Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

1 Δεκ 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας.Άγιο Όρος 2017 Μέρος 6


Τα καντηλέρια ανάψανε , οι εντολές δοθήκαν.
Θυμήσου όμως Κύριε κι αυτούς που πλανηθήκαν !
Παράτεινε το έλεος και για όσους  δεν γνωρίζουν .
Σώσε και εκείνους  που ασεβώς σε Εσένα δεν ελπίζουν .
  
Δια της…. κόνεως βροχή πέφτει πάνω στο χώμα !
Διψάει αυτό να ποτιστεί από Δικαίου το   στόμα !
Θεού εικόνες στην αυλή,  μια αγκαλιά χωράει! 
Άκλειστη σαν του Λυτρωτή,  που όλους τους καρτεράει !

Οι των αμώμων  διδαχές ,  σχολή Αθανασίας  !
Του Αγίου οι συμμοναστές ,  τέκνα της προσδοκίας,
προσμένουν Δόξης ερχομό  να προστεθεί στα άλλα,  
στα δώδεκα εικονίσματα της πίστης τα μεγάλα !
Κινήσεις απαλές , βήματα αέρινα ! Είμαι απόλυτα σίγουρος πως κάπου αυτό έχει ξαναγραφεί ! Μα τούτο είναι που σε εντυπωσιάζει τόσο , όταν στις 4 το πρωί βρίσκεσαι στην θαλπερή αγκαλιά ενός Αγιορείτικου καθολικού !Πως ποτέ δεν θα καταφέρεις να μην εκστασιαστείς , πάλιν και πολλάκις , από τις κινούμενες φιγούρες των μεσονυχτίων Μοναχών! Και πάντοτε θα υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που σαν πρώτη φορά σου μοιάζει να το ακούς, που θα σε συγκλονίσει. Εκείνο το μεσόνυχτο στην Ξηροποτάμου , ήταν τα αναμμένα καντηλέρια, που σαν αστραψιές ελέους ανεβοκατέβαιναν με έναν ζηλευτό συγχρονισμό , από τον Εκκλησιαστικό Μοναχό! Κι ο παπάς , σαν είπε την ευχή … «Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις εύχεσθε υπέρ αυτών», έδωσε το έναυσμα για συνειρμούς που πρωτογράφηκαν μέσα μας ! Όλα τα δίπτυχα με τα ονόματα που καθημερινά δίνονται σε αυτούς τους ευλογημένους διαμεσολαβητές , είναι για εκείνους εκτελεστέες εντολές , που το δίχως άλλο οφείλουν να φέρουν εις πέρας ! Νιώθουν ανάξιοι οι ταπεινοί για ένα τέτοιο έργο ! Αντιλήπτορες θείας επέμβασης , εντολοδόχοι παράκλησης και ελέους ! Μα είναι σίγουρο πως δεν σταματούν εκεί ! Σαν τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη  , που προσέθετε στο άκουσμα αυτής της εκφώνησης και το «υπέρ των μη εντειλαμένων». Και έπειτα προσευχόταν για παράταση ελέους και για « τοις μη γινώσκουσι τον Κύριον» και για σωτηρία όχι μόνο των ευσεβών μα και των ασεβών ! Δεν είναι μόνο οι δύστηνοι , οι αναγκεμένοι… εντολοδότες που μπαίνουν μέσα στην προσευχή και στα κομποσχοίνια τους,  μα ο σύμπας κόσμος ! Και εκείνοι  που απατήθηκαν από τις μηχανές του πανούργου και στα πλανερά σκοτάδια αναζητούν μάταια την αλήθεια και το φως. Δοξαστικό των αίνων του Σταυρού ! Σήμερον προέρχεται… Αυτόν ασπαζόμαστε με χαρά για την σωτηρία , με φόβο για την αμαρτία ! 
Πώς συμβαίνει , αγιαστικά να συνυπάρχουν τα αντίθετα στην Ορθοδοξία μας  ! Όλα να  ενώνονται , να σμιλεύονται , να αληθεύουν στο εμπειρικό τους βίωμα ,  να φωτίζονται στην σωτηριολογική τους διάσταση !Χαρά και λύπη  , χαρά και φόβος ! Ο θυσιαστικός  φόβος , που δουλαγωγεί τα πάθη και λευτερώνει την χαρά και την ειρήνη του Θεού !
Στο πρωινό φαγητό για τους προσκυνητές,  βρισκόμαστε  σε σκόρπια τραπέζια . Επέτρεψε ο Κύριος να καθίσουμε μαζί με έναν Χιώτη Κληρικό και έναν ομογενή αδελφό μας τον Α. Αυτός ζει σε μια μεγαλούπολη του Ευρωπαϊκού Βορρά . Μόλις είχε επιστρέψει από ανάβαση στον Άθωνα . Πόσο το ζηλέψαμε το κατόρθωμά του !  Ψηλάφισε τα αψηλάφητα εν αβάτοις όρεσιν ! Έρχεται τα τελευταία χρόνια στο Όρος ! Με τον παπά από την Χιό διανυκτέρευσαν μαζί στο διπλανό μας  δωμάτιο . Ο μεσήλικας ιερωμένος ελάχιστα  μιλάει σεβόμενος  το Ξηροποταμινό έθος!    Όλο κάτι σημειώνει , όλο κάτι διαβάζει …Το μόνο που τον ακούσαμε να λέει χθες , ήταν ότι είχε να έρθει 28 χρόνια στην Ξηροποτάμου και είχε εντυπωσιαστεί από τις αλλαγές και τα νέα κτίσματα ! Κάποια στιγμή ξεκινάμε  κουβέντα με τον ομογενή Α.
–Πώς είναι τα πράγματα αδελφέ μου εκεί που βρίσκεσαι , έχετε ενορία κοντά σας , εκκλησιάζεστε , έχετε πνευματικούς; Μας ξαφνιάζει η απάντησή του :
-Εγώ δεν έχω πάντως ! Ακούστε , είναι  διαφορετικές  οι απόψεις μου για όλα αυτά ! Κατ αρχάς δεν πιστεύω αυστηρά στα μυστήρια της Εκκλησίας ! Εγώ ας πούμε δεν έχω παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο και το παιδί μου -3 χρονών –δεν το βάπτισα! Αν κάποια στιγμή θέλει όταν μεγαλώσει ας βαπτιστεί ! Αλλά να ναι δική του η απόφαση ! Μην μου μιλήσετε για δογματικά και τέτοια ! Τα γνωρίζω όλα καλά , μα δεν τα πιστεύω !Εγώ πιστεύω στον άνθρωπο , στην αγάπη που σώζει , όχι σε κολάσεις και τιμωρίες!  
Σκέφτομαι πως δεν είναι ώρα για προτεσταντίζουσες  ωριγενίστικες αγαπολογίες , κακόδοξους εξωραϊσμούς , στρογγυλεμένα χαϊδέματα  και …διακριτικές σιωπές !
 Μπροστά μας έχουμε μια θλιβερή περίπτωση σφόδρα πλανεμένου ανθρώπου , κατ ευφημισμόν Ορθοδόξου , με δική του , ολοδική του θρησκεία, δικό του Θεό και   μια επαναπαυμένη  συνείδηση , που τον οδηγεί,  ακόμα και στο ξωκκλήσι της Μεταμόρφωσης το Αθωνικό! Ο λιγόλογος Χιώτης Ιερέας ,συναισθανόμενος το ιερό καθήκον,  που ο καθένας μας  έχει στην ,μέχρι  δευτέρα , νουθεσία των αιρετικών ανθρώπων  ,  μας προλαβαίνει και με μειλίχιο  τρόπο , πατρικά μιλώντας  του απευθύνεται  :
-Αδελφέ μου , το παιδί σου το ρώτησες ποτέ , αν θέλει να το εμβολιάσεις; Το ρώτησες ποτέ , αν επιθυμεί να δεχτεί να σε κληρονομήσει ; Όχι βέβαια , γιατί όλα τούτα είναι αυτονόητα ! Δικαίωμά σου είναι να μην πιστεύεις στα μυστήρια και στο δόγμα μας  . Εσύ βέβαια απ ότι ξέρω είσαι Ορθόδοξος και βαπτισμένος ! Το παιδί σου όμως , γιατί το καταδικάζεις να μένει αβάπτιστο και  ακοινώνητο και έτσι να κινδυνεύει να χάσει το αιώνιο Φως  ; Γιατί σου λέω , πως αν έστω και μια στο εκατομμύριο -εγώ τα πιστεύω απολύτως- κάτι από όλα αυτά που το δόγμα μας διδάσκει είναι αληθές,  τότε για πες μου , τι διακινδυνεύεις  μη βαπτίζοντας το παιδάκι σου ; Και από την άλλη τι χάνεις αν το βαπτίσεις ; Τίποτα σε βεβαιώνω ! Σκέψου λίγο το διακύβευμα! Από την μια η αιωνιότητα , απ την άλλη ένα μυστήριο μιάς το πολύ  ώρας ! Και κάτι τελευταίο να σε ρωτήσω ! Όταν  το παιδί σου πρώτα ο Θεός μεγαλώσει , βλέποντας τον τρόπο σου και ακούγοντας εσένα και τις θεωρίες σου , πιστεύεις πως υπάρχει περίπτωση , έστω μια στο εκατομμύριο  να σου ζητήσει να το βαπτίσεις ;  Δεν μίλησε άλλο ο παπάς ! 
Μας θύμισε ο λόγος του τα ωραία ουρανόσταλτα επιχειρήματα των Ιεροκηρύκων του Παραδείσου ! Και ο Α. , που λίγο πριν μιλούσε με αυθεντία και σιγουριά , έμοιαζε,  όσο κι αν πάσχιζε να το κρύψει, τουλάχιστον κλονισμένος στο άκουσμα της λέξης : διακύβευμα !
Να ξανά μπροστά μας ο φόβος , τούτη την φορά μεταμορφωμένος σε έναυσμα για μια αλλιώτικη θεώρηση , για μια νέα προσέγγιση και αρχή στην  σωτήρια ορθοπιστία! Αίμα και ύδωρ ! Πνευματική αναγέννηση !  Ευχηθήκαμε  εκείνο το πρωινό στην Ξηροποτάμου , πλέον η πλάνη του αδελφού μας να μην του είναι  ανεπίγνωστη και η συνείδησή του να αρχίσει να ανασηκώνεται  από τον λήθαργό της ! 
Αφήσαμε πίσω μας το ησύχιο μοναστηράκι και πήραμε τον δρόμο για τον επόμενο προορισμό μας . Μέρα ιδιαιτέρως ζεστή για αρχές Οκτωβρίου ! Με ένα μικρό λεωφορείο ,  φτάσαμε ακριβώς έξω από την πιο χαμηλή  πύλη  του Όρους , με τον ψηφιδωτό Θεσβίτη , καθήμενο  ανάμεσα στα γόνατά του , να τελεί καρδιακή προσευχή  ! Ο …αερολιμένας της Σκήτης του  Προφήτου Ηλιού . Ένα πνευματικό αεροδρόμιο , από όπου ο προσευχόμενος άνθρωπος διευκολύνεται ν' απογειωθεί και να κατευθυνθεί προς τους ουρανούς... Πριν μπούμε στην αυλή  , βλέπουμε από μακριά,   αυτόν στον οποίον ανήκει η ως άνω περιγραφή –μια από τις πάμπολες ευφυέστατές του-  τον πολυσέβαστο Δικαίο , Γέροντα Ιωακείμ ! Κάτω απ τους πυρίπνοες  Ήλιο και Ηλία ,  πότιζε τις ελιές και τα παρτέρια με τα λουλούδια ! Δεν σταματά ποτέ ο Ιεροκήρυκας του Παραδείσου να δροσίζει το κάθε λογής  χώμα !
Να πασχίζει ,  το άνυδρο και το έρημο , γόνιμο με … νέφη υδατόρρυτα  και νήρον ύδωρ να αυλακώνεται  !  Τι κι αν κύλησαν τα χρόνια , από τότε που με ακμαίες τις δυνάμεις,  κατέφθασε εδώ για να κατορθώσει το ακατόρθωτο ! Μια εγκαταλελειμμένη σκήτη να ξανανθίσει και να ευωδιάσει ! Και τώρα ,  πιστός στο διακόνημα , δια της κόνεως , της σκόνης δηλαδή και του ιδρώτα του,  να προσφέρει στην αδελφότητα το παράδειγμα της επίμοχθης και θυσιαστικής αγάπης !
Ελάχιστα μετά η παρέα μας απέκτησε και πάλι την  πλήρη της φετινή σύνθεση . Ο Φώτης φανερά αλλοιωμένος και γαλήνιος   έφτασε από Βατοπέδι .Οι φωτογραφίες και οι  μνήμες του  από Παραμυθία , Παντάνασσα  και Βηματάρισσα , ευλογίες για όλους μας !

 Μια αγκαλιά,  διάπλατα άνοιξε για να χωρέσει και εμάς τους πέντε μέσα της ! Ο παμφίλτατός μας π.Φιλήμων ! Ο χαροπάροχος Αρχοντάρης και παπάς –πνευματικός της Σκήτης ! Δεν αφήνει κανέναν να διαβεί το κατώφλι της εξόδου του Προφήτη χωρίς να νιώσει μοναδικά αγαπητός και πεφιλημένος ! Όλοι ανεξαιρέτως , αισθάνονται αλησμόνητα  ξεχωριστή και ανυπόκριτη  την αγάπη του και την αγκαλιά του ! Εκατοντάδες οι  επισκέπτες-προσκυνητές  καθημερινά !  Και αυτός εικοσιπέντε χρόνια τώρα , αδιάλειπτα , ακούραστα και κυρίως αγόγγυστα , στην μοναχική υπηρεσία της υποδοχής και της φροντίδας τους !  Ποτέ μα ποτέ , δεν φεύγει το ανεπιτήδευτο χαμόγελο από τα χείλη του , ποτέ δεν στερεύει το… μέλι απ τον λάρυγγά του , ποτέ δεν κλείνουν τα χέρια του .

Του Γεροντικού τους  φωτιστικούς λόγους βιώνει και αυτός και όλοι οι Προφητηλιάτες, με πρώτον τον Ιωακείμ τους ! «Είδες τον αδελφό σου ; Είδες Κύριον τον Θεό σου!». Κάπου ξαναγράφηκε σε τούτο το ταξίδι : Σπάνιο είδος η απροσωπόληπτη αγάπη ! Όλοι για αυτούς  αξίζουν της συμπάθειας  και της προσοχής τους , γιατί όλοι είναι εικόνες Θεού!  Και ο Εσταυρωμένος Θεός έχει,  πάντα εκεί πίσω από την Άγια Τράπεζα ,  την αγκαλιά του διάπλατη !  -Που θέλετε να μείνετε παιδιά ; Είναι λίγο πιο φτηνά τα δωμάτια έξω από την πύλη! μας λέει με τον γνωστό  πνευματώδη του τρόπο ο π.Φιλήμων .-Θα προτιμήσουμε το φθηνό ! του απαντάμε.  Υπήρχε λόγος για αυτήν την ευλογημένη και εκούσια …έξωσή μας  ! Το βράδυ  θα ξεκινούσαμε γύρω στις 2 για …νυχτερινή άσκηση ! Παίρνουμε δωμάτιο στο παλιό νοσοκομείο στο πίσω μέρος του Προφήτη , προς το βουνό. Παλιά εδώ έρχονταν άρρωστοι και γεροντάκια  από όλο το Άγιο Όρος . Οι ευχές εκείνων προς τους διακονητές και τους γηροκόμους τους , φωλιάζουν σε αυτά τα δωμάτια , μαζί με ανεξίτηλες  μυρωδιές του ευεργέτη πόνου , που δεν σε ενοχλούν διόλου! Έχουμε τρεις ώρες περίπου  ως την μεσημεριανή τράπεζα. Η Γερόντισσα στην Παντοκράτορος περιμένει πάντα να εισακούσει τις ικετευτικές μας φωνές . Έτοιμοι να κατηφορίσουμε προς  τα μέρη της  . Ο γέροντας Ιωακείμ  ακόμα ποτίζει ! Πλησιάζουμε να μας δώσει την ευχή του και   εκείνος σαν παιδί , προσπαθεί τάχα να μας καταβρέξει με το λάστιχο ! –Γέροντα ξεκίνησαν οι παραδόσεις  στην Φιλοσοφική σχολή ; τον ρωτάμε! Ο ίδιος έτσι έχει ονομάσει το κοιμητήριο και το οστεοφυλάκειο της σκήτης ! Χαμογελά με ευχαρίστηση που το γνωρίζουμε και μας δείχνει τον δρόμο για εκεί ! 

Πάνω από την είσοδο  του ανακαινισμένου οστεοφυλακείου,  σε ένα περίτεχνο τριγωνικό γείσο , δυο αντικριστά ζωγραφισμένα παγώνια με τον Σταυρό ανάμεσά τους  . Σύμβολο Αναστάσεως και Αιωνίου ζωής  ο Ταώς , παραδίδει  πριν μπεις ακόμη  , το πρώτο ταχύρυθμο μάθημα της σχολής  ! Ανοίγουμε την ξύλινη πόρτα ! Έτοιμη η κάθε αίσθηση να αδολεσχήσει , σε ότι o Καθηγητής Κύριος και οι αμέτρητοι υφηγητές Του  έχουν να διδάξουν!  Σε παράταξη οι τίμιες κάρες τους . Στα μέτωπά τους γραμμένα τα ονόματα και η μοναχική τους τάξη . Στην πλειονότητά τους γραμμένα στα Ρώσικα ! Σεραπίων , Ιωάννης , Χρύσανθος , Αρτέμιος …Σε ένα καλάθι ξεχωριστά οι κάρες 2 Ρώσων  ηγουμένων . Η μακραίωνη ιστορία της σκήτης του Προφήτη ! Σκέφτομαι πως κάποιοι από αυτούς τους αμώμους ταπεινούς , θα συνασκήθηκαν στο πλάι του  μεγάλου φωτοβόλου  Αγίου,  Παϊσίου του Βελιτσκόφσκυ ! 

Μέσα στα  αμέτρητα που θα μπορούσαν να προσαρτηθούν δίπλα στην πανσεβάσμια μορφή του,  ταιριάζει  ένας ιερός προσδιορισμός  , με τον οποίον  ήδη εδώ και πολλά χρόνια αγιογραφείται σε καθολικά,  σε τράπεζες και ιερούς λατρευτικούς τόπους της Αθωνικής πολιτείας . Καμαρώνουν οι σημερινοί οικιστές της σκήτης ,  όταν ατενίζουν σιμά στον ανέσπερα λαμπερό στέφανο της δικαιοσύνης που τον κοσμεί να αναγράφεται : Άγιος Παϊσιος ο Προφητηλιάτης !
 Άγιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ ο Προφητηλιάτης ! Ο Ταπεινός , ο ησύχιος και ησυχαστής  , ο εκούσια πτωχός και ανυπόδητος ,  ο διδάσκων και βιών την συγχώρεση , την αοργισία ,το αμνησίκακο και το ομοθυμαδόν , ο καθοδηγητής των ψυχών , ο καρδιακά και αδιαλείπτως προσευχόμενος,  ο εργάτης του Ευαγγελικού λόγου ,  ο λάτρης και  αναμεταδότης της πατερικής Θεολογίας .
Δεκαεπτά χρόνους έμεινε στη σκιά του Ιερού Άθωνα ! Ασκήτεψε σε κάθε ευλογημένο μετερίζι του και έθελξε σαν μαγνήτης κοντά του , διψασμένους αναζητητές της αλήθειας,  που του παραδόθηκαν για να τους οδηγήσει με ασφάλεια στο μοναδικό άδυτο Φως !  Στην Σκήτη του Προφήτη Ηλία,  ο Άγιος  έφτασε και εγκαταβίωσε για πέντε σχεδόν  χρόνια ,  στα 1758 περίπου , λίγο αφότου χειροτονήθηκε Ιερέας . Την ανακαίνισε,  εργάστηκε σκληρά μαζί με τους τότε συμμοναστές του, δημιουργώντας  την νότια πτέρυγα  με  16 νέα κελιά  και εδώ πραγματικά  μεγαλούργησε πάνω από τα ιερά κείμενα .Το πρωί στο εργόχειρό τους  , για να οικονομηθούν έφτιαχναν  ξύλινα κουτάλια και τα πουλούσαν . Έτσι κάλυπταν  τις ανάγκες τους και αυτά που δημιούργησαν,  μόλις πρωτόρθαν στον Προφήτη ! Το βράδυ , μετά τον μοναχικό τους κανόνα , ξεκινούσε το σπουδαίο,  τεραστίας σημασίας έργο τους  ! Ο Άγιος μελέτησε , αντέγραψε , μετέφρασε την Φιλοκαλία και πλήθος πατερικών θησαυρών  από τα Ελληνικά ,στα σλαβονικά και στα ρουμάνικα και   διόρθωσε τις υπάρχουσες νοηματικές συγχύσεις,  επικίνδυνες για την δημιουργία των Θεομισήτων αιρέσεων . Ιδίως για την Ελληνική γλώσσα ο Άγιος έλεγε πως « η γλώσσα αυτή υπερέχει ασυγκρίτως όλων των γλωσσών της οικουμένης με τη σοφία το κάλλος το βάθος την αφθονία και τον ανεκτίμητο πλούτο εκφράσεων»                (   Λειμωνάριον Ι.Μ.Παντοκράτορος 2011) .   Η διδασκαλία που κληροδότησε ο Προφητηλιάτης  πρώτος κτήτορας,  συνοψίζεται σε  10 μεγάλες και πρωταρχικές αρετές: Πίστη που στερεώνει σε έργα που προξενούν ουράνια δόξα! Αγάπη  ανιδιοτελής προς Θεό και ανθρώπους ! Νηστεία που  αγγίζει την ψυχή και πλήττει τα πάθη! Εγκράτεια που κάνει προσιτά τα αιώνια αγαθά ! Αγρυπνία που παρέχει την καρδιακή χαρά ! 

Καρδιακή προσευχή που τους δαίμονες διώχνει μακριά ! Η ταπεινοφροσύνη που καταστρέφει τα σχέδια και τις παγίδες του εχθρού !Η σιωπή που σώζει ! Η ακτημοσύνη που δίνει φτερά αετού ! Η διάκριση που κρατά το καλό ακέραιο και ανόθευτο !
Πέρασε αρκετή ώρα στην Φιλοσοφική σχολή ! Μοναδική και ασύγκριτη η επιστήμη της Αθανασίας ! Αστείρευτο το υλικό της ! Μια και μοναδική η μέθοδος καταρτισμού , αντίθετη από κάθε άλλη επιστήμη,  που προϋποθέτει μόνο την άφθονη γνώση …  Εδώ οι αιώνιοι … φοιτητές , δεν εμπνέονται από νόμους της φύσης , ορισμούς , συλλογές δεδομένων και πειραματικές τεχνικές , από τεκμήρια και ανακαλύψεις ! Μοναδική μέθοδός τους  , η αποκεκαλυμμένη πίστη!   Στο παραπλήσιο  εκκλησάκι  του Αγίου Στεφάνου , πριν βγούμε έξω , θαυμάζουμε μια τεράστια φορητή εικόνα,  με Αγίους από τα 12  μηναία του ενιαυτού . Σχεδόν χίλιοι Άγιοι μικρογραφημένοι πάνω της

Μια ψηφίδα  του Ουρανού μπροστά μας. Στολισμένος αυτός  με υπερσπάνια  αιματοστόλιστα υφάδια από βύσσους και λινάρια. Χοροί εκλεκτών , Αθλοφόροι συμπολίτες των Ασωμάτων υπερασπιστών , Φωστήρες του κόσμου , Κήρυκες της πίστεως, Προστάτες θερμοί ! Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη στο κέντρο της εικόνας  και γύρω από αυτήν το δωδεκάορτο . Ευαγγελισμός, Γέννηση, Υπαπαντή, Βάπτιση, Μεταμόρφωση, Βαϊοφόρος, Έγερση του Λαζάρου, Σταύρωση, Ανάσταση, Ανάληψη, Κοίμηση της Θεοτόκου και Πεντηκοστή.  Η άφραστη θεία λαμπρότητα , το κάλλος του απροσίτου κλέους , στις δώδεκα μεγάλες παραστάσεις της μόνης πίστης  !  Μια απομένει για να ολοκληρωθεί πλήρως το σχέδιο της Σωτηρίας  ! Πως την  καρτερούν και όλοι οι διπλανοί μας παρατεταγμένοι Προφητηλιάτες Πατέρες !  Αυτή που θα αναπαριστά το : …και πάλιν Ερχόμενος μετά δόξης …!  Μόνο που εκείνη,  στα σίγουρα θα είναι αχειροποίητη ! ( συνεχίζεται με το 7ο μέρος)
Νώντας Σκοπετέας 
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~