Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

7 Σεπ 2020

Που αλλού να πάμε Κύριε ;


Ήταν κάποτε ένα παιδί, που σαν το ρωτούσαν τι ήθελε να  γίνει όταν μεγαλώσει , απαντούσε με μια μακαρία αφελότητα : Ή δεσπότης ή παπάς ! Αδελφός αγαπητός και συνοδοιπόρος όλα αυτά τα χρόνια των εκπομπών. Μεγάλωσε εκείνο το παιδί και λησμόνησε το παιδικό του όνειρο …Ζήτησε μάλιστα και αυτό το επιβάλλον μέρος της περιουσίας απ τον πατέρα του και απεδήμησεν εις χώραν μακράν ! Και συνάντησε εκεί  λοιμό και λιμό και έφαγε και ξυλοκέρατα, μα επέστρεψε κάποτε και είπε το ήμαρτον και ξαναφόρεσε την χιονοφεγγαρόφωτη πρώτη του στολή την ξεχασμένη…Νεκρός ην και ανέζησε ! Απολωλός και ευρέθη ! Θυμόταν πάντοτε με μια αλλιώτικη νοσταλγία  εκείνο το παιδικό του ονείρατο , αλλά πλέον η κούπα για να κεράσει γλυκό ζεστό  κρασί τον  βασιλιά ήταν μεν  κολλημένη καλά και πάλι συμπαγής, αλλά πάνω της φανερώνονταν αμέτρητα ραγίσματα …Και κύλησαν τα χρόνια και  όλο γύριζαν οι σελίδες του Ευαγγελίου μέσα στην ζωή του  . Και γίνονταν σελιδοδείκτες της Αγίας Γραφής  τα φιλεπίστροφα πάθη,  μα και η λαχτάρα του για την ποθεινή πατρίδα. Ώσπου κάποια μέρα σημάδεψαν βιωματικά λίγους στίχους απ του ηγαπημένου μαθητή τα γραμμένα :   

Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;  εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει;  ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον;  τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν.  ἀλλ' εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.  καὶ ἔλεγε· Διὰ τοῦτο εἴρηκα ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ᾖ δεδομένον αὐτῷ ἐκ τοῦ πατρός μου.  Ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ' αὐτοῦ περιεπάτουν.  εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς τοῖς δώδεκα· Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;  ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις·  καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.(Ιωάν.στ΄ , 60-69)  Ήρθε η στιγμή να ακουστεί φαινομενικά σκληρός και αποκρουστικό λόγος , δύσκολος, που δοκιμάζει την λογική , από τα χείλη του Κυρίου μας ! ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ. Ιωάν.στ΄,  56) Και γόγγυσαν κάποιοι μαθητές (εκτός της χορείας των 12 εκλεκτών του) και σκανδαλίστηκαν και κλονίστηκαν .

Ήρθαν λοιπόν οι θύελλες και οι φουρτούνες σ’ εκείνο το… παιδί που  επέστρεψε ! Γιατί διαπίστωσε πως δεν ήταν όλα καλά καμωμένα στης …επιστροφής τα λημέρια ! Γιατί είδε πολλά στραβά σε κάποιους που έλαβαν την ευλογία να υπουργούν και να διακονούν τον Ουράνιο Πατέρα ! Και το πρώτο πράγμα που του ψιθύρισε ο μισόκαλος λογισμός ήταν : Φύγε πάλι , αποδήμησε ξανά ! Παράτα τους , δεν αξίζουν , γύρνα εκεί που ήσουν !Στα σκοτεινά , στα ανήλιαγα !  Εκεί τουλάχιστον  δεν είχε τέτοια υποκρισία , τέτοια διαβολή , τόση συκοφαντία, τόσο φθόνο ! Ύπαγε οπίσω μου σατανά , μονολόγησε ! Και θυμήθηκε τον Πέτρο ! Ω πόσο συγκλονιστικός ο λόγος του, μόλις ο Κύριος μ ένα γλυκό παράπονο κοιτά τους εναπομείναντες και τους αποκρίνεται : Μήπως θέλετε και εσείς να φύγετε ; Ναι, θυμήθηκε τον Πέτρο και έβαλε στο στόμα του εκείνη την δύσκολη πειραστική ώρα, τα δικά του αλησμόνητα λόγια και συνεχώς τα επαναλαμβάνει και δίνει και  έτσι απάντηση στον μυσαρό τον λογισμό : Πού αλλού να πάμε Κύριε; Προς τίνα απελευσόμεθα; Έχεις ρήματα ζωής αληθινής και αιώνιας ! Εσύ είσαι η Ζωή , η Ελπίδα το Φως και η Αλήθεια! Πού αλλού να πάμε;

Υπάρχουν και στις μέρες μας τις τόσο σκοτεινές, λόγοι και ρήματα που βγαίνουν από χείλη ταπεινών τούτου του κόσμου, που κάνουν κάποιους να γογγύζουν και να δυσανασχετούν! Ένα παράδειγμα : Ακόμα και την σκόνη μόλις σαρώνουμε και σκουπίζουμε από το πάτωμα της Εκκλησίας πρέπει να μην την πετάμε μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια αλλά στο χωνευτήρι να την αδειάζουμε! Έλεγε μάλιστα  ένας αγιασμένος Γέροντας με αυτήν να αλειφόμαστε! Και κάποιος αδελφός μας  σχεδόν τον ειρωνεύτηκε αυτόν τον λόγο! Ας την καταπιούμε κιόλας …είπε! Άλλο προφανώς ήθελε να φανερώσει ο παππούλης …Όπως και ο Χριστός μας τότε με εκείνο το ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα …

Θα μείνουμε λοιπόν δίπλα στον Κύριο ! Στο Φως το αληθινό ! Ακόμα κι αν φύγουν οι περισσότεροι γογγύζοντας! Μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί  (Προς Γαλατ. 5,9)   Μα και γιατί για Εκείνον δεν θα βρει κανείς να πει τίποτα! Ψεγάδι στον Τέλειο Θεό και άνθρωπο δεν υπάρχει το ελάχιστο ! Όσοι μυστηριακά τον υπηρετούν είναι άνθρωποι και το πίπτειν είναι ανθρώπινο ! Το μετανοείν δε Θεϊκό ! Θα θυμόμαστε πάντοτε τον Πέτρο! Την αυθόρμητη και γνήσια απόκρισή του ! Την ομολογία του Ορθοδόξου Τριαδικού Κυρίου! Του Χριστού μας ! Του Υιού του Ζώντος Θεού ! Μαζί Του έως εσχάτων ! Πού αλλού να πάμε Κύριε;

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~