Περνούν τα χρόνια και όλο παίρνουν…δυνάμεις, αντοχές, υπομονές…Οι αναστολές γίνονται βάρη αβάσταγα…οι αναβολές μονιμότητες…Μα ακόμα η καρδιά πάλλεται και ο Χριστός περιμένει εκείνη την ρανίδα από δάκρυ…εκείνη τη στιγμή που η κεντήστρα συνείδηση θα σπάσει τα φίμωτρά της, να κραυγάσει το εγέρθητι και το ανάστα…Ω εκείνη η στιγμή η μοναδική της αυτομεμψίας…του απολογισμού, της αυτοκριτικής, χωρίς προφάσεις και βολεψά άλλοθι…Και εκείνες οι ερωτήσεις της…Αγαπάς τον Χριστό; Ζεις τον Χριστό; Ζει μέσα σου ο Χριστός; Πόσο καιρό τα αποφεύγεις αυτά τα ερωτήματα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Και αναβάλεις την απάντηση, και κοιτάς οπουδήποτα αλλού παρά μέσα σου, στα κατάβαθά σου; Δεν σε αγαπώ και δεν ζεις μέσα μου Χριστέ…μου! Σκληρός ο λόγος τούτος, αλλά…μαλάκωσε με μιας η καρδιά, σαν πρόφερες αυτό το κτητικό δίπλα του…Χριστέ μου! Έγινε η αρχή…έστω και τώρα που πέρασαν χρόνοι και καιροί νεκροί και ξερικοί…Έπεσε η πρώτη στάλα, βρέθηκε η πρώτη χαρμάδα να παρεισδύσει Εκείνος μέσα σου να ζήσει εντός σου… Αν το θελήσεις, θα σε αξιώσει κάποτε να ψελίσεις: … ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός…Διώκτης του ήταν εκείνος που το πρωτοείπε…Γίνε μιμητής του…Και συσταυρώσου…μην Τον ανασταυρώνεις…
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
