main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

29 Ιουν 2024

Εσύ παντού έχεις πάει!

Έφτασε  η πολυπόθητη για πολλούς εποχή του θέρους. Της θερινής ραστώνης ο καιρός! Η παιδική ανεμελιά, η ταξιδεύτρα μνήμη…Νερό τα χρόνια αδελφέ, τρέχω να τα προλάβω, να γευτώ το γλυκόπιοτό τους, να ξεδιψάσω με τις αστέγνωτες ακόμα μεταλαβιές τους…Πότε ήταν που σαν παιδιά, ζούσαμε μέρες ανύχτωτες και βραδιές αξημέρωτες, με τον χρόνο φίλο καρδιακό, να μην χαλά χατίρι σε κανέναν μας…Τώρα σαν το καλοκαίρι έρθει, βγαίνουν τα ημερολόγια και τα προγράμματα, να διευθύνουν και να ενορχηστρώσουν, το πότε και το πώς θα κυλήσει η μουσική με τις μεγάλες παύσεις…Ήταν μια διαφήμιση πριν λίγο καιρό που μεταδιδόταν στην τηλεόραση. Μια κυρία μέσης ηλικίας, πολυταξιδεμένη, επαναλάμβανε το σύνθημα μιας αεροπορικής εταιρίας:  Έχω πάει, έχω πάει…προσπαθώντας να προσελκύσει το ενδιαφέρον του ταξιδιωτικού κοινού…Ξέρετε γεννούν πολλούς ωφέλιμους για την ψυχή συνειρμούς κάποιες διαφημίσεις! Τέχνη και επιστήμη ολόκληρη, αναδεμένη με την ψυχολογία μα και την Θεολογία…

Ήταν μια ψυχή διαλεχτή και μακαρία, με χαρά Αναστάσιμη! Ζούσε αξεδίψαστα για του Θεού τα άφθονα τα κελαρύσματα… Μόνο μέσα στον οίκο του Θεού ανάσαινε το ζωογόνο…Λαχταρούσε πάντα τη στιγμή να ακούσει το Ευλογητός ο εν Τριάδι Θεός…Δεν έχανε σύναξη, ακόμα κι αν έστεκε κατάμονη στην άδεια Εκκλησιά, στους Εσπερινούς και στα Απόδειπνα! Όταν οι περισσότεροι σταματούσαν να κάνουν ένα διάλειμμα, εκείνη συνέχιζε με περισσότερη ζέση από πριν…Τι κι αν όλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και την Μεγάλη Εβδομάδα δεν έλειψε ούτε δευτερόλεπτο από τις ακολουθίες! Την Διακαινήσιμο πάλι παρούσα και ορθή…να αναζητά λειτουργία και γιορτάσι! Και στις ακολουθίες συνέχεια να προσθέτει! Να, πριν λίγο καιρό μέσα στο Πεντηκοστάρι, που όλοι μας κάπως ψάχνουμε να βρούμε κανένα ξαπόσταμα και καμιά…οικονομία…εκείνη μας μίλησε με ενθουσιασμό για το Τριώδιο του Αγίου Ιωσήφ του Υμνογράφου! Από εκεί και το υπέροχο «Τριώδιο των Ρόδων», που κάποιοι χρησιμοποιούν μόλις θέλουν να μιλήσουν για το ευλογημένο Πεντηκοστάριο!  Ένα καταπληκτικό έργο με τριώδιους ύμνους του Πεντηκοσταρίου που διαβάζεται μαζί με τις υπόλοιπες ακολουθίες της ημέρας από την Κυριακή του Θωμά έως και την Πεντηκοστή! Δεν είχε πάει πουθενά πέρα από τη μικρή της κωμόπολη! Μια ζωή εδώ! Ασκήτρια μέσα στον κόσμο! Την ακούσαμε  μια μέρα να λέει και συγκλονιστήκαμε!

                          

-Βρείτε μου τον πιο μαγευτικό προορισμό στον κόσμο! Τον πιο όμορφο και σπάνιο!  Χαρίστε μου τα εισιτήρια και την διαμονή! Να κάνουν πολλά όμως ε; Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ! Και πείτε μου να βρίσκομαι εκεί Κυριακή πρωί, ή σε γιορτή Αγίου του Θεού χωρίς Εκκλησιά να λειτουργείται και να υπάρχει  ο Ζωντανός Θεός για κοινωνία! Χάρισμά σας! Ούτε που με συγκινεί στο ελάχιστο! Κι ας μην έχω πάει πουθενά, εγώ νιώθω πως έχω βρεθεί παντού! Διαβάζω ένα συναξάρι, έναν βίο σύγχρονου Αγίου και βρίσκομαι με μιας στα πιο υπέροχα μέρη της πλάσης! Στην Καππαδοκία του Μεγάλου Βασιλείου και του Αγίου Παϊσίου, στην Πάρο του Αγίου Φιλοθέου Ζερβάκου, στην Πάτμο του ηγαπημένου μαθητή και του Αγίου Αμφιλοχίου, στην Κρήτη της Γερόντισσας Γαλακτίας, στις Ιεραποστολές όλου του κόσμου, στα Ιεροσόλυμα του Χριστού μας, στο περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου, να συναντήσω εκείνους που δεν ξεμάκρυναν ποτέ σε όλη τους την μοναχική ζωή  ούτε από τον τόπο, ούτε κι από τον τρόπο τους… !

Να ακούς την λέξη διακοπές και το πρώτο μέλημά σου να είναι η ουράνια μέθεξη, το ζωοποιητικό μυστήριο των μυστηρίων! Μοιάζει με την πρωτόνοια! Την πρώτη σκέψη που κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε το πρωί! Αν είναι ο Κύριος και Θεός μας, Εκείνος που θα του προσφερθεί, τότε πλημμυρίζει η μέρα από ευλογία και ελπίδα, όσο δύσκολες κι αν είναι οι περιστάσεις… Να μια διαφορετική πρωτόνοια, σαν σε ρωτούν που έχεις πάει διακοπές…Κάποιοι όπως ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, με τη χάρη του Θεού όντως βρέθηκαν στα πιο σπάνια και απρόσιτα μέρη του κόσμου, χωρίς να έχουν ποτέ τους πάει…Τα περιέγραφε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, που αγνοούσαν ακόμα και ντόπιοι που απορούσαν με τα μεγαλεία του Θεού! Ποιος μπορεί να τα διηγηθεί άραγε; Μόνο όσων οι ψυχές ταξιδεύουν στα θέρετρα του Παραδείσου, όχι για να βρουν πολυτέλεια μα Θεία λυσιτέλεια…Εκεί θα ταξιδέψουμε τούτο το καλοκαίρι σε αυτήν την σειρά των εκπομπών, να μας δροσίσουν οι έμψυχες κελαρυστές πηγές! Του Θεού τα ενΧριστωμένα αστείρευτα αναβλύσματα! Οι βρύσες της αιώνιας Χαράς και των χαρίτων! Τι κι αν εσύ αδελφέ μου τώρα που μας ακούς δεν μπορείς να κινήσεις ούτε ένα μέρος του σώματός σου, καθηλωμένος στον κράβατο-Σταυρό σου! Φτεράκισε και πάλι μαζί μας και οδήγησέ μας σε λιμάνια Ουρανού παραδεισένια, να ρίξουμε και εμείς άγκυρες αιώνιας ελπίδας! Εσύ παντού έχεις πάει!...

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών μέσα στο καλοκαίρι του 2024

 

22 Ιουν 2024

Το Πνεύμα Σου το Άγιον μη αντανέλης…

 

…Αγιάζει, αφθαρτοποιεί, αθανατίζει, ελέγχει, λευτερώνει από τα δεσμά της αμαρτίας. Και εμείς σε μια διαρκή καταλλαγή ώστε να γινόμαστε δέκτες των δωρεών Του! Σημάδι της οργής του Θεού η απουσία Του λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος! Δεν φεύγει φυσικά! Μένει πάντοτε, αλλά μένει ανενέργητο, αδρανοποιημένο και όχι θερμουργό!...

…Σκοπός είναι πρωτίστως η απόκτηση αλλά κυρίως ο αγώνας για την διατήρησηή Του...Θερμουργό και εναργές έως την τελευταία μας πνοή...

...Τι να ναι αυτό που μετατρέπει την ήττα σε νέα αρχή, την θλίψη σε κατάνυξη και δάκρυα λυτρωτικά, την απογοήτευση σε ενθουσιασμό, την πτώση σε ανάταση και ανάσταση, τον πειρασμό τον κάνει οδηγό, τα λάθη δρόμους ασφαλείς, τα πάθη αρετές και το σκοτάδι Φως; Είναι το δώρο του Αγίου Πνεύματος! Ο γλυκασμός της επίσκεψης και της…παραμονής του Παρακλήτου Κυρίου και Θεού!... 

…Είναι του παραλόγου η εποχή μας, του παρά την δημιουργηθείσαν φύσιν, άνοστη, ανούσια, άμορφη, ανιστόρητη, δίχως προσανατολισμό, χαμωσερνάμενη, φθηνή, αλλοτριωμένη και ξέφρενη, μα κυρίως απνευμάτιστη…

Ίσως να έχει ξαναειπωθεί τούτο το τελευταίο, μα σπάνια ακούγεται και νοείται στην πραγματική του διάσταση. Η εποχή μας είναι απνευμάτιστη!  Σπανίζουν έως εκλείπουν  οι   πνευματικοί άνθρωποι! Και δεν εννοούμε όλους αυτούς, που κάπως φίλαυτα και ανθρωπάρεσκα ωσαύτως αυτοπροσδιορίζονται. Στην πλειονότητά τους, όλοι εκείνοι που στην σύγχρονη εποχή μας, αποτελούν τον «πνευματικό κόσμο» της χώρας,  είναι άνθρωποι μάλλον  απνευμάτιστοι, αφού είτε αθεούν, είτε δυστυχώς και ολέθρια για αυτούς και όσους εμπιστεύονται την κρίση τους  Θεομαχούν, όπως συμβαίνει τόσο απροκάλυπτα πλέον στην Ορθόδοξη Πατρίδα μας. Τι όμως είναι για αυτούς  τους πολλούς «πνευματικούς ανθρώπους»  το πνεύμα;  Κάτι, έστω και υπό μορφή τέχνης, που μπορεί να στρέφεται αβίαστα ακόμα και εναντίον του Δημιουργού του παντός!

 Πνεύμα όμως είναι μόνο ό,τι σε κάνει να περιστρέφεσαι σαν τον ηλιανθό γύρω απ τον Τριαδικό Θεό!! Το Πνεύμα επισκέπτεται μόνο όσους Το εκζητούν να έλθει με την πνοή Του και να σκηνώσει μέσα τους,  να τους καθαρίσει την κηλιδωμένη ψυχή και να τους σώσει!

Σπανίζουν οι πνευματικοί άνθρωποι λοιπόν! Μόνο εμείς οι υπόλοιποι  μπορούμε βέβαια να τους διακρίνουμε…Οι ίδιοι, αλλοίμονο αν αυτοανακηρυχθούν τέτοιοι! Όποιος θεωρεί εαυτόν αναμάρτητο και πνευματικό υπό την ορθή έννοια όμως (δηλαδή εμφορούμενο από το Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα), τότε θαρρούμε  πως πάσχει από Εωσφορικό εγωισμό που καταβαραθρώνει την ψυχή του! Το Άγιο Πνεύμα είναι κάτι σαν την αρετή σε οποιαδήποτε έκφανσή της!

Ο Ιερός Αυγουστίνος, κάπου σημειώνει ότι υπάρχει αμαρτία εφάμιλλη της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος! Της  μόνης  που όπως είπε ο Χριστός μας  δεν συγχωρείται: Η  εν επιγνώσει αρετή! Την μόνη ιδιότητα που πρέπει να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να λαχταράνε και να διεκδικούν, είναι αυτή του ασθενούς! Νοσοκομείο η Εκκλησία, Θεραπευτήριο! Ακεσώδυνο το φάρμακο του Αγίου Πνεύματος...Μόνο που πρέπει να αμφιβάλλουμε ως την στερνή πνοή μας αν ποτέ τα  καταφέραμε να Το φιλοξενήσουμε εντός μας!

Οι αληθινά λοιπόν πνευματικοί άνθρωποι είναι δένδρα αγλαόκαρπα που ανυποψίαστα για την μεγαλοσύνη τους,  σκορπούν και χαρίζουν στους γύρω τους , τους γνήσιους καρπούς της κατοικούμενης υπό του Παναγίου Πνεύματος ψυχής τους: Την αγάπη, την χαρά, την ειρήνη, την μακροθυμία, την χρηστότητα, την αγαθοσύνη, την πίστη, την προκοπή, την εγκράτεια, όπως δίδαξε το σκεύος εκλογής του Κυρίου μας. Ξηρή η εποχή μας…Μίσος ατέλειωτο, πόλεμος παντού, μνησικακία, ανηθικότητα, διαστροφή, απιστία, τέλμα και απελπισία… Απνευμάτιστη η εποχή μας. Ζητά την ελπίδα, το κάρπισμά της!

Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε Αγαθέ, σώσον τας ψυχάς ημών!

Και εμείς που οικονόμησε ο Κύριος να Τον…βλέπουμε και να μας βλέπει μέσα στην μάνα Εκκλησία, είμαστε άνθρωποι πνευματικοί; Tί σκοπό έχουμε στ αλήθεια; Εμείς που εκκλησιαζόμαστε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε , ενίοτε ελεούμε, ξέρουμε πως όλα τούτα είναι τα μέσα και μόνο για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος του Θεού όπως δεν σταματούσε ποτέ να λέει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ; Αν όχι, μάλλον έχουμε παρερμηνεύσει, έχουμε παραπλανηθεί , μάλλον δεν μας επισκέπτεται  ο Τριαδικός Θεός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον το Κύριον, το Ζωοποιόν. Μάλλον και εμείς ανήκουμε στους έστω και ανεπίγνωστα απνευμάτιστους ανθρώπους, σαν την συμπαθέστατη συγγραφέα των παιδικών μας ονείρων, τους ζωντανούς νεκρούς, που μεριμνούν για όλα πλην του μόνου σημαντικού: Της απόκτησης της χάρης του Αγίου Πνεύματος, που τα πάντα χορηγεί!  Ούτε αλλοιωμένο απ το σήμερα και την εξέλιξη, ούτε προσαρμοσμένο από την ανάγκη και το απρόβλεπτο! Το λαλήσαν δια των Προφητών Πνεύμα το Άγιον , μας καρτερά όλους, προσμένει τη ζωή μας να την αγκαλιάσει Πατρικά και να την μεταμορφώσει, να την νεοποιήσει, να της δώσει αυτό που αληθινά και μόνο έχει ανάγκη!  Αν έχουμε Αυτό τα έχουμε όλα! Χωρίς Αυτό όμως δεν έχουμε τίποτα!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από παλαιότερα κείμενα και  ομότιτλη εκπομπή στην Πεντηκοστή του 2024

17 Ιουν 2024

Πληγωμένα μυστήρια, λαβωμένες ψυχές(Κάτι πρέπει να αλλάξει)


Διαβάσαμε στο διαδίκτυο τι έγραψε μια ψυχή…

"Ήμουν προχθές σε μια βάπτιση ανθρώπων που πραγματικά εκτιμώ αφάνταστα.

Την ώρα που το μωρό έκλαιγε απαρηγόρητο, το άγχος στο πρόσωπο των γονέων του ήταν ολοφάνερο και εμένα η καρδιά μου ράγιζε, παρατήρησα ότι αρκετοί καλεσμένοι γελούσαν δυνατά.

Ένα μωρό χωρίς να καταλαβαίνει τον λόγο, γδυνόταν μπροστά σε 50 γνωστά και άγνωστα άτομα, παραδινόταν σε έναν κύριο που δεν έχει ξαναδεί και εκείνος το βουτούσε στο νερό.

Μπορεί ως Έλληνες να έχουμε συνηθίσει αυτή την εικόνα και να μας φαίνεται φυσιολογικό, αλλά σίγουρα για το πλάσμα αυτό δεν είναι!

Δεν έχω σκοπό σήμερα να θίξω ή να κρίνω την παράδοση της εκκλησίας μας, την οποία ακολούθησα και εγώ. Θα μείνω προς το παρόν στο γέλιο των καλεσμένων, που με οδήγησε στην συνειδητοποίηση ότι η απαξίωση των συναισθημάτων ενός ανθρώπου, ξεκινάει από την βρεφική του ηλικία.

Ένα κατατρομαγμένο μωρό, του οποίου όλα τα ένστικτα έλεγαν ότι κάτι πηγαίνει λάθος και αισθανόταν ανασφαλής και προδομένο, αντιλήφθηκε (γιατί το αντιλαμβάνεται) ότι όλοι γύρω του γελούσαν.

Έτσι ξεκινάει η αμφισβήτηση και ακόμα χειρότερα, η ντροπή για τα συναισθήματα μας.

Ως άνθρωπος που παλεύει ακόμα να βρει την επαφή με τα συναισθήματά της, έχω να πω ότι είναι απαραίτητο (εμείς οι υποτιθέμενοι μεγάλοι) να μάθουμε να αγκαλιάζουμε όλα τα συναισθήματα των παιδιών μας.

Τα συναισθήματά τους μπορεί να μην μας φαίνονται πάντα λογικά ή δικαιολογημένα, αλλά το να μάθουν ότι έχουν το δικαίωμα να τα βιώνουν έτσι και αλλιώς, είναι απολύτως απαραίτητο.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλο ακούμε να συμβαίνουν τρέλες και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επιλέξει την ψυχοθεραπεία για να θεραπεύσουμε τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας.

Εάν θέλουμε να αλλάξει αυτό και η επόμενη γενιά ενηλίκων να μην χρειάζεται να παλέψει χρόνια ολόκληρα για να τολμήσει να βιώσει τα συναισθήματά της, κάτι πρέπει να αλλάξει - και πρέπει να αλλάξει από εμάς!".

Πόσο διαφορετικά νοήματα προσέλαβε αυτός ο άνθρωπος αδελφοί μου  από ένα σωστικό μυστήριο της Εκκλησίας μας. Αν σταθούμε λέξη-λέξη στα λεγόμενά του, θα διαπιστώσουμε πως διαμαρτύρεται ορθώς, για το ότι κάποιοι γελούν και σατιρίζουν  την ώρα της βαπτίσεως όταν το βρέφος σπαράζει.... Σωστά  χρησιμοποιεί τη λέξη γδύνεται αλλά με λάθος νόημα… Πόσα σημαντικά είναι προφανές ότι αγνοεί… Αν του μιλήσουμε για το ότι απεκδύεται τον παλαιό άνθρωπο για να φορέσει τον φωτεινό Χιτώνα της ψυχής…Αν του πούμε ότι όντως οι άνθρωποι εκείνοι την ώρα όχι μόνο δεν πρέπει να χαχανίζουν αλλά σύντρομοι και έμφοβοι Θεού Ζώντος να συμπροσεύχονται για τον παλαιό άνθρωπο, που ενταφιάζεται μέσα στην κολυμβήθρα και τον νέο που αναδύεται μετά τις 3 καταδύσεις και αναγεννάται ενώπιόν μας…Αν του πούμε ότι λίγο πριν μόλις, διαβάστηκαν 3 ευχές εξορκισμού του δαιμονίου που εμφώλευε μέχρι πριν ελάχιστα στο περικάρδιο του νεοβαπτιζομένου, ότι δόθηκαν υποσχέσεις αποταγής του σατανά και σύνταξης με τον Χριστό, ότι διαβάστηκε το σύμβολο και συμβόλαιο της Αγίας μας πίστης…Αν του πούμε ότι σκοπός αυτής της ζωής είναι να μας βρει ο θάνατος και το πέρασμα στο αιώνιο φορώντας τον χιτώνα αυτόν τον ολοφώτεινο της βαπτίσεώς μας…Και ότι σκοπός επίσης ο σπουδαιότερος είναι η επίγνωση του Αγίου Θεού και της Αγίας Ορθόδοξης πίστης μας…πως λέτε να αντιδρούσε αδελφοί μου; Αλίμονο, θα μας κοίταζε ως εξωγήινους και θα μας χαρακτήριζε ως παρανοϊκούς σκοταδιστές…Άκου εκεί δαιμόνια…στην εποχή μας! Μεσαίωνας! Και άλλη μια βάπτιση μπροστά μας…Το Φως βαπτίζεται σκοτάδι και το σκοτάδι φως! ….κάτι πρέπει να αλλάξει - και πρέπει να αλλάξει από εμάς!"….Σε αυτό και αν συμφωνούμε ευλογημένη ψυχή! Να αλλάξουμε εμείς, να μεταμορφωθούμε, να γδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο, να κατανοήσουμε την σημαντικότητα των αγίων σωστικών μυστηρίων! Όλα εκκοσμικεύθηκαν και εμείς μαζί τους! Αντί να Εκκλησιαστικοποιήσουμε τον κόσμο, εκκοσμικεύσαμε την Εκκλησία…Βαρύ το τίμημα τούτου του ατοπήματος αδελφοί μου! Όλο και περισσότερο παγώνει η αγάπη!...

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

14 Ιουν 2024

Επί πλείον πλύνον με...

 

Η τέχνη του γονιού…Εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου…Μίλα στον Θεό για τα παιδιά σου και όχι στα παιδιά σου για τον Θεό…Τα παιδιά σωσμένα μόνο με γόνατα ματωμένα…Πασχίζω να βρω τρόπο και τόπο να τους μιλήσω στις ψυχές τους, να τα μπολιάσω με Χριστό, να καταλάβουν τον σκοπό τους…Σωσμός…Λύτρωση…Ελευθερία…Χαρά…Αλήθεια…Να πάρω βιβλία να διαβάσω, να εκπαιδευθώ πριν εκπαιδεύσω…Φρόνημα μαρτυρικό….Θεός εν Τριάδι…Ουτοπία για τον συρμό που έσπασε τα φρένα…Μα τι έφταιξε που δεν…Τόσα χρόνια στην Εκκλησία και τώρα να μην…Σιωπή…Προσευχή…Σιωπή…

Ήρθε ο κυρ Δημήτρης και στάθηκε δίπλα μου…Και από το πουθενά που λένε, άρχισε να μου μιλά για την μανούλα του την κυρά Αντωνία…Εκείνη η εικόνα της να θυμιάζει κάθε που σουρούπωνε λέγοντας τον πεντηκοστό! Αλησμόνητη!

Σαν να διάβαζα κάθε μέρα το Ευαγγέλιο ολόκληρο, μόνο αυτή η στιγμή! Είμασταν όλοι 10 τόσοι νοματαίοι μέσα σε ένα δωμάτιο και νιώθαμε εκείνη την ώρα  να ανοίγει η καλαμωτή του χαμόσπιτου και να γίνεται στέγη μας ένας κρυστάλλινος Ουρανός με τον Οροφουργό Πλάστη να μας ευλογεί και με τα δυο του χέρια! Έτσι την νιώθαμε την μάνα…Να χτυπά την πόρτα Του και Εκείνος να ανοίγει συνεχώς τις πατρικές του αγκάλες, μέσα τους να μας χωρέσει! Δεν μας μίλησε ποτέ η μάνα ούτε για Θεό ούτε για Εκκλησία. Μόνο την βλέπαμε και η μάνα  μας δίδασκε…και μόνο τον Πεντηκοστό την ακούγαμε να λέει θυμιάζοντας…Αγράμματη, απλή και ταπεινή, δουλειά νύχτα με νύχτα, μύριζε πάντα χώμα βρεγμένο, ευωδιαστό! Αφτιασίδωτη με ένα κάλλος αρχαίο, πρωτόπλαστο! Θυμάμαι λοιπόν μια μέρα που είχε μεγαλώσει πια η μάνα, τον μεγάλο μας τον αδελφό, να της λέει πειράζοντάς την γλυκά…

-Βρε μάνα, τόσα χρόνια σε ακούω να  λες το ελέησόν με ο Θεός…Ξέρεις τι εννοεί αυτός που τον έγραψε; Τον γνωρίζεις τον Δαυίδ; Να σε ρωτήσω... εκείνος ο ύσσωπος ξέρεις πως είναι ανθός; Ή…να σε πάω σε πιο εύκολα,  εκεί που λες επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με…Τι θέλει να πει ο ψαλμωδός;

 -Παιδάκι μου, εγώ θα σου πω αυτό που καταλαβαίνω, μόλις λέω αυτά τα Άγια λογάκια, που όλο να κλαίω θέλω μόλις προσεύχομαι με δαύτα…Όπως Χριστέ μου το πλοίο το καθαρίζει το κύμα της θάλλασσας και διώχνει από πάνω του κάθε βρωμιά, έτσι καθάρισε και τις δικές μου τις μαγαρισιές…

Η τέχνη του γονιού…Η παιδεία και η νουθεσία του Κυρίου…Σιωπή…Προσευχή…Ταπείνωση! Μόνο μια τεταπεινωμένη καρδιά μπορεί να Τον διδάξει!  

Νώντας Σκοπετέας

Ιούνιος 2024

Διασκευή από προφορική διήγηση του αγαπητού μας Δημητρίου Μ. τον οποίον από καρδιάς ευχαριστούμε για τις γλυκύτατες θύμησες...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~