Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

20 Ιουν 2021

Χαραγμένα μονοπάτια...

Αμέτρητες οι ιστορίες επιστροφής , αναγέννησης και μετανοίας . Έχουμε και εμείς και ο καθένας να διηγηθούμε το προσωπικό μας βίωμα . Να θυμηθούμε τότε που ένα πυκνό σκοτάδι μας εμπόδιζε να δούμε καθαρά , όταν τα λέπια ακόμα τύφλωναν τα μάτια της ψυχής να μην μπορεί εκείνη να αντικρίσει το Φως . Έρχεται στη μνήμη  σου  εκείνη την εποχή της αποδημίας εις χώραν μακράν . Συνταράσσεσαι όταν θυμάσαι πως τότε  είχες εντελώς  απονεκρωμένα τα πνευματικά σου αισθητήρια . Αηδιάζεις και θλίβεσαι με εκείνον τον παλιό εαυτό σου , τον παλαιό άνθρωπο. Απορείς που μπορούσες και ζούσες χωρίς Χριστό, Το Φως , Την Χαρά , Την Ελπίδα και έπειτα δοξολογείς την μακροθυμία Του , το πανευμήχανό Του. Θαυμάζεις το σχέδιο που άνωθεν εξεπονήθη για τον σωσμό της ψυχής σου .

Θυμήθηκες την Δαμασκό και το δικό σου θαύμα και ξανατύπωσες Σταυρό στην αμαρτίας το τραύμα …

Ως το νυν απολύεις όμως και την τελευταία ανάσα , αυτή η πληγή θα μένει ανοιχτή και θα χρειάζεται φροντίδα και φάρμακο  ακεσώδυνο αιωνίας ζωής να χορηγείται, για να μην ξαναφορμίσει. Γιατί τα έλκη και τα πάθη, αγαπούν να επιστρέφουν . Είναι φιλεπίστροφα ! Το μονοπάτι της προηγούμενης ζωής της παλαιάς, είναι σημασμένο από τα βήματα των παθών και της αμαρτίας . Χαραγμένο και ευδιάκριτο πολλές φορές ! Κι όπως υπάρχουν αμέτρητες διηγήσεις επιστροφής στο Φως , υπάρχουν και αμέτρητες ιστορίες επιστροφής στο σκοτάδι . Και ένα οικοδόμημα πίστης , πνευματικότητας , μετανοίας και αναζήτησης Της Αλήθειας , που έχτισες πετραδάκι –πετραδάκι , γκρεμίζεται σε μια στιγμή μόνο ! Τεράστια σημασία λοιπόν εκτός από την Επιστροφή στην αγκαλιά του Ευσπλαχνικού Πατέρα, έχει και η παραμονή και η διατήρηση αυτής της θεάρεστης ζέσης .

Υπάρχουν άνθρωποι αδελφοί μου που αξιώθηκαν της Ιερατικής κλήσης και της θείας Χάριτος δια του μυστηρίου της Ιεροσύνης , έχοντες ορθώς και υγιώς περί την πίστη , που θεώρησαν το μοναχικό τριβώνιο και το τιμημένο ράσο ως φόρμα εργασίας και την Ιεροσύνη ως επάγγελμα, του οποίου ο κύκλος κάποτε έκλεισε, επανερχόμενοι       (νομική εδώ η ορολογία) στην τάξη των λαϊκών αυτοβούλως ! Αυτή η επάνοδος , αυτή η επιστροφή , πρέπει να μας προκαλεί θλίψη . Να προσευχόμαστε γι αυτούς τους αδελφούς μας . Μην μου ζητάς να σε αποκαλώ με το όνομά σου, χωρίς να προηγείται το πάτερ…πάτερ μου ! Δεν είναι  επάγγελμα η Ιεροσύνη , είναι σαν το δέρμα πια . Δεν θα την αποχωριστείς ποτέ ! Κι αν γκρέμισες αυτό που κοπιωδώς έχτισες , χτυπά η καρδούλα σου ακόμα! Κι αυτό είναι τρανή απόδειξη, ότι ο Κύριος σε περιμένει . Γύρισε πάλι ! Ξαναφόρεσε το ράσο ! Έχει κι ο δρόμος της μετανοίας χαραγμένο μονοπάτι ευδιάκριτο και φωτισμένο ανέσπερα απ του Αγίου Πνεύματος τις λαμπηδόνες, που ακόμα δεν έχουν σκοταστεί μέσα σου !

Ένας Άγιος των ημερών μας θα μιλήσει σε όλους μας , (ο μακαριστός π.Αθανάσιος Μυτιληναίος) γιατί όλοι μας λοξοδρομούμε και γκρεμίζουμε αδελφοί μου ! Και θηριάλωτοι υπό του νοητού λύκου γινόμαστε ! Για την αγάπη του Χριστού μας , ας φροντίζουμε αυτό το νέο οικοδόμημα , τον  νέο άνθρωπο !  Πετραδάκι –πετραδάκι για τα ΣΕΝΑ ( Χριστέ μου)  το χτισα!  Μην ξαναγυρίσουμε στα συντρίμμια του παλαιού οικοδομήματος , του παλαιού ανθρώπου , να ξαναχτίσουμε με τα ερείπια και τα απομεινάρια, εκείνο το παλαιό οικοδόμημα το ανήλιαγο! Για να θυμηθούμε …έχει και συνέχεια εκείνο το στιχούργημα της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ( Αχ αυτή η Θεολογία των τραγουδιών και η Αγία Μεταστρεψιμότητα …όλα μα όλα ,  στα άνω  να στρέφουν το βλέμμα τους)…

Φλόγες άναψα ένα βράδυ , το τσαρδάκι το καψα …

Κι ύστερα πάνω στη στάχτη , μοναχός μου έκλαψα ! 

Το μόνο φωτεινό μονοπάτι Σωτηρίας, το μόνο που θα τον φτάσει στο Θεό ,  για εκείνον που κάποτε αξιώθηκε της Ιεροσύνης ή του μοναχικού σχήματος , είναι  αυτό της ισόβιας αφιέρωσης . Δεν θα κρίνουμε σε θέματα βίου ! Δεν θα γίνουμε ποτέ σύμβουλοι του Κυρίου στην κρίση Του αδελφοί . Θα προσευχόμαστε πάντοτε για την επιστροφή όλων όσων απαρνήθηκαν την Ιεροσύνη που έλαβαν, δια του μυστηρίου του μεγίστου !

Αυτό όμως που μας πονά, είναι να συναντάμε ανθρώπους, ακόμα και κληρικούς, που θωπευτικά και αγαπολογικά ενισχύουν τέτοιες αποφάσεις και τέτοια γκρεμίσματα. Γιατί υπάρχουν και άλλοι ρασοφόροι που πολεμούνται από τον πονηρό και τους πλανά ο μυσαρός ο λογισμός να πετάξουν το ράσο  και αμφιταλαντεύονται και αναζητούν στηριγμό και πατρική νουθεσία! Αν επικρατήσει η άποψη ότι όλα είναι καλά , αφού έκλεισε ένας …κύκλος Ιερέως ή Ιερομονάχου ή Μοναχού και τώρα βάζουμε πλώρη για άλλες πολιτείες (με εμπειρίες διόλου λυτρωτικές και αληθινές , για να θυμηθούμε ακόμα ένα γνωστό άσμα, αλλά ολέθριες και ψεύτικες ) , αυτούς τους ανθρώπους –νέους Ιερείς και Μοναχούς  στην πλειονότητά τους- θα τους οδηγήσουμε να επιστρέψουν στα δικά τους ερείπια και θα έχουμε κι εμείς μεγάλο μερίδιο ευθύνης και συναυτουργίας …

Δεν είναι λοιπόν προσωπικό το  ζήτημα, αλλά καθαρά δογματικό ! Αφού έχει να κάνει με αυτό το ασύλληπτης ιερότητας μυστήριο , το Θεοπαράδοτο της Ιεροσύνης ! Το ελάχιστο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να μην εξωραϊζουμε και να μην διαφημίζουμε έστω και χωρίς πρόθεση τέτοιες πράξεις . Να προσευχόμαστε μόνο ! Να μην αμνηστεύουμε ! Και να ελέγχουμε όσους εξομοιώνουν την Ιεροσύνη με δημοσιοϋπαλληλίκι και το τιμημένο εκ Θεού ράσο με φόρμα και στολή  εργασίας.

Το έβγαλες …πάτερ μου  και συνεχίζεις στα ερείπια της ψυχής σου, μα και άλλων ψυχών, που θα σπεύσουν να σε μιμηθούν και να γίνουν πολίτες αυτού του κόσμου,  χωρίς το πάτερ πλέον να συνοδεύει το όνομά τους. Όμως , ποτέ δεν θα είναι σκέτο αυτό το όνομα ! Η πατρότητα που επέρχεται με την Ιεροσύνη δια Πνεύματος Αγίου , δεν είναι ψηλαφητή  ουσία που αποβάλλεται,  αλλά ουσία και υπόσταση  που άπαξ και δια παντός πλέον μεταδόθηκε μυστηριακώς, δια του διανέμοντος της Χάριτος,  Ομοουσίου και Ομοθρόνου Τρίτου Προσώπου της Αδιαίρετης Αγίας Τριάδας !

Πάμε ξανά σε μνήμες του Άθωνα…

Σε ένα ψηλό ράφι βλέπουμε ένα λευκό πάνινο σακί γεμάτο …

-Τι είναι αυτό πάτερ ; ρωτάμε .

–Αυτά είναι τα οστά κάποιου που πριν αρκετά χρόνια έγινε Μοναχός στη σκήτη μας !

Δεν άντεξε όμως και γύρισε στον κόσμο . Παντρεύτηκε , έκανε παιδιά και λίγο πριν κοιμηθεί μετανοημένος , εξέφρασε την τελευταία του επιθυμία : Να επιστρέψει κάποτε για πάντα στο Όρος .

Έτσι μόλις του κάνανε την ανακομιδή , τα παιδιά του στείλανε τα οστά του και την κάρα του εδώ ! Είναι μέσα στο σακί! Μακάρι να κάνει έλεος ο Κύριος ! Γιατί επέστρεψε ο άνθρωπος και ήλθε εις εαυτόν πριν το τέλος !

Και ξέρετε το μοναχικό σχήμα ποτέ δεν βγαίνει από πάνω σου μετά την κουρά ! Θα είσαι αιώνια μοναχός και θα κριθείς ως μοναχός !( Απόσπασμα από Ημερολόγιο Αγίου Όρους 2015  με τίτλο : «Ψυχή Ορθρία» , Μέρος 11ο)

Εκείνος που επέστρεψε εκεί όπου ετάχθη , ελπίζοντας στο έλεος του Κυρίου και στο αέναο θαύμα της ενδεκάτης ώρας , είναι εδώ , ήρθε… πάτερ μου , ναι , είπαμε πάντοτε πάτερ θα σε προσφωνούμε και γυρεύει να σε συναντήσει,  γλυκά να σ ορμηνέψει :

Να επιστρέψεις παιδί μου ! Μην λογαριάσεις όλους εκείνους τους μεγάλους αδελφούς  που ποτέ δεν θα μπουν ξανά μαζί σου στην πατρική οικία ! Να επιστρέψεις ! Μην λησμονάς ότι όσα ρούχα χρωματιστά κι αν φορέσεις , κι ας έκοψες την γενειάδα σου και τα μαλλιά σου τα μακριά , εκείνες οι μέρες  της μοναχικής σου κουράς ,της χειροτονίας σου,  εκείνες οι ευχές που ο Ουρανός απήγγειλε , δεν πρόκειται ποτέ να απαλειφθούν  απ του Δικαιοκρίτη τα κατάστιχα . Μην προσπαθήσεις να τα σβήσεις όλα τούτα,  γιατί θα σβηστεί και το ωραίο όνομα το αγιασμένο , που διάλεξε για σένα ο Γέροντάς σου απ το Βιβλίο της Ζωής και θα πτωχεύσει η καρδιά σου ! Να επιστρέψεις παιδί μου . Κι όταν θα ψελλίσεις στον Πατέρα μας το ήμαρτον σώσον με και το ποίησόν με ως έναν των μισθίων Σου, να ξέρεις πως Εκείνος , ναι ο Θεός , θα κλάψει και πάλι θα σε χωρέσει η φιλόστοργη αγκαλιά Του . Να το θυμάσαι αδελφέ μου ! Έχει επιστροφή και τούτος ο δρόμος που διάλεξες ! Η οδός της μετανοίας πάντα θα φωτίζεται από όλα τα καθαρά κεριά που ανάβουν για σένα,  όσοι επιμένουν να σε αποκαλούν με εκείνο το παντοτινό νέο σου όνομα …

Πως εκλήθης αδελφέ ;










                         Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~