Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

8 Δεκ 2017

Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας Άγιο Όρος 2017 Μέρος 7




Της Γεροντίσσης άπαυστη είναι η ικεσία
Εφέστιο  ανάβλυσμα  , αεί η παραμυθία!
Πιθάρια , ελέους ξέχειλα έξω από την αυλή της.
Λάδι σταλάζει μέσα τους , σε κάθε  δεησή της!

Εκείνος ξέρει το γιατί με εξέλεξε από νέο!
Μόνο  το πάντων ένεκεν ,  όσο θα αναπνέω
θα ακούγεται απ τα χείλη μου , προσεύχεσθε για μένα
κάποτε να ανταμώσουμε σε μέρη ετοιμασμένα !

Μακρίνα και Θεοφανώ την Εφραιμία πέμπουν .
Ανθοί της Οδηγήτριας τον ήλο λιτανεύουν !
Θασίτης ο Αρχάγγελος σμίγει αφιερωμένους  !
Καντηλοκέρι Αθωνικό με ρασοφορεμένους !
 

Μονοπάτι κρυμμένο από τον ήλιο κατεβαίνουμε με ταχύ ρυθμό ,  στο μεσημέρι της τρίτης μας μέρας στο Όρος . Πυκνόφυτα περάσματα  υγρά, με δροσάτα θάμνα και  συστάδες από μεγαλόκορμα κούφια δέντρα  που ριζώνουν χωρίς τελειωμό , δημιουργούν ένα  εντυπωσιακό είδος  σήραγγας , πολυσύχναστο και πολυθρύλητο για τους απανταχού προστρέχοντες στο καταφύγιο της Γεροντίσσης !     Προορισμός μας για προσκύνημα , η Μονή του Σωτήρος Παντοκράτορος . Στη μάνδρα του ασκήθηκαν αμέτρητες οσιακές μορφές . Άνθη Παντοκρατορινά , σε αιώνια εαρινό λειμώνα που περιποιείται  άπαυστα η στοργική Ελαιοβρύτισσα  !
Ύστερα από περίπου 20 λεπτά φτάνουμε σε απρόσκοπτο αγνάντι της Μονής. Ο επιβλητικός καστρόπυργος στο κέντρο της , σήμα κατατεθέν της , ουρανοφίλητος  αναβατήρας δεήσεων. Το υπαίθριο αρχονταρίκι της   , παρατηρητήριο θαυμασίων ποιημάτων της ανοιγμένης παλάμης του Δημιουργού  ! Λίγα μέτρα από την πύλη , σιμά σε ένα εξωτερικό παλαιό χτίσμα , αντικρίζουμε πολλά αραδιασμένα πιθάρια ! Πως μπορείς να προσπεράσεις απλά , πως να μείνεις αδιάφορος  σε όλα αυτά που μια εικόνα μπορεί να γεννήσει; Κάθε πιθάρι και μια ψυχή , που παρακαλάει για θείο έλεος ! Η Γερόντισσα , που δεν αφήνει ποτέ το Μοναστήρι της δίχως λάδι! 
Ξέχειλα πάντα τα δοχεία του ελέους στην Παντοκράτορος ! Δεν θα εγκαταλείψει ποτέ η Μάνα τα παιδιά της , που επιποθούν  να μεγαλώνουν ολοένα μέσα τους τα δοχεία της χάριτος , να χωράνε εκείνα όσο περισσότερο γίνεται , από  το πέλαγος του σπλαχνισμού και της μητρικής της αγάπης!  

Εργασίες μέσα στην αυλή του μοναστηριού ! Φτιάχνεται εξ αρχής μια νέα φιάλη σκεπαστή  με θόλο  και κίονες . 
Σχεδόν έτοιμο το μαρμάρινο περιραντήριό της,  να γεμίσει με  την καθαρτική δύναμη και την ενέργεια,  που θα διώξει μακριά κάθε κίνδυνο από ορατούς και αοράτους εχθρούς,  αναβρυτήριο παντουργού και παντοδυνάμου Αγίας Τριάδας ,  που  πηγάζει τον Αγιασμό και κάθε χάρη του Παραδείσου.
Ένας νεαρός μοναχός , μας οδηγεί στο καθολικό για να προσκυνήσουμε και να κατασπαστούμε, την εφέστιο εικόνα της Γερόντισσας. Ρουμάνοι αδελφοί μας , με μπροστάρη τους έναν Ιερέα,  ξεκινούν αμέσως να της ψάλλουν στην γλώσσα τους το Άξιον εστί! 
Ακάθιστη Εκείνη , με το ασημωμένο πιθάρι στα πόδια της,  τα χέρια της υψωμένα,  και ένα βλέμμα κατάγιομο από  τρυφεράδα , κανέναν δεν παρατηρεί , κανέναν δεν ψέγει ! Μόνο ελπίδα χαρίζει σαν σε κοιτά κατάματα! Καρτερά μόνο  και αγωνιά,  ποτέ να μην στερεύουν τα αιτήματα των  ταπεινών ικετών ,  για να αναβλύζει Εκείνη την ακαταίσχυντη προστασία της ! Το απολυτίκιο Της δεν σταματά και αυτό να ψέλνεται αδιαλείπτως μέσα από των εκλεκτών Της τεκνίων τις δεόμενες καρδιές : Το Όρος Σου Δέσποινα σκέπεις αεί στοργικώς , Μονήν Παντοκράτορος  δε τη σεπτή Σου μορφή , φυλάττεις Γερόντισσα. Ώσπερ ποτέ τη βλύσει θαυμαστώς του ελαίου , άφθονον μεταδίδως τοις Σοις τέκνοις την χάριν , πιστώς ασπαζομένοις εικόνα την θεία Σου . Σχεδόν τρέχοντας , για να προλάβουμε το πρόγραμμα της σκήτης μας , νιώθοντας απερίγραπτη χαρά,  που ξανααξιωθήκαμε να προσκυνήσουμε την πηγή του υπεραφθόνου ελέους , το ταμείο αυτό της πίστης , αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για τον Προφήτη . Ελάχιστα πριν , μια τελευταία , χρωστούμενη από το περσινό μας ταξίδι , επίσκεψη ! Στο κοιμητήρι της Παντοκράτορος ! 
Στα σίγουρα από αυτό το τόσο ξεχωριστό εξωτερικό «δωμάτιο» θα πρέπει να ξεκινά το προσκύνημα σε κάθε μοναστήρι . Να λάβεις πλούσια και εδώ την ευχή των θριαμβευτών του Παραδείσου , πριν συνοδοιπορήσεις  με τους γενναίους μαχητές του μοναχικού στρατεύματος , τους αρματωμένους με του φωτός τα όπλα τα ακατανίκητα !Στενόμακρο τούτο το κοιμητήρι . Όλοι σε κάθετη  παράταξη προς Ανατολάς ! Στοιχισμένοι σταυροί , ανοιγμένα στη σειρά μνήματα , αγέρωχα κυπαρίσσια,  όλα σε μια θαυμαστή διάταξη σε μια …αλλιώτικη ευθεία με αρχή  και δίχως τέλος . Στο κέντρο , οι Πατέρες διατηρούν τον τάφο του Γέροντος Βησσαρίωνος !Του πρώτου Γέροντος  μετά την αναβίωση του κοινοβίου . Έχουν μεταφέρει το τίμιό του λείψανο εντός της Μονής,  σε σημείο δίπλα στο καθολικό , με τα Παύλεια λόγια από την προς Ρωμαίους να λάμπουν πάνω του: Δόξα και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν!
Κράτησαν όμως  σαν τόπο προσευχής το πρώτο  μνήμα , όπου αρχικά εναποτέθηκε το άψυχο σώμα του Γέροντά τους . Νέο τον εξέλεξε ο Κύριος και εκείνος , τέκνο της υπακοής,  δόξασε τον Θεό για την απόφασή Του ! Υπέφερε στο τέλος ! Καθαρτήριο της αγιότητας η ασθένεια και ο καρκίνος που συνεχώς τον Παράδεισο συμπληρώνει …Μα του χάρισε ο πανσθενουργός Θεός , σωτήρια υπομονή και δύναμη θαυμαστή , λίγο καιρό μόλις πριν την εκδημία του , να «μιλήσει» στα αγαπημένα του παιδιά . Και ζήτησε αυτοί οι τελευταίοι πατρικοί του λόγοι , να γνωστοποιηθούν στην αδελφότητα μια μέρα μετά την στερνή του αναπνοή !
Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί , πάντοτε ήσασταν και είστε στην καρδιά μου . Τώρα που ο Χριστός και η Παναγία με κάλεσαν κοντά τους , να είστε όλοι ενωμένοι , αγαπημένοι , να αγωνίζεσθε στο Μοναστήρι όπως και εγώ τόσα χρόνια προσπάθησα έστω και με την ελαχιστότητά μου να ανακαινισθεί η Μονή , να ρθουν και νέοι μοναχοί για να συνεχίσουμε την πορεία μας στο Μοναστήρι 
Τώρα που με πήρε ο Θεός κοντά του –Εκείνος ξέρει γιατί• Εκείνος το έκανε για την αγάπη μας , την υπομονή μας –θέλω με χαρά να το έχετε μέσα στην καρδιά σας . Βέβαια η στενοχώρια υπάρχει αλλά πάνω από την στενοχώρια είναι η χαρά του Χριστού . Κι ο Χριστός όταν έφυγε από τον κόσμο ήταν τριαντατριών ετών • κοντά στην Παναγία μας , η οποία στενοχωρέθηκε , έκλαιγε , αλλά ο Θεός έτσι τα ήθελε τα πράγματα . Κι εσείς δεν θέλω να είστε στενοχωρημένοι μαζί μου εφόσον με πήρε  ο Χριστός και η Παναγία . Θέλω να είστε χαρούμενοι .
Να είστε μεταξύ σας σαν αδελφοί • να αγωνίζεσθε εδώ στο Μοναστήρι αυτό που μας το χάρισε η Παναγία η Γερόντισσα . Και όσοι έρχονται νέοι άνθρωποι να τους έχετε σαν αδελφούς , με πολύ αγάπη . Αυτό είναι βασικό , για να πάει το Μοναστήρι μπροστά , εσείς που είστε εδώ και όσοι θα έρθουν πρέπει να έχετε μεταξύ σας πολύ αγάπη . Να μην μαλώνετε μεταξύ σας• ο ένας να ανέχεται τον άλλον , για να μπορέσετε κι εσείς μετά από χρόνια να σας ελεήσει  η Παναγία όπου θα σας περιμένω κι εγώ , εάν ο Χριστός με οδηγήσει και ελεήσει δια τις αμαρτίες μου , θα σας περιμένω εκεί όπου θα ζήσουμε και θα περάσουμε όπως το λέει η Εκκλησία μας , εκεί θα ζήσουμε , θα μείνουμε αιωνίως , κοντά στο Χριστό και την Παναγία μας.
Αυτά  τα λίγα είχα να πω . Εύχομαι πάντοτε να με θυμάστε και να προσεύχεσθε και για μένα …Ζητώ συγχώρεση για όσους δεν μπόρεσα να βοηθήσω. Να με συγχωρέσουν όλοι και να με ενθυμούνται πάντοτε στις προσευχές τους .
Σας αφήνω με την καρδιά μου , με την πολλή μου αγάπη , με την ψυχή μου . Έτσι δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Ό,τι μας επέτρεψε ο Θεός μας το κανε για να σωθούμε . Δόξα τω Κυρίω και την Παναγία μας , η οποία Γερόντισσα εδώ  πάντοτε όλους τους ελεεί και τους αγιάζει. Έτσι πάντοτε όταν έχετε κάποιου είδους δυσκολία , κάποιο πρόβλημα, να πηγαίνετε στην Παναγία την Γερόντισσα , να βάζετε μετάνοια και να ζητάτε το έλεός της . Κι η Παναγία η Γερόντισσα πάντοτε θα βοηθάει όλους .
Έτσι , σας χαιρετώ με όλη μου την ψυχή , με την καρδιά μου , με την αγάπη μου , και ζητώ συγχώρεση εάν στενοχώρησα κανέναν , εάν δεν ήμουν σωστός ως Γέροντας και Ηγούμενος , να με συγχωρέσετε όλοι . Καλή αντάμωση να έχουμε όταν μας καλέσει ο Χριστός.
Βησσαρίωνος πνευματικές υποθήκες προς την αδελφότητα της Μονής Παντοκράτορος ( Λειμωνάριον Ι.Μ.Παντοκράτορος Αγίου Όρους 2011)
Φτάσαμε στον Προφήτη  λίγο πριν η καμπάνα καλέσει   για την τράπεζα . Μαζεμένοι στην αυλή ,  οι προσκυνητές της ημέρας . Μας είχε προϊδεάσει  ο πάτερ Φιλήμων απ το πρωί : -Σήμερα θα έχουμε μια μικρή αλλά πολύ ωραία συντροφιά !  Μας έκανε εντύπωση αυτή η ιδιαίτερη αναφορά ,   μιας και εκείνος ανεξαίρετα  όλων την παρουσία χαίρεται , μα ύστερα από λίγο καταλάβαμε ακριβώς τι εννοούσε …Και όντως λίγοι μα εκλεκτοί ήταν οι …προσκεκλημένοι της ημέρας ! Ο πατήρ Άγγελος , με τον επίσης ιερέα υιό του πατέρα Ιωάννη .  Πολύτεκνοι και οι δυο  , ησύχιες ωραίες μορφές , δεν μιλούν πολύ μα χαμογελούν όλο χαρά και χάρη !  Θασίτες , Θεολογίτες , Αρχαγγελίτες ! Σ ένα μπαλκόνι του Ουρανού  αντικριστά απ τον Άθωνα στέκονται και ευλογούν και σταυρώνουν τα 4 σημεία του ορίζοντα με τον Τίμιο Ήλο …Στο Μοναστήρι του Αρχαγγέλου στην περιοχή  Θεολόγος της Θάσου  , λειτουργεί ο σεβάσμιος  πατέρας Άγγελος και γίνεται καθημερινά αυτόπτης υπερλόγων θαυμάτων  με το ιερό καρφίον , το πανίερο κειμήλιο που χρησιμοποιήθηκε στην Σταύρωση  του Νυμφίου της Εκκλησίας .
Για εκεί το 1974 η μοναχή της Οδηγήτριας Εφραιμία μαζί με επτά αδελφές της  , ξεκίνησαν από την Πορταριά του Βόλου   με κατευόδιο την ευχή της Αγίας Ηγουμένης τους μακαριστής πλέον Μακρίνας και  την ευλογία  του Γέροντά τους Εφραίμ Φιλοθείτη , δημιουργώντας   την σημερινή γυναικεία αδελφότητα υπό την πνευματική καθοδήγηση της Μονής Φιλοθέου , της οποίας είναι μετόχι  . Πως όλα τα αγιασμένα  και όλοι οι αφιερωμένοι σε κάθε άκρο αυτού του κόσμου , συνδέονται με αυτήν την ολάστραφτη , αμετρήτων διαστάσεων,  αόρατη αλυσίδα , φτιαγμένη σαν από καντηλοκέρι , να  κρατά στο κέντρο της  ένα αλλιώτικο εγκόλπιο που εικονίζει …τον Άθωνα !  Είχαμε δει παλιά σε μια από τις σπάνιες φωτογραφίες που υπήρξαν,  την κατά σάρκα Μητέρα του ξενιτεμένου Εφραίμ , την μετέπειτα μοναχή,  μακαριστή Γερόντισσα Θεοφανώ και αυτή ανθός της Οδηγήτριας , να εικονίζεται κρατώντας με ευλάβεια στην αγκαλιά της   ένα εξαπτέρυγο με κάτι προσαρτημένο πάνω του  ! Να που μάθαμε σήμερα τι ήταν ! Ήταν το τμήμα από τον τίμιο Ήλο και η μακαριστή Θεοφανώ στην αυλή του Θασίτη Αρχαγγέλου ! Ακούμε  τον πατέρα Άγγελο :  –Πως ευωδιάζει παιδιά μου του Χριστού μας το καρφίον ! Πόσα θαύματα και θεραπείες γίνονται καθημερινά !  Κάποτε να ρθείτε να προσκυνήσετε στο μοναστήρι μας ! Θα λάβετε μεγάλη ευλογία !
Γύρω από τον πολιό Πατέρα   μαζί μας όλα τα …αγαθά παιδιά !  Ο  κυρ –Παύλος ο Απλούς , ο Κυρ Νίκος ο θαρραλέος Κρητικός …Αγιοταφίτης  και ο κυρ-Παναγιώτης  στα 87 του πλέον , από την Αγιάσω της Μυτιλήνης ! Ύστερα  από έναν χρόνο ακριβώς τον ξανασυναντάμε,  μετά την Σιμωνόπετρα απρόσμενα στην σκήτη του Αη Λιά ! Πως χαιρόμαστε για τούτο το αντάμωμα με όλους τους ! Ένας-ένας ξεχωριστοί ! Απλού τόσο ταιριαστά τον …βάφτισε ο Γέροντας Ιωακείμ . Κάποιος είπε σοφά πως δεν είναι απλό το να είσαι απλός ! Και πόσο δίκιο είχε στ αλήθεια μιλώντας  για την ανεπιτήδευτη έκφανση της απλότητας !
Ο κυρ-Παύλος , από τους πιο τακτικούς προσκυνητές στα μέρη του Προφήτη,   έμεινε μέσα μας , σαν  μια λεπτή αύρα,  που χωρίς να υπολογίζει τρόπο και τόπο ,  άφηνε τα πολύχρονα Αθωνικά του βιώματα  και την αγάπη να ξεχυθεί και να σε κατακλείσει , με κάθε του κίνηση , κάθε του ταπεινό λόγο . Και αυτά ταυτόχρονα  περιβεβλημένα με μια απροσποίητη διάκριση στ αλήθεια ασυνάντητη !  Με όλους θα συμπορευόμασταν  στις επόμενες ώρες και μέρες μας στο Όρος,  μα και αλησμόνητα παντοτινά πλέον , αφού το καντηλοκέρι το αόρατο το Αθωνικό , μπλέχτηκε  στης ψυχής μας τα ακροδάχτυλα με τις πρεσβείες του Θεσβίτη…    Στον πρώτο όροφο ήδη μας περίμενε ο Γέροντας Ιωακείμ . Καθισμένος στην κορυφή,   ευλογεί την μεσημεριανή τράπεζα , ενώ έπειτα από λίγο ένα από τα χιλιάδες του κηρύγματα ακούγεται ηχογραφημένο την ώρα που τρώμε . Η υποχρέωση της διαφώτισης του διπλανού μας ! Η Πνευματική ελεημοσύνη μα και η υλική που παρηγορεί  ! Ο ανέκλειπτος ουράνιος θησαυρός μας ! Λίγο πριν ο Γέροντας ευλογήσει τα περισσεύματα , θυμάται τους εράνους που διοργάνωνε στα μέρη της πνευματικής του σποράς ! Τότε που οι άνθρωποι …πετούσαν πιο ανάλαφρα  με τα φτερά της ελεημοσύνης ! Μνημονεύουμε  τον Αη Γιάννη τον Χρυσόστομο : «Είναι ελαφριά η ελεημοσύνη και γρηγοροπετούσα, έχει φτερά χρυσά και κάνει πτήση που τους αγγέλους ευφραίνει. Σαν περιστέρι πετά, χρυσό και ζωντανό, που έχει βλέμμα τρυφερό και ήπια μάτια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο απ’ αυτό το μάτι».
Παρατηρούμε τον πατέρα Φιλήμονα που  δεν σταματά να απαντά στο τηλέφωνο της Σκήτης . Μας λέει έπειτα ότι καθημερινά δεν παύουν να καλούν άνθρωποι για βοήθεια . Πνευματική μα και χρηματική ! Στενοχωριούνται οι πατέρες που δεν μπορούν να δώσουν όσο θα ήθελαν . Μα στο κομποσχοίνι τους έπειτα , δίνουν όλη τους την προσευχητική δύναμη να αντισταθμίσουν την υλική τους πενία …Στο μικρό αρχονταρίκι της αυλής καθόμαστε για διακόνημα . Μαζί μας προστέθηκαν και κάποιοι Κιλκισιώτες αδελφοί μας και 2 Σέρβοι προσκυνητές . Ετοιμάζουμε δίπτυχα για το Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων . Στ αριστερά χώρος για κάθε ψυχή θλιβομένη , καταπονουμένη,  ελέους  και βοηθείας του Θεού επιδεομένης . Στα δεξιά για τις ψυχές που αναπαύθηκαν επ ελπίδι ζωής αιωνίου, εκεί όπου επισκοπεί το Φως του προσώπου Του !    Πόσα ονόματα δεν θα μνημονευθούν εξαιρέτως στα γλυκοφωτισμένα κοιλώματα των Ιερών όλου του Άθωνα   , στην Βηθλεέμ και στον φριχτό τον Γολγοθά των Θείων προθέσεων . Βιβλιάρια …καταθέσεων είναι τούτα τα μικρά χαρτιά και οι πατέρες  μεγάλοι ευεργέτες ,  που πασχίζουν στους λογαριασμούς  των ξεχασμένων ψυχών ,  να υπάρχει πάντα …διαθέσιμο υπόλοιπο ελέους και φωτός . Ο κυρ-Παύλος όποτε μας συναντά έχει κάτι τόσο ωφέλιμο να θυμηθεί και  να μας πει :
-Ένα χαντάκι είναι η ζωή παιδιά ! Κάνουμε μια και περνάμε απέναντι !  Όλους να τους αγαπάμε και για όλους να προσευχόμαστε! Έχουμε πάει που λέτε στον Γέροντα  Παϊσιο στην Παναγούδα όταν ζούσε ακόμα και τον περιμέναμε στην αυλή  ! Ήμασταν καμιά δεκαριά άνθρωποι . Ένας που τον ήξερα , εισαγγελέας σε μεγάλη θέση , ερχόταν πρώτη φορά και κράταγε τις αποστάσεις του , ήταν αυτό που λέμε κομματάκι ακατάδεκτος  και κάπως ξιπασιάρης ο ευλογημένος ! Μόλις βγαίνει  ο Γέροντας  κατευθείαν στρέφεται στον άνθρωπο αυτό και του λέει γελώντας : Καλώς τον , καλώς τον κύριο Εισαγγελέα ! Ε αυτό ήταν ! Σαν παιδάκι έπειτα εκείνος αγκάλιαζε τον Γέροντα,  του φιλούσε τα χέρια , έγινε ο πιο απλός και καταδεκτικός άνθρωπος στον κόσμο!
Σκέφτομαι τι μπορεί να ναι αυτό που σε μια στιγμή μονάχα , καταφέρνει  να αλλοιώσει σε τέτοιο βαθμό μια  ανθρώπινη ψυχή μόλις στο διάβα της βρεθεί ένας ρασοφορεμένος κλητός και εκλεκτός… Θυμάμαι κάτι που άκουσα από Χριστοκήρυκα  και θαρρώ πως είναι ταιριαστό τούτη την ώρα να γραφτεί , δίπλα σε ένα από τα αμέτρητα μαρτυρούμενα περιστατικά με τα θαυμάσια της Παναγούδας . Πατέρες τους προσφωνούμε όλους αυτούς , που συναντάμε και σε τούτα τα μέρη.
 Και μοιάζει αυτό το συνηθισμένο  πάτερ να έχει τόσο νόημα , ιδιαιτέρως για κάποιους όπως ο πάτερ Παϊσιος ο μεγάλος μας Άγιος . Πατέρες τους φωνάζουμε,  γιατί γεννάνε συνεχώς μέσα μας τον Χριστό ! Γίνεται η ψυχή μας  Θεοτόκος  με μια τους λέξη , με ένα ταπεινό  τους βλέμμα με μια ζεστή αγκαλιά! Σαν αυτή που θυμάται ο Απλούς από έναν άλλον μεγάλο Αθωνίτη Άγιο . –Είχαμε πάει στον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη ! Μπαίνουμε στο κελάκι του και τον βλέπουμε να υποφέρει από φριχτούς πόνους στα πόδια …-Γέροντα του λέω , περαστικά να είναι , να κάνουμε προσευχή να περάσει ο πόνος !  Άστραψε και βρόντηξε ο Γέροντας ! Βρε τι είναι αυτά που λες , μου είπε με πολύ αυστηρό ύφος !Και έπειτα δείχνοντας τα πόδια του: Τούτα εδώ είναι τα παράσημά μου ! Και έπειτα με πήρε αγκαλιά βέβαια !  ( συνεχίζεται με το 8ο μέρος) 
Νώντας Σκοπετέας 

Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , Δεν χαμηλώνει ο Άθως, ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~