Όσο αντέχουν τα μάτια μου να μην χαμηλώσουν κοιτώ τον Ταξιάρχη. Στο πρόσωπό του άλλοτε η αυστηρότητα του ατρόμητου στρατηγού και άλλοτε η γλυκάδα του καρδιακού σου φίλου…Εγγύηση πάντοτε τούτο το βλέμμα του, που κάθε φορά αλλιώς το συναντάς…Είναι που λύπησες πάλι του Θεού το πνεύμα και ξεμάκρυνε…είναι όμως που την επόμενη στιγμή αισθάνθηκες τόσο απροστάτευτος από τους ανθρώπους με τις παγωμένες καρδιές και αγκάλιασες σφιχτά με δάκρυα ικεσίας το μικρό εικόνισμά του…Βρέθηκε τούτο κάποτε με θαύμα άληστο στον βυθό κάτω από τον γκρεμό τον μανιάτικο…Ξημερώνει των Ταξιαρχώνε που έλεγε η γιαγιούλα μου..Με τα φτερά τους πετάει η ψυχή τέτοιες μέρες του Νοέμβρη. Άλλοτε σχίζουν τον αέρα και άλλοτε πάνω στα κύματα καλπάζουν, να φτάσουν ως εκεί που τους επικαλούνται οι κινδυνεύοντες…Λυτρωτές, παρακλήσεων και ειδήσεων διαβιβαστές, ιατροί ανιάτων, εθνών πρόμαχοι, υπερασπιστές διωγμένων, της δικαιοσύνης απονεμητές. Φτερακίζουν μαζί τους οι ψυχές των Ορθοδόξων απ΄τον Πανορμίτη ως τον Μανταμάδο και από την Θάσο ως το Θάρρι των Ροδίων και έπειτα ξανά πάνω ως τους Παμμεγίστους του Πηλίου και πιο ψηλά ως του Δοχειαρίου τους προστάτες θυρωρούς. Πετούν και πανηγυρίζουν οι ψυχές μας. Αντάμα με τον φύλακα Άγγελό του ο καθένας. Σήμερα που γιορτάζει και αυτός, να μην τον λυπήσω…Πόσες τέτοιες μέρες του το υποσχέθηκα και παραβάτης έγινα και τον έθλιψα, ανάξιος δούλος της αγαθότητας του Κυρίου…
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
