.jpg)
-Χριστός Ανέστη!
-Αληθώς Ανέστη!
-Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…
Σιωπή για απάντηση…
Την προτιμώ
αυτήν τη σιωπή…Χίλιες φορές και μύριες φορές, από εκείνα τα μηχανικά και επιδέξια
ψελλίσματα των χειλέων… Συνάντησα μια τέτοια… θαρραλέα ειλικρίνεια πριν λίγο καιρό…
Εκεί σκαλώνω
λίγο… μου είπε. Σε αυτό το μετά…Όμως, θυμάμαι την γιαγιά μου την Ανδριανή,
που έμεινε χήρα από 30 χρονών με έξι παιδιά, που πόσο πίστευε και
πόσο έλαμπε το πρόσωπό της, σαν μιλούσε για αυτό το μετά…Πριν χρόνια, σαν
πέθανε ο πατέρας μου, η μάνα ήθελε να του κάνουμε τα μνημόσυνα εδώ στην πόλη,
κοντά στο σπίτι μας, να έρθουν οι δικοί μας και οι φίλοι του…Δεν ξέρω πως μου
είχε έρθει τότε, αλλά ζήτησα από την μάνα μου, να μου επιτρέψει να αναλάβω εγώ
το μνημόσυνό ου το ετήσιο…Το είχα στο μυαλό μου λοιπόν αρκετό καιρό πριν, αλλά
δεν είχα αποφασίσει το που και το πώς… Ένα μαγιάτικο απόγευμα, με το μυαλό
γεμάτο σκοτούρες και άγχη της καθημερινότητας, μπήκα στο αμάξι με μια αδελφική
μου φίλη και ξεκίνησα να οδηγώ με ανοιχτά τα παράθυρα, όχι προς κάπου
συγκεκριμένα, απλά σαν αποτοξίνωση να αλλάξουμε εικόνες να συναντήσουμε την
γαλήνη της Άνοιξης…Να μην στα πολυλογώ…έπειτα από κάποια ώρα βρεθήκαμε, τυχαία;
στην αυλή ενός Μοναστηριού της Παναγίας της
Φανερωμένης…Είχα να νιώσω έτσι, από τότε που σαν μικρό παιδί, η γιαγιούλα μου
μου διηγούταν για τον Χριστό την Παναγία τους Αγίους που αγαπούσε…Της άρεσε δε
πολύ, να μου μιλάει για την Θεία Λειτουργία και ιδίως για το πρόσφορο που
παίρνει ο παπάς, το κέντημά του με την λόγχη στον Αμνό, τις ψυχές που ξεπλένονται
έπειτα στο αίμα Του…Τα θυμάμαι τα λόγια της
ακόμα και μέσα μου είναι ανεξίτηλη η αίσθηση της έκστασης που με κυρίευε τότε
σαν την άκουγα…Αυτήν η ίδια αίσθηση κατάνυξης, που επανήλθε με μιας, σαν χελιδόνι
που επιστρέφει, με το που μπήκα στην αυλή
της Φανερωμένης…Αυθόρμητα και αυτόματα λοιπόν, μόλις συνάντησα την πρώτη Μοναχή, της είπα:
Μπορούμε να κάνουμε εδώ ένα μνημόσυνο του πατέρα μου; Βεβαίως παιδί μου! Έτσι
μετά από λίγες εβδομάδες, ένα Σάββατο πρωί, βρεθήκαμε συγγενείς και φίλοι στο
καθολικό της Παναγίας…Είχα αγοράσει πρόσφορο, νάμα και είχα γράψει σε ένα χαρτί
το όνομα του πατέρα μου, αλλά μαζί με εκείνο, ειλικρινά και εγώ απόρησα τότε,
έγραψα και το όνομα μιας θείας μου που είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια…της Αγλαΐας…Έτσι
και στη Θεία Λειτουργία και στο μνημόσυνο έπειτα, ο παππούλης επαναλάμβανε τα
ονόματα του μακαρίτη του πατέρα μου και κοντά σε εκείνο και της δούλης του Θεού
Αγλαΐας.. Θα ακούστηκαν μαζί λοιπόν
πέντε -έξι φορές. Κάθε φορά στο άκουσμά της, παρατηρούσα πολλούς από τους γνωστούς
μας, να γυρίζουν με κάποια απορία και να με κοιτούν…Στο τέλος σαν βρεθήκαμε στο
αρχονταρίκι για τον καφέ…ήρθαν κάποιοι και με έκπληξη με ρώτησαν…Την Αγλαΐα την…μνημόνευε
ο παπάς; Ναι ακριβώς αυτή! τους απαντούσα…Καλά που την θυμήθηκες αυτή μετά από
τόσα χρόνια και σήμερα στον χρόνο του πατέρα σου κιόλας…Δεν θύμωσα με κανέναν
ούτε με ενόχλησε τότε η έκπληξή τους…Ένιωσα για κάποιον λόγο την ανάγκη να
γράψω και το δικό της το όνομα και το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη…είχα αμέτρητα
χρόνια να την θυμηθώ…Ξέρεις αυτή η γυναίκα ήταν λίγο…περιθωριακή και κάπως
επαναστάτρια για την εποχή της…μα ένα πράγμα που και τώρα που το σκέφτομαι με
συγκλονίζει, είναι ότι δεν έβγαζε από το στόμα της ποτέ μα ποτέ άσχημη κουβέντα
για κανέναν…ακόμα και για εκείνους που φανερά…δεν την ενέκριναν…Και πέθανε
σχεδόν μόνη…
Το Χριστός Ανέστη
δεν στέκεται χωρίς το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και το αντίθετο…έτσι λέει και ο Μέγας
Παύλος…… εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται ..εἰ δὲ
Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. (Α
Κορ. 15. 13,14.) Ναι, μα αρκεί να το
επαναλαμβάνουμε δίχως να το πιστεύουμε στα κατάβαθά μας; Και πότε θα έρθει
τούτη η πίστη; Λάβαμε την απάντηση λοιπόν…Είναι τα χείλη της ψυχής που θα
κραυγάσουν εκείνο το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…Θα στείλει στα σίγουρα κάποτε ο Κύριος την πληροφορία, σαν σπόρο να πέσει
πάνω της…Αν βρει γη αγαθή, κάποτε θα ξεπροβάλλει το μοσχομύριστο λουλούδι το
αμάραντο…
Νώντας Σκοπετέας
Πεντηκοστάριο
2026.
Ευχαριστούμε από
καρδιά την αδελφή μας Β.Τ για όσα αγιαστικά μοιράστηκε μαζί μας. Αυτά
διασκευάστηκαν σε αυτήν την ιστορία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων το φετινό…
