βάσου από την απέναντι ταρατσούλα !
–Τι νύχτωσε μωρέ μάνα  ; Ακόμα ούτε 8 δεν είναι ! Έχει μισή ώρα ακόμα το ματς για να τελειώσει!
- Να δω πως θα ξυπνήσετε αύριο να προλάβετε το λεωφορείο για το σχολείο κάτω
-Ας το σταματήσουμε εδώ , είπε ο Λυκούργος… Ισοπαλία ! 24-24 ! Και το συνεχίζουμε αύριο το απόγευμα μετά το διάβασμα ! Να ανάψουμε και τα καντηλάκια στο κοιμητήρι !
–Ά έχουμε και αυτό… είπε κάπως δυσανασχετώντας ο Βάσος !
-Μην κάνεις έτσι  !  Αφού ξέρεις …του απάντησε ο Λυκούργος ! Αν δεν χαιρετίσω γιαγιά και θειούς και δεν τους φωτίσω …
-Πώς σου αρέσει ρε φίλε όλο εκεί μέσα να σαι , δεν το καταλαβαίνω ! Δεν σκιάζεσαι καθόλου , όταν είσαι καμιά φορά και μόνος σου την νύχτα ; Εγώ τρέμω να πάω μόνος μου !
-Τι να φοβηθώ ; Η μάνα μου λέει , τους ζωντανούς νεκρούς να φοβόμαστε,  όχι αυτούς που κοιμούνται! Αυτό με τους ζωντανούς νεκρούς δεν το καταλαβαίνω και πολύ να σου πω,  μα όχι , δεν φοβάμαι  καθόλου ! Ίσα –ίσα που νιώθω όμορφα όταν στέκομαι εκεί !  Στα μνήματα των δικών μας ! Βλέπω τις φωτογραφίες , τους θυμάμαι να περπατούν στο χωριό , να μιλάνε , να χωρατεύουν , να γελάνε, να στέκονται εδώ στην πλατεία μας τις μεγάλες μέρες ,  στα  πανηγύρια μας !  Έχω και σένα, συνέχισε γελώντας ,  να υπολογίζεις  συνέχεια με μαθηματική ακρίβεια  τις ηλικίες τους και πόσα χρόνια  σου έμειναν   ακόμα για να  φτάσεις στα δικά τους !
Με αυτά τα λόγια,  είχαν ήδη διαβεί το στενό πορτάκι στο κοιμητήρι , με την αγκαλιασμένη  καμάρα από το ευωδιαστό αγιόκλημα ! Και οι δυο τους εδώ και χρόνια , όπως τους δίδαξε μια μέρα στο κατηχητικό ο παπά Σωτήρης,  το έλεγαν έτσι :
-Κοιμητήρι …Όχι νεκροταφείο , δεν είναι νεκροί ! Κοιμούνται έναν μεγάλο ύπνο ! Έτσι τους είχε πει ο παπάς τους και ακολούθησαν την συμβουλή του ! Και πολλά από εκείνα  που τους είχε πει τότε , τα ακολουθούν και τώρα που μεγάλωσαν και έφτιαξαν δικές τους οικογένειες και ζουν πλέον στην μεγάλη πόλη ! Κάποια από αυτά βέβαια τα λησμόνησαν…Ιδίως ο Βάσος! Έρχονται όμως τακτικά στα λημέρια τους , να θυμηθούν , να χαρούν,  ακόμα –ακόμα και για να παίξουν σαν μικρούλια και πάλι   ποδόσφαιρο στον Ταξιάρχη…Όπως σήμερα , Τρίτη του Πάσχα του 2012 ! Αύριο επιστρέφουν στην πόλη ! Ήρθαν για τις μεγάλες μέρες στο χωριό !
-Δε λέτε πως ψάχνετε ευκαιρία να παίξετε εσείς …και αφήνετε και τα παιδιά μόνα τους  να γκρινιάζουν που …ούτε πάσα δεν τους δίνετε ! Τους πείραζαν οι γυναίκες τους , που γελούσαν με τα καμώματά τους τα παιδιάστικα !
-Έλα λοιπόν εξτρέμ μου   , έλα παιχταρά μου,  έλεγε με ενθουσιασμό ο Βάσος  στον Λυκούργο ! Πόσο είμαστε  ; Συντριβή …Συντριβή  ! 5 γκολάκια σου έριξα σήμερα !    
- Εμένα θα με σέβεσαι απαντούσε εκείνος παριστάνοντας τον θιγμένο ! Είμαι μεγαλύτερός σου ! Ακούς μικρέ ;
-Μια μέρα δεν μετράει !
Μετράει και παραμετράει ! 20 Ιουλίου εγώ , 21 εσύ ! Ποιος είναι μεγαλύτερος ; Άντε πάμε στο κοιμητήρι τώρα ! Περιμένετε λίγο κορίτσια , εδώ με τα παιδιά ... Έχουμε δουλειά εμείς ! Δεν πιστεύω να σκιάζεσαι ακόμα  ! Είπε  ο Λυκούργος στον ξάδερφό του  για να τον πειράξει  !  Πάμε λοιπόν ,  έχουμε και νέες αφίξεις !
Μπήκαν μέσα και ξεκίνησαν να ανάβουν τα καντηλάκια στα μνήματα ! Τα φώτισαν σχεδόν όλα !Όσα δεν είχαν φροντίσει οι δικοί τους να ναι λαμπυρισμένα με έλεος  !  Σε κάθε μνήμα  όσο διαρκούσε το άναμμα , ο Λυκούργος έψελνε χαμηλά και το Χριστός Ανέστη ! Είχε φέρει ένα μεγάλο μπουκάλι με λιόλαδο και λουμινάκια και σπίρτα ! Σουρούπωνε λίγο –λίγο ! Στέκονταν έπειτα  και θυμούνταν έναν-έναν όλους τους !
-Να κι ο μπαρμπα Χρήστος ο ψάλτης  ! Κι η θειά Μαρία η Πετρέισα  ! Κι η η γιαγιά η Θοδωρού !Κι ο παπά Αναστάσης με την πρεσβυτέρα του !  Κι ο Πότης μας και η γιαγιά σου και η κυρά δασκάλα! Μεγάλη κοιμήθηκε και αυτή !
-Όλοι εδώ μέσα , τα ζήσαν τα χρονάκια τους !  89 έφτασε η θειά Ιφιγένεια  ! Είπε ο Βάσος ! Δηλαδή έχουμε ακόμα σχεδόν  47 ολόκληρα  χρόνια για να την φτάσουμε ! Έχουμε καιρό ακόμα !
-Τόσο σίγουρος είσαι ; τον σταμάτησε ο Λυκούργος …Που ξέρεις ότι θα φτάσεις στα 89 ;
-Ναι αλήθεια , μπορεί να φτάσω και τα 99 , είπε γελώντας ο Βάσος ! Σοβάρεψε όμως , όταν είδε τον ξάδελφό του να χαμηλώνει το βλέμμα κάπως στενοχωρημένος !
- Είπα κάτι που σε ενόχλησε Λυκούργε μου  ;
-Όχι , απλά να …σκέφτομαι πως κάποια πράγματα τα έχεις πάρει λίγο αψήφιστα …Εγώ σε αγαπώ και σε νοιάζομαι …
-Μήπως εγώ δεν σε αγαπώ ; τι είναι αυτά που λες τώρα ;
-Δεν αμφισβητώ την αγάπη σου ξάδελφε ! Μα κάποιες φορές πικραίνομαι , τόσο καλό παιδί να μην …
-Ας το , μην συνεχίζεις ,κατάλαβα που το πας,  θα μου πεις πάλι για πνευματικούς και εξομολογήσεις και τέτοια …Καλά δεν μας είδες και μένα και την Χρυσάνθη και τα παιδιά , που αυτές τις μέρες όλο στην εκκλησία ήμασταν και μεταλάβαμε κιόλας! Τι άλλο να κάνουμε δηλαδή; Μήπως νομίζεις ότι  βρίσκω και χρόνο καημένε μου ;Αφού βλέπεις πόσο ζοριζόμαστε! Όλο στο τρέξιμο , στο κυνήγι της ζωής …3 παιδιά περιμένουν …Μην κοιτάς εσύ που είσαι νιόπαντρος και ακόμα δεν έχεις κουτσούβελα !
-Ναι ,μα σκέφτομαι και εκείνα τα ευλογημένα  ξάδελφε ,που τα χεις λίγο μακριά από όλα αυτά…
-Τι εννοείς ,τον διέκοψε ο Λυκούργος,  να τα πάω και εκείνα να εξομολογηθούν …Καλά θα μας τρελάνεις τώρα  , τι αμαρτίες έχουν αυτά να πούνε στον παπά ;
-Εννοώ να μάθουν από σένα , απ το παράδειγμά σου ,από το βίωμά σου  να συνηθίσουν...                 
  -Ωχ αδελφέ …όλο τα ίδια λέμε όποτε βρισκόμαστε  ..πες και τίποτα πιο ανάλαφρο ρε φίλε  …θα μου πεις εδώ μέσα τι να λέμε ….Μα να , συναντιόμαστε  πια τόσο αραιά και εσύ συνέχεια,   το μόνο που  μου λες  είναι για παπάδες και πετραχήλια… ΄Ακου , είπε ο Βάσος που θέλησε να αλλάξει λίγο το βαρύ κλίμα …Σου υπόσχομαι , ότι μόλις πλησιάσω στα χρόνια όλους τούτους εδώ μέσα , θα εξομολογηθώ ! Και να δεις  τι μου ρθε μόλις τώρα ! Θα κάνουμε μια συμφωνία για να μην στενοχωριόμαστε πλέον με αυτό το θέμα !Εντάξει ;
 -Τι συμφωνία δηλαδή θα κάνουμε ; ρώτησε ο Λυκούργος απορημένος.  
-Ποιος είναι εδώ μέσα ο πιο νέος ; είπε ο Βάσος  και άρχισε να περιδιαβαίνει στα γλυκοφωτισμένα πετρόχτιστα και μαρμάρινα  μνημούρια…-Να , εδώ είμαστε ! Ο μπάρμπα Νίκος ο Γιαννέας ! Πόσο γράφει στην πλάκα του ; 17-03-1949 –21 -05-2011! Κοιμήθηκε δηλαδή , είδες που πάντα το θυμάμαι το κεκοιμημένοι …για να μην λες ,  62 ετών, 2 μηνών και  4 ημερών ! Μόλις φτάσω λοιπόν και εγώ 62 χρονών , 2 μηνών και 3 ημερών , θα πάω να εξομολογηθώ όπου μου πεις !Δεσμεύομαι !  Εντάξει ; Έλα τώρα χαμογέλα λίγο , που μου κατέβασες προβοσκίδα !
Δεν είπε τίποτα άλλο ο Λυκούργος ! Δεν θα ωφελούσε κιόλας ! Τα είχε πει εξάλλου ως τώρα τόσες φορές στον αγαπημένο του ξάδελφο ! Και εκείνος , πάντα το ίδιο ποιηματάκι ! Έχουμε χρόνο , τώρα άλλα είναι αυτά που προέχουν… Σήμερα  σκαρφίστηκε  και άλλο επιχείρημα για να συνεχίσει να αναβάλλει … Έκανε προσευχή,  κάποια στιγμή να καταλάβει τι είναι το σπουδαίο για την ψυχή  , ποιο το σημαντικό και το ασήμαντο …Έδινε συνέχεια και το όνομα του Βασιλείου, της γυναίκας του και των παιδιών , πρώτα –πρώτα  σε ιερείς και Γεροντάδες ,  να τον φωτίσει ο Κύριος , να έρθει κάποτε σε σειρά … Αποφάσισε εκείνο το πασχαλινό σουρούπωμα στο κοιμητήρι του χωριού τους , να μην του ξαναμιλήσει πλέον για αυτό που τόσο τον πονούσε  …Τώρα πια είχε  καταλάβει  αυτό που τότε στα μικράτα τους του έλεγε η μάνα του,  για τους νεκροζώντανους ανθρώπους …Δεν ήθελε  όμως να παραδεχθεί πως και ο φίλος του ο παιδικός , ο ξάδελφός του ο λατρεμένος ,  έμοιαζε με εκείνους που χαρακτήρισε ο ίδιος ο Χριστός στο Ευαγγέλιό Του νεκρούς …Περισσότερο του θύμιζε εκείνους τους πολλούς καλούς ανθρώπους ,  που ζήλον Θεού έχουν,  αλλ ου κατ επίγνωσιν , όπως έγραψε ο Απόστολος στους Ρωμαίους . Έβλεπε λοιπόν  ότι μάλλον κακό έκανε στον Βάσο  αυτή η επαναλαμβανόμενη προτροπή …Δεν μπορούσε να φανταστεί και αυτός βέβαια,  πως και η επόμενη συνάντησή τους , εδώ μέσα πάλι  θα ήταν μόλις λίγους μήνες ύστερα… Και πως θα έβλεπε με τα μάτια της ψυχής πλέον και μόνο , τον  Βάσο  με αναφιλητά,  πάνω από τον φίλο του τον παιδικό τον αχώριστο ,  τον ξάδελφό του τον τόσο αγαπημένο , που έφυγε έτσι ξαφνικά και αδόκητα σε αυτοκινητιστικό  το  ξημέρωμα της 17 ης Ιουλίου!
-Ανήμερα στης Αγιάς Μαρίνας μας το πανηγύρι  βρε ξάδελφε , πριν τα γενέθλιά σου ! 41 χρονών  10 μηνών και 27 ημερών …Έλεγε  και ξανάλεγε ανάμεσα στα κλάματά του !- Τώρα εσύ είσαι ο πιο νέος εδώ μέσα Λυκούργε μου  ! Μόλις ξεστόμισε τούτην την θλιβερή για την καρδιά του διαπίστωση , σάστισε ! -Και εγώ …εγώ έχω ακόμα μια μέρα , για την υπόσχεση που σου έδωσα ! Μην ανησυχείς ξάδελφε !Σήμερα κιόλας , σήμερα θα την τηρήσω ! Τον άκουγαν οι γύρω τότε και απορούσαν με τα λόγια του …
Τα σκέφτεται όλα τούτα  ακριβώς πέντε χρόνια μετά ! Ανήμερα της Αγιάς Μαρίνας,  το 2017!Σήμερα που εκείνος είναι 46 χρονών,  10 μηνών και 26 ημερών ! Εδώ στην ….έδρα τους ! Στον Ταξιάρχη τους και στο κοιμητήρι το Αρχαγγελικό ,  που φώτισε με έλεος ο ίδιος  , για αναρίθμητη φορά από τότε …Και πάλι  εδώ , ξανά μόνος του ο Βάσος !
 Ή μήπως , ξανά , όπως πάντα μαζί με τον αγαπημένο του …συμπαίκτη   … Ξεκίνησε από τον χαμογελαστό φίλο του , στην κάπως ξεθωριασμένη από τον ήλιο  φωτογραφία! Ολόλαμπρη η μορφή του στην μνήμη του,  μαζί με τις παιδικές φωνές και τις χαρές τους στην πλατεία των Ταξιαρχών…  Εκείνου,  που τον νοιαζόταν αληθινά !Εκείνου  που θέλησε ο Θεός , με έναν τόσο απερινόητο τρόπο να του μηνύσει  πως …ο καιρός γαρ εγγύς ! Θυμάται με μια αλλιώτικη χαρά και  ευγνωμοσύνη στο έλεος και την μακροθυμία του Κυρίου , την λαχτάρα του εκείνο το αξέχαστο καλοκαιρινό θλιμμένο  νύχτωμα  του Ιουλίου του 2012 ! Πώς αναζήτησε τον πατέρα Γρηγόριο , τον μετέπειτα πνευματικό όλης της οικογένειάς τους ! Την έκπληξη και την συγκίνηση εκείνου μόλις τον είδε στον Ναό , την ώρα που κλείδωνε για να φύγει  , μα και μόλις του είπε  με δάκρυα στα μάτια,  πως ήθελε αμέσως να εξομολογηθεί ! Θυμάται επίσης εκείνα τα πρώτα , τα σπαρακτικά του λόγια :   -Μια μέρα μόνο  έχω  ακόμα  πάτερ του είπε ! Μια μέρα  μου  έμεινε !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Είμαστε ακόμα ζωντανοί ;
Στην μνήμη της Ε. που έφυγε ανήμερα των Γενεθλίων του Λυκούργου … ξημερώνοντας η μέρα του γάμου της …

Ίσως μια αληθινή Ιστορία που βιώθηκε ή θα βιωθεί προς το συμφέρον ψυχών νεκροζώντανων… καλών ανθρώπων  !
Αφιερωμένη επίσης , σε όσους πάντα θα ζουν την κάθε μέρα τους  ως στερνή , μα και  ως πρώτη σε καιρούς μετανοίας …

20 Μαΐ 2018

Δάκρυ στο Εγώ … Το Εγώ, γιατί με κεφαλαίο;





Ναι , είναι το εγώ μια λέξη που δεν αγαπά ο Ουρανός ! Μόνο ο Χριστός μας την καθαγίασε τούτη την λέξη ! Τόσο απόλυτα και ταπεινά ταυτόχρονα ! Δεν είπε , ότι είναι απλά Ζωηφόρος , δεν είπε :Εγώ είμαι Ζωή ! Είπε: Εγώ είμαι Η Ζωή ! Η Ελπίδα , Το Φως , Η Οδός ! Ενανθρώπησε ο Θεός Λόγος, για την δική μας καταφθαρείσα φύση ! Ελευθερωτής στην σκλαβιά του πλανευτή μισόψυχου και Ηλιόφωτη  αίγλη  στον σκοτασμό του ! Ευεργέτης στην αχαριστία μας !  Εγώ είμί η Ανάστασις …δια τους πεσόντας ! Και εμείς τι μπορούμε να του ανταποδώσωμεν περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν ; Δεν έγραψε ο υμνογράφος περί πάντων ων έδωκεν αλλά ανταπέδωκεν …Εμείς πρώτοι αντιπροσφέραμε παρακοή στο είναι και στην ύπαρξη που μας δώρισε ! Και έπειτα  Εκείνος ανταπέδωσε  στην δική μας διαρκή  αποστασία τον άφθορο θάνατο !
Μοιάζει και αυτό το ερώτημα του Υμνογράφου ρητορικό ! Τι άραγε θα μπορούσαμε να αποθέσουμε  εμείς στο ηλότρητο Εγώ Του ;
Κι όμως σε Εκείνον που ίδρωσε αίμα , εμείς έχουμε κάτι να αντιπροσφέρουμε ! Δακρύων μοι παράσχου Χριστέ ρανίδας  τον ρύπον της καρδίας μου καθαιρούσας …δεόμαστε στον Φιλάνθρωπο Σωτήρα …Μια ρανίδα από εξιλεωτικό δάκρυ,  να σταλάξει και να αντιπροσφερθεί  στο Άγιο Εγώ  ! Τέτοια ανταποδόματα ας κυλήσουν από τα μάτια όσων συμπορευτούν με τους ταπεινούς τούτων των σελίδων ! Αστέγνωτα και σωστικά ! Γένοιτο !  
Νώντας Σκοπετέας
Δάκρυ στο Εγώ …
Κεντρική διάθεση :Πρόμαχος Ορθοδοξιας
Τηλεφ. Επικοινωνίας-Παραγγελιών:6986 22 59 27







13 Μαΐ 2018

Ως το Αμήν του Ιωάννη του Μέρος Δ( τελευταίο)



Αμέτρητα αυτά που κάνουμε σε τούτη την πρόσκαιρη ζήση γιατί βάζουμε μπροστά μας το πρέπει , το φιλότιμο , το καθήκον ! Υπερβαίνουμε εαυτούς ενίοτε , κάνουμε δυνατά τα φαινομενικά αδύνατα , κινούμε ουρανό και γη για να είμαστε συνεπείς  , στις επάλξεις των οφειλομένων , άξιοι της εμπιστοσύνης που κάποιοι μας έδειξαν , έτοιμοι για άμεπτη λογοδοσία , να φανούμε ακέραιοι και ακατηγόρητοι ενώπιόν τους . Δεν διανοούμαστε ότι κάποια στιγμή μπορούμε να φανούμε ασυνεπείς , κατώτεροι των περιστάσεων , παραβάτες του καθήκοντος , επίορκοι των δεσμεύσεων  που κάποτε αναλάβαμε …Τρόμος στην σκέψη και μόνο ότι μπορεί να βρεθούμε αναπολόγητοι , χωρίς ελαφρυντικά , χωρίς στιλπνά επιχειρήματα , που να δικαιολογούν την αβλεψία, το παράπτωμα , την αδράνεια , την παράλειψη , την αμέλεια … Για να κάνουμε τώρα μια ιερή αναγωγή… 
Πως θα αισθανθούμε κάποτε αν σταθούμε αναπολόγητοι μπροστά στο φοβερό βήμα του Δικαιοκρίτη Χριστού μας ;  Ναι , ελεοσωτηρία και μόνο υπάρχει ! Το έλεος του Κυρίου μας θα μας σώσει , όχι οι πράξεις , όχι οι γνώσεις μας για την πίστη . Μα πρέπει και εμείς να το θέλουμε ! Ο άνευ σου Πλάσας  σε , ου δύναται άνευ σου σώσαι σε ! Να θέλεις να σωθείς ! Η σωτηρία όμως είναι Το αιώνιο Φως !  Και Το Φως , το βιώνουμε από αυτήν τη ζωή ! Όπως τον Παράδεισο και την ολόσκοτή μας κόλαση ! Ο Κύριος μακροθυμεί , δεν υποχωρεί , στη βουλή και το σχέδιό του για την τελική κρίση και την Σωτηρία μας ! Και τούτο το σχέδιο Του , μας το έχει φανερώσει σε κάθε του λεπτομέρεια , εκτός από τους χρόνους της υλοποίησής του ! Κανείς δεν τους γνωρίζει ! Εμείς οφείλουμε να γνωρίζουμε τα του Ευαγγελίου Του ! Τα ρήματα , τα θαύματα και τα θαυμάσια , τα επίγεια βήματά Του ! Για να μην σταθούμε κάποτε , εν εκείνη τη ημέρα αναπολόγητοι ενώπιόν Του ! Για να μπορέσουμε κάποτε και εμείς να πούμε με άφατη χαρά και ευγνωμοσύνη προς το άπειρο έλεός Του ! Εμνήσθημεν των ρημάτων Σου Κύριε , σαν τις Μυροφόρες με τις ανδρείες ψυχές ! Εμνήσθημεν και εβιώσαμεν ! Λέξαντες και ποιήσαντες ! Να μην ακούσουμε ποτέ , αλλοίμονο , από τα χείλη του Σωτήρος Χριστού μας όχι μόνο το πορεύεσθε απ εμού , αλλά και το πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς !
Να μην πούμε και εμείς ποτέ ως άλλοι συμπορευόμενοι προς Εμμαούς μαθητές , ότι ηλπίζαμεν …αλλά ότι γνωρίζουμε  και πιστεύουμε όσα είπε , έπραξε και υπέμεινε από τον αχάριστο λαό Του ! Με καρδιά καιομένη , με την πνευματική ενάργεια , με τον Θεάρεστο ζήλο !  Να μην ακούσουμε ποτέ τον Κύριό μας να μας αποκαλεί ανοήτους και βραδείς τη καρδία, με σκοτασμένο νου , που να μην μπορεί τις γραφές , τα ρήματα της αιωνίου Ζωής να κατανοήσει , με βραδυκίνητη άπιστη καρδιά , που να μην μπορεί να πιστέψει στα ειρημένα στα πεπραγμένα, στα προφητευμένα…Στα  όσα ο Κύριός μας παρήγγειλε και εξήγγειλε  στο επίγειό του πέρασμα . Όλα τούτα είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά μας … Εμείς ορίζουμε την απόστασή μας από τις ολοφώτεινες σελίδες της Αγίας Γραφής . Χρέος προς την ψυχή μας να την φωτίζουμε συνεχώς από αυτό το ανέσπερο και ασύγκριτο Φως ! Η γνώση θα φωτίσει την ψυχή ! Η αγνωσία του Θεού την σκοτίζει ( Αββά Υπερεχίου) Και να μην παραλείπουμε τίποτα … Ως το Αμήν του Ιωάννη Του !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από Ομότιτλη εκπομπή

6 Μαΐ 2018

Ως το Αμην του Ιωάννη Του( Μέρος Γ)




Να μελετήσουμε βήμα-βήμα το επίγειο πέρασμα του Σωτήρα Ιησού ! Η μάλλον , άλλον χρόνο να χρησιμοποιήσουμε ! Τον χρόνο που είναι συνύπαρκτος με την ευλογημένη πίστη μας την Ορθόδοξη ! Τον Ενεστώτα διαρκείας ! Να μετανοούμε και να μελετάμε,  όσο μπορούμε περισσότερο τα πανίερα και φωταυγή αποτυπώματά Του ! Χρέος παντοτινά ανεξόφλητο στην ψυχή μας , αυτή η σπουδή του Βιβλικού Φωτός! Τίποτα να μην παραλειφθεί από τα 76 φωτοβόλα βιβλία της Αγίας Γραφής ! Από Γενέσεως  έως Αποκαλύψεως , ως το Αμήν του Ιωάννη Του ! Με το Αμήν τελειώνει της Πάτμου το φανέρωμα των θείων βουλών ! Το ιδεατό , το μοναδικά ξεδιψαστικό για την ψυχή είναι  βέβαια να εμβαθύνει στις Γραφές . Όμως για εμάς,  που παραπονιόμαστε για τα οχληρά και πνιγηρά βιοτικά και για τον σχεδόν μηδενικό «ελεύθερο» χρόνο , ας μελετάμε τουλάχιστον τις σελίδες της Καινής Διαθήκης ! Να μάθουμε για τον Χριστό μας ! Που παραμένει άγνωστος για τους περισσοτέρους μας ! Αυτό το στερητικό α , δεν είναι σαν τα άλλα τα αποφατικά τα τόσο ευλογημένα και συνδεδεμένα με την πίστη την Αγία του Χριστού  , του ακαταλύπτου Του , του ανερμηνεύτου Του , του απερινοήτου …Αυτό το α , σιμά στην γνώση του Αρχηγού και Θεμελιωτή της πίστης μας , είναι αυτό που τόσο Τον πληγώνει και από εμάς τόσα στερεί από τα αιώνια ανέσπερα …αν δεν μας τα αποκλείει …
Να φύγει το στερητικό από την Θεία γνώση! Να μην μας είναι ένας άγνωστος , Εκείνος που θυσιάστηκε για εμάς , πλάσμα του θέλω μας και του εγώ μας …Η γνώση είναι Φως ! Το Φως είναι Ζωή ! Η Ζωή , Αλήθεια! Και η Αλήθεια , Ελπίδα ! Η Ελπίδα είναι Σωτηρία ! Και η Σωτηρία ο σκοπός τούτου του προσκαίρου! Δεν υπάρχει ούτε ένα ¨και¨ μέσα στον Ευαγγελικό Λόγο , που να έχει τοποθετηθεί εκ του προχείρου και μάταια !Εκείνο το «και αναστάς» του Ασώτου !  Σε αυτό το και,  χωράει το θεμέλιο του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης : η μετάνοια! Χωρίς αυτό το και , θα ήταν  ανώφελη η εξαγόρευση ενός αμετανοήτου ήμαρτον προς τον Πατέρα ! Για κάθε ελάχιστη λέξη που μας δώρισε ο Θεός μέσω των Ευαγγελιστών και των Αποστόλων Του , δε θα ταν υπερβολή να ξαναπούμε πως θα μπορούσαν ολάκεροι πολυσέλιδοι τόμοι να γραφτούν ! Μα υπάρχει και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό , που μας υπαγορεύει η ελάχιστη κρίση μας : Η εποχή μας περισσότερο από ποτέ έχει γεμίσει με σκοτάδια και λύκους προβατόσχημους , της κακοδοξίας , της πλάνης και της αιρέσεως μισθοφόρους κήρυκες!
Αυτοί οι φαινομενικά καλοκάγαθοι και ευγενέστατοι «εργάτες» της «αλήθειας» πριν μας πλησιάσουν( για τους δικούς τους όλως ιδιοφελείς σκοπούς) φροντίζουν να έχουν μελετήσει πολύ καλά τις Γραφές !  Και με την συνήθη τους δόλια πρακτική , έχουν απομονώσει  κάποια χωρία από το Ευαγγέλιο για να μας κλονίσουν την πίστη ! Δεν συζητάμε για εκείνους που ενώ μπορούν ως εγγράμματοι , δεν έχουν ουδέποτε εθελουσίως πλησιάσει στα ιερά κείμενα , μα για όσους υποτίθεται ότι ανατρέχουμε συχνά στα Θεόσδοτα αιώνια ρήματα! Πολλές φορές αρκούμαστε στο …τι λέει μέσα στο Ευαγγέλιο ! Αυτό όμως δεν είναι μελέτη ! Μελέτη είναι το …γιατί το λέει ! Με ποιόν σκοπό δηλαδή γράφτηκε αυτό το χωρίο που διαβάζουμε ! Με έναν νομικό όρο : Να κάνουμε τελεολογική ερμηνεία  
( τέλος = σκοπός) , θυμούμενοι τον Απόστολο Φίλιππο στις Πράξεις των Αποστόλων  , με τον ευνούχο της Κανδάκης και το ποτισμένο από Πνεύμα Άγιο ερώτημά του προς τον Άρχοντα , που μελετούσε τον μεγαλοφωνότατο Ησαϊα : «Γινώσκεις ά αναγινώσκεις;» Χωρίς βαθιά γνώση , θα αρκεστούμε στην γραμματική και μόνο ερμηνεία των Γραφών ! Θα μείνουμε στο τι γράφει και όχι στο γιατί ! Και έτσι , θα κλονιστούμε όταν εντέχνως και κακόθεα μας φέρουν ένα Ευαγγελικό χωρίο μπροστά μας ! Όταν σκορπίσουν μπροστά στα μάτια μας της κακοδοξίας την αχλύν ! Ένα παράδειγμα : Στις σελίδες του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και στο 11 ο κεφάλαιο ( στ.2-15): Ὁ δὲ Ἰωάννης ἀκούσας ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, πέμψας δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν;
Γι αυτόν τον λόγο πρέπει να έχουμε δίπλα στο κείμενό μας , ερμηνεία , το γιατί γράφτηκε ! Και όχι την οποιαδήποτε ! Κορυφαία και φωτισμένη είναι εκείνη του αειμνήστου Παναγιώτη Τρεμπέλα !
Υπάρχουν και άλλες αξιόλογες , όπως και κάποιες που έμειναν στο στείρο και τόσο επικίνδυνο :τι γράφει ! Ο Τρεμπέλας εμβάθυνε με την ερμηνεία του στο γιατί ! Αν μας φέρουν λοιπόν μια ξερή μετάφραση του συγκεκριμένου Ευαγγελικού χωρίου , εύλογα θα απορούσαμε : Ο Τίμιος Πρόδρομος , που σκίρτησε στα σπλάχνα  της Ελισάβετ,  ως εξάμηνο βρέφος όταν  η Παναγία έχοντας μόλις λάβει το χαρμόσυνα άγγελμα της Θεανθρώπησης επισκέφτηκε την Ορεινή ,αναγνωρίζοντας εκ κοιλίας μητρός  την Θεότητα του Ιησού ,  εκείνος που διεκώλυεν Αυτόν στον Ιορδάνη λέγοντας : Εγώ χρείαν έχω υπό Σου βαπτισθήναι και Συ έρχη προς με; Εκείνος που άκουσε την φωνή εξ Ουρανών να λέει : Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα ! Εκείνος που εώρακε το πνεύμα το Άγιον να κατεβαίνει  και μονίμως να μένει πάνω στον Ιησού , που μεμαρτύρηκε ότι Ούτος εστίν ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού , αυτός να χρειάζεται τώρα  επιβεβαίωση και να στέλνει τους μαθητές του να ρωτήσουν τον Χριστό μας αν όντως είναι ο Μεσσίας ή να περιμένουν άλλον ;  Είναι δυνατόν ; 
Αν μείνουμε σε μια άνυδρη μετάφραση θα κλονιστούμε ! Ας δούμε όμως πως προσθετικά ερμηνεύει ο μέγας Τρεμπέλας, ο πατερικά εμπνευσμένος Θεολόγος  : Και έκαμε την ερώτηση αυτή ο Ιωάννης δια να στηριχθούν με την απάντηση εις την πίστη προς τον Χριστό οι κλονισμένοι μαθητές του! Ακλόνητοι οι μαθητές του Τιμίου Προδρόμου , ακλόνητοι και εμείς με την ορθή ερμηνεία του χωρίου γινώσκοντες α αναγινώσκομεν ! Για να στηριχτούν στην πίστη τους , γι αυτόν τον λόγο τους έστειλε να ρωτήσουν και να λάβουν εκείνες τις συνταρακτικές απαντήσεις τις χαρμόσυνες τις ήδη προφητευμένες από τον 5Ο Ευαγγελιστή Ησαϊα !
Πάντα στο γιατί λοιπόν ! Στην μελέτη ! Στην γνώση ! Στο Φως που διαλύει πλάνες , ομίχλες και σκοτάδια ! Στα μαρτυρικά βήματα του Ιησού ! Ως το Αμήν του Ιωάννη Του !( συνεχίζεται...)
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 4 μέρη )


Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~