main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

1 Μαρ 2022

Να γεννήσει η νύφη τα κουφέτα…

Πάντοτε τα λόγια του Κυρ- Φώτη του Κόντογλου με συγκλονίζουν! Ψυχογράφος της Ρωμιοσύνης και ανατόμος της πληγωμένης Ορθοδοξίας των Ελλήνων,  με διαπιστώσεις και προρρήσεις  που σήμερα πλέον  γίνηκαν άλγη,  σωπασμένα και σκεπασμένα με  πλουμιστές θωπείες από μια νόθα αγάπη άνοιαστη, που συνεχώς με τον απατεώνα κόσμο θέλει να συμμαχεί και σε αυτόν και μόνο νοιάζεται  να αρέσει! Τύφλωση στ’ αλήθεια! Μεσούσης της ημέρας,  με έναν Ήλιο άδυτο συνεχώς στο μέσο και εμείς ολοένα να ανασηκώνουμε το τυφλοπάνι μας,  μήπως και παρεισδύσει μια αχτίδα από Φως και μας βλάψει…   

"Μετὰ χαρὰς δέχουμαι κάθε κακοπάθηση, γιατί ἀλλοιῶς δὲν ἀνοίγουνε τὰ μάτια στὸ ἀληθινὸ τὸ φῶς" έλεγε ο Κυρ -Φώτης ο Κόντογλου,  ένας απ’ τους πιο καταρτισμένους εισηγητές στο Πανεπιστήμιο της Αληθινής Ζωής,  στα έδρανα  της Πονεμένης χαράς! Και πόσο μου θυμίζουν αυτά τα σοφά του τα λόγια,  εκείνο το παράγγελμα του Αποστόλου των Εθνών στον πιστό του μαθητή τον Τιμόθεο! Τέκνον Τιμόθεε, νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον(Προς Τιμόθεον Β΄, δ΄ 5) Η  Νήψη!Ένα  απέραντο πέλαγος! Φυλάκιο σωφροσύνης  και μεγίστης επιφυλακής  στα σύνορα με τον εχθρό,  που παραμονεύει μια στιγμή και μια κερκόπορτα να βρει αφύλαχτη με τον φρουρό της  καθεύδοντα!  Εκείνη η κερκόπορτα!

Πόσες φορές δεν έχουμε περάσει όλοι το κατώφλι της! Αυτό που οδηγεί στον μισόψυχο κόσμο! Δεινή η ραθυμία της αφύλαχτης σκοπιάς! Μεγάλη η μετάνοια της επιστροφής στην… διατεταγμένη,  από την Κεφαλή της στρατιάς,  θέση.  Και έπειτα το άλλο παράγγελμα του Θείου Παύλου! Άλλη άμετρη θάλασσα! Η κακοπάθεια! Μα  είναι δυνατό κάτι που ξεκινά με το κακό να μπορεί  γεννήσει χαρά και αγαθό; Τo κακό απ΄το καλό αδελφέ μου απέχει ένα γράμμα, μα και μια αιωνιότητα! Και αυτή δεν την κερδίζεις καθήμενος αναπαυτικά και  σταυροπόδι όπως έλεγε ένας Άγιος των ημερών μας ( σ.σ. π.Αθανάσιος Χαμακιώτης). Μπορείς να υπομείνεις θλίψεις,  στενοχώριες και  διωγμούς;  Να σε περιφρονούν και εσύ μονήρης και αβοήθητος από ανθρώπους,  να χαίρεσαι και να δοξάζεις τον Θεό  που οι πολλοί σε αποδιώχνουν και σε λογαριάζουν σαν  ένα απόβλητο, ένα περίψημα αποκρουστικό ; Και έπειτα το σώμα σου να κάνεις υπάκουο δούλο και αυστηρά  να το υποτάσσεις με νηστείες αγρυπνίες και μια γεύση εκούσια πικρή  συνέχεια στο στόμα; Και εσύ αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου θα μου πεις : Πού όλα αυτά στο σήμερα; Τόσο δυσεύρετα , τόσο αγνοημένα! Μόνο για παράξενους και αποσυναγώγους! 

-Ὅσοι ἀποθνήσκουν στερούμενοι θὰ ζήσουν αἰώνια! Και αυτό την φράση  κάποτε την  άκουσα σε…μάθημα ταπεινού Αγιορείτη ( σ.σ. π.Λουκάς Φιλοθεϊτης) μα έμεινε για μένα από τότε  ως και σήμερα που σου μιλώ θλιβερά  αξεκίνητη η διαδρομή  της,  από τα χείλη και το κήρυγμα,   ως την καρδιά και το βίωμα! 

Αχ και να γύριζα πίσω σε εκείνα τα χρόνια, τα ασπρόμαυρα, τα αγνά, τα δακρυσμένα απ την καπνιά του τζακιού, με την πυροστιά ολημερίς μέσα του και την χαρά την πονεμένη, σαν ζώπυρο να θερμαίνει το μέσα των ανθρώπων! Συνηθίζω να την λέω αυτήν την φράση: Να νοσταλγούμε όσα ποτέ μας δεν ζήσαμε! Και φτάνει μια ευλογημένη στιγμή  και  αυτά που πολλές φορές λέμε για να εντυπωσιάσουμε πρώτα τους εαυτούς μας τους ανθρωπάρεσκους και ύστερα τους γύρω μας, παίρνουν ψυχή και σώμα και έρχονται και μας συναντούν και μας ελέγχουν… Και έρχονται και άλλοι έμπειροι, παλιοί καθηγητάδες  στα έδρανα της απαράκλητης σύγχρονης  μοναξιάς μας,  να μας διδάξουν με την απλότητά τους και την εντός τους Σοφία του Θεού! Δεν έχουν αυτοί οι ταπεινοί πτυχία, περίλαμπρα βιογραφικά  και περγαμηνές τετιμημένες! Έχουν πίστη άδολη και θερμουργό μέσα τους το Άγιο Πνεύμα! Το Φως και το έργο του Νόμου είναι αναμμένο και γραμμένο στις καρδιές τους με πύρινο μελάνι  και σε αυτό το δωρισμένο απ τον Θεό χάρισμα, δίνει πάντοτε συμμαρτυρία η ασφαλής πυξίδα της συνείδησής τους! Ένα πρωινό Χριστουγέννων απολείτουργα, η  μνήμη του αδελφού μου του Δημητρίου, άρχισε μεγαλόδωρα να ξετυλίγεται μπροστά σε μένα,  τον αμαθή και αρχάριο,  για όσα κρατούν τις πνευματικές αισθήσεις σε ενάργεια και επιφυλακή. Η κουβέντα ξεκίνησε περί νηστείας! Τίποτα το θεωρητικό! Μόνο βίωμα αληθινό και παιδεμένο! Ούτε αναφορές σε όσα άγια γράφτηκαν ούτε εγκεφαλική Θεολογία των περισπουδάστων , ούτε κοσμική σοφία! Η Αλήθεια του Ζωντανού Θεού, από όσους δίδαξε ο Κύριος και μόνο!

-Κάποτε, νεότατος ήμουν, παράλληλα με την κύρια  εργασία μου ως εκπαιδευτικός ,δούλευα και αλλού, νυχθημερόν, θέλοντας να αποκτήσω όλο και περισσότερα! Δεν άφηνα που λες  στον εαυτό  μου περιθώρια ούτε να πάω στον γιατρό για ένα δόντι χαλασμένο! Τόσος ήταν ο πόθος μου (τα θυμάμαι τώρα αλήθεια και απορώ με τα σκοτάδια μου) που για να μην χάσω μια αμοιβή έπινα τα χάπια τα αναλγητικά με τις χούφτες! Όπως ήταν επόμενο έπαθα ζημιά ! Τρύπησε το στομάχι μου! Μέρες πολλές στο νοσοκομείο και έπειτα κλινήρης να μην μπορώ να φάω παρά ελάχιστα και πάρα πολύ ελαφρά! Έμεινα σκελετός! Ονούφριος που λέμε! Μεγάλη η χάρη του Αγίου!  Άργησα να πάω στο σχολείο! Μήνες ολόκληρους! Έπρεπε κάποτε να επιστρέψω! Την πρώτη μέρα που γύρισα  σε κακά χάλια, αδύναμος και κατεξουθενωμένος με ενημέρωσαν να μπω σε ένα τμήμα κάπως ζωηρό και ατίθασο που λέει και ο Γυμνασιάρχης στην παλιά ταινία! Αλλά εδώ το σενάριο μάλλον δεν προσιδίαζε σε κωμωδία… Όλοι οι συνάδελφοι είχαν να λένε για δύσκολα παιδιά σε ζόρικη εφηβεία   χωρίς χαλινό και εξαιρετικά  ανυπάκουα ! Ένα κράμα χαρακτήρων εκρηκτικό! Μεγάλη προσπάθεια κατέβαλαν όλοι οι συνάδελφοι  κάπως τουλάχιστον να γίνει ένα υποτυπώδες μάθημα! Μπήκα λοιπόν να διδάξω περιμένοντας να διαπιστώσω και εγώ τα όσα ζοφερά μου είχαν περιγραφεί! Η φωνή μου ίσα που έβγαινε ! Μπαίνω κυριολεκτικά  μέσα σε μια οχλοβοή   και κατευθύνομαι στην έδρα! Μόλις σήκωσα το κεφάλι μου να κοιτάξω τα παιδιά λες και κάποιος σίγασε εντελώς τα πάντα!  Δεν ακουγόταν πλέον το παραμικρό! Έγινε το μάθημα με τέτοια ησυχία και τάξη που κανείς από τους υπόλοιπους καθηγητές δεν το πίστευαν!  Αυτό βέβαια  πρέπει να σου πω πως κράτησε μόνο για μερικές εβδομάδες! Μόλις άρχισα να τρώω κανονικά και να ανακτώ δυνάμεις,  σιγά- σιγά ο διακόπτης της έντασης δυνάμωνε μέχρι που ...τερματίστηκε… Όσο έστω και αναγκαστικά νήστευα,  ήταν τέτοια η μορφή μου που από μόνη της επέβαλλε έναν σεβασμό…Το μαχαίρι της νηστείας έκοβε κάθε διάθεση για πλάκες και καλαμπούρια! Αλλά που να κρατήσω το ασκητικό μου παρουσιαστικό! Δύσκολο το πάλαισμα τούτο! Θέλει να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου! Βιαστής της Βασιλείας των Ουρανών   κάθε  γνήσιος νηστευτής ! Όχι σαν και εμάς που στις Σαρακοστές τρώμε μαγιονέζα νηστίσιμη και τυρί… ευλογημένο ! Θα σου μιλήσω για τις γιαγιάδες μου αδελφέ μου ! Ασκητικές μορφές! Ιδίως η γιαγιά η  Σταμάτα! Κάθε της ελάχιστη κίνηση, κάθε της μετρημένη λέξη χωρίς αστοχιά,  ένα Στώμεν καλώς! Πολλά θυμάμαι από εκείνη! Στερημένα τόσο τα χρόνια τους! Μα χαρούμενοι άνθρωποι,  με ζωντανές καρδιές που σε κοίταζαν με μάτια διορατικά κατευθείαν στην ψυχή ! Μόχθος και ιδρώτας χωρίς σταματημό! Νύχτα με νύχτα και βαρυγκόμια …ουδαμού! Δεν υπήρχε για εκείνους τους ανθρώπους τίποτα που να δυσκολεύει το πρέπει τους! Έβρισκαν πάντοτε τον τρόπο να προχωρήσουν στο ανηφόρι! Η προγιαγιά μου σαν νύχτωνε και ήθελε να ράψει , προσάρμοζε ένα μικρό λυχνάρι που κατέληγε μαζί με την μακριά πλεξούδα των μαλλιών της! Και με αυτό το λιγοστό φως απ το μπαμπάκι και το λαδάκι  μάνταρε τα ρούχα!  Ακούς ευμήχανο που είχαν; Έπειτα,  να χαράξει η μέρα και να κοιμούνται ; Ανήκουστο για εκείνες! Να μην σας βρει ο ήλιος στο κρεβάτι μας ορμήνευαν! Κάποια μέρα μικρό παιδάκι ήμουν και με είχε πάρει ο ύπνος και εκείνη σαν με κατάλαβε,  σφάλισε με τα χέρια  τα μάτια της απ την ντροπή της να μην με δει! Σήκω ευλογημένο παιδί! Άρχισε να σκούζει !  Βγήκε ο ήλιος και εσύ κοιμάσαι! Δεν τις θυμάμαι να στέκονται  άπραγες ΠΟΤΕ! Ούτε καθισμένες! Θεωρούσαν αμαρτία ακόμα και  κάποιος να κάθεται σε καρέκλα χωρίς αιτία !  Αξημέρωτα έπιαναν να φτιάξουν και να φουρνίσουν  το ψωμί! Μέσα στο σκοτάδι θυμάμαι εκείνους τους γνώριμους ήχους από τις σκάφες  και εκείνες τις μυρωδιές απ’  το καμένο ξύλο! Και αυτά τότε ήταν η καθημερινότητά τους! Σήμερα άμα το ψωμί λίγο μπαγιατέψει το τρώει ο σκύλος και αυτός αν δεν τον έχουμε πριν χορτάσει με τα πεταμένα φαγητά μας! Θα βγάλουν ποδάρια αυτά τα καρβέλια σε λίγο καιρό έλεγε ένας παππούλης και θα μας πάρουν στο κυνήγι!  Πόσο νήστευαν αδελφέ μου αυτοί οι άνθρωποι ! Όχι από ανάγκη! Όχι! Είναι προσβολή στην μνήμη τους αυτό που λένε: Νηστεύει ο δούλος του Θεού επειδή δεν έχει να φάει! Νήστευαν γιατί πίστευαν βαθιά μέσα τους πως η νηστεία είναι του Θεού πρόσταγμα! Πως Εκείνος Θεανθρώπησε και Σταυρώθηκε για αυτήν την παρακοή στην  νηστεία! Μέσα στον Παράδεισο Νομοθετήθηκε! Έτσι δεν έλεγε ο Μέγας Βασίλειος; Έλα και πες μου τώρα πως η γιαγιά η Σταμάτα και η προγιαγιά μου η γιαγιά Μάνε είχαν διαβάσει Πατερική Θεολογία…Το Πιστεύω και το Πάτερ ημών μόνο ήξεραν και έλεγαν συνέχεια! Αλλά στα κατάβαθά τους γνώριζαν την τεράστια σημασία κάθε αρετής, γιατί την βίωναν απροσποίητα και εθελούσια! Την ελιά την έκοβαν στην μέση για να την φάνε! Μια φορά την μέρα μέσα στην Σαρακοστή λίγο ψωμί και μετρημένες ελιές! Ποτέ παραπάνω! Κανόνας αυστηρός! Θυμάμαι μια φορά σαν μεγάλωσα πρόσφερα στην γιαγιά μου ένα γλυκό! Και εκείνη επειδή είχε φάει ξανά μέσα στον μήνα (αυτό το έμαθα μετά από την μάνα μου την συγχωρεμένη την Φώτω) βρήκε μια πρόφαση και το αρνήθηκε! 

Μια φορά στο τόσο γλυκό γεύονταν! Και εμάς σαν είμασταν μικροί και λαχταρούσαμε την καραμέλα και την λιχουδιά,  εκείνη έβρισκε τον τρόπο να μας μαθαίνει το μέτρο και την στέρηση που τις ψυχές φωτίζει!  Είχε στο φτωχικό της μια κούκλα από εκείνες τις μεγάλες που είχαν τότε τα κοριτσάκια μονάκριβες και σπάνιες, που έμοιαζαν με μικρά κορίτσια αθώα ακαλλώπιστα και απαραμόρφωτα! Η γιαγιά σαν γινόταν κανένας γάμος στο χωριό κρατούσε μια- δυο μπομπονιέρες! Μόλις λοιπόν της ζητούσαμε γλυκό πήγαινε και στηνόταν μπροστά στη…νύφη και μας έλεγε: Για να δούμε μήπως γέννησε η νύφη κανένα κουφετάκι; Ακόμα θυμάμαι την χαρά μας σαν πρόβαλλε στην χούφτα της ένα  κουφέτο! Δεν έχω φάει ποτέ αδελφέ μου τίποτα πιο γλυκό από εκείνα τα μικρά κουφέτα της νύφης! Ο Θεός να τις αναπαύσει! 

Αξέχαστο εκείνο το πρωινό των Χριστουγέννων! Υγρά μάτια και θύμησες αγιαστικές! Διδάχος,  η μνήμη των ταπεινών και εκλεκτών του Κυρίου! Όλα για την χάρη και την αγάπη του Χριστού! Μια θαυμαστή γνώση σχεδόν εγγενής! Ο κόπος όσων ζουν εν Χριστώ! Το πικρό, που πάθη γιατρεύει και τις ψυχές σμιλεύει! Η στενή πύλη του Σταυρού απέναντι απ την κερκόπορτα του ηδέος κόσμου! Ψυχή και σάρκα, πορεύονται σχεδόν πάντοτε αντιθέτως! Πασχίζεις αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου  ως το τέλος, μάταια όμως, να συνταιριάξεις την κατεύθυνση!   Σαν να σε ακούω να μου λες:

Να χαμε ένα τόσο δα κουφετάκι!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο: Παλεύουμε; 

Αγία Τεσσαρακοστή 2022

Ευχαριστίες στον αδελφό μας και συνοδοιπόρο Δημήτριο Π. για τα αξέχαστα τούτα πνευματικά κεράσματα…

Την ευχή τους να έχουμε αδελφέ μου!

Καλή Σαρακοστή!

ΥΓ: Στην αρχική φωτογραφία η μακαριστή κυρά Σοφία, μια Αγία ψυχή που βίωνε τον Χριστό και τον Σταυρό. Ευχαριστίες στον αγαπητό π.Δημήτριο Ευθυμίου που την απαθανάτισε με τον φακό του και την ευγενική του ψυχή!

2 σχόλια :

  1. Aπόστολος των εθνών , πρώτη προς Koρινθίους επιστολή , 2ο χωρίο , έκτο ως όγδοο στίχοΤρί Μαρ 08, 09:26:00 μ.μ. 2022

    Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις,σοφίαν δὲ ο ὐ τοῦ αἰῶνος τούτου,ο ὐ δ ὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων·ἀ λ λ ὰ λαλοῦμεν σοφίαν Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ,τὴν ἀποκεκρυμμένην,ἣν προώρισεν ὁ Θεὸς πρὸ τῶν αἰώνων εἰς δ ό ξ α ν ἡμῶν,ἣν ο ὐ δ ε ὶ ς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἔγνωκεν·ε ἰ γὰρ ἔγνωσαν,ο ὐ κ ἂν τὸν Κύριον τῆς δ ό ξ η ς ἐσταύρωσαν·

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ~ Κατώφλι τοῦ Παραδείσου... |Νώντας Σκοπετέας

    " ...Ὅσο καὶ νὰ κρυφτεῖ κάθε φτωχὸς Λάζαρος σὲ τούτη τὴ ζήσῃ, ἂν εἶναι θέλημα τοῦ Στεφανοδότη Κυρίου, θὰ λάμψει ἡ μνήμη του, νὰ φωτίσει σὰν Μωσέας καὶ φωνὴ προφητῶν, τὰ σκοτάδια ὅσων ἀκόμα πολεμοῦν μὲ τὸν σκοτοδότη ἐχθρὸ νὰ σώσουν τὴν ψυχὴ τοὺς πρὶν περάσουν ἀπέναντι.
    Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τὴν Κυρά-Σοφία μας.
    Δὲν τὴν γνώρισα ποτέ, δὲν τὴν ἄκουσα ἔστω μιὰ λέξη νὰ προφέρει.
    Κι ὅμως ἂν μὲ ρωτήσετε θὰ σᾶς πῶ ὅτι τὴν ἔχω πλέον καὶ γιὰ ὅσο ζῶ τοῦτο τὸ πρόσκαιρο, μέσα σὲ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι στάλαξαν μέσα στὴν κατάξερη ψυχή μου ἕνα μυρωμένο δάκρυ ἀπὸ τὸ βίωμά τους..."

    https://amfoterodexios.blogspot.com/2022/03/blog-post_18.html?m=0

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~