Σε μια κάρα όλη η λάμψη του Παραδείσου...

                         

"....-Πονάς Λουκά παιδί μου; τον ρώτησε λίγο πριν κλείσει τα μάτια ο Γέροντας Χριστόδουλος. -Μόνο όταν φεύγουν οι Άγγελοι Γέροντα! Μόνο τότε πονώ! Φανερώθηκε στον μακαριστό αγωνιστή ο αόρατος κόσμος, το επουράνιο στράτευμα των αναρίθμητων παρηγορητών. Αξιώθηκε από τούτα τα πρόσκαιρα να γευτεί την αληθινή ζωή και να μας δώσει αυτό το υπέροχο μήνυμα: Πως δεν υπάρχει πόνος απαράκλητος και ανώφελος για της ψυχής το συμφέρον…

"Δέκα χρόνια αργότερα...Προσκυνήσαμε τους λιτούς τους Σταυρούς και αναζητήσαμε το μνήμα του αγαπημένου μας πατρός Λουκά του Ρώσου, εκείνου που τον πόνο απαλύναν οι Άγγελοι. Δεν το βρήκαμε και σκεφτήκαμε πως ήδη είχε γίνει η ανακομιδή του. Μπήκαμε στο οστεοφυλάκιο της μονής. Εκατοντάδες κάρες πατέρων. Ομοιόσχημες βαλμένες πλάι-πλάι. Στο κέντρο μια, στην κυριολεξία έλαμπε! Ξέθωρα ήδη πάνω της το 2016 και το όνομα Λουκάς. Ανεξίτηλα γραμμένο πάντοτε στα δίπτυχα της ψυχής μας...Δίπλα της, μικρά εικονάκια του Αγίου Λουκά του Ιατρού και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Λένε πως το χρυσαφένιο χρώμα των οστών, μαρτυρά πολλά…Συγκλονισμός απερίγραπτος! Κατασπαστήκαμε την κάρα του μοναχού Λουκά! Δεν μας το επέβαλλε κανείς! Η αγιότητα πάντοτε θέλγει και ξεριζώνει το β από το μακάβριο. Ήταν ανάγκη της ψυχής να αντλήσουμε χάρη από έναν άσημο και ταπεινό Άγιο και μακάριο των ημερών μας. Έπειτα πληροφορηθήκαμε κάτι εξίσου θαυμάσιο. Ο κατά σάρκα πατέρας του Μοναχού Λουκά, ποτέ του δεν ξεστόμισε εκείνο το γιατί, ποτέ δεν παραπονέθηκε για το νωρίς και το άλκιμο γλυκύτατο έαρ του γιού του, που μέσα σε λίγο μόλις καιρό μετατράπηκε σε ένα παγωμένο λείψανο, που τους πολλούς τούτου του μάταιου κόσμου, τρομάζει και απωθεί...Ήρθε μετά την κοίμησή του παιδιού του εδώ στο Κουτλουμούσι. Δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός! Πιο ταπεινός από τους ταπεινούς! Πιο χαρούμενος από τους χαρούμενους! Ετοιμάζεται για την ποθεινή πατρίδα! Να αγιάσει λαχταρά και εκείνος! Να αστράψει το Φως του Παραδείσου σε σώμα και ψυχή, όπως έκανε το στεφανωμένο σπλάχνο του. Ο Απερινόητος Θεός μονάχα ευεργετεί! Αρκεί μια κεχριμπαρένια κάρα για να το διαπιστώσεις!

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χώμα και Χριστός..Των Λεμονανθών το συναξάρι(εκδ.Εφύμνιον) 

Σε αυτή την μικρή σειρά των δύο εκπομπών,  θα συναντήσουμε αγνώστους στους πολλούς τούτου του κόσμου,  αφανείς Αγίους της ερήμου, των ασκητικών χωμάτων, της διπλανής πόρτας… Γνωστοί και φανεροί σαν ήλιοι και αστέρες τηλαυγέστατοι στον Δίκαιο Κριτή!  Εκείνον ευαρέστησαν και σε Εκείνον και μόνο επιποθούσαν να είναι αρεστοί! Και ο Χριστός μας τους δόξασε και τους κατέταξε σε ύψη παραδείσου αφάνταστα! Μια Κυριακή παγχαρμόσυνη,  την  τελευταία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων, μετά την του Παναγίου Πνεύματος κάθοδο, θα τους συγκεντρώνει όλους τους εμφανείς αλλά και τους αφανείς!  Αυτοί ή τελευταίοι,  είναι οι έμψυχες εκπλήξεις του Παραδείσου! Και θα έχει πολλές τέτοιες εκπλήξεις ο Παράδεισος! Και είναι πολλοί οι αφανέρωτοι και οι κρυμμένοι απλοί και πάντοτε πενθούντες και μετανοούντες! Και είναι φωταυγής ο Ουρανός από τους μυριαρύθμητους Αγίους που κατέταξε η Μάνα  Εκκλησία αλλά και οι συνειδήσεις των ταπεινών και διδαχτών του Αγίου Θεού! Οι άγνωστοι τούτου του κόσμου αναδεικνύονται πανέκλαμπροι φωστήρες του νοητού στερεώματος! Με την βαθιά και ανυπόκριτη αγιαστική τους ταπείνωση,  διαλύουν το σκοτάδι της ολέθριας υψηλοφροσύνης και τον ψυχοφθόρο φαρισαϊσμό…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών με τίτλο: Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος

Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος…(Αγίων Πάντων)

Στο άγιο συναξάρι δεν υπάρχει τελεία, μήτε αμήν για κατακλείδα. Όπως ο Παραξαπόστολος, έτσι  και εκείνο, συνεχώς θα πλουταίνει με διαμαντένιες σελίδες από τα δάκρυα της μετανοίας τα καθαρτήρια. Είναι ένα… δυναμικό σύστημα, αλλιώτικο και απαλλαγμένο από μαθηματικούς τύπους εξέλιξης και προόδου. Χωράει απειράριθμες ουρανοθρονίσεις και ουρανοκατατάξεις…Και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο χορός των Αγίων Πάντων. Μα μόνο ο Κύριος γνωρίζει τον καθένα τους ξεχωριστά και μόνο Αυτός θα φανερώσει κάποτε, το δυσαρίθμητο πλήθος των αμαράντων βλαστών του Ευαγγελίου. Και τότε! Ω τότε! Τι κατάπληξη και συντριβή για εκείνους που καταδίκασαν πολλούς στο αιώνιο αφεγγές πυρ και  τι χαρά και έκσταση, για εκείνους που ποτέ τους δεν κατέκριναν τους άλλους και του βίου τους  τα άσωτα σπαταλήματα, μήτε Θεοδίκησαν, μα όλους μέσα στον υπέρλαμπρο Παράδεισο λογάριαζαν, εκτός από τον εαυτό τους τον άθλιο και αξιοκατάκριτο. 

Ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον οικτίρμον εν ψυχή συντετριμμένη, νυν με προσερχόμενόν σοι…Έτσι προσέρχονται στο μυστήριο των μυστηρίων το ζωοποιητικό, θαρρούντες τω ελέει Του…όπως κάθε μετανοημένος οικήτορας του Παραδείσου, γνήσιος φίλος του οικοδεσπότη Χριστού. Όπως ο Μιχάλης μας από την Κρήτη ο…Αγιοταφίτης… Κοιμήθηκε  μέσα στο Άγιο Τριώδιο των ρόδων, στο παγχαρμόσυνο Πεντηκοστάρι. 15 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βρέθηκε μαζί με έναν από τους πολλούς εφήμερους και διαβατάρικους έρωτές του… εκδρομή για τις ημέρες του Πάσχα.

-Θα ναι ωραία, σκέφτηκε και  της το πρότεινε δίχως να συναισθάνεται τη σημασία των λέξεων! 

-Πάσχα στην Αγία Γη! Να γιορτάσουμε και την επέτειό μας …τους 2 μήνες της σχέσης μας! 

Και έτσι βρέθηκαν  ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής στην Ιερουσαλήμ. Το ξενοδοχείο τους, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Πανάγιο Τάφο…Μεσημέρι μεγάλου Σαββάτου..Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός! Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας! Η τρανή και πανηγυρική φανέρωση της Ορθής μόνης πίστης των Ορθοδόξων Χριστιανών! Τάμα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη..Και ο Μιχάλης, εκείνη ακριβώς  την συνταρακτική ώρα, να γιορτάζει στο πολυτελές δωμάτιο με σαμπάνιες και πλούσια εδέσματα…Έφτασε αργά  το απόγευμα.. Βγήκαν για μια βόλτα στην ιερή πόλη. Βρέθηκαν ύστερα από ελάχιστα στην οδό του μαρτυρίου, σε κάθε μυροβόλα στάση του εκουσίου Πάθους…Στο πραιτώριο, στη φυλακή, στον τόπο της συνάντησης του Σταυροφόρου  Θεανθρώπου με την Παναγία Μητέρα Του, εκεί που αντάμωσε  με τον Κηρυναίο Βαστάζο και την Αγία Βερονίκη  που του σφούγγισε τα αίματα και τους ιδρώτες τους μαρτυρικούς, τις θρηνωδούσες γυναίκες και τα παιδιά…Όλα τα παρατηρούσαν με δέος..τουριστικό και ενδιαφέρον κινηματογραφικής προέλευσης…Ζωντάνευαν μπροστά τους όσα είχαν δει στις ταινίες των ημερών. Έπειτα από λίγο, βρέθηκαν έξω από τον  Ιερό Ναό  της Αναστάσεως. Ήταν κλειστά όμως...Συνέχισαν ανέγνοιαστα την βόλτα τους...Και τις διακοπές τους...Είχαν άλλωστε ακόμα 2 μέρες ως την Δευτέρα που θα επέστρεφαν Ελλάδα...

-Να έρθουμε το βράδυ  που θα΄χει την Λειτουργία της Ανάστασης; 

 Δεύτε λάβετε Φως! Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Δεν τα άκουσαν ποτέ εκείνη την νύχτα την πιο μεγάλη από όλες...Εκείνοι γιόρτασαν ανεόρταστα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Δεν ξύπνησαν παρά αργά  το μεσημέρι εκείνης της μεγάλης και Λαμπρής ημέρας... Έκαναν ξανά την ίδια διαδρομή...του μαρτυρίου ως τον Ναό...

- Ας μπούμε να βάλουμε ένα κεράκι! Μέρα που είναι...

Είχε ολοκληρωθεί πριν από αρκετές ώρες και ο εσπερινός της αγάπης...Άγνωστα όλα τούτα για τον Μιχάλη ως τότε...Δεν ήξερε στ' αλήθεια τότε που πατούσε και που βρισκόταν...Μια μέρα πριν, τούτος ο παναμόλυντος τόπος ασφυκτικά γεμάτος από χιλιάδες πιστών που ενθουσιωδώς καρτερούσαν να στείλει ο Φωτοδότης Κύριος το Άγιο Του Φως, να θερμάνει την  πολεμουμένη πίστη των παιδιών Του. Τώρα ολότελα άδειος…Απομεσήμερο Κυριακής του Πάσχα και του Μιχαήλ τα  Θεοδηγούμενα βήματα, τον φέρνουν εκεί, που μόνο αν θελήσεις, θα ακούσεις με της ψυχής σου  τα ώτα, την καρδιά του Ζώντος Θεού να χτυπά εκκωφαντικά  Με το κεράκι στο χέρι μπήκε μηχανικά στο ιερό κουβούκλιο να προσκυνήσει. Ήταν εντελώς μόνος του. Και ο Κύριος που επιποθεί κάθε πλάσμα του να σωθεί και να γνωρίσει την Αλήθεια, έστειλε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή το γαλαζόλευκο ανέσπερο Άγιο σημάδι του και με μιας άναψε το κερί που ο Μιχαήλ κρατούσε στο χέρι του!  

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μην δυσπιστήσει στην εξιστόρηση τούτου του μεγάλου προσωπικού του θαύματος, όλα τα κατοπινά 15 χρόνια…Μα και  ούτε ένας, που να μην διαπιστώσει την συγκλονιστική αλλοίωση και μεταμόρφωση του Μιχάλη, από εκείνο το ευλογημένο απομεσήμερο της  Κυριακής του Πάσχα. Βίωσε Χριστό εν μετανοία και καρδία συντετριμμένη, σαν μοναχός μέσα στον κόσμο, τα επόμενα 15 χρόνια της ζωής του. 15 σαραντάρια Χριστουγέννων, 15 κατανυκτικά Τριώδια, 15 ΣταυροΑναστάσιμες Σαρακοστές, και… περίπου 15 καταχαρούμενα Πεντηκοστάρια… Γευόμενος δίχως παύση, αχόρταστα και αξεδίψαστα  την χρηστότητα του Κυρίου, την απερίγραπτη με λέξεις  συγχώρεση, την απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, την βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αιώνια Ζωή. Κοιμήθηκε αφού πάλεψε με τον ευεργέτη πόνο και τον καρκίνο σε ηλικία 55 ή πιο σωστά…15 ετών. Στην ασύνορη  χορεία των Αγίων Πάντων, ομόσκηνος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, να δέεται για όλους μας, τον φανταζόμαστε και τον μακαρίζουμε εξαιρέτως κάθε Μεγάλο Σάββατο σαν ξημερώνει η εις Άδου κάθοδος του Ελευθερωτή Φιλανθρώπου Χριστού και το ανέσπερό Του Φως κατέρχεται για να θερμάνει την παγωμένη αγάπη! Την ευχή σου Μιχαήλ μας! Να εύχεσαι για όλους μας Την Ελπίδα! Εσύ καλά γνωρίζεις, ότι θα έχει… πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Αληθινή ιστορία όπως μας την διηγήθηκε ο πεφιλημένος πατέρας Γ.Σ από τα Χανιά που γνώριζε καλά τον μακαριστό Μιχαήλ και όπως την διασκευάσαμε προς Δόξαν εν Τριάδι Θεού και ωφέλεια διψασμένων ψυχών.

 

Αυτή που την θυμήθηκες; (η εξανθήσασα ψυχή…)

                      
-Χριστός Ανέστη!

-Αληθώς Ανέστη!

 -Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…

Σιωπή για απάντηση…

Την προτιμώ αυτήν τη σιωπή…Χίλιες φορές και μύριες φορές, από εκείνα τα μηχανικά και επιδέξια ψελλίσματα των χειλέων… Συνάντησα μια τέτοια… θαρραλέα ειλικρίνεια  πριν λίγο καιρό…

Εκεί σκαλώνω λίγο… μου είπε. Σε αυτό το μετά…Όμως, θυμάμαι την γιαγιά μου την Ανδριανή, που έμεινε χήρα από 30 χρονών με έξι παιδιά, που πόσο πίστευε και πόσο έλαμπε το πρόσωπό της, σαν μιλούσε για αυτό το μετά…Πριν χρόνια, σαν πέθανε ο πατέρας μου, η μάνα ήθελε να του κάνουμε τα μνημόσυνα εδώ στην πόλη, κοντά στο σπίτι μας, να έρθουν οι δικοί μας και οι φίλοι του…Δεν ξέρω πως μου είχε έρθει τότε, αλλά ζήτησα από την μάνα μου, να μου επιτρέψει να αναλάβω εγώ το μνημόσυνό ου το ετήσιο…Το είχα στο μυαλό μου λοιπόν αρκετό καιρό πριν, αλλά δεν είχα αποφασίσει το που και το πώς… Ένα μαγιάτικο απόγευμα, με το μυαλό γεμάτο σκοτούρες και άγχη της καθημερινότητας, μπήκα στο αμάξι με μια αδελφική μου φίλη και ξεκίνησα να οδηγώ με ανοιχτά τα παράθυρα, όχι προς κάπου συγκεκριμένα, απλά σαν αποτοξίνωση να αλλάξουμε εικόνες να συναντήσουμε την γαλήνη της Άνοιξης…Να μην στα πολυλογώ…έπειτα από κάποια ώρα βρεθήκαμε, τυχαία;  στην αυλή ενός Μοναστηριού της Παναγίας της Φανερωμένης…Είχα να νιώσω έτσι, από τότε που σαν μικρό παιδί, η γιαγιούλα μου μου διηγούταν για τον Χριστό την Παναγία τους Αγίους που αγαπούσε…Της άρεσε δε πολύ, να μου μιλάει για την Θεία Λειτουργία και ιδίως για το πρόσφορο που παίρνει ο παπάς, το κέντημά του με την λόγχη στον Αμνό, τις ψυχές που ξεπλένονται έπειτα στο αίμα Του…Τα θυμάμαι τα  λόγια της ακόμα και μέσα μου είναι ανεξίτηλη η αίσθηση της έκστασης που με κυρίευε τότε σαν την άκουγα…Αυτήν η ίδια αίσθηση κατάνυξης, που επανήλθε με μιας, σαν χελιδόνι που επιστρέφει,  με το που μπήκα στην αυλή της Φανερωμένης…Αυθόρμητα και αυτόματα  λοιπόν, μόλις συνάντησα την πρώτη Μοναχή, της είπα: Μπορούμε να κάνουμε εδώ ένα μνημόσυνο του πατέρα μου; Βεβαίως παιδί μου! Έτσι μετά από λίγες εβδομάδες, ένα Σάββατο πρωί, βρεθήκαμε συγγενείς και φίλοι στο καθολικό της Παναγίας…Είχα αγοράσει πρόσφορο, νάμα και είχα γράψει σε ένα χαρτί το όνομα του πατέρα μου, αλλά μαζί με εκείνο, ειλικρινά και εγώ απόρησα τότε, έγραψα και το όνομα μιας θείας μου που είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια…της Αγλαΐας…Έτσι και στη Θεία Λειτουργία και στο μνημόσυνο έπειτα, ο παππούλης επαναλάμβανε τα ονόματα του μακαρίτη του πατέρα μου και κοντά σε εκείνο και της δούλης του Θεού Αγλαΐας..  Θα ακούστηκαν μαζί λοιπόν πέντε -έξι φορές. Κάθε φορά στο άκουσμά της, παρατηρούσα πολλούς από τους γνωστούς μας, να γυρίζουν με κάποια απορία και να με κοιτούν…Στο τέλος σαν βρεθήκαμε στο αρχονταρίκι για τον καφέ…ήρθαν κάποιοι και με έκπληξη με ρώτησαν…Την Αγλαΐα την…μνημόνευε ο παπάς; Ναι ακριβώς αυτή! τους απαντούσα…Καλά που την θυμήθηκες αυτή μετά από τόσα χρόνια και σήμερα στον χρόνο του πατέρα σου κιόλας…Δεν θύμωσα με κανέναν ούτε με ενόχλησε τότε η έκπληξή τους…Ένιωσα για κάποιον λόγο την ανάγκη να γράψω και το δικό της το όνομα και το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη…είχα αμέτρητα χρόνια να την θυμηθώ…Ξέρεις αυτή η γυναίκα ήταν λίγο…περιθωριακή και κάπως επαναστάτρια για την εποχή της…μα ένα πράγμα που και τώρα που το σκέφτομαι με συγκλονίζει, είναι ότι δεν έβγαζε από το στόμα της ποτέ μα ποτέ άσχημη κουβέντα για κανέναν…ακόμα και για εκείνους που φανερά…δεν την ενέκριναν…Και πέθανε σχεδόν μόνη…

Το Χριστός Ανέστη δεν στέκεται χωρίς το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και το αντίθετο…έτσι λέει και ο Μέγας Παύλος…… εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται ..εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. (Α Κορ. 15. 13,14.) Ναι,  μα αρκεί να το επαναλαμβάνουμε δίχως να το πιστεύουμε στα κατάβαθά μας; Και πότε θα έρθει τούτη η πίστη; Λάβαμε την απάντηση λοιπόν…Είναι τα χείλη της ψυχής που θα κραυγάσουν εκείνο το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…Θα στείλει στα σίγουρα κάποτε  ο Κύριος την πληροφορία, σαν σπόρο να πέσει πάνω της…Αν βρει γη αγαθή, κάποτε θα ξεπροβάλλει το μοσχομύριστο λουλούδι το αμάραντο…

Νώντας Σκοπετέας

Πεντηκοστάριο 2026.

Ευχαριστούμε από καρδιά την αδελφή μας Β.Τ για όσα αγιαστικά μοιράστηκε μαζί μας. Αυτά διασκευάστηκαν σε αυτήν την ιστορία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων το φετινό…

 

Αυτό το μετά…

Αυτό το μετά που είναι το πάντα…Αυτό το μετά, αστείρευτη θάλασσα…χρόνος άπειρος…ουρανός απέραντος…αχώρετο και απλησίαστο αυτό το μετά, ταυτόχρονα όμως και φυλαχτό καταδικό σου, εγκιβωτισμένο σε ένα τόσο δα μικρό απομεινάρι αγιότητας, φορεμένο κατάστηθα. Το τώρα, μια ετοιμασία για αυτό το μετά…Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε…Από τα συνθήματα στους τοίχους του Παραδείσου… Ωραίο και εντυπωσιακό να το ακούς και να το λες…Μα υπερκόσμιο το να το ζεις…Εάν δεν δω και ψηλαφίσω…Ναι, μακάριοι οι μη ιδόντες, αλλά συγχώρα με Κύριε, που επιποθώ ακήρατές σου πλευρές…Να κραυγάσει της καρδιάς η φωνή εκείνο το Προσδοκώ το πανίερο…Ω της θείας Αυτού συγκαταβάσεως! Στέλνει συνεχώς έμψυχες ακήρατες πλευρές ο μεμαρτυρημένος Άγιος Θεός! Τις στέλνει σαν Αναστάσιμους κήρυκες, και Αποστόλους Του, να διαλαλήσουν απανταχού της πλάσης, αχώριστα το Χριστός Ανέστη και το Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών. Και έρχονται οι απεσταλμένοι του πολλές φορές μετά…Το βράδυ εκείνο, λίγα χρόνια αφού είχε κοιμηθεί ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, μπήκε των θυρών κεκλεισμένων στο σπίτι του πνευματικού του παιδιού, του αγαπητού Εμμανουήλ του ανωτάτου δικαστικού. Εκείνος παραπονιόταν και έκλαιγε και έλεγε:

-Αχ Γέροντα έφυγες εσύ, έφυγε ο Γέροντας Πορφύριος, έφυγε και ο πάτερ Παϊσιος…Μας αφήσατε ορφανούς!

-Μα παιδί μου, είσαι και δικαστικός…κουτός είσαι; Τόσον καιρό κάτω όποτε μου ζητούσες να βάλω τον Άγιο Δαυίδ να μεσιτεύσει για κάθε σου πρόβλημα δεν το έκανα; Τώρα που είμαι πάνω και κάθε στιγμή μπορείς να με καλείς, τώρα παραπονιέσαι;

-Ευχαριστώ πολύ Γέροντά μου! Ναι, είμαι κουτός! Και έτσι όπως ήρθε έφυγε…κατέβηκε την σκάλα και εξαφανίστηκε! Τον είδα ολοζώντανο!

Έτσι εμφανίστηκε σε παρέα νέων έξω από τον Ναό του Αη Γιάννη του Ρώσσου στο Προκόπι. Εκείνοι δεν τον γνώριζαν! Τους σαγήνευσε τόσο ο ταπεινός του τρόπος και η πατρική του έγνοια να τους μυήσει στο μυστήριο της εξομολόγησης. Θέλανε επίσης να ανασαίνουν την ανάσα του που μοσχοβόλαγε! Έπειτα από λίγη ώρα, πληροφορήθηκαν ότι εκείνος ο παππούλης που τους μιλούσε και ευωδίαζε, είχε κοιμηθεί αρκετούς μήνες πριν! Τώρα Ζω! Τώρα Ζω! Έτσι έλεγε ο Άγιος σε αμέτρητες εμφανίσεις του… μετά τον θάνατο, που εισήγαγε εις την άνω ζωή το ανθρώπινόν του…Αυτό το τώρα ζω, που είναι ταυτόσημο,  συνώνυμο,  σύστοιχο,  συναρμοσμένο, αχώριστο με το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών! Τώρα Ζω! Έτσι μας πληροφορεί και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος, στις πολυάριθμες εμφανίσεις του μετά την κοίμησή του. Δεν υπάρχει θάνατος! Εγώ τώρα Ζω! Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση…Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων... Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο…Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος…Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 3 εκπομπών

Πεντηκοστάριο 2026

ΥΓ: Είναι πολλές οι μετά την κοίμησή τους υποστατικές εμφανίσεις των γνησίων φίλων-απεσταλμένων του Χριστού, που μας δίνουν την βεβαία ελπίδα της Αναστάσεως. Είναι και εκείνη η προτροπή Του όμως, σαν οι μαθητές του Τον ρώτησαν αν θα είναι λίγοι οι σωζώμενοι..( Λουκ.13,23-24). Αγωνίζεσθε μας είπε για να εισέλθετε στην Ουράνια Βασιλεία  δια της στενής οδού...Και αυτήν την παραγγελία να μην την λησμονάμε ποτέ...

Κι όμως εσύ...Αγία Μαρία Μαγδαληνή

Πόσες αστέγνωτες  συγγνώμες να σου πέμψουμε, πόσες θλιβερές αιώνιες  άγνοιες να θρηνήσουμε, Αγία μας Μαγδαληνή!

 Την ανδρεία σου ψυχή λεηλατήσαμε, αντί να την θαυμάσουμε, την τολμηρή σου θυσία χαλκεύσαμε, αντί να διαδώσουμε.

Τα ίχνη από τα εκστατικά βήματά σου σβήσαμε αντί να ακολουθήσουμε…

Κι όμως εσύ, το χέρι σου, ζέουσας πίστης πάνσεπτο σκήνωμα, δεν το τραβάς σαν τα έμμυσα και προδοτικά μας χείλη με θράσος ακουμπάνε πάνω του.

Και στέλνεις θέρμη, να λιώσεις τις παγερές μας καρδιές  και μεσιτεύεις σε Εκείνον που λάτρεψες, να μην μας παραδειγματίσει που συκοφαντούμε εκείνη που έχρισε πρωτοκήρυκα της Λύτρωσής μας.

Πρέσβευε Αγία μας, του Υπερθέου  Μεγάλου Διδασκάλου μυσταγωγούμενη, μέσα από την μυρίπνευστη καρδιά σου, για την δαιμονόπληκτη και σκολιά γεννεά μας την δυσώδη…

Πρέσβευε ενωμένη με την Υπέραγνο Μητέρα,  για την απαλλαγή και την επιστροφή  στου κενού μνημείου σιμά στον Γολγοθά τον πανεύοσμο  Παράδεισο…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά εκπομπών αφιερωμένων στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή μέσα  στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο του 2026

 

Ζεστό φιλί στο χέρι...(Αγία Μαρία η Μαγδαληνή)

Πόσα τα ιερότατα πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές στο Λυτρωτικό Σχέδιο της Σωτηρίας μας. Πρώτη η Θεοτόκος και πίσω της όλοι οι Άγιοι. Ποιόν να πρωτοθαυμάσεις και ποιόν να πρωτοεπικαλεστείς σε τούτα τα δύσκολα που ορθώνονται μπροστά μας! Συγχωρέστε μας που στην σημερινή μας συναλληλία θα ασχοληθούμε μόνο με ένα από αυτά τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα! Είναι αυτή που αδικήθηκε και βλασφημείται συστηματικά, εδώ και τόσους αιώνες! Είναι το ιερό της πρόσωπο, που έχει δεχτεί τόσα ραπίσματα και φύσματα, από εκείνους που νόθευσαν την αλήθεια των γεγονότων. Και ακόμα συνεχίζεται αυτή η ανόσια παραχάραξη της αλήθειας! Κάθε χρόνο στα υποτιθέμενα αριστουργήματα της 7^η τέχνης που σκιαγραφούν τη Ζωή του Θεανθρώπου, μια σταγόνα δηλητήριο, ικανή να μολύνει μια θάλασσα ολάκερη...Η  Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, παρουσιάζεται ως η πόρνη του Ευαγγελίου, αλλού ως πόρνη, αλλού ως η μοιχαλίδα…και όχι εκείνη αφ΄ ης ο Κύριος εξέβαλλε 7 δαιμόνια. Θλιβερή αγνωσία; Σκόπιμη διαστρέβλωση της πατερικής μας παράδοσης και του απαρασάλευτου Ευαγγελικού λόγου; Κύριος οίδε! Εκείνη, νικηφόρος μάρτυρας της Θείας ευεργεσίας και ίασης ψυχής και σώματος! Απόστολος Αποστόλων και Ισαπόστολος η Αγία Μαρία, η αφοσιωμένη και ανδρειωμένη Μυροφόρος! Ποτέ δεν φοβήθηκε, ποτέ δεν εγκατέλειψε και έμεινε στη σκιά του Σταυρού να καρτερά στο πλάι της Μάνας όλου του κόσμου…Εκείνη που μετά την Παναγία μας, πρώτη αξιώθηκε να τον δει Αναστημένο εκ νεκρών! Εκείνη που πρώτη κήρυξε και ανήγγειλε την κοσμοχαρμόσυνη Έγερση! Κι όμως, η μεγάλη μας Αγία ακόμα και αυτούς που βλασφημούν, έστω και ανεπίγνωστα, το ιερό της πρόσωπο, δεν τους εκδικείται, αλλοίμονο, τους ευεργετεί παντοτινά. Έτσι έκανε και με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό κάποτε. Και αυτός την θεωρούσε ως την μετανοημένη πόρνη που άλειψε με τα δάκρυά της τα πανάχραντα πόδια του Χριστού μας στην οικία του Σίμωνος και τα σφούγγισε με τα μαλλιά της. Το αποτύπωσε και σε ένα μνημειώδες ποίημα του αυτό το ατόπημα της άγνοιάς του. Τρεις φορές κατασπάστηκε  το ζεστό πάντοτε χέρι της στην Σιμωνόπετρα όπου κάποτε  έφτασε προσκυνητής. Τέτοιο συγκλονισμό ένιωσε στα κατάβαθά του, σαν σύγκορμος ασπάστηκε το εκτύπωμα της άκτιστης Θείας Χάριτος, σαν… κοινώνησε την Αγιότητά της. Αυτό το ζεστό χέρι που άγγιξε τον Αναστημένο Ιησού. Σαν το ασπαζόμαστε, είναι σαν να καταφιλούμε Εκείνον. Νοερώς και στη σημερινή εκπομπή αυτό θα πράξουμε! Χριστός Ανέστη! Κύριε, μην φύγει ποτέ εκείνη η θέρμη από τα έμμυσα χείλη μας…

Νώντας Σκοπετέας 

Πεντηκοστάριο 2026

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Στο κέντρο της καρδιάς σας...

Αυτοί που πίστεψαν τον Ιησού ως ενανθρωπήσαντα Υιό του Θεού και Σωτήρα( ερμ.Π.Τρεμπέλα),έγιναν και συνεχώς γίνονται παιδιά του Θεού! Υιοί Θεού, υιοί Φωτός!  Δικαιωματικά, σαν σε κληρονομική διαδοχή! Αν πιστέψεις! Χωρίς ατέρμονες προϋποθέσεις και διαδικασίες, γίνεσαι Ένα με τον ίδιο τον Θεό! Αν Τον πιστέψεις, Τον δεχθείς και Τον λάβεις! Σύσσωμος και σύναιμος! Μια και μοναδική προϋπόθεση: Η πλουσιόδωρη πίστη!Μας κάνει …Θεούς και Υιούς Υψίστου! Όσοι έλαβον Αυτόν!

Η πίστη! πάρχουμε γιατί πιστεύουμε! Ζούμε και πορευόμαστε σ αυτό το πρόσκαιρο ακολουθώντας την, ή μάλλον στο κυνήγι της ! Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτήν! Ούτε το παραμικρό βήμα δεν θα κάνουμε αν δεν πιστέψουμε πως στο επόμενο δεν παραμονεύει ο όλεθρος!Μια γουλιά νερό ζωτική δεν θα πιώ αν δεν πιστέψω πως απ την πηγή του δεν ρέει ο θάνατος! Τα πάντα κινεί! Τα όρη μετακινεί! Τον θάνατο κατατροπώνει! Και ενώ όλα μπορούμε να τα πιστέψουμε στην κυριολεξία, και ενώ καθυποβάλλουμε την λογική και το κοινώς αποδεκτό, σε ένα σημείο φρενάρουμε κάπως απότομα! Και μένουμε εκεί στυλωμένοι! Και αναμένουμε μαρτυρίες πειστικές και αποδείξεις αδιάσειστες! Μα και το απολύτως προσωπικό μας θαύμα!  Θέλουμε να ψηλαφίσουμε τον ίδιο τον Θεό! Να έρθει δίπλα μας Εκείνος, να Τον ακούσουμε, να Τον δούμε, να Τον αγγίξουμε, να Τον γευθούμε! Να έχουμε εμείς αποκλειστικά την απόλυτη αίσθηση της παρουσίας Του. Μια ζωή ολάκερη στο κυνήγι του Θεού! Πασχίζοντας την ανακάλυψή Του! Και Εκείνος με άκρα κατανόηση μας κάνει το χατίρι, μα όχι για να τον ανακαλύψουμε! Δεν ανακαλύπτεται ο Θεός όσο κι αν ψάξουμε! Όπου κι αν φτάσουμε! Όποιον δικό Του μεσίτη κι αν γνωρίζουμε, δεν θα καταφέρουμε έστω κι αν είμαστε πεπεισμένοι πως όλο και Τον πλησιάζουμε! Γιατί ο Θεός αποκαλύπτεται! Σε μια γουλιά αγιασμού, στα δάκρυα που δεν σταματούν να κυλούν σε αυλακωμένα πρόσωπα του πόνου,  μόλις από κάπου ακουστεί το όνομά Του, στο άρωμα μιας ηδύπνοης λευκόχρυσης κάρας, στο άφθαρτο ενός χεριού που αιώνες ευλογεί, στις απειράριθμες ακήρατες πλευρές Της Σταυρωμένης και Αναστημένης Αγάπης που από παντού ξεπροβάλλουν! «Αγίους και θαύματα παράγει τούτος ο τόπος» έλεγε ο αξέχαστος κυρ Νίκος ο Πετζίκης! Ναι αξέχαστε κυρ Νίκο, Αγίους και θαύματα και ακήρατες πλευρές του Αναστημένου Ναζαρηνού, σταλμένες σαν σταγόνες σε επομβρία ιαματική , να γεμίσουν τις θολωτές στέρνες του κατάξερου Εγώ μας! -Φέρε το δάχτυλό σου παιδί μου! Βάλτο στην πλευρά μου! Στήριξε την πίστη σου! – Ο Κύριός μου και ο Θεός μου! Πόσο  δεν έχει ακουστεί τούτος ο διάλογος! Πόσες φορές δεν έχει βγει τούτη η ομολογία από τα χείλη μας! Μα πόσες ξεπήδησε απ την καρδιά μας; Ούτε μία ακόμα! Για αυτήν τη μια φορά θα παλεύουμε και θα  λαχταράμε ως την τελευταία μας αναπνοή! Δεν τα καταφέραμε ακόμα! Κι ας μας προσφέρθηκε για ψηλάφηση τόσες φορές η κεντημένη πλευρά του Δεσπότη και τα σημάδια του από τα ιερά καρφία…Ω πως μας απογοητεύει τούτη η διαπίστωση! Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία, στα προσκυνήματα, στις θαυμαστές διηγήσεις, στις ιαματικές επεμβάσεις και ακόμα η καρδιά να σιωπά!Καρτεράμε  την δική της ευλογημένη απόκριση! Την κροτώδη καρδιακή φωνή!

 Έστω για μια φορά πριν την απόλυση, το νυν απολύεις του καθενός μας το παμπόθητο! Και ελπίζουμε και δεν απελπιζόμαστε,  γιατί σκεφτόμαστε στις δύσκολες στιγμές της δοκιμασίας του λογικού μας, την ευλογημένη εκείνη απιστία του Αποστόλου Του! Αν ο Θωμάς που Τον  έζησε 3 ολόκληρα χρόνια, αν εκείνος που Τον είδε να ανασταίνει νεκρούς και να θεραπεύει εκ γενετής τυφλούς και παραλύτους , αν εκείνος που τον άκουσε να διαβεβαιώνει συνεχώς για  την τριήμερη έγερσή Του εκ των νεκρών, λίγες μόνο στιγμές μετά,  λέει με πεποίθηση πως αν δεν δει και ψηλαφήσει για να βεβαιωθεί δεν θα πιστέψει…τότε έχουμε ελπίδα και εμείς! Γιατί ο Θωμάς έκανε μια συγκλονιστική ομολογία  εκείνο το βράδυ το πανίερο της πίστης μας, το πρώτο μετά την Ανάσταση! Ήταν σαν να έλεγε και αυτός: Η καρδιά μου δεν πιστεύει!

Τα μάτια μου είδαν! Τα αυτιά μου άκουσαν ναι! Μα η καρδιά μου αναζητά ακόμα, θέλει αυτή να δεί, αυτή να ακούσει! Αυτή να ομολογήσει! Δεν μου αρκεί αυτό που τόσα χρόνια απλά παρατηρούσα! Θέλω να β ι ώ σ ω! Εγώ ο εκλεκτός Του Απόστολος Θωμάς, δωρίζω σε όλα τα κατοπινά αδέλφια μου , στους Χριστιανούς και αναζητητές της Αλήθειας όλων των Χριστιανικών αιώνων την ελπίδα της Α π ο κ ά λ υ ψ η ς του Θεού! Εντός σας! Στο κέντρο της καρδιάς σας! Γιατί πολλά άκουσε από τον Κύριό μας ο Άγιος και πολλά καταγράφηκαν μέσα του. Ένα όμως πραγματικά ασύγνεφα έλαμψε! Ρώτησαν κάποτε οι Φαρισαίοι τον Κύριο: Πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού; Ήταν μπροστά ο Θωμάς όταν ο Χριστός μας τους απάντησε:  «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετά παρατηρήσεως, οὐδέ ἐροῦσιν· ἰδού ὧδε ἤ ἰδού ἐκεῖ· ἰδού γάρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι» (Λουκ 17 ...) Μέσα σας! Εκεί που πρέπει εγώ να κατοικώ! Στην καρδιά σας! Μόλις αυτό συμβεί , θα σπαράξει εκείνη και με όλη την δύναμή της θα ομολογήσει: Ο Κύριός μου και ο Θεός μου ! Ψηλάφηση θέλει η πίστη μας! Μόλις ομολογήσουμε την απιστία μας , έστω την υδαρή μας πίστη!Τότε θα αποκαλυφθεί ο Χριστός μας! Μετά  από 8 ημέρες…ίσως…Μπορεί και ελάχιστα πριν ξεπνεύσουμε για τελευταία μας φορά!Ελάχιστα πριν αναχωρήσουμε για την αληθινή Ζωή! Σημασία έχει να ομολογήσουμε την απιστία μας! Να φωνάξει η καρδιά μας! Βοήθεια Κύριε! Βοήθει μοι τη απιστία! Κατοίκησε μέσα μου και απάλλαξέ με από τον μισόκαλο που ακόρεστα ενσπείρει χαμερπείς λογισμούς αμφιβολίας και απελπισίας και σκότους! Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι! Πρόσθεσε Κύριε πίστη ζέουσα και υψοποιό! Ξεδιάλυνε της απιστίας μα και της ψεύτικης ,  της ανεμόδαρτης πίστης την αχλύν! Αυτής που μας καθησυχάζει ότι είναι ακλόνητη και ακέραιη και αδιάβλητη!Μέχρι που να φανεί ο Αναστημένος Ναζωραίος στο διπλανό υπερώο! Μέχρι να ακούσουμε από τους άλλους: Εωράκαμεν  τον Κύριον! Και τότε ξεγυμνώνεται της καρδιάς η αλήθεια! Εσύ αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου,  που διακηρύσσεις με παρρησία  πως εκ Πνεύματος Αγίου, αρεύστως, ανωδίνως και ανηδόνως Θεός γεννήθηκε εξ Αειπαρθένου Νύμφης Κυρίου! 

Εσύ  που όλα αυτά τα ψέλνεις  και τα υμνείς! Εσύ  που βροντοφώναξες μόλις το Χριστός Ανέστη! Δεν μπορείς να πιστέψεις  ότι μετέλαβες το σώμα και το αίμα Του! Δεν μπορείς να δεχτείς ούτε τα πιο μικρά που σαν ακήρατες πλευρές αποκαλύπτονται μπροστά σου! Και μυρίζεις τον αγιασμό πριν τον πιείς, και φοβάσαι μην κολλήσεις τίποτα από τον μπροστινό σου γεράκο στην ουρά για την Θεία Μεταλαβιά! Και λογαριάζεις για τρελό και πλανεμένο -ωσεί λήρος εφάνη τα ρήματά του- όποιον με βουρκωμένα μάτια και πνιγμένη φωνή σου εξιστορεί μια θεία παρεμβολή και μια δική του ψηλάφηση! Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο από όλα θαύμα! Παρ ότι βλέπει ο Κύριος αυτές τις απαρνήσεις σου τις συνεχείς, Εκείνος δεν σταματά να εμφανίζεται μεθ ημέρας οκτώ! Να αποκαλύπτεται και Χαίρων Ερευνώμενος,  γλυκά να μας καλεί: Εδώ είμαι πάλι! Μεθ υμών! Ψηλαφίστε με!   

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί

(εκδ. Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021)

Απόσπασμα από  εκπομπή του 2018 με τίτλο:"Την πίστη σου να ψηλαφάς..."

Σαν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη...

 

"...Και την ώρα που ο Αδάμ έλεγε αυτά προς τους συγκαταδίκους του, εισέρχεται ο Κύριος, κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις τον αντίκρυσε ο Αδάμ, χτύπησε το στήθος από την χαρούμενη έκπληξι και φώναξε προς όλους τους επί αιώνες κεκοιμημένους: «Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους»! Και ο Χριστός απάντησε στον Αδάμ: «Και μετά του πνεύματός σου».

Ύστερα τον πιάνει από το χέρι, τον σηκώνει επάνω και του λέει: Σήκω συ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, γιατί σε καταρτίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που για χάρι σου έγινα υιός σου, έχοντας δικούς μου πλέον και σένα και τους απογόνους σου, με την θεϊκή εξουσία μου δίνω ελευθερία και λέω στους φυλακισμένους: εξέλθετε.

Σένα Αδάμ, σε προστάζω: σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών. Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ’ εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ. Γιατί συ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα! Για σένα ο Κύριος έλαβε τη δική σου μορφή του δούλου. Για δική σου χάρι, εγώ που βρίσκομαι ψηλότερα από τους ουρανούς, κατέβηκα στη γη και πιο κάτω από τη γη...."( Αγ.Επιφανίου Κύπρου, Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου)

Είναι ανάγκη της ψυχής τούτος ο λόγος! Στο Πρωτάτο, κάθε Μεγάλο Σάββατο εδώ και αμέτρητους καιρούς διαβάζεται, να χαρεί αληθινά η ψυχή! Να νιώσει το μέγεθος της ευεργεσίας! Να καταλάβει πιότερο εκείνο το θαυμαστό επεδήμησε προς τους αποδήμους. Να συλλάβει εκείνο το προς τους Αιχμαλώτους ο Ελευθερωτής! Όχι μόνο στο Άγιο Όρος! Όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη  χτυπά διαβάζεται και ακούγεται απ’ τις ψυχές των Ορθοδόξων αδελφών του Κυρίου! Σε μοσχολιβανισμένους από τα αρώματα του Επιταφίου περικαλλείς Ναούς, σε μικρά ξωκκλήσια βαλμένα στο ανοιξιάτικο και αναγεννητικό κάδρο του Μεγάλου Ποιητή και Ζωγράφου! Παντού αντηχούν οι κραυγές του Ενθουσιασμού και της Λύτρωσης των πρώην αιχμαλώτων. Του πεσόντος Αδάμ. Της θρηνωδούσας μέχρι πριν Εύας. Ανάκλησις και Λύτρωσις! Ελευθερία των ψυχών και ο Άδης στενάζει! Πού η δύναμή σου θάνατε; Λίγο πριν ο ευσχήμων Ιωσήφ, τοποθετεί το Σώμα του Θεανθρώπου στο καινό μνημείο! Εκεί γονατίζει σήμερα όλη η πλάση, να αφουγκραστεί τα πιο συγκλονιστικά και ποιητικά λόγια  που έγραψε ποτέ άνθρωπος για τον Δημιουργό του, για Εκείνον που κυριεύει σε ζωή και θάνατο! Πάνε περίπου 15 χρόνια από τότε που πάλι μια τέτοια μέρα ξαναδιαβάσαμε πίσω από το μικρόφωνο τούτο τον λόγο. Λυτρωτική και Ζωογόνος αυτή η επανάληψη! Ευχηθείτε να ηχήσουν πιο ζωντανά μέσα μας, τα λόγια που ακούστηκαν εν τοις κατωτάτοις της γης…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Μ.Σάββατο 2025

Ένα μωρό περιμένει…(Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής)

Είναι από τις ειδήσεις που περνάνε πλέον στα πολύ ψιλά…Πάντοτε όμως αυτά τα ψιλά γράμματα φανερώνουν όλην την ουσία. Πάρετε για παράδειγμα τα ψιλά γράμματα στα Μηναία της Αγίας μας πίστης. Αυτά που παρακάμπτουμε για λόγους συντομίας, αλλά σχεδόν ποτέ ούτε κατ’ ιδίαν δεν μελετάμε. Όλο το…πανηγύρι και η χαρά του Παραδείσου, εκεί κρύβονται και καρτερούν τη σπουδή μας. Για εκείνους που ψάχνουν στο Ευαγγέλιο, για παράδειγμα, τις περισσότερες γιορτές της Παναγίας μας και δεν τις βρίσκουν…Στα μηναία του Αυγούστου, του Νοεμβρίου, του Μαρτίου και του κάθε μηνού, θα συναντήσουν τις εκπληκτικές αναφορές σε Εκείνην που φύλαξε με την ιερή και μακαρία σιωπή της όλα τα σεσιγημένα μυστήρια ης Σωτηρίας μας… Αλλά ας επιστρέψουμε στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων…Πριν λίγο καιρό μόλις, ανακαλύφθηκε στα νότια της Τουρκίας, σε περιοχή που κατοικείτο μέχρι και πέντε αιώνες πριν την έλευση του Θεανθρώπου, ένας σκελετός μικρού παιδιού ηλικίας 7600 ετών με ασημένιο δαχτυλίδι. Από αυτό το δαχτυλίδι οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το παιδί ήταν τότε μόλις 3 ετών. Αιώνες σιωπής, μα και αναμονής…Αυτό το παιδί περιμένει…Έχει μάθει να περιμένει…Περίμενε τόσες χιλιάδες χρόνια για να ακούσει τη φωνή του Πλάστη του στον Άδη να κηρύττει την παντοτινή νίκη της Ζωής, τον παντοτινό συντριμμό του θανάτου. Και τώρα, την ένωσή του ξανά με το σώμα του, την δική του Ανάσταση.

Πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε στην ηρωική και αδούλωτη γη των Μεσολογγιτών. Εκεί και ένα μουσείο υπέροχο, το Ξενοκράτειον, να αποκαλύπτει μυστικά και μια αφανέρωτη για πολλούς καιρούς αστραποβόλα αίγλη. Το ένδοξο και υπέρλαμπρο παρελθόν των Ελλήνων και ιδίως των Αιτωλών και των Ακαρνάνων. Επτά αίθουσες γεμάτες από χιλιάδες ευρήματα. Αγάλματα, ειδώλια, επιγραφικά κείμενα σε λίθο και χαλκό, νομίσματα, αμφορείς…Χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι προσκυνούσαν ψεύτικους θεούς, αφιέρωναν τις υπάρξεις τους σε είδωλα της πλάνης και του σκότους. Αλλά με μια μεγαλοπρέπεια ανυπέρβλητη και τόσο μα τόσο θαυμαστή. Και ο Θεός Λόγος, ο Κτίστης του παντός, η προαιώνια Αλήθεια, περίμενε μέχρι να λάβει σάρκα.. Γιατί να περιμένει τόσο πολύ; Γιατί να μην συντομεύσει την έλευσή του προς τους αποδήμους της Αυτού Χάριτος; Γιατί περίμενε να γεννηθεί η Παναγία Μητέρα Του! Η απαρχή της Σωτηρίας, η Χαρά όλου του κόσμου! Τέτοιες σκέψεις κάναμε, θαυμάζοντας τα ευρήματα που ξαναζωντάνευαν τους προ Χριστού καιρούς. Και προχωρώντας βρεθήκαμε μπροστά σε ένα ανεπανάληπτο εύρημα! Ένας κιβωτιόσχημος τάφος πλούσια κτερισμένος, όπως βρέθηκε στο νεκροταφείο της Αλίκυρνας…Και μέσα του, σε συνεσταλμένη στάση ένα μωρό, που και αυτό για αιώνες τώρα περιμένει.. Ξερά οστά για κάποιους…Ξερά οστά που έχουν ακούσει την φωνή του Κυρίου: «…ιδού, εγώ φέρω εις σας πνεύμα ζωής, θα δώσω εις σας νεύρα, θα σας καλύψω με σάρκας, θα απλώσω επάνω εις σας δέρμα και θα δώσω το Πνεύμα μου εις σας. Θα αποκτήσετε ζωήν και θα ζήσετε. Ετσι δε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος». (Ιεζεκιήλ, 37,5) Σαν να το ακούσαμε εκείνο το μωρό, εκείνο το κορίτσι,να ψέλνει με την φωνούλα του παιάνες αναστάσιμους, του μεγαλοφωνότατου Ησαϊα: Αναστήσονται οι νεκροί, και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και του Ποιητικότατου Ιερού Δαμασκηνού: Ο θάνατός σου, Κύριε, αθανασίας γέγονε πρόξενος …Ήταν για εμάς στην κορυφή της… αξιολόγησης τούτο το ταφικό εύρημα…Αν είχαμε την δύναμη θα αλλάζαμε τον τίτλο στην ενεπίγραφη σήμανση του τάφου του κοριτσιού. Θα γράφαμε το ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ… Μια σκέψη ακόμα εκείνη τη στιγμή, ευλογημένη και δωρισμένη άνωθεν…Επιστρέψαμε με τον Φώτη…Ένα τρισάγιο στην μνήμη του κοριτσιού που χιλιάδες χρόνια, σαν… μια μέρα περιμένει…Ξεκινήσαμε χαμηλόφωνα μα ευδιάκριτα, σκορπίζοντας δίπλα μας απορημένα ίσως και ενοχλημένα βλέμματα…Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων την ψυχή της δούλης σου Σώτερ ανάπαυσον… Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καταβὰς εἰς ᾍδην, καὶ τὰς ὀδύνας λύσας τῶν πεπεδημένων… Αυτό το κορίτσι περιμένει…αποκαραδοκεί να ακούσει την σάλπιγγα της εγέρσεως, να υπαντήσει έπειτα Εκείνον που την έπλασε, αναστημένη και ενωμένη με το σώμα της…

Στον περίβλεπτο τάφο του μωρού, νοερά γραμμένο το Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών, μα και το Έρχου Κύριε Ιησού…

Νώντας Σκοπετέας

Μεγάλη Παρασκευή 2026

Άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω..

                  

                                                                                                      «Γιατί με εγκατέλειψες, ω άνθρωπε;

Γιατί αποστράφηκες από τον αγαπήσαντά σε;

Γιατί πάλιν ενώθηκες με τον εχθρό μου;…»

 (Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ)

Θα μπορούσε αυτός ο τίτλος να συνοδεύσει μια σειρά αναριθμήτων εκπομπών, ως την τελευταία που ο Κύριος θα μας  επιτρέψει αδελφοί μου. Πλέον όλα γυμνά και τετρχαχηλισμένα μπροστά μας. Αν έστω και ελάχιστα, τα πνευματικά μας αισθητήρια λειτουργούν, καταλαβαίνουμε πως όλο και περισσότερο βυθιζόμαστε…Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!! ήταν το σύνθημα ενός Θεομάχου ηγήτορος του αρκετά προσφάτου παρελθόντος…Αχ και να το πράτταμε όλοι μας  αυτό, στην αληθινή πνευματική του διάσταση...Ιδίως οι άρχοντές μας! Θεομάχοι ηγήτορες, σε μια παγκόσμια κλίμακα όλο και πιο απροκάλυπτα και λυσσαλέα, βάλουν κατά του Εσφαγμένου Αρνίου…Πλέον μοιάζει να μην χρειάζεται η παραμικρή προσπάθεια για να αποκρυπτογραφηθεί ή να αποκωδικοποιηθεί αυτό το σχέδιο, στο οποίο αναζητούνται προς πείραμα και θυσία αμέτρητες…απρόσωπες ψυχές…Το σίγουρο είναι οτι όπως κάθε... σωστός Θεομάχος, έτσι και εκείνοι κινούνται, ή μάλλον έρπονται για να είμαστε ακριβείς, με θαυμαστή εμβρίθεια όσον αφορά τις Γραφές...Και αυτό βέβαια το οφείλουν στο...αφεντικό τους, που είναι μέγιστος...Θεολόγος...Έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν από αυτό το μικρόφωνο, πως δεν είμαστε αντιχριστοφοβικοί! Προσπαθούμε, έστω και αν αποτυγχάνουμε συνεχώς, να γίνουμε Θεοφοβούμενοι! Οι  ψυχές μας να λαχταράνε τον Θεό! Εκείνος διψά να τον διψάμε! Να θυμόμαστε τους παλιούς που εύχονταν αλλήλοις: Να σας βλέπει ο Θεός! Οι Θεοφοβούμενοι παππούληδές μας, οι διαλεχτοί του Κυρίου! Να τους μοιάσουμε αδελφοί! Δεν εγκατέλειψαν ποτέ τους τον Θεό! Είχαν συνεχώς την αίσθηση της ολοζώντανης παρουσίας Του δίπλα τους! Και εμείς όλο και πιο συχνά πλέον, μονολογούμε στα εγωιστικά μας παραληρήματα: Που είσαι Θεέ μου; Γιατί μας αφήνεις;Γιατί…Γιατί…Και ο Θεάνθρωπος είναι ακόμα στον Σταυρό και απευθύνει τους λόγους του σε όλους μας! Ο Ιησούς Χριστός! Ο Θεός Λόγος! Ο Αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνες! Να κάτι όμως που καταφέραμε να αλλάξουμε εμείς οι σύγχρονοι αποστάτες που δεν χορταίνουμε να Τον πικραίνουμε! Εκείνος ο λόγος του Θεανθρώπου πάνω στον Σταυρό, εκείνο το ψαλμικό από τον 21^ο: "…ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου. " φαντάζει να αντιστρέφεται στις Θεοστυγείς  μέρες μας…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες; Που ψάχνεις να βρεις αυτό που σου προσφέρεται άφθονο και περίσσιο από την πηγή της Ζωής, της Υπομονής, της Ελπίδας; Ορίζοντας ορθάνοιχτος μπροστά στα μάτια σου το αιώνιο και εκείνα αλλού κοιτούν, φτάνοντας ως της φαύλης ηδονής τα απροσπέλαστα αδιέξοδα…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες;

ΥΓ: Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας, για την χωροταξική θέση του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας εντός του Ιερού Ναού. Μελετώντας ένα από τα σπάνιας ερμηνευτικής αρτιότητας ομιλήματα του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου, με αφορμή κατηχητικό λόγο του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, σταθήκαμε σε ένα απόσπασμα από τον προφητικό λόγο του προφήτη Ησαϊα «Εξεπέτασα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, οι ουκ επορεύθησαν οδώ αληθινή, αλλ’ οπίσω των αμαρτιών αυτών» (Ησ. 65:2). Το ίδιο απόσπασμα παραθέτει και ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του ( 10,21) όταν αναφέρεται όχι μόνο στους απειθούντες Ιουδαίους αλλά στους αποστατούντες όλων των αιώνων, επομένως και σε ΕΜΑΣ!  Και πρός τον νέο Ισραήλ λοιπόν ο Σωτήρας του κόσμου απευθύνεται λέγοντας οτι σαν στοργικός πατέρας άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω! Όλους εσάς που απειθείτε και αντιλέγετε! Το... εξεπέτασα σημειώνει ο π.Αθανάσιος είναι μια εικόνα πολύ χαρακτηριστική! Όταν θέλουμε να πείσουμε και να παρακινήσουμε, να  προσκαλέσουμε κάποιους ανθρώπους, χρησιμοποιούμε και κουνάμε τα χέρια μας. Τα έχουμε απλωμένα και προσπαθούμε να πείσουμε...Σας παρακαλώ...Πίσω από την εικόνα οτι ανοίγω τα χέρια μου και προσκαλώ συνεχώς έναν λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, ακινητοποιώντας τα για μια στιγμή ..παρουσιάζεται ο Εσταυρωμένος...Ούτε ως σκάνδαλο , ούτε ως παράταιρος, αλλά ως καύχημα!  Δεν είναι ο πεθαμένος Θεός ο Εσταυρωμένος μας!"…αλλ’ ο Θεός διηνεκώς έστηκεν αναµένων, ει τις ποτε κάλεσειεν αυτόν των οικετών… (Αγ.Ιω.Χρυσ.) Είναι ο φιλόστοργος και παντοτινά αναμένων την επιστροφή ΜΑΣ μακρόθυμος Θεάνθρωπος... Ένας ταπεινός συλλογισμός προέκυψε από αυτό το θαυμάσιο ομίλημα...Μακάρι να βρει τον τόπο του...«Οὐ γάρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή Ἰησοῦν Χριστόν, καί τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. 2,2)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2024 και το βιβλίο: Χώμα και Χριστός...Των ΛεμονΑνθΩν το συναξάρι...( Εκδ.Εφύμνιον) 

Το Πνεύμα της Αληθείας…

 

Το Πνεύμα το Άγιον φως και ζωή, και ζώσα πηγή νοερά· Πνεύμα σοφίας,

 Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα· 

Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα, 

δι ου προφήται άπαντες και Θεού απόστολοι μετά μαρτύρων εστέφθησαν. 

Ξένον άκουσμα, ξένον θέαμα, πυρ διαιρούμενον εις νομάς χαρισμάτων. 

Από τον Εσπερινό της Πεντηκοστής.

Η ακαταγώνιστη χάρη που ζωοποιεί και καινοποιεί και σώζει και μεταμορφώνει. Το άγριο σε άγιο, το καλό σε κακό. Το μακάβριο σε μακάριο, το φιλόδοξο σε φιλόθεο, το μιαρό σε αγνό, το άθεο σε ένθεο, το οκνηρό σε φιλόπονο, την ακηδία σε νήψη, την απελπισία σε χαρά, το ψέμα σε Αλήθεια! Τους αγραμμάτους και φοβισμένους ψαράδες σε Θεοφόρους και ατρόμητους πάνσοφους κήρυκες της μόνης Αλήθειας της Αναστάσεως Της Ζωής!

Ρίχνει τα λέπια από τα μάτια! Εξαφανίζει τον δισταγμό απ΄την καρδιά! Η αφειδώλευτη χάρη και η αδίσταχτη πίστη! Η δύναμη της Θείας Χάριτος! Απερίγραπτη και απερινόητη! Πανσθενουργός και αήττητη! Σαν αύρα λεπτή που αν ασίγαστα δεν προσπαθείς να ανασαίνεις θα φύγει από δίπλα σου! Και τότε…Ω τότε! Θα γίνεις ξανά εσύ αρνητής και διώκτης και φιλήδονος και δεσμώτης του σκότους! Φαύλος θα πορευθείς εις Ανάστασιν Κρίσεως! Από αυτήν την απομάκρυνση! Χωρίς την Θεία Χάρη, ξανά παλαιός άνθρωπος, χωρίς καταφύγιο και παρηγοριά! Όλη η ζωή, όλος ο αγώνας για αυτήν την κτήση μα κυρίως για την διατήρησή της. Όλοι δεκτικοί Θείας Χάριτος μα και όλοι επιρρεπείς στην απώλειά της…Κάποιους τέτοιους διαλεχτούς και δεκτικούς της Θείας Χάριτος θα συναντήσουμε στις δυο αυτές εκπομπές. Πρώην αμύητους, Αθέους όπως πίστευαν οι ίδιοι, που όχι απλά αναγεννήθηκαν αλλά τα έδωσαν όλα στον Χριστό, σαν γνώρισαν Την αποκεκαλυμμένη Ζωοποιό Αλήθεια!

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 2 εκπομπών με αναφορά στην μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή του Σινά και τον μακαριστό π.Σεραφείμ Ρόουζ.

Είμαι ο Παναγιώτης! (Οι ψυχές που περιμένουν...)

 

Κάποια  Σαρακοστή, παραμονή Σαββάτου Αγίου Θεοδώρου με το θαύμα των κολλύβων,  στο μεσόνυχτο την ώρα που τέλευε τον κανόνα της στις 3, σε δωμάτιο του σπιτιού της κοντά στο εικονοστάσι της,   η μακαριστή Χριστοκήρυκας Αθηνά Σιδέρη,  άκουσε μια αντρική φωνή να την καλεί. Χωρίς να ταραχτεί ρώτησε ποιος είναι… Εκείνος της απάντησε:

-Είμαι ο Παναγιώτης! (κάποιος γνωστός γιατρός της μακαριστής Αθηνάς)  

-Τι θέλετε;

-Όταν ήμουν στη γη, είχα έρθει στο σπίτι σας…και εσείς αρωστήσατε και εγώ σας πρόσφερα τις ιατρικές μου γνώσεις… Σας παρακαλώ! Είμαι πολύ άσχημα! Παραθέστε τράπεζα και για μένα αλλά και για άλλους( και άρχισε να λέει ονόματα)! Εγώ είμαι κάπως καλύτερα από εκείνους και μπορώ να σας μιλώ! 

-Να ναι ευλογημένο!

Πηγαίνω στο γραφείο του παιδιού μου και του λέω:

-Πείτε μου και άλλα ονόματα! Μου είπε πολλά! Ήδη είχε φτάσει το χαρτί στη μέση! Γονάτισα…Γέμισε όλο το χαρτί!

Ξεκίνησε να υπαγορεύει ονόματα και η κυρία Αθηνά γέμισε μια μεγάλη κόλλα αναφοράς! Αμέσως έπειτα πήγε και ετοίμασε το στάρι της! Το πρωί το πήγε στους πατέρες, στον κοιμητηριακό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, μαζί με τα ονόματα ! Εκείνοι ολοπρόθυμοι τέλεσαν και για αυτούς μνημόσυνο!

Λίγες εβδομάδες αργότερα….

Της Ζωοδόχου Πηγής πήγαινα στην Εκκλησία.Στο προαύλιο βλέπω έναν άνθρωπο καλοντυμένο. Εξέφραζε την εικόνα του Θεού σε όλο του το μεγαλείο, με την ευπρέπεια( δεν σχολιάζω το ντύσιμό του) αλλά σε…ενέπνεε η όλη παρουσία του. Στηριζόταν σε δυο μπαστουνάκια.

-Θέλετε να σας βοηθήσω να ανεβείτε τα σκαλιά; Πλησίασα και του είπα: Χριστός Ανέστη!

-Αληθώς Ανέστη!

-Θέλετε να σας βοηθήσω;

-Όχι Αθηνά!

Από την απέναντι πλευρά του προαυλίου της Εκκλησίας, έρχονταν πολλοί γνωστοί μου άνθρωποι…φιλενάδες μου με τους συζύγους τους. Εγώ μιλούσα με τον ανάπηρο κύριο. Μού μίλησαν εκείνη την ώρα…μου είπαν Χριστός Ανέστη, αλλά εγώ δεν μπορούσα να διακόψω αυτόν τον χαρμόσυνο διάλογο και δεν μπόρεσα ούτε τα μάτια μου να σηκώσω να τους δω…και περνούσαν και εγώ σκεφτόμουν, πως και δεν έρχονται να με βοηθήσουν να βάλουμε τον άνθρωπο μέσα στον Ναό; Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν πολύ φίλες μου…Συνέχισα να μιλώ μαζί του…

-Ξέρετε το όνομά μου;

-Σε γνωρίζω!

-Ελάτε λοιπόν να σας βοηθήσω!

-Όχι Αθηνά! Τα μνημόσυνα που μας έκανες μας έφεραν εδώ! Του χρόνου θα είμαι μέσα Αθηνά! Εκεί δεν θα σε δώ! Αλλά ήρθα σήμερα να σε δω και να σου πω πως είμαι ο Παναγιώτης!

Του ξαναλέω Χριστός Ανέστη και εκείνος μου λέει:

-Ακούω και από εδώ και ακούνε και όλοι! Συνέχισε( να μας μνημονεύεις) μην σταματήσεις…

-Δώστε μου μια εικόνα! Επιτρέπεται;

-Εγώ καθόμουν σε χαλάσματα αραχνιασμένα…σε μια καρέκλα που δεν είχε ψαθί…

Έτσι μου είπε! Υπέρλογα είναι όλα αυτά που σας λέω, αλλά είναι αλήθεια! Είμαι επιφυλακτική να σας τα πω! Είναι ο Άγιος Πορφύριος που σας τα λέει! Πήγαμε στην περιφορά της Εικόνας… Ήρθαν οι φιλενάδες μου… Με πειράζανε!

-Καλά, έχεις μια μύτη πολύ ψηλή! Σου είπαμε Χριστός Ανέστη και εσύ δεν καταδέχτηκες να μας μιλήσεις!

-Συγγνώμη, δεν σας άκουσα, γιατί μιλούσα με τον ανάπηρο τον άνθρωπο!

-Ποιόν ανάπηρο;

-Μιλούσα με έναν Κύριο

με κουστούμι, ευπρεπισμένο με δυο μπαστουνάκια!!

-Δεν είμαστε καλά!

Δεν τον είχε δει κανείς! Αυτή είναι η χάρις του Θεού!

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο: «Οι ψυχές που περιμένουν»

Νώντας Σκοπετέας

ΥΓ: Στο ξεκίνημα αυτής της συνταρακτικής ομιλίας ένας πρόλογος που μαρτυρά τα θαύματα και τα θαυμάσια του Θεού…

Ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος εμφανίζεται και ευλογεί το ακροατήριο…

Η μακαριστή Αθηνά Σιδέρη (η μόνη που τον βλέπει υποστατικά) ξεσπά σε δάκρυα δοξολογικά ….

Σαν ξημερώνει Ανάληψη...(Ο μπάρμπα Λύσαντρος ο Άγρυπνος...)

 

 Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους, τα χώματα  άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους. Ο μπάρμπα Λύσαντρος, Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους  της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα   ξωκκλήσια. Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα.

Δεν απόχτησε φαμίλια δικιά του. Από παιδάκι μικρό ορφάνεψε από τους Άγιους  γονιούς του, τότες πεθαίνανε απ το τίποτα οι ανθρώποι,  και έμενε μαζί με την αδερφή του και 

έπειτα με την δική της οικογένεια στο σπίτι  με το μεγάλο περιβόλι, με τις ελιές, τις  πορτοκαλιές ,  τις λεμονιές και τις ροδιές, τα ζωντανά και όλου του Θεού τα καλά. Αγρότες και οι δυο τους τα καταφέρανε καλά με την γη που τους άφησαν πίσω οι γονήδες τους. Τη σεβάστηκαν και εκείνη  τους σεβάστηκε χαρίζοντάς  τους  γενναία τον επιούσιο και την  μακαρία ελεημοσύνη που δεν την λησμόνησαν  ποτές τους.   Όλοι τον αγαπάγανε για την καλοσύνη του, την γαλήνια όψη του προσώπου του και την σιγανή του φωνή που δεν την ύψωσε ποτέ, ακόμα και όταν κάποιοι τον κοροϊδεύανε φωναχτά ένα απόγευμα στο καφενείο αλλοπαρμένο και αλλαφροΐσκιωτο. Ίσα- ίσα που αυτούς συνέχεια τους χαιρέτιζε με αγάπη απροσποίητη,  όποτε κι όπου κι αν τους έβλεπε, που κάποια στιγμή σταματήσανε και δεν τον ξαναπειράξανε. Αυτό που χαιρότανε πολύ να το ακούει ο  μπάρμπα Λύσαντρος  ήτανε όμως  ένα προσωνύμι που του είχανε ταιριάξει  τα ανήψια του , της αδερφής του τα παιδιά που τον αγαπάγανε σαν τον Πατέρα τους, που τον χάσανε τα καψερά  άδικα από χέρι αδερφικό στα τρισκατάρατα του εμφυλίου τα χρόνια. Τον φωνάζανε  Άγρυπνο, γιατί όσα χρόνια τον θυμόντουσαν δεν τον είχανε δει ποτέ του να κοιμάται. Στο κελάκι του, όπως το έλεγε, ένα δωμάτιο που έχτισε πίσω απο την Εκκλησία της Αναστάσεως, σε μια γωνιά στη βορεινή μεριά του κτήματος,  πάντα βλέπανε φως τη νύχτα. Ξέρανε πως όποτε και να πηγαίνανε εκεί θα τον βρίσκανε ξυπνητό να διαβάζει για τους Αγίους του και να καίει λιβάνι Αγιονορείτικο. Τα είχε καταφέρει  και ταξίδεψε από τον Πειραιά με το καράβι μια φορά και έμεινε για μέρες πολλές στο Άγιο Όρος στη Μονή του Γρηγορίου, που πήγαιναν πολύ οι Πελοποννήσιοι εκείνα τα χρόνια. Και από τότε που γύρισε, μια ήταν η λαχτάρα του και η ευχαρίστησή του. Να βρίσκει παπάδες φιλακόλουθους, και να πηγαίνει σε αγρυπνίες όπου και να γίνονταν. Και γίνονταν πολλές τότε , μιας και ο κόσμος είχε αληθινό φόβο Θεού και ευλάβεια πονεμένη. Ακόμα και στην πιο μακρινή μεριά  της πόλης έφτανε από νωρίς το απόγευμα στα πόδια πάντα, για να βοηθήσει όπως μπορούσε στις ετοιμασίες. Να βάλει στους άρτους τα κεριά, να ανάψει όλα τα καντήλια, να αφήσει λαδάκι, νάμα, πρόσφορο και όλα τα απαραίτητα για του Θεού τη λατρεία. Κι άμα έβρισκε και κανέναν Ιερέα γραμματιζούμενο και ψάλτη που ήξεραν από τυπικό Μοναστηριού  και μεγάλωναν τις Αγρυπνίες ως το ξημέρωμα, πως το ευχαριστιότανε...Εκείνος όρθιος για όλες τις ώρες,  βοήθαγε όπως μπορούσε στο ψαλτήρι, είτε διαβάζοντας ,είτε ψέλνοντας κανένα γνωστό  προσόμοιο του εσπερινού και του όρθρου. Και όλο με χαμηλωμένο το κεφάλι μπαινόβγαινε στο ιερό να διακονήσει τον Παπά…Πολλές φορές στο τελείωμα , αν με δική του παρότρυνση γινόταν η αγρύπνια κάποιου πιο «άγνωστου» Αγίου , θα έδινε και λίγα χρήματα στον Ιερέα να τα μοιραστεί με τον ψάλτη … -για την ψυχή των πεθαμένων μου… έλεγε και απομακρυνόταν βιαστικά ...

Και έπειτα πολύ του άρεσε  να επιστρέφει στο σπίτι περπατώντας αργά, δίπλα απ τη   Θάλασσα και να οσφραίνεται του χαράματος τις μυρωδιές και να ακούει τους πρώτους ήχους του Θεού…Κι αυτός πάντα να έχει στα χείλη του έναν ύμνο γι' Αυτόν που αγάπησε τόσο καιΤου αφιέρωσε τη ζωή του, ζώντας   σαν καλόγερος μες στον κόσμο  με τις μέριμνές του και  το μεγάλωμα των τριών ανεψιών του.Τί είναι αυτό που ψέλνεις συνέχεια Θείε Λύσαντρε  ; τον  ρώτησε ο Πότης ο μικρότερος μια μέρα που ήταν οι δυο τους στο κελάκι του . Και εκείνος βάλθηκε να του ψάλει όσο καλύτερα μπορούσε ένα κάθισμα από της Εβδομάδας τα  πρωινά του Πλαγίου του πρώτου στην Παρακλητική:Πάντες αγρυπνήσωμεν, καί Χριστώ υπαντήσωμεν, μετά πλήθους ελέους και λαμπάδων φαεινών, όπως τού νυμφώνος ένδον αξιωθώμεν, ο γάρ τής θύρας έξω φθεγγόμενος, άπρακτα τώ Θεώ κέκραγεν, Ελέησόν με….Έψαλλε μπρος στο εικονοστάσι  και έπειτα γύρισε στον μικρό:  

-Έχω πει στον Παπα- Δημήτρη, αυτό που άκουσες να το λέμε στην αρχή της Αγρυπνίας και αυτός να λιβανίζει…Το θυμάμαι απ το Άγιον Όρος …τι όμορφα που ήτανε τότε μάνα μου !!  Πάντες αγρυπνήσωμεν! -Είδες γιατί  σε λέμε Άγρυπνο Θείε;  Και εκείνος γέλασε απ την ψυχή του και τον αγκάλιασε όλο στοργή…

Κυλήσανε ευλογημένα τα χρόνια... Αρχές καλοκαιριού ήτανε  κι  ο Μπάρμπα-Λύσαντρος στα πρώτα του γεράματα, ετοιμαζότανε από βραδύς για την μεγάλη μέρα που ξημέρωνε στον κόσμο. Δεν τα χε καταφέρει να βρει καμιά αγρυπνία να γίνεται για της Αναλήψεως. Άλλωστε η  παλιά Εκκλησιά στην μεγάλη πλατεία πανηγύριζε με μεγαλοπρέπεια. Ο Δεσπότης έκανε τον Εσπερινό και θα ήτανε και την επόμενη μέρα από  πρωί να ψάλει τις καταβασίες …Θείω καλυφθεὶς ο βραδύγλωσσος γνόφῳ….αλλά και την ενάτη της μεγάλης εορτής που τόσο συγκινούσε τον Μπαρμπα –Λύσαντρο:  Ἄγγελοι, τὴν ἄνοδον τοῦ Δεσπότου, ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς μετὰ δόξης ἐπήρθη, ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὰ ἄνω….

Παραξενεύτηκε η αδερφή του μόλις τον άκουσε  έξω  τόσο αργά …

Βγήκε στην αυλή την μπροστινή και γλυκά του μίλησε όπως πάντα :

 -Για πού με το καλό τόσο αργά αδερφέ ; δεν έχει αγρυπνία πουθενά αποσπερού  …ρώτησα εγώ και έμαθα από τον κυρ- Θεοφάνη τον επίτροπο …

-Ναι δεν έχει αγρυπνία απόψε Παρασκευούλα μου, μα εγώ θα πάω στην Ανάληψη…- Από τώρα; Άσε τουλάχιστον να ξημερώσει και πας…πέσε και λιγάκι να ξεκουραστείς …καλά σε λένε τα ανήψια σου Άγρυπνο  του είπε χαμογελώντας …

Πλησίασε στο κεφαλόσκαλο και με ψιθυριστή φωνή μίλησε στην αδερφή του : -Η Μάνα μας  κάποτε , δεν στο χω πει ποτέ, μου' χε διηγηθεί, σαν σε όνειρο το θυμάμαι, πως πολλοί άνθρωποι πιστοί , την νύχτα πριν ξημερώσει  της Αναλήψεως  καρτερούν ξάγρυπνοι … και ξέρεις δεν πρέπει να κλείσουν μάτι …γιατί μόνο έτσι …- Πες μου γιατί σταμάτησες; του είπε εκείνη συγκινημένη … Δεν τα κατάφερε κείνος να κρύψει τα δάκρυά του που κύλησαν απ τα μάτια του …γιατί μόνο έτσι Παρασκευούλα μου αν είναι και καθαροί  θα δουν το Χριστό να αναλήφεται στον ουρανό …Ένα φως που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο μας , ανεβαίνει στα ψηλά και έπειτα χάνεται ….- Και εσύ το χεις δει ποτέ σου αδερφέ μου σαν την μανούλα μας; Εγώ ..εγώ δεν είμαι άξιος για τέτοια Θεία οράματα ..Αλλά που ξέρεις μπορεί φέτος να με λυπηθεί ο Θεός και να μου δώσει λιγάκι απ τα θαυμάσιά του , να βρω και εγώ λίγη πίστη και να ελπίσω στον Παράδεισο …Δεν του πε τίποτα …τον κοίταξε κατάματα  σαν να τον έβλεπε  για πρώτη της  φορά και έπειτα έκανε κάτι που τον άφησε άναυδο …χωρίς εκείνος  να προλάβει να κάνει κίνηση ,του  πήρε το χέρι και το φίλησε και άφησε και εκείνη δάκρυα να κυλήσουν απ τα δικά της τα μάτια…-Να πας στην ευχή του Χριστού μας αδερφέ μου και εύχομαι απόψε να Τον δεις να αναλήφεται …ξανά!

Πήρε εκείνος ο μακάριος αργά- αργά τον δρόμο για την Ανάληψη …Χάθηκε μέσα στης νοσταλγίας το όνειρο που τον ακολουθούσε σε ολάκερή  του τη ζωή και προχωρώντας πλάι στη θάλασσα , σκεφτόταν την μανούλα  του τη μακαρίτισσα που έφυγε νέα , μα τόσα άγια λόγια πρόλαβε και του είπε να τον συντροφεύουνε παντοτινά , τον πατέρα του που δεν τον πρόλαβε

να τον χαρεί, μα θυμότανε  πάντα το λεβέντικο παράστημά του και ότι έκανε ολοένα τον σταυρό του, την αδερφή του την πονεμένη που όλο  του αγαλλίαζε  το μέσα του …Θυμήθηκε τότε κι όλες τις φορές που είχε αξιωθεί  στ' αληθινά και όχι σ όνειρο  να αντικρύσει  εκείνη την υπέροχη λάμψη  δίχως ποτέ του να ξεστομίσει τίποτα  σε κανέναν μη και χάσει τη χάρη … 

Και ξημέρωσε το πρώτο φως της μεγάλης της Γιορτής …και ο μπαρμπα –Λύσαντρος καθισμένος στο ασβεστωμένο  πεζούλι στην  αυλή της Αναλήψεως αισθανόταν την χαρά των πρώτων Μαθητών όταν γεμίσανε οι ψυχές τους με Πνεύμα Άγιο και ένοιωσε ξανά την βεβαιότητά τους  για τον Υιό του Θεού, τον λυτρωτή του κόσμου….

  Δόξα τῇ καταβάσει σου Σωτήρ, δόξα τῇ βασιλείᾳ σου, δόξα τῇ Ἀναλήψει σου, μόνε φιλάνθρωπε….

Χρόνια πολλά μπάρμπα Λύσαντρε …και του χρόνου άξιος!

Καλό και ολόφωτο Παράδεισο!

Νώντας Σκοπετέας

(απόσπασμα από το βιβλίο : "Δάκρυ στο Εγώ" 2018 Πρόμαχος Ορθοδοξίας , ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΕΦΥΜΝΙΟΝ 

Αφιερωμένο στην μνήμη των απλών και πτωχών τω πνεύματι απανταχού αγρυπνησάντων την παραμονή της μεγάλης Γιορτής …