Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

26 Μαΐ 2022

Ο Θεός συνοδός


Σε ένα δωμάτιο Νοσοκομείου μόνος μόνω Θεώ!

 Δεν φανταζόταν ποτέ του ότι θα μπορούσε η μοναξιά να είναι πολύβουη!

Από την προηγούμενη Εβδομάδα  που έκανε εισαγωγή το νιώθει! Ασταμάτητα πάνε και έρχονται γιατροί και νοσηλευτές.

Αγωνία στα πρόσωπα και στις κινήσεις τους!

Πρώτη φορά σε Νοσοκομείο και πρώτη φορά τόσο μόνος!

Απαγορεύονται οι συνοδοί! Τούτη η νύχτα που κύλησε, έμοιαζε ατέλειωτη! Άυπνος και τόσο ταλαιπωρημένος!

Τούτος ο ιός, ύπουλος σαν τον μισόψυχο διάβολο, όλο κάπου αφύλαχτα να εισχωρήσει γυρεύει, να σου κόψει το οξυγόνο, να σε νεκρώσει …

Έβαλε στο κινητό όλην την νύχτα να ακούγεται το ψαλτήρι, η πνοή των θλιμμένων ελπιζόντων!

Σταυρωνόταν συνέχεια και επαναλάμβανε το Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού! Μέγα το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος!

Ο πανταχού …συνοδός Θεός! Και όλοι οι Άγιοί Του! Πόσους δεν επικαλέστηκε απόψε! Τον Άγιο Νικηφόρο τον λεπρό ,τον Άγιο Αθανάσιο της Νερατζιώτισσας,  τον Άγιο Χαράλαμπο, τον δικό τους Άγιο Πορφύριο! Ξημερώματα του τον θύμισε η μάνα του που του τηλεφώνησε.

-Όλην την νύχτα πάλι τους φώναζα να έρθουν! Μη φοβάσαι γιέ μου! Είναι όλοι οι Άγιοι μαζί σου! Δοκιμασία είναι, θα περάσει κι αυτό όπως τόσα άλλα παιδάκι μου!

Δεν ήταν κοινά λόγια παρηγοριάς αυτά της μάνας του! Ήταν λόγια ενός ανθρώπου, που όσο λίγοι είχαν βιώσει την ζωντανή παρουσία του Θεού μέσα από τα έμψυχα δώρα Του! Πριν λίγα μόλις χρόνια, ήταν η μάνα του σχεδόν ετοιμοθάνατη σε ένα δωμάτιο Νοσοκομείου! Μια νύχτα,  από τις τελευταίες της, σύμφωνα με τους γιατρούς, εκείνη με όση δύναμη της είχε απομείνει επαναλάμβανε συνέχεια :

-Που είσαι Άγιε μου Πορφύριε; Γιατί δεν έρχεσαι να με γιάνεις ;

 Και ήρθε ο Άγιος! Όχι εν οράματι , μηδέ σε ενύπνιο! Εν υποστάσει! Μπήκε στο δωμάτιο, πλησίασε στο κρεβάτι της και της είπε:

- Όλο φωνάζεις ευλογημένη! Τι θες; Ορίστε ήρθα!

-Άγιέ μου! Σε ευχαριστώ! Αλλά μην με παρεξηγείς! Εσύ δεν μας είχες πει πως μόλις θα φύγεις να σε φωνάζουμε και εσύ θα έρχεσαι αμέσως; Γι΄ αυτό σε φώναζα! Και ήρθες παππούλη μου!

Αυτές  οι μνήμες -ανάσες , τόσο λυτρωτικές τούτες τις ώρες! Ο Θεός συνοδός!

Έγιναν οι  ακτινογραφίες! Η αναπνοή του πιο δυσκολεμένη σήμερα! Προσπάθησε να κλείσει για λίγο τα μάτια μόλις τον επέστρεψαν στο δωμάτιο! Γύρεψε πάλι τους στίχους του Ιερού ψαλμωδού!

Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες! Ίνα τι εγκατελιπές με; Ύστερα από λίγο μπήκαν στο δωμάτιο δυο γιατροί! Κρατούσαν στα χέρια τους τις ακτίνες του .Του μέτρησαν το οξυγόνο . Λίγο κάτω από το  από το 80!

-  Πρέπει να βιαστούμε για διασωλήνωση, του είπαν! Εκείνος έδειξε να απελπίζεται!

-Παλέψτε το λίγο βρε παιδιά !Δοκιμάστε κάτι! Μήπως να μου δίνατε εκείνα τα φάρμακα που έχω ακούσει ότι…

Σήκωσε ο ένας την ακτινογραφία και του την έδειξε!

- Κοιτάξτε λίγο εδώ! Δεν έχετε γνώσεις για να διαβάσετε ακτίνες αλλά τι βλέπετε; Μπορείτε να μου πείτε; Μια πυκνή λευκή μάζα! Αυτό δεν βλέπετε;

Ναι , ακριβώς αυτό αντίκρυζε! Μια μεγάλη άσπρη κηλίδα! Πουθενά δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πνευμόνια!

-Σας παρακαλώ , δεν πρέπει άλλο να καθυστερήσουμε! Το οξυγόνο είναι πολύ χαμηλά! Οι πνεύμονες έχουν αρχίσει να καταστρέφονται! Πρέπει άμεσα να σας διασωληνώσουμε! Ετοιμαστείτε!

Δεν γύρεψε εκείνη την ώρα τίποτα άλλο από Τον συνοδό του. Με παράπονο μικρού παιδιού τον έφερε μπροστά του και Εκείνος του θύμισε ότι υπάρχει ένα φάρμακο που όλα τα ασθενή θεραπεύει…Και ότι αυτό το φάρμακο το παρέχουν εκείνοι που με την δύναμη του Παρακλήτου σεργιανούν αδιάκοπα σε όλες τις γειτονιές της γης, οι Θεοφόροι μεσίτες μας…Χωρίς καθυστέρηση λοιπόν και χωρίς να νοιαστεί μήπως τον περάσουν για τρελό οι υπόλοιποι συνασθενείς του άρχισε να παρακαλεί και να φωνάζει δυο Αγίους που ο συνοδός του , του υπενθύμισε!


 -Άγιε μου Ιάκωβε , παππού μου αγαπημένε και συ Άγιε μου Ιωάννη Ρώσε σας ικετεύω , μην με αφήνετε να φύγω που έχω οικογένεια  και δεν έχω προλάβει να βάλω ακόμα αρχή μετανοίας! Ξέρω ότι τρέχετε συνεχώς να βοηθήσετε τον κόσμο σε όλην τη γη! Απ΄όπου  και να  βρίσκεστε αυτήν την δύσκολη για μένα ώρα, φυσήξτε Άγιοί μου, φυσήξτε στα πνευμόνια μου να πάρω λίγη δύναμη, να θεραπευθώ! Μην τους αφήσετε να με διασωληνώσουν!

Αυτά είπε ο άνθρωπός μας ο μαραζωμένος και βυθίστηκε σε έναν…γλυκό και άκοπο ύπνο! Ένιωσε τότε ένα ήπιο δροσερό φύσημα στο σώμα του! Μέχρι και τα σκεπάσματά του, ναι, το αισθάνθηκε ότι σαν κάποιο αγέρι απαλό  να τα ανασήκωσε. Τον ξύπνησε η ομάδα των γιατρών και νοσηλευτών που ήρθε για την διασωλήνωση! Μαζί τους κι ένας ακόμα γιατρός που πρώτη φορά τον επισκέπτονταν.  Ξεκίνησαν το πρωτόκολλο όταν εκείνος τους είπε:

-Εγώ τον άνθρωπο τον βλέπω καλά! Του μετρήσατε κορεσμό;

-Ναι πριν μισή ώρα! Είχε 78!

-Για ξαναμετρήστε τον! Δεν μου δείχνει τόσο να έχει!

-97! 

Απίστευτο! Αδύνατο!…

Παρά ανθρώποις…

Τρεις  μέρες μετά με δάκρυα στα μάτια, αγκαλιάζοντας τους δικούς του, στο…σπίτι τους, υγιέστατος και ανασαίνοντας βαθιά, εξιστορούσε τούτα τα θαυμάσια!

Το πρωτόκολλο του Ουρανού πάντοτε θα επιτρέπει Συνοδό και απροειδοποίητες επισκέψεις…

 

Νώντας Σκοπετέας

Διήγημα βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία-οξυγόνο Παραδείσου.

Και αυτός που μας την διηγήθηκε,  ένιωσε τον παππού Ιάκωβο τον εν Ευβοία,  σε ένα δωμάτιο Νοσοκομείου να του σταυρώνει το στήθος…και να ανασαίνει βαθιά…

 

2 σχόλια :

  1. οι Άγιοι είναι η μοναδική μας και σίγουρη παρέα. και στη μοναξιά και στην αρρώστια. τί θα κάναμε χωρίς αυτούς;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι είναι όπως το λες.... αρκεί να τους καλέσουμε κι αυτοί θα βρίσκονται πλάι μας αρωγοί στους αγώνες μας.... έτσι απλά αρκεί να το πιστέψουμε... τόσο απλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~