main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

17 Οκτ 2022

Στου Παραδείσου τα λιοστάσια…

Η θειά η Κατίνα η Παυλέισα!
Μια γυναίκα που βάπτισε τον πόνο στην κολυμβήθρα της υπομονής! Νεότατη χήρεψε και ασκήθηκε γενναία όσο ελάχιστοι, στο σκάμμα της σωφροσύνης και της πολυώνυμης αρετής! Αφιερωμένη ψυχή! Διακόνισσα της Παναγίας!
Επιτρόπισσα για χρόνια αμέτρητα στην Εκκλησία της Κοίμησης, στο αγνάντι το περίβλεπτο της Χώρας! Σιμά στο Ιερό της Παναγίας το ταπεινό σπιτάκι της! Θαρρείς πως όποτε έγερνε το σώμα της να ξαποστάσει από τον συνεχή κάματο της γης που δούλεψε δίχως βαρυγκώμια σε όλη της τη ζήση, το προσκέφαλό της φωτιζόταν από το ακοίμητο φως της Άγιας Τράπεζας! Πέρασμα δρόσου η αυλή της, για όσους ανηφόριζαν προς τα αντιλαλήματα της χαράδρας και του Βιρού τα αγιοφάραγγα! Λιγόλογη, σεμνή, μετρημένη μα καταδεκτική και πρόσχαρη για τον καθένα! Πόνεσε, συμπόνησε και κοινώνησε όλα τα νάματα που την ψυχή γεωργούν και καρπίζουν. Τα δρωτάρια της εργασίας, τα δάκρυα της πίστης, την μεταλαβιά από τα χέρια όσων Ιερέων-υπουργών του Υψίστου διακόνησε ανιδιοτελώς και με πνεύμα θυσιαστικής αγάπης!
Τα παιδιά της Χώρας την ένιωθαν όλα ανεξαιρέτως δικιά τους γιαγιά! Είχε μια ανεπιτήδευτη σοφία και μια έτοιμη ορμήνια πάντοτε να δώσει, ανεξίτηλη στις μνήμες όσων από εμάς πέρασαν αμέτρητα απογεύματα Θέρους, Άνοιξης, Επιταφίου και Ανάστασης στην πλατεία της Παναγίας! Παιχνίδια, τρεχαλητά, ματωμένα γόνατα, αθώα μαλώματα, ολόχαρες φωνές και το εμείς που πάντοτε πανηγύριζε στη σκιά της Μεγαλόχαρης!
Η γιαγιά η Κατίνα με το πέρας των χρόνων έμοιαζε σαν μια μορφή αθάνατη! Ίσως γιατί έφτασε σχεδόν έναν αιώνα επιγείου βιωτής! Ίσως γιατί ήταν τέτοια η δύναμη που η υπομονή της ανταπέδωσε σε σώμα και ψυχή...Έτσι νιώσαμε έκπληξη σαν ακούσαμε χθες πως έφυγε! Με τέλος Χριστιανό ανώδυνο και ειρηνικό! Έως το τέλος με τον ηγεμόνα νου να κυριεύει απόλυτα τις αισθήσεις και τις λέξεις της! Σε ημέρα του Κυρίου αναχώρησε! Κυριακή του Σπορέως! Απολείτουργα, όπως είμαι βέβαιος ότι επιθυμούσε σε όλη της την… Κυριακή ζωή! Κι αν έσπειρε και αυτή στο μέσα μας, σπόρους ανδρείας ψυχής αθάνατης!
Πλέον από ένα άλλο αγνάντι θα μας ορμηνεύει και θα μας εύχεται! Στο κοιμητήρι που ο Προφήτης σκεπάζει με θέα την κορυφή του την αδούλωτη!
Καλό Παράδεισο θειά Κατίνα Παυλέισα!
Καλή αντάμωση σε Παραδείσου λιοστάσια!
Να εύχεσαι για όλους μας!

Νώντας Σκοπετέας
17-10-2022

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~