Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

30 Μαρ 2011

Ο δικός μου Σταυρός ...το δικό μου θαύμα (μέρος 2ο)


Όταν ξύπνησα, αν και χαμένη δεν πολύ καταλάβαινα, είδα ένα πράσινο σεντόνι στο πρόσωπό μου και στο λαιμό καταλάβαινα τσιμπήματα και τον αναισθησιολόγο να μου βάζει φάρμακα. Ο λαιμός δεν με πονούσε, αλλά με πονούσε πολύ το χέρι μου, υπερβολικά θα έλεγα. Δεν μπορούσα λοιπόν να αντέξω και φώναζα. Ο γιατρός με ρωτούσε συνέχεια αν με πονάει ο λαιμός και εγώ έλεγα όχι το χέρι μου! Ρώταγα συνέχεια, αν τελειώνουμε και μου λέγανε ότι σε λίγο τελειώνουμε. Μετά με πήγαν στο θάλαμο ανανήψεως και εκεί με κρατήσανε αρκετή ώρα για να συνέλθω. Μου βάλανε και μάσκα οξυγόνου, γιατί είχα από το πρωί ξεκινήσει συριγμό μεγάλο, επειδή η τραχεία έκλεινε και η ανάσα δυσκολευόταν πάρα πολύ. Στην ανάνηψη ηρέμησα και δόξαζα τον Θεό που όλα πήγαν καλά! Εκεί, λοιπόν, με πρόσεχε μια γιατρός και με ρώτησε αν θέλω να φωνάξει κανέναν από τους δικούς μου και της έγνεψα καταφατικά. Είπε στον Ανδρέα να έρθει μέσα, όπως και ήρθε και μάλιστα τον είδα πολύ χαρούμενο. Όλα είχαν πάει καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή και επαληθεύτηκαν οι λόγοι του, στο ότι όλα θα πάνε καλά, να μην φοβάμαι.
Με μεταφέρανε στο δωμάτιο και εκεί προσπαθούσα να συνέλθω από τα ναρκωτικά που μου βάλανε. Το βράδυ εκείνο δεν κοιμήθηκα καθόλου. Ήταν το χειρότερο βράδυ της ζωής μου. Ήταν το βράδυ που ήρθα αντιμέτωπη με το θάνατο. Ο όγκος στο λαιμό αναπτύχθηκε κι άλλο και έκλεισε σχεδόν τελείως την τραχεία μου και δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Μου βάλανε στο τέρμα το οξυγόνο και πάλι με μεγάλη δυσκολία έπαιρνα ανάσα. Στεκόμουν καθιστή στο κρεβάτι και γερμένη προς τα μπρος και μόνο έτσι κάπως ζούσα. Όταν ξάπλωνα προς τα πίσω δεν ανάσαινα καθόλου. Όλοι προσευχόταν εκείνη τη βραδιά περισσότερο για μένα. Ο Ανδρέας ξενύχτησε κοντά μου, όπως και η μητέρα μου. Ρωτούσα τον Ανδρέα γιατί είμαι έτσι και μου έλεγε ότι είμαι αγχωμένη από το χειρουργείο και ότι αν ηρεμήσω θα αναπνέω καλύτερα. Το πίστεψα αυτό και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο ήρεμη γινόταν, αλλά καμία αλλαγή μάλλον χειρότερα θα έλεγα γινόταν τα πράγματα όσο περνούσαν οι ώρες. Πραγματικά φοβόμουνα πάρα πολύ και το έδειχνα. Έβλεπα το θάνατο να πλησιάζει, ήξερα ότι τώρα τα πράγματα φτάνουν στο τέλος τους. Κοβόταν η ανάσα μου, δεν μπορούσα να μιλήσω… τίποτα δεν με έσωζε, μόνο ο Θεός! Ο Ανδρέας μου έδινε κουράγιο και μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά! Το πρωΐ που πέρασαν οι γιατροί να με δουν δεν μπορούσα να μιλήσω και ήμουν εξαντλημένη. Με δυσκολία τους μίλησα και αμέσως μου κάνανε ένεση κορτιζόνης και με αυτή κάπως συνήλθα και ηρέμησα λιγάκι. Με μεταφέρανε στην ογκολογική κλινική του νοσοκομείου και μου βάλανε την πρώτη χημειοθεραπεία, χωρίς να έχει βγει η βιοψία και χωρίς να γνωρίζουν τι είδος καρκίνο έχω. Απ΄ ότι έμαθα αργότερα, ακόμη και στο Memorial, το καλύτερο νοσοκομείο στην Αμερική πήραν και ζήτησαν οι γιατροί συμβουλές για τι έπρεπε να κάνουν στην περίπτωσή μου. Ήταν επείγουσα ανάγκη να κάνουν κάτι γιατί πέθαινα. Έπρεπε να μου βάλουν το φάρμακο, το οποίο ήταν ένα γενικό μίγμα φαρμάκων κατά προσέγγιση, ώστε να περιλαμβάνει η θεραπεία όσο γίνεται πιο πολλές μορφές καρκίνου και χωρίς να γνωρίζουν, αν τελικά θα έκανε κάτι. Έπρεπε όμως κάτι να γίνει άμεσα, αφού δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Άρχισα να αισθάνομαι πολύ καλύτερα και την επόμενη μέρα που με επισκέφθηκαν οι γιατροί μείνανε με ανοιχτό το στόμα. Με ακουμπούσαν στο λαιμό εκεί που είχε γίνει η βιοψία και γενικά σε όλο το δεξί μέρος που είχα το πρόβλημα και δεν υπήρχε πια κανένα πρήξιμο. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως μέσα σε μία μέρα έφυγε όλος αυτός ο όγκος που κόντεψε να με σκοτώσει. Στο χέρι μου εξακολουθούσα να πονάω πάρα πολύ, αλλά με συχνές ενέσεις παυσίπονες που μου κάνανε ηρεμούσα κάπως. Το μεγάλο θαύμα είχε γίνει! Είχα σωθεί από αυτό το τέρας που λέγεται καρκίνος. Ήμουν, βέβαια, σε αθλία κατάσταση σωματικώς, με πρησμένα και τα δύο μου χέρια και πολύ καταβεβλημένη. Το ένα χέρι, το δεξί ήταν πρησμένο λόγω της νόσου που είχε πιάσει όλα τα νεύρα και το άλλο, το αριστερό ήταν κι αυτό πολύ πρησμένο από τις ενέσεις που συνέχεια μου κάνανε και τις πεταλούδες και τους φλεβοκαθετήρες που μου βάζανε και μου βγάζανε συνέχεια. Το δεξί μου χέρι ήταν εντελώς άχρηστο εκείνη την περίοδο. Εκτός από το πρήξιμο δεν μπορούσα πλέον να το κινήσω καθόλου. Ήταν ανάπηρο πλέον. Αυτό που φοβόμουνα όταν με πονούσε υπερβολικά στο σπίτι και ούρλιαζα το είχα πάθει. Φώναζα τότε «το χάνω το χέρι μου, το χάνω…» κι έτσι τελικά είχε γίνει. Επειδή, το χέρι μου το αριστερό δεχόταν όλα τα τρυπήματα κάποια στιγμή δεν γινόταν να βρουν άλλες φλέβες (οι περισσότερες ήταν καταμαυρισμένες), οπότε έπρεπε να μπω πάλι χειρουργείο για να μου βάλουν καθετήρα σε μηριαία φλέβα. Έτσι, λοιπόν, ξαναμπήκα χειρουργείο και με απλή τοπική αναισθησία μου τοποθετήσανε το φλεβοκαθετήρα στο δεξί μου μηρό. Από κει περνάγανε όλες τις θεραπείες όσο ήμουν στο νοσοκομείο και από κει μου παίρνανε και αίμα όταν χρειαζόταν. Μία φορά που ο αιματοκρίτης μου είχε πέσει κάτω από 30 μου τον ενισχύσανε βάζοντάς μου αίμα. Και αυτή η διαδικασία (μετάγγιση αίματος) έγινε από τη μηριαία φλέβα. Περιττό, βέβαια, είναι να πω ότι όλες αυτές οι διαδικασίες για μένα ήταν πολύ ψυχοφθόρες. Ο Θεός όμως μου έδωσε τη δύναμη να τα αντέξω όλα αυτά τότε! Με το χέρι μου σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούσα να πάω μόνη μου ούτε τουαλέτα. Από την επέμβαση του παιδιού χρειάστηκε να μου βάλουν για μια βραδιά καθετήρα, γιατί δεν έπρεπε καθόλου να σηκωθώ και να πάω στην τουαλέτα. Αυτό, λοιπόν, μου δημιούργησε μια ακράτεια για ένα διάστημα πράγμα που μας δυσκόλεψε τη ζωή. Τα έκανα πάνω μου κυριολεκτικά στην αρχή. Ευτυχώς, σε όλα αυτά είχα πολλούς ανθρώπους βοηθούς. Μου κουβαλούσαν το χέρι και με βοηθούσαν μαζί με τον άντρα μου ή τη μητέρα μου να κάνω τις σωματικές μου ανάγκες. Σιγά σιγά μου είπαν να αρχίσω να περπατάω. Να κάνω μερικές βόλτες πάνω κάτω στο διάδρομο του νοσοκομείου. Είχα το χέρι βέβαια, αλλά ευτυχώς, όπως είπα, είχα βοηθούς που ήταν δίπλα μου και έτσι σιγά σιγά περπατούσα στο διάδρομο.
Οι πόνοι στο χέρι ήταν ακόμη αβάσταχτοι, οπότε κάθε μέρα μου κάνανε ενέσεις πολύ δυνατές για να ηρεμώ και να περνάει λίγο ο πόνος. Μου δίνανε και πολλά χάπια, τα οποία δεν ήξερα τι ήταν, αλλά θυμάμαι ότι κάνα δυο με χτύπησαν στο στομάχι. Τόσο δυνατά φαίνεται ότι ήταν! Έτρωγα τα φαγητά που φέρνανε, και μάλιστα τα έτρωγα με βουλιμία, γιατί με είχαν αφήσει πολλές μέρες εντελώς νηστική για τις επεμβάσεις. Τα φαγητά ήταν σούπες και εντελώς άνοστα και με ελάχιστο λάδι, αλλά εμένα μου φαινόταν σαν μεζέδες απ΄ την πείνα. Τον καιρό που ήμουν σε αυτή την κατάσταση ήρθαν πολλοί άνθρωποι και με επισκέφθηκαν. Ακόμη και άνθρωποι που δεν περίμενα… Να τους έχει ο Θεός πάντοτε καλά! Τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου!!! Μέρα με τη μέρα γινόμουν όλο και καλύτερα! Την ημέρα της εορτής του Αγίου Δημητρίου και ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρα από τα Γιάννενα (26 Οκτωβρίου 2010) πήρα εξιτήριο και βγήκα από το νοσοκομείο. Αυτή τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ!
Εκείνη τη μέρα ήρθε κι η φίλη μου η Ελπίδα από την Αθήνα για να βοηθήσει λίγο κι αυτή στο σπίτι. Στο σπίτι οι πόνοι στο χέρι συνεχίζονταν ακάθεκτοι. Δεν με πιάνανε τα απλά και έτσι χρειαζόμουνα και ναρκωτικά φάρμακα. Ήμουν ακόμη σε πολύ άσχημη κατάσταση με τρομερούς πόνους. Από την κλινική μου χορήγησαν τα πιο βαριά για τον πόνο φάρμακα (Durogesic αυτοκόλλητα). Έτσι είχα ήδη ένα αυτοκόλλητο πάνω μου και το άλλαζα κάθε τρεις μέρες. Αλλά χρειαζόμουν κι άλλα, γιατί ο πόνος εξακολουθούσε να με ταλαιπωρεί. Πήγε, λοιπόν, ο Ανδρέας πάλι στην κλινική και ρώτησε κάποιον ογκολόγο και του είπε, αφού έχει ήδη ένα ας προσθέσει και ένα δεύτερο. Αυτό και έκανα. Όμως, στο ίντερνετ ο Ανδρέας έμαθε για το ιατρείο πόνου. Υπήρχε και στο Π.Ν.Ι με διευθυντή τον κ. Παπαδόπουλο καθηγητή αναισθησιολογίας. Ο συγκεκριμένος καθηγητής ήταν και στο χειρουργείο μου για το παιδί, οπότε τον γνωρίζαμε. Πήγαμε, λοιπόν, μια μέρα στο ιατρείο του και με εξέτασε. Μου έδωσε θεραπεία για τους πόνους με πολύ ισχυρά ναρκωτικά φάρμακα, όπως και τα αυτοκόλλητα, που ήδη έβαζα. Πρόσθεσα, λοιπόν, κάτι γλειφιτζούρια (Actiq), τα οποία ήταν σαν κανονικά γλειφιτζούρια, μόνο που αυτά ήταν οπιούχα, και βοηθούσαν πολύ στην ανακούφιση από τους ισχυρούς νευροπαθητικούς πόνους. Επίσης, έπαιρνα σε χάπια τα Lyrica, που ήταν κι αυτά φάρμακα πρώτης γραμμής για το νευροπαθητικό πόνο. Ακόμη, έπρεπε να παίρνω και κάποια αντικαταθλιπτικά φάρμακα (Efexor), τα οποία βοήθησαν αρκετά στην ψυχολογία μου, γιατί κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών έμενα σπίτι και δεν έβγαινα καθόλου παρά μόνο για τις θεραπείες. Βέβαια, καλυτέρευα μέρα με τη μέρα, οπότε και η ψυχολογία μου ανέβαινε… αν και δε μπορώ να πω ότι ήταν και καθόλου χαμηλή! Δόξα τω Θεώ που μου έδωσε μεγάλη ψυχική αντοχή σε όλα αυτά! Όταν πια δεν πόναγα τόσο δυνατά και οι χημειοθεραπείες λειτουργούσαν κανονικά και γινόμουν καλά πήγα ξανά στο ιατρείο πόνου και ο γιατρός μου σταμάτησε τα γλειφιτζούρια και βγάλαμε και τα αυτοκόλλητα. Αντί αυτών των ναρκωτικών έγραψε να παίρνω για το δυνατό πόνο τις παυσίπονες σταγόνες (Tramal). Περνώντας, όμως, ο καιρός και οι χημειοθεραπείες, ο πόνος γινόταν και πιο ομαλός και μόλις ήταν ανεκτός πια σταματήσαμε και τις σταγόνες. Πλέον για τον πόνο έπαιρνα μόνο τα χάπια (Lyrica) και τα αντικαταθλιπτικά (Efexor) και τα έπαιρνα μέχρι και που τελειώσανε και οι χημειοθεραπείες και άρχισα να βγαίνω έξω από το σπίτι και να ζω όπως και πριν πάθω αυτά που έπαθα. Βέβαια, όλα αυτά που έπαιρνα ήταν πολύ ισχυρά φάρμακα και η διακοπή τους έγινε σιγά σιγά και όπως ακριβώς μου έλεγε ο γιατρός. Αυτά δεν κόβονται απότομα. Στην αρχή υπέφερά πολύ ακόμη και στο σπίτι όταν επιστρέψαμε, στην πορεία όμως καλυτερεύοντας η υγεία μου υποχωρήσανε και οι πόνοι.
Τώρα που τα γράφω όλα αυτά είμαι εντελώς καλά με τη ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΗΘΕΙΑ του ΘΕΟΥ, της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μητέρας μας και όλων των ΑΓΙΩΝ! Ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ όλους τους ανθρώπους που με βοηθήσανε με οποιονδήποτε τρόπο όλο αυτό το διάστημα που υπέφερα! Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τις προσευχές τους για μένα! Ευχαριστώ όμως ιδιαιτέρως τον άντρα μου Ανδρέα που στάθηκε δίπλα μου και με ενίσχυε πολύ ψυχολογικά, τους γονείς μου, που φροντίζανε τα πάντα σε θέματα νοσηλείας μου και όλα τα υπόλοιπα στο σπίτι και φυσικά για τις προσευχές τους.
Θα πρέπει, όμως, να αναφέρω και κάποια περιστατικά που με συγκλόνισαν και πραγματικά ήταν μηνύματα απ΄ τον ουρανό! Όταν βρισκόμουν στο νοσοκομείο η κα. Χρυσούλα πήγε στο ναό του Αγίου Γεωργίου στην Πλατεία Πάργης στο κέντρο των Ιωαννίνων. Εκεί φυλάσσονται και τα Άγια Λείψανα του Αγίου Γεωργίου, που θαυματουργούν καθημερινά σε όσους τα προσκυνούν με πίστη βαθιά! Πήγε, λοιπόν, ένα μεσημέρι και η εκκλησία ήταν άδεια… Όταν βρέθηκε στο τέμπλο του ναού και μπροστά στην εικόνα του Αϊ Γιώργη προσευχήθηκε με πίστη και για μένα που βρισκόμουν στο νοσοκομείο και έκλεισε τα μάτια της παρασυρόμενη από την ένθερμη καρδιακή προσευχή και σε κάποια στιγμή βλέπει μπροστά της τον Άγιο να με έχει στην αγκαλιά του! Θαύμασε και συγκινήθηκε βαθύτατα η κα. Χρυσούλα, αλλά και χάρηκε για μένα, που κατάλαβε ότι θα γίνω καλά και ότι ο Άγιος Γεώργιος ο προστάτης μου με έχει στις αγκάλες του! Αυτό μου το διηγήθηκε αργότερα όταν ήρθε στο νοσοκομείο να με δει.
Ένα άλλο θαυμαστό γεγονός μας διηγήθηκε η κουμπάρα μας. Το καλοκαίρι του 2010 πήγε για προσκύνημα στη Μυτιλήνη στον Άγιο Ταξιάρχη Μανταμάδων! Όταν μπήκε και προσκύνησε τον Αρχάγγελο είδε να είναι πρησμένη όλη η μία πλευρά του προσώπου του…! Αφού, όταν μίλησε με άλλους προσκυνητές έξω από το ναό της είπαν με θαυμασμό για το ξίφος του Ταξιάρχη. Αλλά εκείνη δεν είχε δει κανένα ξίφος, μόνο το πρήξιμο… και ξαναμπήκε να προσκυνήσει και είδε πάλι το ίδιο πράγμα! Δεν φαντάστηκε, βέβαια, ότι ήταν ένα σημάδι για μένα, που θα πρηζόμουν από τη μία πλευρά και μάλιστα θα κινδύνευε και η ζωή μου!
Το τρίτο θαυμαστό γεγονός το πληροφορήθηκα την τελευταία μέρα μου στο νοσοκομείο. Όταν ετοιμαζόμουνα να φύγω και φτιάχνανε το εξιτήριο οι γονείς μου, πήρα την καλύτερή μου φίλη, την Ελπίδα, που ήρθε από την Αθήνα για να βοηθήσει κι αυτή στον αγώνα μου, και κρατώντας μου το πονεμένο μου χέρι πηγαίναμε βόλτες στο διάδρομο της ογκολογικής του νοσοκομείου. Μαζί μας ήταν και ο Ανδρέας. Κάποια στιγμή βλέπω μία κυρία να έρχεται προς σε μας με ένα μεγάλο χαμόγελο και μεγάλη χαρά και με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει ¨κορίτσι μου, μην ανησυχείς καθόλου και για τίποτα, θα γίνεις καλά¨. Εγώ είχα μείνει άφωνη. Κατάλαβε την απορία μου και μου λέει ¨δεν με θυμάσαι; Είμαι η μητέρα της Μαρίας που είχαμε γνωριστεί πάνω στη μαιευτική και ήσουνα στο δωμάτιο μαζί με την κόρη μου¨. Τότε κατάλαβα, ότι ήταν η κα. Σπυριδούλα και πράγματι ήμουνα με την κόρη της στο ίδιο δωμάτιο, όταν στην αρχή είχα νοσηλευτεί στη μαιευτική κλινική του νοσοκομείου. Με αγκάλιαζε και με μεγάλη χαρά μου έλεγε ότι θα γίνω σίγουρα καλά! Μου είπε, ότι δεν ήταν και τόσο της εκκλησίας άνθρωπος και δεν πίστευε τόσο βαθιά, αλλά τώρα όλα άλλαξαν. Τη ρώτησα γιατί, και μου λέει ότι είδε στον ύπνο της την Παναγία μας και της είπε, ότι η Γεωργία θα γίνει καλά! Μας έπιασε δέος όλους! Η Γεωργία θα γίνει καλά! Από τότε πιστεύω μας λέει … Μας προσκάλεσε να την επισκεφθούμε στην Κέρκυρα, όποτε θέλουμε και μας έδωσε και το τηλέφωνό της. Εκείνη τη μέρα γένναγε η κόρη της και εγώ βγήκα σώα από το νοσοκομείο! Ημέρα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου και ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρος εξ΄ Ιωαννίνων (26 Οκτωβρίου 2010)!
Πέρασα πολλούς πόνους και πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο για πολλούς μήνες, αλλά ο Θεός με βοήθησε και η Παναγία, η μητέρα όλων μας, στάθηκε άγρυπνος φρουρός στο πλάι μου! Όταν με είχε κοιτάξει ο γυναικολόγος μου, όσο ήμουν ακόμη στο νοσοκομείο, είχε βρει ινομυώματα αλλά και κάποια ογκίδια, τα οποία δεν πείραξε βέβαια καθόλου και μου είχε πει να με ξαναδεί μετά τις θεραπείες. Όντως, πήγα ένα μήνα μετά τις θεραπείες και με ξαναείδε. Τα έχασε κι αυτός, όπως και οι άλλοι γιατροί. Δεν υπήρχε τίποτα στη μήτρα, ήμουν και σε αυτό το κομμάτι πεντακάθαρη! Μάλιστα, μου είχε πει να κάνω το σταυρό μου και να δοξάζω το Θεό, που πήγαν όλα τόσο καλά με την υγεία μου και που επήλθε πλήρης ίαση! Ακολούθησα, βέβαια, κανονικά την τάξη των φαρμάκων και έκανα ακριβώς ότι έλεγαν οι γιατροί και τις χημειοθεραπείες που έπρεπε. Δέχτηκα όμως και όλες τις συνέπειες από τις θεραπείες, που αναγκαστικά έπρεπε να κάνω. Ναυτίες, πονοκεφάλους, ζαλάδες, υπνηλία, μου έπεσαν όλα τα μαλλιά και είχα και προβλήματα με τα δόντια μου. Το ανοσοποιητικό μου σύστημα έπεσε και έγινα ευαίσθητη στις ασθένειες και στα κρυώματα. Ο οργανισμός μου έγινε σαν μωρού παιδιού, και έτσι έπρεπε να μείνω σπίτι στη ζέστη, χωρίς να εκτίθεμαι στο κρύο και στα μικρόβια. Στις χημειοθεραπείες η κατάσταση δεν ήταν και η καλύτερη. Μου έβαζαν βαριά φάρμακα και ήμουνα χάλια για καμιά δυο μέρες. Άλλοι ασθενείς υπέφεραν πολύ περισσότερο απ΄ ότι εγώ. Και σ΄ αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ο Θεός! Αν και ήταν βαριά τα φάρμακα ο οργανισμός μου τα δέχτηκε χωρίς πολλές και μεγάλες αντιδράσεις και ολοκλήρωσα έτσι τις θεραπείες με μεγάλη επιτυχία! Στην τελευταία αξονική τομογραφία επισφραγίσθηκε το μεγάλο θαύμα με την τελεία ίασή μου!
Σκοπός αυτού του πονήματος είναι να τονιστεί το θαύμα προς δόξαν Θεού, αλλά και για την πνευματική ενίσχυση αυτών που θα το διαβάσουν. Εύχομαι να επιτύχει το σκοπό του και να δώσει θάρρος και δύναμη σε πολλούς ανθρώπους και να αισθανθούν ότι ο Θεός είναι δίπλα τους. Να στηρίξουν σ΄ Αυτόν όλες τους τις ελπίδες για τη σωτηρία της ψυχής και του σώματός τους. Αν συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο του Κυρίου μας τότε θα κατανοήσουμε ότι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρῶποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν».
Η αληθινή ιστορία της εν Χριστώ αδερφής μας Γ.Τ. Την ευχαριστούμε απο ψυχής όπως και τον σύζυγό της Ανδρέα που μας την εμπιστεύθηκαν προς ωφέλεια και κουράγιο σε όσους αγκαλιάζουν τον πόνο στις μέρες μας ....
«Δόξα τ Θε πάντων νεκεν»

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~