Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

2 Ιουλ 2022

Θερινά μαθήματα από Αγγέλους…

Έφτασε το καλοκαίρι που οι ψυχές λαχταράνε. Μοιάζει να είναι για όλους μια λύτρωση,  μια απελευθέρωση από τα δεσμά του χειμώνα, που μάνιασε κάποιους να απογοητεύσει, να απελπίσει, να ξεράνει κάθε προσδοκία για αναγέννηση για άνοιξη, για καλό…Κελαρυστές πηγές σε μακρινά ξωκκλήσια δροσίζουν την καταγάλανη θύμηση με σταλαγμούς της καρπισμένης ωραιότητας,  που η μακροθυμία του Θεού ξαναευλόγησε να αναδυθεί. Οι μνήμες σε οδηγούν,  οι αισθήσεις σε επιστρέφουν,  σε όσα κάποτε τον χρόνο πολλαπλασίασαν…Εκείνα τα παιδικά μας χρόνια! Με τις καρδιές απαλές σαν θαλασσινό αεράκι που το σούρουπο του Ιούλη δώρισε, σηκώνοντας  ένα παλιό ποδήλατο με πατημένα λάστιχα,  αναζητώντας γνώριμες  κατηφοριές για να κυλήσουμε χωρίς τα χέρια στο τιμόνι  και μουράγια με βράχους αλυσαχνισμένους για μακροβούτια, ως του βυθού τις σκιές από τις ταπεινές τρατόβαρκες, που είχαν όλες για άλμπουρο Σταυρό και προσωνύμια της Παναγιάς χαραγμένα στις πλευρές τους.

Και περάσανε τα χρόνια και άρχισαν να λιγοστεύουν οι μέρες οι θερινές της ανεμελιάς. Έγινε τότε το καλοκαίρι μια κρίσιμη και χρήσιμη περίοδος μαθησιακής προετοιμασίας, κάλυψης κενών, αξιοποίησης του χρόνου με εποικοδομητικές μεθόδους διδασκαλίας και προγύμνασης, για τις απαιτητικές εξετάσεις τις προαγωγικές σε ανώτερους και ανώτατους  βαθμούς εκπαιδεύσεως… Γνωστικά κενά και ανώτατη εκπαίδευση…Καταλαβαίνετε, όσοι μας παρακολουθείτε αυτά τα χρόνια,  πως ήδη η ιερή μεταστρεψιμότητα έναν συνειρμό γέννησε μέσα μας! Στο Πανεπιστήμιο της Ιερής μας Πίστης έχουμε χρέος κάποτε όλοι μας να φοιτήσουμε! 

Πόσα κενά όμως έχουμε! Πόσες ελλείψεις σε βασικά γνωστικά πεδία! Και πόσο αμερίμνητα συνεχίζουμε να ζούμε,  αδιαφορώντας πλήρως για εκείνα τα θεμελιώδη! Από εκείνα που  έπρεπε όλοι μας να ξεκινάμε το ταξίδι στη γνώση. Η γνώση του ακαταλήπτου Θεού…Όση αντέχει να εγκολπωθεί ο πεπερασμένος μας νους! Σπουδή ισόβιος! Αυτοθέλητα να σπουδάσεις όλα εκείνα που χάρισαν σε εσένα, τον χωματένιο άνθρωπο, τους οικτιρμούς της Θείας αποκάλυψης μέσα από τον Θεάνθρωπο Υιό και Λόγο Του, που δίδαξε την Σταυρική πορεία και το μυστηριακό βίωμά της! Αγαπημένα μαθήματα στο Φως της γνώσεως και στη λάμψη της Αλήθειας! Το να συμβιβάζεσαι με την αγνωσία, είναι σας να προτιμάς το σκοτάδι! Μα αυτό κάποτε θα είναι το κριτήριο αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Αυτή η επιμέλεια ή η αδιαφορία μας…Και αυτό δεν αναφέρεται βέβαια σε όσους…αλιβάνιστους προφανώς και... κατακριτικώς τούτην την ώρα μας έρχονται στο μυαλό! Ναι, εσύ γνωρίζεις και τον Σταυρό σου να κάνεις και πότε να κλίνης την κεφαλήν σου, και το γιατί χτυπάει τώρα η καμπάνα και γιατί θυμιατίζει ο παπάς…

Μα αν σκεφτούμε καλύτερα,  οι περισσότεροι τουλάχιστον, γνωρίζουμε μόνο τα απολύτως βασικά και απαραίτητα…Τα υπόλοιπα, της Θείας γνώσης τα έχουμε αφήσει για μετά ή για τους άλλους…τους Θεολόγους και τους αφιερωμένους…Μας αρκούν αυτά τα λίγα και μετρημένα…Και ακούγεται το:  πρόσχωμεν…Τα Άγια τοις Αγίοις…και εμείς το μόνο που σκεφτόμαστε είναι  πως έχει κανένα δεκάλεπτο ακόμα για να τελειώσει η Θεία Λειτουργία…Η Θεία Λειτουργία! Η αληθινή αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού στη ζωή μας! Η στιγμές της ένωσης μαζί Του! Κάθε λέξη της Φως! Τι αληθινά γνωρίζουμε αδελφοί μου; Διψάμε να μάθουμε; Είμαστε φιλομαθείς; Αν ο πολυεύσπλαχνος Κύριος που λαχταρά να έρθουμε όλοι σε γνώση και επίγνωση της Αλήθειας Του…διοργανώσει Θερινά τμήματα φοίτησης, θα δηλώσουμε άραγε συμμετοχή; Μέσα σε τούτο το τόσο…συννεφιασμένο καλοκαίρι σκεφτήκαμε σε αυτή τη μικρή σειρά των εκπομπών  λοιπόν να μαθητεύσουμε σε θερινά μαθήματα πίστης! Συντροφιά με ένα μικρό παιδί σαν αυτά που σας περιγράψαμε πιο πάνω, μα και έναν Άγγελο που πρόσταξε ο Θεός μια ευλογημένη και αλησμόνητη  Κυριακή, να κατηχήσει το παιδί αλλά και όλους μας,  με όσα οφείλουμε, αν αγαπάμε Το Φως, όσο ζούμε να σπουδάζουμε!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή αφιερωμένη στο υπέροχο βιβλίο:

«Ταξιδεύοντας με έναν Άγγελο στη Θεία Λειτουργία»

της Σταυρούλας Κάτσου-Καντάνη με θέμα τη Θεία Λειτουργία από τις εκδόσεις «Μελωδός»

 ΥΓ: Μιλάμε πολλές φορές για το ακατήχητο του λαού μας. Το αντιλαμβανόμαστε, το επισημαίνουμε! Το αναγνωρίζουμε σαν μια παρατεταμένη παθογένεια που γεννά κακοδοξία, αιρέσεις, δεισιδαιμονίες, σκοτάδι…Στέκεται εμπόδιο στην πνευματική μας πρόοδο, δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε το δόγμα και το μυστήριο! Αγνωσία Θεού και ακατήχητο! Μια θλιβερή διαπίστωση! Είμαστε, είστε, είναι ακατήχητοι! Και εσύ πολυσέβαστέ μου πάτερ και αδελφέ μου πνευματικέ, εαυτέ μου ταλαίπωρε, εσύ που εξήγαγες καταθλιβόμενος το πόρισμα και το τεκμηριωμένο αναντίλεκτο τούτο συμπέρασμα, τι κάνεις γι’ αυτό; Θυμόμαστε τον μακαριστό πνευματικό μας, τον παπά -Λιά τον Αλευρά που έλεγε: «Θα είμαι ένας πέρα για πέρα αποτυχημένος Ιερέας, αν φεύγοντας από την ενορία που ο Θεός μου εμπιστεύθηκε, δεν έχω μάθει  στους ενορίτες μου, στο ποίμνιό μου, τουλάχιστον πως πρέπει να κάνουν τον Σταυρό τους και τι αυτός ο Σταυρός όταν τυπώνεται πάνω στο σώμα συμβολίζει…»Πόσοι ιερείς στις μέρες μας  έχουν ενστερνιστεί αυτόν τον πόθο και το παράδειγμά του; Και πόσοι…οργανοπαίχτες εγχόρδων…δεν εμπαίζουν εισερχόμενοι στον Ναό του Θεού, στις πλείστες των περιπτώσεων εν αγνοία τους,  το πανίερο τούτο  εκτύπωμα και σύμβολο; Πόσο απλό και αδάπανο, μα και πόσο ωφέλιμο είναι ένα μικρό…δίλεπτο κήρυγμα στην απόλυση κάθε ιερής ακολουθίας; Τι κάνουμε λοιπόν; Μένουμε στην θλιβερή μας διαπίστωση περί ακατηχήτου, ή προσπαθούμε με τη βοήθεια του Θεού κάτι έστω να κάνουμε να σπάσουμε αυτό το σκοτάδι, με μια χαραμάδα φωτός, που θα πέσει πάνω του, μαζί με την εξ' ύψους γνώση;

Αυτήν την αξιέπαινη και αξιόλογη προσπάθεια καταβάλει με το τελευταίο της βιβλίο η αδελφή μας η Σταυρούλα! Προσπαθώντας να μας μυήσει στο μέγα Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας με κατηχητή και καθηγητή έναν Άγγελο! 

 


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~