Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

7 Ιαν 2019

Όσο ανασαίνω θα διψώ ! (Άγιο Όρος 2018)Μέρος8



Ασπίδες του αλεξίκακου οι ένθεοι υψώνουν 

Τα ελέησον και τα δάκρυα την φλόγα δυναμώνουν !

Η λαγουδέρα ακίνητη, σαν κύματα αφρίζουν 

Δελφίνια με Άγιο μαζί , γαλήνη διασχίζουν ! 


Τα ταπεινά φορτώνονται με των ανθρώπων βάρη

Σταυρός και ο Ερχόμενος απάνω στο σαμάρι !

Του Αγίου της υπομονής παπάς βαστά την κάρα 

Της ατεκνίας έλυσε η Αγία την κατάρα ! 
Δεύτερο βράδυ μας στην Παύλου . Τίποτε δεν φαίνεται να είναι διαφορετικό από τα χθες, μα τίποτα δεν είναι και το ίδιο ! Εδώ λέξεις και έννοιες όπως η συνήθεια , η εξοικείωση, η μονοτονία , η πλήξη, ο κορεσμός, η ακηδία, συναντούν τα αμυντικά εμπόδια που ορθώνουν ανύστακτα ο Γέροντας Παρθένιος και οι συνοδίτες του ! Τα βέλη του κακού τα πεπυρωμένα, βρίσκουν αντίσταση στο κάστρο της Παύλου απ τις ασπίδες των ένθεων υπερασπιστών της ! Η δίψα για τον Θεό όλα τα περιβάλλει ! Για αυτούς , κάθε μέρα που περνά είναι ένα ακόμα βήμα προς την λυτρωτική αποκάλυψη του αιωνίου! Και αυτό το βήμα το κάνουν σταθερά και ανυποχώρητα , χωρίς στο ίσως και άστοχο χθες να γυρνούν. Βαδίζουν πάνω στο διαρκές παρόν της μετάνοιας , κάποιες φορές ναι, σέρνοντας τα κουρασμένα τους σώματα , μα έχοντας εκείνη την πρώτην αγάπην( Αποκ.β,4), την πρώτη φλόγα της αφιέρωσης μέσα τους αναμμένη, συνδαυλίζοντάς την συνεχώς με την ευχή και το δάκρυ , που τα ρυπαρά καθαρίζουν και τα νοσηρά θεραπεύουν. Γι αυτό το σήμερα των Αγιορειτών πρέπει πάντοτε να λάμπει έστω και ελάχιστα παραπάνω από το χθες τους, να έχει κάτι το νέο , μια αρχή , μια αφετηρία ! Τόσα χρόνια γινόμαστε κοινωνοί αυτής της καλής ανησυχίας τους ! Τούτες τις στιγμές εδώ στην αετοφωλιά της Παύλου, προέκυψε και ο φετινός τίτλος του ημερολογίου μας ! Όσο ανασαίνω θα διψώ ! Ένα γεροντάκι χωμένο μέσα στα ράσα και στο στασίδι του , μια σταλίτσα άνθρωπος , μας παρατηρεί την ώρα που βγαίνοντας απ το καθολικό , κατευθυνόμαστε στην πρωϊνή τράπεζα πριν αναχωρήσουμε για τον επόμενο προορισμό μας. Μας είχαν πει για αυτόν τον τρισχαριτωμένο γεροντάκο ,έναν από τους πιο παλιούς της συνοδείας , να τον βρούμε , να μιλήσουμε μαζί του, να ρουφήξουμε απ την σοφία του …Έσκυψα και του φίλησα το χέρι , το κράτησα όσο του μετέφερα χαιρετισμούς και σεβάσματα από τον …σύνδεσμό μας …Δεν μου είπε ούτε μια κουβέντα ! Καταβεβλημένος ίσως από τις πολύωρες ακολουθίες και τα αμέτρητα χρόνια ασκήσεως …Δεν χρειαζόταν εξάλλου λόγια να πει …Εκείνο το κοίταγμά του μόνο το γεμάτο καλοσύνη δεν θα το ξεχάσουμε όσο ζούμε! Είχε μέσα του παράπονο μα και παρότρυνση ! Άντε βρε σεις , προσπαθήστε λίγο ! Μην χάσουμε τον Παράδεισο για ένα θνητό θέλω… Παρέρχεται ο κόσμος και οι επιθυμίες του , μα στον αιώνα μένουν οι διδαχτοί του Θεού , που μόνο στο δικό Του θέλημα ζουν και θα τελειώσουν … Κατεβαίνουμε στον αρσανά να πάρουμε το καράβι για Αγία Άννα .Κάθε λίγο γυρίζουμε το βλέμμα μας πίσω , να αποχαιρετίσουμε τους φιλόξενους Αγιοπαυλίτες ! Αιωνίως ευγνώμονες για όσες αιώνιες στιγμές ζήσαμε δίπλα τους! Ύστερα από μια ώρα περίπου κατεβαίνουμε στον αρσανά της Αγίας Άννας ! Έχει αρκετή θάλασσα βγάλει και το καραβάκι μπαλατζάρει ώσπου να ακουμπήσει στεριά . -Δύσκολα θα ναι ως τα Καυσοκαλύβια παιδιά !Μπορεί και να μην τα καταφέρουμε να δέσουμε !ακούμε τον υπεύθυνο που μιλάει με κάποιους προσκυνητές.
Ω τι ιστορία θυμηθήκαμε με τούτη τη φωνή του ναυτικού ! Από τις πιο ωραίες αγιορείτικες που έχω ακούσει ποτέ μου από κάποιον , που του δωσε ο Θεός το μεγάλο δώρο να μιλά στην ψυχή και να παραμυθεί με τον λόγο του , όποιον βρεθεί στο διάβα του ! Ένας φιλάγιος κληρικός, ο πατήρ Ευάγγελος Παπανικολάου ο Ιατρός και πνευματικός…. Πήγαινε σαν λαϊκός να συναντήσει τον Παπά Εφραίμ τον Κατουνακιώτη …Θα έμενε εκεί το βράδυ ! Από την Δάφνη ανεβήκανε μαζί με δέκα -δώδεκα ακόμα στο καϊκάκι , στο τρεχαντήρι , την περίφημη βάρκα του διάσημου κυρ-Ιορδάνη με πηδάλιο την λαγουδέρα …Φθινόπωρο ήταν καλή ώρα , αρχές δεκαετίας του 90 με αέρα δυνατό και νοτιά …Όταν βγάλει νοτιά στο Όρος όσο απομακρύνεσαι από την Δάφνη προς την Λαύρα τόσο δυσκολεύει η θάλασσα ! Αν ξεκινήσεις δηλαδή με κύμα πολύ θα φτάσεις με φουρτούνα ! Τρίτη , Πέμπτη και Σάββατο έπιανε το τρεχαντήρι Λαύρα …Εκείνο το μεσημεράκι φαινόταν ότι πολύ δύσκολα θα τα κατάφερναν όσοι ήθελαν να φτάσουν στο τέρμα ! Ξαφνικά ακούστηκε η χαρακτηριστική φωνή του Ιορδάνη : -Λαύρα δεν έχει ! Τελευταίος Σταθμός Αγία Άννα ! Ξεκίνησε το τρεχαντήρι να πηγαίνει όσο το δυνατό πιο κοντά στις ακτές . Κατέβηκε κάποια στιγμή ο πατήρ Ευάγγελος ( λαϊκός τότε) στην καταπακτή κάτω από το πυργάκι στα ύφαλα της βάρκας . Δίπλα σε έναν μπόγο με κουβέρτες όρθιος ένας ευλαβέστατος Πατέρας ο πατήρ Φώτιος ! Κάποια στιγμή ο Ιορδάνης , ρωμαλέος άνδρας σήκωσε και έφερε αυτόν τον μπόγο και τον απέθεσε πάνω στον πύργο στο κέντρο ακριβώς της βάρκας .Από μέσα του ξεπρόβαλλε τυλιγμένος ο Γέροντας Πορφύριος !Πήγαινε στα Καυσοκαλύβια από την Δάφνη!
Σχεδόν ένα χρόνο πριν την κοίμησή του ήταν ! Είχε επιστρέψει ήδη για να ζήσει τις οσιακές τελευταίες στιγμές του και για να ταφεί στον τόπο της μετανοίας του !Σε λίγο ο Ιορδάνης έδενε εδώ που βρισκόμαστε τώρα στο λιμανάκι της Αγίας Άννας ! - Γέροντα , λέει στον Άγιο Πορφύριο , εδώ κατεβαίνεις ! Το είχα πει από την αρχή ! Δεν πάω στα Καυσοκαλύβια ! -Θα καλυτερεύσει ο καιρός παιδί μου !Τι είναι αυτά που λες ; του απαντάει σε έντονο ύφος ο Ιορδάνης ! Όπως ξέρεις εσύ να λειτουργάς Γέρο –Πορφύρη έτσι και εγώ γνωρίζω την θάλασσα ! Σε λίγο δεν θα μπορείς να ξεμυτίσεις ! Δεν θα πνιγούμε σήμερα , ούτε εσύ ούτε εγώ ! Θα κατέβεις Αγία Άννα να μείνεις σε ένα κελάκι σήμερα –αύριο και όποτε ηρεμήσει η θάλασσα , θα σε πάω στα Καυσοκαλύβια ! Στον Αρσανά της Αγίας Άννας λοιπόν έστρωσε κουρελούδες και έβαλε τον Άγιο έτσι όπως ήταν τυλιγμένος με τις κουβέρτες να καθίσει πάνω ! O Ιορδάνης αφού έδεσε καλά την βάρκα του , έφυγε και πήγε σε ένα σπιτάκι από εκείνα του Αρσανά ! Όλοι έσπευσαν τότε να πάρουν την ευχή του Αγίου ! Ανάμεσά τους φυσικά και ο λαϊκός τότε Ευάγγελος ! Είχε και την αγωνία του για το τι θα έκανε ! Είχε προγραμματίσει να περάσει από τους Δανιηλαίους πρώτα αλλά έπρεπε κάπως να εξασφαλίσει αφενός το ότι θα είχε μέρα μπροστά του και έπειτα δεν ήταν και λίγος ο ανηφορικός δρόμος ως την Αγία Άννα και έπειτα κι άλλος ακόμα στο σταυροδρόμι από το μονοπάτι προς Κατουνάκια ! Ρώτησε λοιπόν πρώτα τον πατέρα Φώτιο που έστεκε δίπλα στον Γέροντα ! -Πάτερ Φώτιε θα πάμε ; -Τι να σου πω παιδί μου …βλέπεις πως είναι η θάλασσα ! Αλλά για να το λέει ο Γέροντας …θα πάμε ! Ρώτησε έπειτα και τον Άγιο : 
-Πάτερ Πορφύριε θα πάμε …-Ναι παιδί μου , θα πάμε ! του είπε εκείνος μέσα από τα σκεπάσματά του ! Πέρασε η ώρα χωρίς να αλλάζει τίποτε ! Ξαναπλησίασε ο Ευάγγελος έπειτα! -Πάτερ Πορφύριε τελικά τι λέτε θα πάμε …-Εσύ βρε παιδάκι μου έχεις 2 κακά …το πρώτο ότι σε τρέφουν τα αυτιά σου , θέλεις να ακούς συνεχώς να σου λένε καλά λόγια και δεύτερον είσαι ανυπόμονος πολύ , έχεις βιασύνη …σου είπα θα πάμε! … Μάνιαζε η θάλασσα όλο και περισσότερο κι ο Ιορδάνης άφαντος …Έφτασε η ώρα να ζυγώνει προς το απόγευμα σχεδόν ! Ο λαϊκός Ευάγγελος τελικά δεν πείσθηκε από τις διαβεβαιώσεις του Αγίου …Πήρε τον δύσκολο ανήφορο, να συναντήσει ύστερα από μισή ώρα περίπου το μονοπάτι που κατευθύνεται προς Κατουνάκια , Δανιηλαίους, Καρούλια και Άγιο Βασίλειο, πλέον για να οδηγηθεί στον προορισμό του , με τα πόδια από τον παράλληλο προς την θάλασσα δρόμο...Φτάνει λοιπόν στην διασταύρωση , φορτωμένος και ιδρωμένος και ξεκινά να περπατά με την θάλασσα στα δεξιά του ! Ώσπου μένει κατάπληκτος με αυτό που αντικρίζει κάτω ! Βλέπει έκθαμβος το τρεχαντήρι του Ιορδάνη να πελαγίζει …Πίσω του μανιασμένη με κύμα η θάλασσα και ο νοτιάς και μπροστά του η απόλυτη γαλήνη ! Ανοιχτός ο Ουρανός και σκεπασμένο το τρεχαντήρι από Φως !Όρθιος κι ατάραχος ο Γέροντας Πορφύριος , σκυμμένος στην θάλασσα έχοντας το χέρι του σχεδόν στο νερό !Ο τόσο άρρωστος και ανήμπορος Γέροντας ! Μα το δέος κυρίευσε τον Ευάγγελο αμέσως μετά , όταν είδε ένα κοπάδι από δέκα περίπου δελφίνια να έρχονται και να του γλύφουν το χεράκι !Τα δελφίνια , που στην φουρτούνα ποτέ δεν εμφανίζονται! Έγινε αυτό που ήθελε και πίστευε ο Γέροντας! Και ο Ιορδάνης υπάκουσε …Εστράφη ο Ιορδάνης …και η θάλασσα προς τα οπίσω ! Δεν μπόρεσε να αρθρώσει άλλη φράση από εκείνη που θυμάται συνεχώς να επαναλαμβάνει εκείνη την συγκλονιστική στιγμή με όλην του την δύναμη : Είσαι Άγιος ! Είσαι Άγιος ! Είσαι Άγιος ! Μόνος του ήταν και φώναζε ο Ευάγγελος , να τον ακούσει ο Ουρανός , που έπειτα από μετρημένες μέρες θα υποδεχόταν στις αγκάλες του έναν μεγάλο μύστη του Χριστού και έναν ακαταγώνιστο παρρησιαστή στον θρόνο Του ! ( μεταφορά από προφορική διήγηση π.Ευαγγέλου Παπανικολάου στο youtube ) 

Τα μουλαράκια και τα γαϊδουράκια , πόσο είναι συνυφασμένα σαν εικόνα με τούτο το λιμάνι ! Τι ζωγραφιά μοναδική ! Τι μάθημα μπορείς να πάρεις από τούτα τα ζωντανά , που αγόγγυστα ανεβοκατεβαίνουν φορτωμένα στο έπακρο με αποσκευές προσκυνητών , τελάρα με τρόφιμα για τους πατέρες , με ασήκωτα οικοδομικά υλικά , από το πλέον πολυσύχναστο ανηφόρι του Όρους ! Νιώθεις μόλις τα βλέπεις ότι στο κάθε ένα τους πάνω έχει καθίσει ο αινούμενος Χριστός , ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος ! Σταματάς για να περάσουν και υποκλίνεσαι μπροστά τους ! Σταυροί ζωγραφισμένοι πάνω στα σαμάρια τους ! Σαν ανθρώπων τα μελαγχολικά τους μάτια , με κατεβασμένα τα κεφάλια περιμένουν να σηκώσουν τα βάρη και το αταπείνωτό μας ! Ούτε που έχουν διανοηθεί ποτέ τους πόσο απαραίτητα και χρήσιμα είναι για τον άνθρωπο! Αυτό κι αν είναι μάθημα για εμάς που τρεφόμαστε αχόρταγα από τα ανθρωπάρεσκα αυτιά μας …Ανεβαίνουμε σιγά –σιγά προς το Κυριακό . Σταματάμε για λίγη ανάπαυση και νερό στην πρώτη βρύση . Κελιά διάσπαρτα και δρόμοι που συναντούν τον κεντρικό οδηγούν στις αυλές τους ! Αργά συνεχίζουμε … Μας προσπερνούν πολλοί , μα θέλουμε να αισθανθούμε μοναδικό το κάθε μας πάτημα εδώ! Δύσκολα ο ήλιος βρίσκει περάσματα στο βαθύσκιωτο δάσος . Κρυμμένοι κελαηδιστές του ουρανού δεν σταματούν το υμνολόγημα . Υγρά τα σκαλοπάτια , ολοένα μας πλησιάζουν στην αυλή της Θεοπρομήτορος !

Φτάνουμε έπειτα από μία ώρα περίπου ! Ο τάφος του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου δίπλα ακριβώς στην είσοδο της αυλής του Κυριακού ! Εδώ ετάφη το 1775 ως Αγιαννανίτης ο Πατριάρχης που ίδρυσε την Αθωνιάδα σχολή ! Οι πατέρες δεν σταματούν να φέρνουν κεράσματα ! Κανείς έστω και περαστικός δεν πρέπει να μείνει απεριποίητος ! Καθόμαστε στο μεγάλο τραπέζι με το στέγαστρο στην αυλή μαζί με 2 αδελφούς μας τον Παναγιώτη που έχει έρθει για προσκύνημα από την Γερμανία όπου ζει και εργάζεται μαζί με τον Δημήτριο που έχει 5 μεγάλα πλέον παιδιά ! Τα 3 από αυτά έχουν σπουδάσει στην Αθωνιάδα! Σκέφτομαι πως ενώθηκε πάλι η μεγάλη αλυσίδα της πίστης αλλά έχει και συνέχεια αυτό το… όλα συνδέονται στο Όρος … ! Ο Δημήτριος μας διηγείται τις ώρες που χρειάζεται κάθε Κυριακή για να εκκλησιαστεί στην πιο κοντινή του πόλη στην Γερμανία ! –Δόξα τω Θεώ παιδιά ! Τι να πουν και στην Αφρική ! Στην Ρουάντα άκουγα μια μέρα ξεκινούν μεσάνυχτα και κάνουν 60 χιλιόμετρα με τα πόδια για να εκκλησιαστούν άνθρωποι ! Εγώ που πάω και με το αυτοκίνητο …καθόλου δεν πρέπει να μιλάω ! Ένας άλλος αδελφός από την Μακεδονία που ακούει μπαίνει στην κουβέντα !

-Εμείς που έχουμε την καμπάνα δίπλα στο σπίτι μας αδελφέ μου και δεν σηκωνόμαστε μια Κυριακή γιατί τάχατες μια μέρα μας έμεινε να ξεκουραστούμε τι να πούμε ; Αλλά άμα έχει κανένα κυνήγι ή κανέναν μαραθώνιο , πάντα Κυριακή αυτά εννοείται από τις 5 στο πόδι !
Σε λίγο βλέπουμε να μπαίνει στην αυλή ο παπά –Γιάννης και τους 3 συντοπίτες μας που τον συνοδεύουν ! Κανονίζουμε με τους υπεύθυνους πατέρες να μείνουμε σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου πάνω από το Κυριακό ακριβώς , μαζί και οι 8 ! Έχει μια χαρά μεγάλη ο παπάς ! –Τι να σας πρωτοδιηγηθώ αδελφοί μου ! Θυμάστε που σας έλεγα πως είχα μεγάλη επιθυμία να προσκυνήσω την κάρα και τα λείψανα του παπά Εφραίμ του Κατουνακιώτη ; Ε λοιπόν , χθες ήταν να πάμε στα Καυσοκαλύβια ! Είδατε όμως που θέριεψε ο καιρός ! Δεν έπιασε λοιπόν το Αγία Άννα αρσανά και γυρίζαμε πίσω …Στα Κατουνάκια πλησίασε λίγο και πηδήξαμε από το καράβι έξω ! Πήραμε τον δρόμο και χωρίς να τους έχουμε ειδοποιήσει πήγαμε στους Δανιηλαίους ! Ζητήσαμε να προσκυνήσουμε λοιπόν και όχι μόνο μας το επέτρεψαν αλλά για ακούστε: Μας κράτησαν και μας φιλοξένησαν !
Πως τα οικονόμησε έτσι η Παναγία μας να μείνουμε σε αυτό το κελί χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει , μιας και μόνο εύκολο δεν είναι να σε δεχτούν ! Ελάτε να σας δείξω φωτογραφίες ! Είδαμε τον παπά με δέος και φορώντας πετραχήλι να κρατά στα χέρια του την κάρα του Αγίου της Υπακοής !Ακούνε οι Άγιοι τελικά ! Άλλη μια απάντηση στο ερώτημα του Δημοσιογράφου αδελφού στην Διονυσίου …Τις ώρες που σημειώνονται αυτές οι μνήμες κοιμήθηκε οσιακά ο Γέροντας Γρηγόριος ο Δοχειαρίτης , ο ανυποχώρητος εραστής του Τριαδικού Θεού ! Εκείνος κάποτε έγραψε με σπάνιο και απλό τρόπο για τον παπά Εφραίμ μια από τις μορφές που γνώρισε ο ίδιος να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας : - Τριάντα δύο χρόνια έλεγε ο παπά –Εφραίμ έκανα υποτακτικός στον γέροντα Νικηφόρο, ό όποιος «έχανε». Τον παρακαλούσα να φέρουμε με λίγες σωλήνες το νερό στο κελί, γιατί «τα χρόνια πέρασαν και δεν μπορώ να το κουβαλώ από τόσο μακριά». Όχι -ο Γέροντας- αυτή είναι ή καλογερική. Το τρίπτυχο της διδαχής του ήταν: « από την υπακοή ή προσευχή και από την προσευχή ή θεολογία». - Κάποτε εργοχειρούσα, σκάλιζα σφραγίδες, και συγχρόνως μαγείρευα. Πέρασε ό αδελφός και μου λέγει: «Κοίταξε το φαγητό». Κι ενώ βρισκόμουνα σε ώρα Χάριτος, δεν υπάκουσα τον αδελφό. Και την προσευχή έχασα και το φαγητό έκαψα. Στην υπακοή στεκόταν ό γέροντας Εφραίμ, ως την βάση του μονήρους βίου. - Στον μοναχισμό τα πάντα στην υπακοή στηρίζονται. Από ’κει αρχίζει ή πνευματική ζωή και εκεί τελειώνει. 
Οι Γεροντάδες του ήταν απλοί άνθρωποι. Είχαν εργόχειρο την ψαρική. Παρ’ όλο πού δεν διέθεταν αυτά πού ζητούσε ο παπα-Έφραίμ, παρέμεινε στην υποταγή και διακονία των Γεροντάδων, έχοντας σύμβουλο στα πνευματικά και τον πατέρα Ιωσήφ, τον επιλεγόμενο Σπηλαιώτη. Κάποτε λογισμοί φυγής και απελπισίας τον κατέλαβαν. Βγήκε έξω και κάθισε στο πίσω μέρος τού Κελιού με εμφανή την θλίψη στο πρόσωπο. Περαστικός μοναχός τού ρίχνει το πεπυρωμένο βέλος της αμφιβολίας - Εφραίμ, μη νομίζεις πώς μόνον το τζάκι της καλύβας τού Όσιου Εφραίμ καπνίζει. Έχει και άλλα τζάκια πιο φωτεινά. Αμέσως συνήλθε από τον χαλασμένο λογισμό και επέστρεψε στην καλύβα των πατέρων του. Ό λόγος του ήταν πάντοτε μέσα από την προσευχή βγαλμένος και όχι από ακούσματα και αναγνώσεις. Γι’ αυτό ήταν πάντα καθαρός και οικοδομητικός. Ήταν λαλιά πού λάμβανε από την προσευχή και όχι από τις ανεύθυνες κουβέντες των περίεργων. Κάποια φορά τον ρώτησε καθηγητής, πού έπαιρνε μέρος στους θεολογικούς διαλόγους με τούς ετεροδόξους, αν πρέπει να συμμετέχει . Ό παπα-Έφραίμ ασυζητητί τον προέτρεψε να μη παύση να συμμετέχει, άλλα ό λόγος του να είναι σαφής και ζωντανός, γιατί με τα μεσοβέζικα και αυτοί μπερδεύονται και εμείς σύγχυση λαμβάνουμε. Τούς προσερχομένους ήκουε με πολλή προσοχή. Για τον παπα-Έφραίμ εκείνη την ώρα υπήρχε μόνον ό συνομιλητής του στον κόσμο και κανένας άλλος. Συνεσταλμένα του έλεγε κάποια πράγματα, γι’ αυτό εν κατακλείδι συνιστούσε παράκληση στην Παναγία την Γοργοϋπήκοο: -Ας αφήσουμε την Παναγία να μιλήσει. ΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΝΑ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΓΕΡΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ.
Πήραμε και εμείς χάρη από την , όπως πάντα απρόσμενη , ευλογία που αξιώθηκαν ο παπάς και οι αδελφοί μας ! Έγινε και αυτό ένα από τα αγιορείτικά μας τάματα και ονείρατα , να αξιωθούμε και εμείς κάποτε να προσκυνήσουμε την ευωδιάζουσα κάρα του Αγίου Γέροντα που καταλάβαινε από την μυρωδιά σου σαν σε πλησίαζε πολύ , της ψυχής σου τα βλαστήματα … Κάποτε μόλις κοιμήθηκε ο Γέροντάς του , που τόσο τον ταλαιπώρησε εν ζωή τον επισκέφθηκε ένας άλλος μοναχός στο κελί . –Αχ Εφραίμ μου του είπε , πέρασες πολλά και εσύ μαρτύρια από τον Γέροντά σου ! Δεν αποκρίθηκε εκείνος ..Δεν είπε ούτε ναι αλλά ούτε και το αρνήθηκε …Και έλεγε ότι έχασε έπειτα την χάρη ! Τρία ολόκληρα μερόνυχτα έκλαιγε σπαρακτικά πάνω από τον τάφο του Γέροντά του ! Κάθε όνομα που μνημονεύετε , συμβούλευε , να το λέτε με πόνο ! Γνώριζε καλά ότι μπορεί ο άνθρωπος με την προσευχή να αλλάξει κατάσταση στις ψυχές ! Έτσι πήρε πληροφορία κάποτε ότι έβγαλε τον Γέροντά του από το σκοτάδι στο Φως!

Η τράπεζα του Κυριακού της Αγίας Άννας στο υπόγειο είναι ολοφώτεινη , γεμάτη από χρώματα και παραστάσεις από το Άγιο Ευαγγέλιο , που σχετίζονται με την βρώση και την πόση .Καθόμαστε ακριβώς κάτω από την παράσταση με τίτλο : Οι μαθηταί τίλλοντες τους στάχυας …Κάθε αποτύπωση και ένα μήνυμα φανερώνει ! Το φαγητό δεν είναι απόλαυση, μα είναι ανάγκη! Αυτό έχουν στο νου τους όλοι οι μάγειροι του Όρους σαν βοηθούν την Παναγία μας να μαγειρέψει ! Να βοηθήσουμε σκέφτονται όσο μπορούμε καλύτερα τους πατέρες και τους λαϊκούς αδελφούς μας να δυναμώσουν , για να μπορούν έπειτα να διακονήσουν , να προσευχηθούν , να σταθούν στις ακολουθίες …Μπαινοβγαίνει ο μοναχός και μας συμπληρώνει συνέχεια φαγητό …Το κάνει με τέτοιο ενδιαφέρον και νοιάξιμο αληθινό! Ζει το διακόνημά του ! Χαίρεται τόσο την προσφορά του !
Έπειτα από λίγη ώρα βρισκόμαστε μέσα στο καθολικό μπροστά στο αριστερό άφθορο πόδι της Αγίας Άννης ! Το εικόνισμά της γεμάτο από φωτογραφίες παιδιών που γεννήθηκαν με τις πρεσβείες της ! Τα αδύνατα για τους ανθρώπους με ολοφώτεινα χαμόγελα και αυτά σαν τάματα πάνω στην γιαγιά του Θεανθρώπου ! Πέντε μεγάλες καντήλες καίνε ακοίμητα μπροστά στο εικόνισμά της ! Στα αριστερά το καντήλι του σουλτάνου ! Ο ιερομόναχος που στέκεται πάνω από το λείψανο της Αγίας μας εξιστορεί τα εξής εκπληκτικά: –Κάποτε ο σουλτάνος της Λήμνου έμαθε πως η Αγία μας βοηθά πολύ και λύει την ατεκνία . Έμαθε λοιπόν πως το λαδάκι από το καντηλάκι της Αγίας και το αγίασμά της μπορούν να κάνουν το θαύμα και η γυναίκα του να φέρει στον κόσμο ένα παιδί , που τόσο και οι δυο τους λαχταρούσαν μετά από πολλά –πολλά χρόνια στειρότητας ! Έστειλε λοιπόν στο Άγιο Όρος και στην Σκήτη μας με κάποιους Χριστιανούς δώρα ακριβά με σκοπό οι Αγιαννανίτες να του ανταποδώσουν τις ευλογίες της Αγίας μας !

Μα εδώ οι πατέρες τον αγνόησαν σαν αλλόπιστο και δεν του έστειλαν τίποτα ! Επέμενε όμως εκείνος και ξαναέστειλε δώρα ζητώντας τις ευλογίες τούτη την φορά επιτακτικά και απειλώντας τους απεσταλμένους του , πως αν δεν του έφερναν τίποτα πίσω θα τους τιμωρούσε βαριά ! Οι πατέρες λοιπόν έδωσαν στους απεσταλμένους του σουλτάνου νερό και λάδι όχι όμως αγιασμένα , μόνο και μόνο για να γλιτώσουν οι Χριστιανοί την τιμωρία ! Η Αγία Άννα μας όμως ,επειδή είδε πόσο πίστευε και ζητούσε το θαύμα ο σουλτάνος μεσίτευσε και απόκτησαν ένα χαριτωμένο παιδί ! Ο Τούρκος από ευγνωμοσύνη έστειλε αυτό το πανάκριβο καντήλι να καίει στο εικόνισμα της και μάλιστα επειδή εκείνος που το έφτιαξε έκλεψε λίγο από το τελείωμά του, προσάρτησε ο σουλτάνος έπειτα από κάτω και αυτό το ασημένιο αυγό ! Αυτό το καντήλι πολλές φορές κουνιέται σε κίνηση Σταυρού παιδιά ..Το βλέπουμε όλοι μας! Στέλνει πολλές φορές μήνυμα η Αγία μας για κάτι που πρόκειται να συμβεί …              Νώντας Σκοπετέας  ( συνεχίζεται με το 9ο μέρος )
Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας» ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~