...ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς
Το ιστολόγιο της ομότιτλης ραδιοφωνικής εκπομπής. entofoti@yahoo.gr
Καλωσόρισμα
Display an Element on Hover
main menu
Απενεργοποιημένη Λειτουργία
3 Απρ 2025
Της μετανοίας βάλσαμο...(Ε΄ Νηστειών)
29 Μαρ 2025
Σαρακοστής σκαλοπάτια...(Δ΄Κυριακή Νηστειών)
Μια σκάλα που ενώνει το
χώμα με τον Ουρανό. Κάθε της σκαλοπάτι υψοποιό, να σε ανεβάσει στο Φως, μα και ολέθριο, μπορεί να σε κατακρημνίσει, να
σε βυθίσει στο σκοτάδι.
Πάθη και αρετές οι βαθμίδες τούτης της σκάλας.
Κάθε αναβαθμός, μια μικρή
νίκη.
Την επικυρώνει μόνο η
ταπείνωση και του Θεού το δοξολόγημα.
Την ακυρώνει κάθε ελάχιστο
ίχνος οιήσεως και κενοδοξίας, επίχαρμα για τον επίβουλο της σωτηρίας.
Όσες φορές γκρεμίζεσαι
τόσες φορές σε ανορθώνει εκείνος ο χτύπος της καρδιάς σου. Όσο εκείνη χτυπά,
τόσο σε περιμένει Εκείνος που έχει διάπλατα τα χέρια Του πάνω στον Σταυρό.
-Εξεπέτασα προς σε τας
χείρας μου! Για σένα παιδί μου! Ανέβαινε ταπεινά στην σκάλα αυτήν την Ουράνια!
Κάποτε να φτάσεις στου Ουρανού το λιμάνι!
Τέταρτη Κυριακή των Νηστειών! Του Αγίου
Ιωάννου της Κλίμακος!
Γιορτάζουν ακόμα κι όσοι δεν
πάτησαν καν στο πρώτο σκαλοπάτι, μα έχουν της καρδιάς του τα όμματα στραμμένα
σε αυτήν την Ουρανοδρόμο σκάλα, που ενώνει τα επίγεια με τα άνω και λαχταρούν
αυτήν την θεία ανάβαση. Όπως ο Αλέξης της σκάλας, ο ήρωας του αξέχαστου π.Κωνσταντίνου
Στρατηγόπουλου.
Στην αριστουργηματική κλίμακα,
σε αυτήν την ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, γνωρίζουμε καλά πως ό,τι έχει
γραφτεί εντός της αντανακλά απόλυτα σε ΕΜΑΣ!
Είναι η ανατομία της δικής μας ταλαίπωρης
ψυχής. Τόσο…μέσα έχει πέσει ο Άγιος! Για αυτόν τον λόγο ήρθε στο ξεκίνημα ο παρηγορητικός
λόγος του μακαριστού πατρός Κωνσταντίνου, να μας συγκρατήσει και να μην
απελπιστούμε!
Είναι τόσο δύσκολο να
αναμετρηθείς με τις φριχτές αλήθειες της κλίμακας και ταυτόχρονα να
συνειδητοποιήσεις πως ούτε μισό σκαλοπάτι δεν έχεις ανέβει τόσους καιροούς
τώρα! Θλιβερό το αξεκίνητό σου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου!
Το μυστικό φάρμακο κατά της δαιμονόσπαρτης
απελπισίας μας το έδωσε ο Αλέξης της σκάλας!
Ας γίνουμε παράξενοι! Αθώοι
και χαρούμενοι σαν παιδιά! Ξενωθώμεν του κόσμου τον νουν εις ουρανόν
μεταθέντες! Ας ξενιτευτούμε από τα πάθη μας! Εν μετανοία και εξομολογήσει ας πλησιάζουμε
όλο και πιο συχνά, θαρρούντες τω ελέει Του στο ποτήριον της Σωτηρίας!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη
εκπομπή (Δ Κυριακή Νηστειών 2025)
22 Μαρ 2025
Κατάρτι Σταυρός!
«Τον Σταυρόν,
λοιπόν, αντί ιστίου τανύσαντες,
αδεώς τον πλούν εκτελέσωμεν»
Αγία Συγκλητική.
Όσοι έχουν τον Σταυρό για κατάρτι, στης Ζωής τους την τρικυμισμένη πλεύση, σήμερα
γιορτάζουν. Όσων τα πόδια ανηφορίζουν σε αναβαθμούς μετανοίας, οι ψυχές εκλιπαρούν
τον Πατέρα Κύριο, να έχει ανοιγμένες πάντοτε τις πύλες του ιλασμού και την
Παναγία Μητέρα μας, να ισιώνει της σωτηρίας αυτά τα χαραγμένα μονοπάτια. Της Σταυροπροσκυνήσεως!
Στα μισά του δρόμου! Στα μισά ενός αέναου ταξιδιού με προορισμό την αιώνια Πατρίδα,
του Ζωντανού Θεού την επουράνια πόλη! Θυμόμαστε όσους σήμερα δικαιούνται να
εορτάζουν! Χαρμολυπημένο πανηγύρι! Ευφραίνεται σήμερα και ο Νικόλαος. Του βίου
την θάλασσα την πλέει αδεώς, δεμένος σε τούτο
το κατάρτι! Το πλοίο του πολεμικό! Ζωσμένος με της προσευχής τα σχοινιά και
φορώντας τα όπλα του Φωτός, δίνει εκ νεότητός του μάχες, με εκείνον που μοχθεί να τσακίσει κάθε
πλεούμενο, με της απελπισιάς τους κεραυνούς και την μανία. Νέος σαν ήταν, του
δόθηκε ο Σταυρός του πόνου και της ασθένειας, να τον σηκώσει και να πορευθεί,
ακολουθώντας τον Εκουσίως Παθόντα Θεάνθρωπο. Δεν απελπίστηκε, δόξα τω Αγίω Θεώ!
Μόνο που κάποτε θέλησε να βρει παραμυθία
και να μην έχει το δοξολόγημά του ίχνος από παράπονο και γιατί… Έτσι βρέθηκε
στην αυλή της Παναγούδας. Ο καρκίνος προχωρούσε και εκείνος ζήτησε τον στηριγμό
από κάποιον Θεοδίδαχτο διαλεχτό!
-Γέροντα την ευχή σας!
-Καλώς το παλικάρι! Καλώς τον Νικόλαο τον Φίλο του Λόγου!
-Ευχηθείτε για μένα πάτερ Παϊσιε, να μην βαρυγκωμήσω, να μην τα βάλω με τον
Θεό! Σας παρακαλώ εύχεσθε υπέρ εμού του αμαρτωλού!
Σιώπησε για λίγο ο πάτερ Παϊσιος…Έπειτα τον κοίταξε κατάβαθα
με εκείνο το γαληνό του βλέμμα και είπε:
-Νικόλαε, ένα να ξέρεις! Ο Θεός σε
έχει στον λογαριασμό του! Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό!
Δεν ήθελε τίποτε άλλο! Γέμισε από αληθινή χαρά η ψυχή του! Ένιωσε
από την άλλη και τόσο ανάξιος! Να ασχολείται ο Κύριος προσωπικά και
αποκλειστικά με μένα τον άθλιο…Δόξα τη ευσπαλαχνία Σου Κύριε, δόξα σοι!
Μύριες δόξες στον Χριστό που έκανε δια της Θεοτόκου Παντανάσσης και του προστάτη του Αγίου Νεκταρίου, ένα μεγάλο θαύμα! Και τον κρατάει ακόμα
στην ζωή και δυνατό, μετά από 40 και πλέον χρόνια! Ο καρκίνος θεραπεύθηκε! Άφησε πίσω του σκοτάδι
μόνο στα σωματικά του μάτια! Γιατί τα μάτια και τα αισθητήρια της ψυχούλας του
είναι πάντοτε σε μια θαυμαστή ενάργεια! Έτσι ολοκλήρωσε τις Πανεπιστημιακές σπουδές
του! Δίχως να μπορεί να διαβάσει με τους σωματικούς του οφθαλμούς, αλλά αδιάκοπα
προσπαθώντας και μαθητεύοντας στην μελέτη του Θείου, μα και στην Χάρη που όλα
τα ασθενή θεραπεύει και όσα λείπουν αναπληρώνει! Με την δύναμη του Θεού έγινε ένας
θαυμάσιος Χριστοκήρυκας του Παραδείσου! Συναρπαστικός ο λόγος του γιατί μιλάει
συνεχώς για την ολοζώντανη πίστη μας! Μετά από πολλά χρόνια θέλησα να ακούσω
την φωνή του στο τηλέφωνο! Οικονόμησε η Παναγία μας και ένα πρωινό παραμονές του
Τριωδίου να μιλήσουμε λοιπόν! Εύχεσθε και για μένα κύριε Νικόλαε! Ευχήθηκε με έναν ανυπόκριτα αγαπητικό τρόπο!
Δεν είχε διάρκεια μεγαλύτερη από πέντε λεπτά αυτό το τηλεφώνημα, αλλά αυτά που
μου είπε, θα τα κουβαλάω πάντοτε μέσα στην ταλαίπωρη ψυχή μου! Λίγο πριν
κλείσουμε, μόλις του ζήτησα να προσεύχεται για κάποιους εμπεριστάτους
καρκινοπαθείς αδελφούς μας, μου φανέρωσε τον παραπάνω διάλογο στα αγιασμένα
μέρη του Άθωνα.
-Αυτό να τους πείς! Ο,τι ο Θεός τους έχει στον λογαριασμό
του! Ξέρεις τι είναι ο Θεός Πατήρ; Έχει τον καθένα μας συνεχώς στην έννοια Του!
Θέλεις να το καταλάβεις αυτό που σου λέω; Όταν μπορέσεις, άνοιξε το ψαλτήρι στον 31ο
ψαλμό! Θα συναντήσεις μέσα ένα ρήμα που φανερώνει όλην την πατρική αγάπη και
αδιάλειπτη μέριμνα του Θεού για το πλάσμα Του! Εγώ κάθε φορά που το διαβάζω συγκλονίζομαι!
Ξεκίνησα ύστερα από λίγο, να διαβάζω τον 31ο ψαλμό! Ο,τι πιο
ελπιδοφόρο και χαροποιό μπορεί να συναντήσει όποιος σηκώνοντας τον Σταυρό των
θλίψεων και τα βάρη των αμετρήτων αμαρτιών αναζητά φωνή παρακλήσεως! Ο ψαλμός της
συγχώρεσης! Της εξομολόγησης! Της πατρικής εγγύησης!
Μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ών επεκαλύφθησαν αι
αμαρτίαι….
…Συ μου εί καταφυγή από θλίψεως της περιεχούσης με, το
αγαλλίαμα μου· λύτρωσαι με από των κυκλωσάντων με….
…Συνετιώ σε και συμβιβώ σε εν οδώ ταύτη, ή πορεύση, επιστηριώ επί σε τους οφθαλμούς μου….
Επιστηριώ προς σε τους οφθαλμούς μου! Τα μάτια του Θεού! Αυτά με τα οποία
κοίταξε κάποτε ο Άγιος τον Νικόλαο και του διαβίβασε το Ουράνιο μήνυμα! Επιστηριώ
προς σε τους οφθαλμούς μου! ΕΓΩ έχω
τα μάτια μου συνεχώς καρφωμένα πάνω σου παιδί μου! Εσύ συνέχισε να είσαι ένας Σταυροφόρος
ταξιδευτής! Το ρήμα της πατρώας αγκάλης! Ρήμα Ζωής αιωνίου! Η πλεύση με το
κατάρτι του Σταυρού, έχει Πηδαλιούχο και Καπετάνιο, Εκείνον που δεν θέλει
κανείς να βυθιστεί, και όλοι, μα όλοι να
φτάσουν σωσμένοι στο ποθεινό λιμάνι…
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως του 2025
Αφιερωμένο στον αγαπητό κύριο Νικόλαο Β. Φιλόλογο- Ιεροκήρυκα.
Προς δόξαν Θεού και ωφέλεια ψυχών, διασκευάστηκε στο παραπάνω κείμενο το
περιστατικό από την συνάντησή του με τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη. Τον
ευχαριστούμε από καρδιάς, για όσα ανεξίτηλα χάραξαν μέσα μας οι ιερές του
θύμησες.
15 Μαρ 2025
Τόσο εύκολο μα τόσο ασύμφορο…( Κυριακή Β΄ Νηστειών)
Καί ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον πάντων…(Μαρκ. Β´,12)
Κάποτε τα παλιά τα χρόνια σε ένα μαντρί αρκετά έξω απ’ την Αθήνα, μέσα στο κοπάδι με τα πρόβατα, υπήρχε και ένα μικρό αρνάκι που βέλαζε με παράπονο. Μια Κυριακή πρωί, ξεκίνησε για εκεί μια συντροφιά από πρωτευουσιάνους, με κυρίους και κυρίες, που μαγεύονταν από τέτοιες εξορμήσεις στην εξοχή και στον καθαρό αέρα. Μόλις έφτασαν στην καταπράσινη λιόφυτη πλαγιά με το μαντρί, άκουσαν το παραπονεμένο κλάμα του μικρού αμνού. Η συντροφιά φιλόζωη και πονετική, πλησίασε να δει από κοντά τι συνέβαινε…Είδαν λοιπόν το μικρό μαζί με τα υπόλοιπα κοντά στην μάνα του, να σέρνεται σχεδόν και να κουτσαίνει …Το ένα πόδι του δεμένο με ένα σχοινί και ένα μικρό μαδέρι, έμοιαζε σπασμένο. Εκείνη την ώρα ήταν μέσα και ο τσομπάνης που φρόντιζε τα ζωντανά του. Μια από τις κυρίες λοιπόν αφού τον καλημέρισε ευγενικά, τον ρώτησε: Αυτό το κακόμοιρο τί έπαθε; Πως έγινε και έσπασε το ποδαράκι του; Ο τσομπάνης, άνθρωπος…παλαιός, με γένια μακριά και μαλλιά ανάκατα, ατημέλητος μα λεβεντόκορμος και γαλήνιος στην όψη, κοίταξε την κυρία κατάματα και με τον πιο φυσικό τρόπο της είπε:
-Εγώ του το… έδεσα!
-Εσείς; Μα πως μπορέσατε;
-Ξέρεις κυρία, εγώ τα αγαπώ πολύ τα ζωντανά μου! Είναι η περιουσία μου και τα φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ!
-Δεν φαίνεται και πολύ αυτό που λέτε…Γιατί το κακόμοιρο το ταλαιπωρείτε έτσι; Να μην μπορεί σαν τα υπόλοιπα και αυτό να χαρεί το παιχνίδι…
-Αυτό το κούτσαβο, συνέχισε ο βοσκός, πολύ το αγαπώ από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε! Αλλά ήτανε πολύ ατίθασο και όλο ξέφευγε από την μάνα του και τα υπόλοιπα και μια-δυο φορές το έχασα για ώρα…Έτσι μέχρι που να μεγαλώσει του έδεσα το ποδάρι, γιατί εδώ που είμαστε έχει λύκους που κατεβαίνουν το βράδι απ το βουνό…
-Κρίμα πάντως το καημένο…είπε η φιλόζωη κυρία και απομακρύνθηκε προς την παρέα της που περίμενε…
Τα παραπάνω, για κάποιους ίσως φανούν αδιάφορα. Μα θέλουμε ολόψυχα, ένας ευλογημένος συνειρμός να υπάρξει με την Ευαγγελική περικοπή της δεύτερης Κυριακής των Νηστειών. Εκεί ο Ποιμήν ο καλός, εκεί ο παραλυτικός(αμνός) και ο κράββατος… Κράββατος κάθε κλινάρι πόνου, κράββατος κάθε ασθένεια, κάθε Σταυρός και ανήφορος, κάθε πόλεμος, κάθε προσφυγιά, κράββατος ακόμα κάθε κακός και άστοργος ποιμένας, νυσταγμένος μισθωτός και αδιάφορος που δεν φροντίζει ως εκλήθη και δεν οδηγεί σε ευώδεις λειμώνες τα προβατάκια-δούλους του Αρχιποίμενος Χριστού…Κράββατος, κάθε κυβερνήτης χωρίς Χριστό, υποταγμένος δουλικά στο ψέμα και στο σκοτάδι...
Κράββατος λοιπόν κάθε μήνη και μήνυμα του Τριαδικού μας Ζώντος Θεού, μαδέρι και δέσιμο και σπάσιμο για την άλογη αποστασία μας. Το κατά παραχώρησιν θέλημα του Κυρίου μας...παιδεύει επειδή αγαπά! Είναι τόσο εύκολο για Εκείνον αυτό το άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει…Μα τόσο ασύμφορο για την αιώνια ψυχή μας…Καλή μετάνοια σε όλους ΜΑΣ !
Νώντας Σκοπετέας
(Το περιστατικό στο ξεκίνημα, είναι διασκευή από προφορική διήγηση του μακαριστού Δ.Παναγόπουλου προ περίπου 50 ετών, τόσο επίκαιρη στις Θεοστυγείς μέρες μας όπου το κατα παραχώρησιν θέλημα του Θεού επιτρέπει...Να ευχόμαστε εκλιπαρώντας το έλεός Του, μη φτάσουμε στο ανείπωτα φρικώδες... κατ΄εγκατάλειψιν...)
Απόσπασμα από το βιβλίο: "Χώμα και Χριστός...Των Λεμονανθών το συναξάρι"( Εκδ.Εφύμνιον)
9 Μαρ 2025
Σαρακοστής θαυμάσια, Ορθοδοξίας θαύματα…
Αναζητά η ψυχή τούτες τις ώρες τις μεγάλες,
τις σπουδαίες ώρες, που αποκαραδοκεί, που αθλείται, που αγωνίζεται δίχως να
αγωνιά, στηριγμούς, καταφυγές και βιώματα και νάματα για να τραφεί, να ξεδιψάσει,
να αναπαυθεί…Μια αθλητική ψυχή, στης Σαρακοστής το στάδιο! Κάθε Τετάρτη, θυμίαμα στης Προηγιασμένης την θύμηση και την μυστική βίωση του επουράνιου Βασιλέως… Κάθε Παρασκευή
ένα πανηγύρι της Κεχαριτωμένης, για όλην
την κτίση που μοσχοβολά το Αμάραντο Ρόδο…Κάθε Σάββατο προσκλητήριο
σταφανωθέντων αθλητών και παραπονεμένων μοναχικών στα ημίφωτα της αναμονής…Κάθε
Κυριακή ένας μικρός τερματισμός και μια νέα αφετηρία…Κάθε μέρα ένα σκαλοπάτι στους
αναβαθμούς του Ουρανού! Και εμείς, με το έλεος του Κυρίου, ξανά πίσω από τούτο
το μικρόφωνο, να γίνουμε δίαυλοι θαυμάτων και θαυμασίων που ενισχύουν και
παρηγορούν ελπιδοφόρα και χαρμολυπημένα. Ανθολογία προσευχών, θαυμάτων και
δακρύων για να βγούμε πέρα όπως θα λεγε και ο παπα- Ανανίας…Στου Γολγοθά το
τέρμα, στου κενού μνημείου την αΐδια αρχή…Κυριακή της Ορθοδοξίας! Της Αγίας
Πίστης το πανηγύρι! Η τιμή και η προσκύνησις! Των ευλαβών η σύναξις! Λιτάνευση της
Αλήθειας! Ύψωσις φρονήματος Ομολογίας! Τα άχραντα ανά χείρας! Μπροστά ο Σταυρός
και ο Εσταυρωμένος! Μπροστά τα ιερά δόγματα! Μπροστά οι Άγιοι Πατέρες! Και πίσω
ο λαός του Θεού! Με υψωμένα τα της πίστης σύμβολα…τα εκτυπώματα του Ζώντος
Θεού!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή, όπου
διαβάζεται για πρώτη φορά ένα συγκλονιστικό σύγχρονο θαύμα του Χριστού μας, δια
πρεσβειών της Μάνας όλου του κόσμου…
Κυριακή της Ορθοδοξίας 2025
1 Μαρ 2025
Το προπατορικό αμάρτημά ΜΑΣ…
"...Αδερφέ
μου– Άθλιε εαυτέ μου παραδέξου το! Θες έναν Θεό στα μέτρα σου!Κατά το δοκούν!
κατά την βόλεψή σου, κατά το κέφι σου και την διάθεσή σου! Να Τον βγάζεις έξω
από την πόρτα, όποτε σε ενοχλεί και σε ελέγχει η συνείδησή σου…να Τον καλείς
όποτε Τον έχεις ανάγκη, στα δύσκολα, στα απροσπέλαστα με τις δικές σου
δυνάμεις…Ένας Θεός στα μέτρα μου…στις προδιαγραφές μου…στα δικά μου θέλω…Κάτι
σαν συνεργάτης, σαν υπάλληλος που προσλαμβάνεις, χρησιμοποιείς και απολύεις
δίχως ενοχές, χωρίς αποζημίωση...Το αυτεξούσιο που Εκείνος σου χάρισε αντί να
σε γεμίζει με ζωή, σε πλημμυρίζει με θάνατο…Μα Αυτός σε περιμένει…Βρίσκεται
ακριβώς έξω από την σφαλισμένη πόρτα της
ψυχής σου και σε καρτερά, όπως ο Πατέρας το άσωτο σπλάχνο Του.
Αδερφέ
μου –ταλαίπωρε εαυτέ μου, να ζεις αληθινά
μέσα στον κόσμο μα να μην συμπορεύεσαι τους πολλούς…Να νοιώθεις μακάριος
όταν εκείνοι σε δείχνουν με το δάκτυλο του ορθολογιστή "παντοδύναμου" άφρονος «σύγχρονου»
ανθρώπου. Με φρόνημα ουράνιο και όχι κοσμικό να έχεις τα μάτια τα μέσα σου
στραμμένα στα υπέροχα άνω…Γιατί όπως λέγεται και ταιριαστό θαρρώ είναι, αν δεν
κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που θα κοιτάς! Με ζεστή καρδιά και όχι
την χλιαρή που θα αποστραφεί ο Χριστός εν εκείνη την ημέρα…Να φλέγεται από την
αγάπη Του…Θείος έρωτας…Ζέουσα αγάπη, όχι βολική, όχι περιστασιακή όχι του
συμφέροντος…μα αγάπη ξέχειλη που να μην τελειώνει, να μην εξαντλείται, να
μην εξαρτάται, να μην υποχωρεί…Αγάπα τον
Θεό με μια αγάπη που δεν μετριέται όχι έναν Θεό στα μέτρα σου…Κοίτα τον Σταυρό και νοιώσε πως η αγκαλιά Του μας χωρά όλους…ακόμα και
όλους εμάς τους αμέτρητους
…μετρημένους… (Απόσπασμα από Ομότιτλη εκπομπή του
2013)
Το παραπάνω απόσπασμα γράφτηκε πριν από 12 και πλέον χρόνια…Ως κείμενο (ο καρδιογνώστης Κύριος μόνο γνωρίζει) αυτομεπτικό… Ακούγοντας σήμερα ένα ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π.Αθανασίου Μυτιληναίου, βρέθηκε ο σωστός τίτλος και δόθηκε έστω και αναδρομικά, σαν την συγχώρεση του Κυρίου σε όποιον αντιλαμβάνεται ότι κάθε φορά που το εγώ του κυριαρχεί, ανασταυρώνει τον Χριστό και γίνεται αυτοστιγμεί ο πεσών Αδάμ...
«…Ρίξτε
μια ματιά στην Ορθόδοξη ωραία απεικόνιση της Αναστάσεως του Χριστού μας, όταν ο
Χριστός εγείρει τον Αδάμ και την Εύα…διότι ο Αδάμ και η Εύα είναι στον
Παράδεισο! Ποιοι είναι εκείνοι που λέγουν και εμείς επαναλαμβάνουμε…Αχ αυτοί οι
μεγάλοι φταίχτες! Να είστε σίγουροι αγαπητοί μου, ότι και εμείς επαναλαμβάνουμε το
προπατορικό αμάρτημα! Ο καθένας μας μέσα στη ζωή του επαναλαμβάνει το
προπατορικό αμάρτημα, όχι ολιγότερον απ’ ότι οι πρόγονοί μας αυτοί, τους οποίους
τους κατηγορούμε ότι έγιναν η αιτία του θανάτου…Και ποιο είναι το δικό μας προπατορικό
αμάρτημα; Ποια είναι η καρδία του προπατορικού(μας) αμαρτήματος; Να γίνω Θεός
χωρίς τον Θεό! Να πω ότι είμαι αυτοδύναμος! Το λέει σε κάθε εποχή ο άνθρωπος
αυτό! Να πω ότι εγώ είμαι το κέντρο του παντός! Δεν είναι ο Θεός! Οι δυνάμεις
μου! Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημά μας! Δεν σε θέλω Θεέ! Δεν σε έχω
ανάγκη! Μόνος μου ό,τι θα κάνω! Μην κατηγορούμε λοιπόν τους πρωτοπλάστους,
γιατί το επαναλαμβάνουμε και αν θέλετε, αυτοί δεν είχαν άλλους (πριν από
εκείνους) που το είχαν πράξει! Και δεν είχαν δει τη συνέπεια του πράγματος!
Εμείς που γνωρίσαμε τι συνέβη στους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε
μέσα στο πλήρες Φως του Χριστού, με το βάπτισμα που έχουμε; Είμαστε ή δεν
είμαστε χειρότεροι από τους προγόνους μας, τον Αδάμ και την Εύα; Να αιτιώμεθα
λοιπόν τον εαυτό μας και όχι τον Αδάμ
και την Εύα! Αυτοί είναι στον Παράδεισο!
Και εμείς μπορούμε να βρεθούμε εκεί, όταν εγκαταλείψουμε αυτόν τον
ανθρωποκεντρισμό μας, το να λέμε ότι δεν έχω ανάγκη τον Θεό…Είμαι αυτοδύναμος…Ας
εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας και τότε θα πλησιάσουμε τον Κύριο
και τότε θα σωθούμε…»
Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομίλημα(93ο) του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου στις κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, στις 17-11-1986.
Νώντας Σκοπετέας
Κυριακή Τυρινής 2025
22 Φεβ 2025
Όπου Χριστός εκεί και ο Παράδεισος…
Ξενύχτησα
στην πόρτα σου και σιγοτραγουδώ
Εδώ είναι ο Παράδεισος κι η κόλαση εδώ…
Ωραίο
άσμα, με την φωνή της αξέχαστης Βασιλικής…Η γνωστή Θεολογία των τραγουδιών…Πόσα
πνευματικά μηνύματα δεν περνούν (ανάλογα με την προαίρεση κάθε ακροατή) οι
στίχοι των τραγουδιών. Είτε θετικά, είτε αρνητικά! Ανάλογα με τι αυτιά το
ακούει κανείς, έτσι και το εισπράττει. Γιατί αν το ακούσει με απονεκρωμένη την
πνευματική ακοή, θα ηχήσει τότε ένα διαφορετικό… Φάγωµεν και πίωµεν αύριον
γαρ αποθνήσκοµεν…και θα συνεχίσει ξέφρενα να γλεντάει τη ζωή αφού όλοι δυο
μέτρα παίρνουν γη…Άλλος όμως μπορεί να ακούσει και κυρίως να βιώσει, εκείνο που έλεγε
ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, πως αν
δε δεις τον Χριστό από αυτήν τη ζωή δεν θα τον δεις και στην άλλη…Από εδώ
αρχίσουμε να ζούμε την κόλαση ή τον Παράδεισο. Και είμαστε εμείς, ως
αυτοκατάκριτοι, που κοινοποιούμε στην ψυχή μας την έξωσή της, αφού πριν και
πάλι εμείς αποκλειστικά, με το δικό μας χέρι έχουμε συντάξει την ετυμηγορία για
την καταδίκη μας…Αυτοί που βιώνουν από εδώ τον Παράδεισο, θα μας διαβεβαιώσουν ότι
τώρα θα αποφασίσουμε για το τι θα ζήσουμε και στο εδώ και στο επέκεινα…Πολλοί στις
μέρες μας συμφωνούν(έτσι νομίζουν τουλάχιστον) με αυτό που έγραψε ο Άγιος
Ιουστίνος και λεν ότι εγώ αισθάνομαι εντός μου τον Θεό και μάλιστα τον
κοινωνώ τακτικά…Και αν τους πεις ότι η έκτρωση είναι φόνος, θα σε πουν
επικίνδυνο αναχρονιστή, που δεν σέβεται το δικαίωμα του συνανθρώπου του. Αν τους
πεις ότι η αφαίρεση οργάνων από άνθρωπο που ο Κυριεύων σε ζωή και θάνατο Θεός
κρατά ακόμα στη ζωή, είναι επίσης έγκλημα θα σε πουν άσπλαχνο και ανοικτίρμονα,
που δεν σκέφτεσαι όσους θα σωθούν…Και πάλι ο Θεός που πιστεύουν και κοινωνούν,
μπαίνει στο περιθώριο, στην άκρη,
παρατηρητής και αμέτοχος, δίχως δύναμη να πράξει το υπέρλογο. Τελικά, μάλλον
εντός δεν είναι ο Θεός, αλλά κάποιος που αρέσκεται στο να Τον αντιποιείται... Και μάλλον ένθεος και
πιστός, είναι εκείνος που με φιλότιμο προσπαθεί να εφαρμόσει στο ακέραιο την
Αλήθεια του Ευαγγελικού λόγου. Δεν είμαστε σίγουρα όλοι ΕΜΕΙΣ(με πρώτο τον γράφοντα) που έχουμε
έναν Θεό στα μέτρα μας, όλοι ΕΜΕΙΣ που προσπαθούμε να βολευτούμε και καθησυχάζοντας
τη συνείδησή μας, επιδεικνυόμαστε ως πιστεύοντες αλλά με μέτρο, λογική και
κυρίως ανθρωπαρέσκεια…Κάθε άνθρωπος έλεγε ο Τερτυλλιανός, (αλιευμένο
από ομίλημα του π.Αθανασίου Μυιληναίου) έχει φύσει Χριστιανική
ψυχή! Και είναι προορισμένη αυτή η ψυχή να ζήσει από εδώ τον ετοιμασμένο και
για εκείνην Παράδεισο… Και ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, έλεγε σε μια από τις
χιλιάδες επιστολές του, κάτι αληθινά συνταρακτικό και συναφές. Ότι δεν υπάρχει
τίποτα χειρότερο από το να αμαρτάνεις και να μην το αισθάνεσαι…Απονεκρωμένη η
ψυχή σου ζει από εδώ την απουσία του Φωτός. Στο εκεί το Φως που άλλους θα
καταυγάζει εσένα θα σε καίει…Μη γένοιτο!
Νώντας
Σκοπετέας
Απόσπασμα
από ομότιτλη εκπομπή
15 Φεβ 2025
Πολιορκώντας και επιστρέφοντας…(Του Ασώτου ξανά...)

8 Φεβ 2025
Ξημέρωσε Τριώδιο ξανά…
«Οι εαυτών
επιγνώμονες σοφοί..»(Παρ.13,10)
Ξανά Τριώδιο ξημέρωσε ο Θεός. Πύλες άνοιξε, που φανερώνουν απέραντες θάλασσες οικτιρμών και φιλανθρωπίας. Οι ήρωές του και πάλι ενώπιόν μας. Αγέρωχοι και ζωντανοί, σε παίρνουν από το χέρι, να ξεκινήσετε μαζί την προπαρασκευή για το κενό μνημείο…Όλη μας η ζωή τούτη η ετοιμασία…Και έπειτα τα αιώνια ρήματα του Φωτός. Το Ευαγγέλιο που γράφτηκε μόνο για σένα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου. Ύστερα, πάλι εκείνο το τόσο ειπωμένο αλλά αγέρωχο και αυτό…Και αν μόνο αυτό το χωρίο είχε διασωθεί, θα ήταν από μόνο του ικανό, σαν μια ρανίδα, να γεμίσει ξανά τη θάλασσα του ελέους…Κάθε λέξη, πολύεδρο διαμάντι που έλεγε και ο πατήρ Αθανάσιος. Περβολάκι αγαθό και φρεσκοσκαμμένο αναζητούν, να πέσουν ακόμα μια φορά τα λόγια -σπόροι από το Ευαγγέλιο του Οσίου Τελώνου και του Αγίου Ασώτου, της δικαίας Κρίσης και της λυτρωτικής συγχώρησης. Πάθη και αρετές, αγκάθια και υδρόχαρα πρωτολούλουδα, πυρ και Ζωή αιώνια, χώμα και Ουρανός. Αξεθύμαστη η ευωδία τούτου του περιβολιού. Όσο τα οσφράδιά του ανασαίνεις, τόσο ανακαλύπτεις και κάτι νέο. Παραμονές του φετινού Τριωδίου, ξαναδιαβάζοντας την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ο γνωστός καθρέφτης πρόβαλε μπροστά μας. Αυτός ο καθρέφτης μοιάζει με τον Θεό τον αμυκτήριστο. Δεν μπορείς με τίποτα να τον ξεγελάσεις. Όσο και αν προσπαθήσεις να φτιασιδώσεις την όψη σου, πάντα θα σου φανερώνει το άγριό της, το αθεράπευτο ακόμα… Κάνεις ακόμα μια προσπάθεια, σιγοψέλνοντας το σύντομο εξαποστειλάρι: «Υψηγορίαν φύγωμεν Φαρισαίου κακίστην, ταπείνωσιν δε μάθωμεν του Τελώνου αρίστην, ίν’ υψωθώμεν βοώντες τω Θεώ συν εκείνω΄ Ιλάσθητι τοις δούλοις Σου, ο τεχθείς εκ Παρθένου, Χριστέ Σωτήρ, εκουσίως». Μα πάλι δεν τα κατάφερες μόνο το είδωλό σου να κοιτάς…Σήμερα όμως, σου χαρίστηκε μια σκέψη διαμαντένια να σκορπίσει φως στα βαθέα και σκοτεινά εσώτερά σου… Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή υπερηφάνειας και οιήσεως, από το να μιλάς και να στοχάζεσαι για τούτο το πάθος, φέρνοντας στην σκέψη σου άλλους και όχι αποκλειστικά και μόνο τον τάλανα εαυτό σου…
Καλή ετοιμασία και μετάνοια!
Ευλογημένο και
καρποφόρο Τριώδιο!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
6 Φεβ 2025
“Χῶμα καὶ Χριστός... Τῶν λεμονΑνθΩν τό συναξάρι...”
Βιωματικοί εκφραστές της Αγίας Πίστης και σύγχρονες μορφές του Ιερού Συναξαριού που συγκλονίζουν, δείχνοντας τον δρόμο για το αιώνιο Φως, μέσα από τις σελίδες του νέου βιβλίου του Νώντα Σκοπετέα.
Άγιος Πορφύριος, Άγιος Παϊσιος,
Μακαριστός Επίσκοπος Κοσμάς, Γ.Εφραίμ Αριζονίτης, Γ.Εφραίμ Σεραγιώτης,
παπά-Νικόδημος ο Πνευματικός, Δημήτριος
Παναγόπουλος, Γερόντισσα Γαλακτία, Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, π.Αθανάσιος Μυτιληναίος,
Άγιος Ιερομάρτυρας Φιλούμενος,
π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής, π.Ανανίας Κουστένης,
π.Ηλίας Αλευράς, κυρ-Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, κυρ-Φώτης Κόντογλου, κυρ-Κώστας
Γανωτής και τόσοι άλλοι, άγνωστοι στους
πολλούς, μα διαλεχτοί και διδαχτοί του
Αγίου Θεού στις σελίδες του με άρωμα
λεμονανθού…
«…Μιὰ σύναξη τέτοιων ψυχῶν λεμονανθῶν εἶναι καὶ τοῦτο τὸ βιβλίο, κατάγιομο ἀπὸ ἀδέξιους λογοτεχνικούς μεταπλασμούς τῶν Θείων προσταγμάτων...Ἄς μυρίσουμε τὶς σελίδες του, νὰ κατανυχθῇ τὸ μέσα μας...Ἴσως νὰ ἔρθει στὴν μνήμη μας ἐκεῖνο τὸ ἄμοιαστο ἄρωμα τῆς ἐλπίδας, ποὺ ξεχύνεται σὰν χαραχτεῖ μὲ τὸ νύχι ἕνα πρωτολέμονο...»
Στήν φωτογραφία τοῦ ἐξωφύλλου ὁ μακαριστὸς
Μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς, στοῦ οποίου την ἰερή μνήμη το
βιβλίο αφιερώνεται, γονυπετὴς, μετὰ τὴν βραδινὴ προσευχὴ στὴν κατασκήνωση τῆς
Ρίζας, τὸ 2019.
(Ἀπὸ τὸ προσωπικὸ ἀρχεῖο τῆς πνευματικῆς του κόρης Σ.Μ.,
ἡ ὁποία κρυφὰ τὸν ἀπαθανάτισε, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ὠφέλεια ψυχῶν καί τὴν ὁποία ὁλόθερμα
εὐχαριστοῦμε.
Το σημαντικότερο μέρος των ἑσόδων και όλα τα
δικαιώματα του συγγραφέα καὶ ἀπὸ τὴν παρούσα ἔκδοση, θὰ διατεθοῦν γιὰ τὴν
ΔΩΡΕΑΝ ἔντυπη διάδοση τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπου καρδιὰ ὀρθόδοξη
χτυπᾶ.
Πολυτονισμὸς: Παναγιώτης Σανταμούρης-
Ἱστολόγιο «ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ»
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Ἔκδόσεις Ἔφύμνιον https://efymnion.gr/69.80.15.20.79
1 Φεβ 2025
Με ψυχή Υπαπαντή...
«Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει καί τέξεται υιόν
καί καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ» ( Ησαΐας, ζ 14)
Κοιτώντας την αγιογραφία της Υπαπαντής, στον περικαλλή Άγιο Νικόλαο Αχαρνών και στην περίβλεπτη και πολυπροσκυνημένη
Παναγία την Καπνικαρέα στο κέντρο της Αθήνας, θα παρατηρήσουμε ότι εν αντιθέσει με τις πλείστες
εικονογραφήσεις της Μεγάλης Εορτής, ο μακαριστός κυρ Φώτης ο Κόντογλου, αναπαριστά
τον Άγιο Συμεών τον Θεοδόχο, να
υποδέχεται τον Κύριο σκύβοντας σύγκορμα. Μεταφέρεται έτσι μια κίνηση του Αγίου προς τον
Κύριο του Παντός. Τον Απερίγραπτον και Δημιουργόν Θεόν Λόγον. Τον Ήλιο Της Δικαιοσύνης. Το Δεύτερο
πρόσωπο της αδιαίρετης Αγίας Τριάδας.
Σαν να τρέμει ο Δίκαιος Πρεσβύτης. Όχι μην του πέσει το τεσσαρακονθήμερο βρέφος…Αλλά
γιατί συνειδητοποιεί, ότι το προρρηθέν εκ του Προφήτου Ησσαία, αυτό που κάποτε ο ίδιος
ακόμα αμφισβήτησε ως άκρο των υπερλόγων,
ήρθε
ο καιρός για να το δει και να το αγγίξει ολοζώντανο ενώπιόν του. Γιατί γνωρίζει
απολύτως πλέον, πως το βρέφος τούτο, είναι
ο τέλειος Θεός και άνθρωπος και Εκείνη που τον κομίζει η μετά τόκον Παρθένος
Μητέρα και Βασίλισσα του κόσμου.
Παρατηρώντας αυτή την ταπεινή κλίση του δικαίου Συμεώνος αδελφοί μου, δεν μπορείς να μην συγκινηθείς και να μην στοχαστείς πάνω σε αυτούς τους συμβολισμούς, που αποκαλύπτουν την αληθινή πίστη στον Θεάνθρωπο Ιησού. Ο Δίκαιος Συμεών υποκλίνεται για να αγκαλιάσει με δέος άμοιαστο τον Δεσπότη του Παντός. Εμείς που υποδεχόμαστε εντός μας ολόκληρον τον Θεό, πως πρέπει άραγε να στεκόμαστε; Η ψυχή μας αλήθεια, έχει ποτέ της έστω και ελάχιστα χαμηλώσει, ταπεινωθεί, σύντρομη έχει ποτέ της αναλογιστεί το φριχτό μυστήριο και την απέραντη ευεργεσία; Έχουμε αδελφοί μου αληθινά ψυχή δεομένη, Θεοφοβούμενη; Έχουμε ψυχή Υπαπαντή;
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
26 Ιαν 2025
Από τον φόβο Του ως την αγάπη Του…
«…καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τὰς σάρκας μου·
ἀπὸ γὰρ τῶν κριμάτων σου ἐφοβήθην….
(Ψαλμ.118, 120)
Κάθε λέξη του αμώμου ψαλμού,
συγκλονίζει, προειδοποιοεί και ελέγχει. Φωνή Φιλανθρωποτάτου Κυρίου που «πασχίζει να τους σώσει όλους, που αναζητά συνεχώς ψήγματα και
ρανίδες ελαφρυντικών αφορμών μετανοίας
για να δικαιολογήσει το πλάσμα του, ως των Εφετών Η ακρότης! Και εμείς
οι αγνώμονες και αχάριστοι ευεργετηθέντες, αμαρτάνουμε τόσο, σαν δεν τον
επιποθεί η ψυχής μας, σαν δεν τον αναζητά ως το άκρως Εφετόν… Και σαν να μην
έφτανε αυτό, εξακολουθούμε φρενοβλαβώς
την ηδονοθηρία μας, αγνοώντας και διστρεβλώνοντας τα κρίματα τα
δικαιώματα και τις εντολές του, μη έχοντας ελάχιστο φόβο Θεού. Αυτή η
σπαρακτική φωνή του ψαλμωδού, αν κατάφερνε να παρεισδύσει στα απονεκρωμένα
εσώτερά μας…Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου...Τότε θα ζούσαμε από εδώ
τον Παράδεισο και δεν θα το κουνάγαμε ελάχιστα μη και χάσουμε το Φως το αιώνιο.
Θέλει πνευματική βία το πράγμα! Έχει
συνάφεια και με εκείνη την ποιμενική
παροιμία, αυτό το καθήλωσον…Ο φόβος φυλάει τα έρμα…Λίγο πιο πάνω στον άμωμο,
ξανά μια κραυγή αγωνίας και σωσμού…Ανακάλεσέ με Σωτήρ και σώσον με…Το απολωλός
πρόβατο, που απομακρύνθηκε από την
σωστική σου ποίμνη είμαι εγώ…
-Ουφ καημένε…θα μου ξαναπείς…Μια ζωή
πρόβατο θα μείνεις, φοβισμένος και
δειλός, υποταγμένος στον Αφέντη σου...
-Μα ήμουν χαμένος και αιχμάλωτος και ο Αφέντης
Χριστός έδωσε λύτρα για να με ελευθερώσει…
-Στρατιωτική πειθαρχία λοιπόν…Ας
είναι…εγώ Δεν θέλω να τον φοβάμαι…Τέτοιον Θεό σατράπη και καθηλωτικό δεν τον θέλω…
Θυμηθήκαμε και ανακαλέσαμε ένα κείμενό μας γραμμένο πριν από αρκετά
χρόνια…Ας ξαναακουστεί λοιπόν και στην
σημερινή εκπομπή, που κάνει την διαδρομή από τον φόβο Του μέχρι της Αγάπη Του…
Μιλούν πολλοί σε τούτους τους καιρούς και υπό το περίβλημα μιας ψευδώνυμης αγάπης,
ακατασχέτως αγαπολογούν, αμνηστεύοντας
κάθε είδος αμαρτίας, καθώς όπως
διατείνονται ο Κύριος είναι …μόνο Κύριος και Θεός της αγάπης, της συγγνώμης,
της αγκαλιάς, της μη κατάκρισης. Είναι
για εκείνους ηθικοί τρομοκράτες όσοι
φωνάζουν σπαρακτικά και στεντορεία τη φωνή με ζέση αληθινή και όχι χλιαρά
νανουριστικά και νερόβραστα ορθοτομούν τον λόγο της Αληθείας, κηρύττοντας ότι ο
Θεός είναι η Αγάπη μα είναι και η Δικαιοσύνη.Μην ξεχνάμε φωνάζουν, τα
δικαιώματα τις κρίσεις και τις εντολές Του. Ηθικοί τρομοκράτες λοιπόν ο
Καντιώτης, ο Παναγόπουλος, ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος ο αείμνηστος Σωτηρόπουλος
και άλλοι πολλοί ακόμα! Και έχουν την συνήθεια (Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία
…έτσι μας αποκάλεσε ο ίδιος ο Χριστός μας, όταν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε
την αλήθεια των ρημάτων του) να χρησιμοποιούν τους λόγους ενός μεγάλου Αγίου
των ημερών μας, του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου .Έναν δεν συγκεκριμένο
κατά κόρον, τον οποίον πολλές φορές έχουμε αναφέρει και εμείς σε κείμενα και
εκπομπές. «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ
δεν είμαι … δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας
θέλω να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες; Έτσι είναι ο Χριστός.
Δεν βαστά την κόλαση ο Χριστός, δεν
βαστά μαστίγιο! Βέβαια οφείλουμε να πούμε πως όταν ο Χριστός μας χρειαστεί
παίρνει μαστίγιο και ρομφαία…Αλλά ας
προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τον συγκεκριμένο λόγο του Αγίου Πορφυρίου. Είναι
φίλος σας ο Χριστός, είναι η αγάπη και δεν καιροφυλαχτεί για να σε τιμωρήσει!
Δηλαδή, δεν λέει ο Άγιος, αμάρτανε παιδί μου και μην σε νοιάζει, γιατί η αγάπη του φίλου σου Χριστού στο τέλος
θα νικήσει και θα σωθείς στα σίγουρα και απροϋπόθετα! Προτρέπει δε να μην αμαρτάνουμε όχι από φόβο για να μην τιμωρηθούμε και κολαστούμε. Δεν
λέει ο Άγιος ότι δεν υπάρχει κόλαση…Θα ήταν σαν να ανέτρεπε μεταξύ πολλών άλλων
και εκείνο το χωρίο από το Ευαγγέλιο του
Φωτός…και εκπορεύσονται οι τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως… Να μην
αμαρτάνουμε γιατί έχουμε έναν Θεό Πατέρα αρχοντικό και καρτερικό, που δεν μας
περιμένει στην γωνία να μας συλλάβει σαν αστυνόμος που μοιράζει κλήσεις και
βαριά πρόστιμα, αλλά επειδή αυτόν τον Θεό Πατέρα και φίλο μας, δεν μπορούμε από
αγάπη και άμετρη ευγνωμοσύνη για τις τόσες ευεργεσίες στην ζωή μας, να πληγώσουμε αθετώντας το θέλημά Του !
Μην διαστρεβλώνουμε τα λόγια του
μεγάλου μας Αγίου, του λατρεμένου Αγίου Πορφυρίου! Μην τα χρησιμοποιούμε για να
κομίσουμε προτεσταντικού τύπου βολικές
κακοδοξίες στην ελέγχουσα συνείδησή μας μα κυρίως σε αδαείς και
εμπεριστάτους αδελφούς μας που διψούν για τον Χριστό μας και την Αλήθεια
Του.
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
19 Ιαν 2025
Πρόσεχε τι ζητάς…
Το γνωστό παραμύθι με το τζίνι και τις τρεις ευχές που σου δίνει, μια φανταστική ιστορία καλύτερα, -γιατί το παραμύθι έχει μέσα του παραμυθία και παρηγοριά-, για να επιλέξεις τις ευχές και ύστερα αυτές να γίνουν πραγματικότητα…Μη μου πείτε, πως έστω και φευγαλέα, δεν σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό, αυτό το φανταστικό- υποθετικό σενάριο, το αν ήμουν πλούσιος που έλεγε και ένα παλιό τραγούδι…Αν ήμουν πλούσιος, καραβοκύρης, βασιλιάς, ταξιδευτής, όσα και εσύ και εσύ και εσύ θα ονειρευτείς… Τι αλήθεια έχεις ονειρευτεί αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, χρήματα πολλά, σπίτια άνετα, αυτοκίνητα αστραφτερά και πυραυλοκίνητα, διακοπές σε παραδεισένια μέρη…;;Oχι σου λέει ο άλλος, εγώ θα ζητούσα μονάχα την υγεία μου, τίποτε άλλο, μόνο η υγεία και όλα τα υπόλοιπα έρχονται, ακολουθούν.
Eντάξει λοιπόν, πες πως έγινε! απαντά
το κουτσονούρικο τζίνι με τα μαύρα τατουάζ και τους χαλκάδες στη μύτη και για να
δεις πόσο καλό είμαι με εκείνους που με υπακούν, θα σου δώσω και τα δύο και
πλούτη και υγεία, με μία βασική προϋπόθεση όμως…Αν δεν την τηρήσεις, όλα μόνο μιάς
θα χαθούν! Εκεί στην Εκκλησία που πηγαίνεις τις Κυριακές,
κοίτα δεν έχω πρόβλημα να πηγαίνεις,
αλλά σε ένα σημείο θέλω να σιωπάς, να μην απαντάς στον παπά, ή απάντησε, αλλά
να μην το εννοείς…Στο σημείο που λέει τα
καλά και συμφέροντα ταις ψυχές ημών, το
παράσχου κύριε εκείνο, με καίει, σαν βγει με ειλικρίνεια από το στόμα σου…Αλλιώς…είπαμε….
Φτιάξαμε και εμείς έναν διάλογο, αυτή τη φανταστική ιστορία αδελφοί μου…Μεγάλο το δίλημμα δεν βρίσκετε; Για κάποιους ναι, για κάποιους άλλους εύκολο. Και αυτοί χωρίζονται σε δύο παρατάξεις, εκείνοι που θα κάνουν τυφλή υπακοή στο... τζίνι και στο Παράσχου Κύριε θα σιωπήσουν, μη και χαλάσει η συμφωνία και οι άλλοι οι λίγοι οι ελάχιστοι, το λείμμα, της αγαθής μερίδας οι αέναοι αναζητητές, που θα κραυγάσουν με της ψυχής τους την ασίγαστη φωνή:
Παράσχου Κύριε! Εσύ
γνωρίζεις το τι συμφέρει την ψυχή, τι θα
τη βοηθήσει αιώνια να σε αντικρίζει μέσα στο ολόλαμπρο Φως Σου! Ο,τι συμφέρει
την ψυχή μου Κύριε δος μου, μα και αντοχή και υπομονή και πίστη να μην
βαρυγκομήσω! Εσύ είπες Κύριε, πρώτα από όλα να ζητάμε την αιώνια Βασιλεία Σου!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
12 Ιαν 2025
Ως το τελευταίο μας βήμα…
Ένα παράσχου Κύριε, που πρέπει τα
χείλη και η φωνή της ψυχής να βροντοφωνάζει… Ακούγαμε τις προάλλες, ένα από τα δόξα τω θεώ σε αφθονία, ηχογραφημένα
κηρύγματα του Θείου λόγου, από τον Χρυσόστομο των ημερών μας, Άγιο γέροντα Αθανάσιο
Μυτιληναίο, πάνω στην ερμηνεία της Θείας λειτουργίας. Ομιλίες που αλλάζουν ζωές,
πορείες, και προσανατολισμούς…Περιέγραφε, ή μάλλον καλύτερα προσομοίαζε, την διαδρομή της
πνευματικής ζωής ενός ανθρώπου, σαν μία περίοδο σποράς, ωρίμανσης, ανθοφορίας
και καρποφορίας, θέλοντας να τονίσει, πως η μετάνοια και η πνευματική ζωή, δεν
είναι μία έννοια, αλλά μια διαρκής
κατάσταση. Σίγουρα τούτη τη στιγμή, θα έρθει ο πονηρός, να ψιθυρίσει στο αυτί μας:
Μέσα είσαι! Θα μας θυμίσει έπειτα, χρόνους
πολλούς μέσα στην Εκκλησία, στην Εξομολόγηση,
στην Θεία Κοινωνία, στα δάκρυα, στις μετάνοιες, στην ελεημοσύνη, στη
διακονία του πλησίον, στους κύκλους της Αγίας
Γραφής, στις ομιλίες στα προσκυνήματα, στα κομποσκοίνια, στα ακοίμητα καντήλια, στα φροντισμένα
προσκυνητάρια, στις νουθεσίες, στις εκπομπές, στις συναντήσεις μας με Αγίους,
στα καλά λόγια που ακούσαμε από εκείνους… Κάθε φορά που ένα τέτοιος λογισμός σου
έρχεται αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, εσύ να βάζεις στο μυαλό σου δυο σκέψεις:
Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών και
έπειτα την απάντηση του Αγίου Αντωνίου, του καθηγητή της ερήμου, μόλις και
εκείνου ο διάβολος του ψιθύρισε, βλέποντάς τον να φεύγει με το… express του Παραδείσου
για την Άνω Ζωή, την ατελεύτητη…
Μου ξέφυγες, με νίκησες Αντώνιε! Όχι ακόμα! του είπε, ρίχνοντάς του την χαριστική βολή, με το μέγιστο όπλο του φωτός, που καίει τους δαίμονες, την ταπείνωση! Μόνο μόλις μπήκε μέσα στον Παράδεισο, ο Μέγας Αντώνιος είπε: Τώρα ναι, με την χάρη του θεού σε νίκησα! Ως τα τέλη λοιπόν, όλα παίζονται! Για λογαριάστε, πόσο θα αναθεωρήσουμε, αν αυτό κατανοήσουμε! Κανέναν, μα κανέναν απολύτως και πρωτίστως τον εαυτό μας, ούτε θα δικαιώνουμε, αλλά ούτε και θα καταδικάζουμε, ακόμα και αν όλα είναι πρόδηλα ενώπιόν μας, ακόμα και αν για κάποιον μίλησε με καλά λόγια ένας σύγχρονος Άγιος ή γράφτηκε κάτι επαινετικό ή και αρνητικό πριν από χρόνια, αυτό δεν αποτελει κριτήριο ούτε για δικαίωση, ούτε για καταδίκη, αλλά ούτε και για μία ολέθρια, -ας το προσέξουμε αυτό κυρίως στις μέρες μας αδελφοί μου- αμνήστευση… Τη στιγμή εκείνη, που ακούγεται και βρίσκεται σε πλησμονή μέσα στις καθημερινές ακολουθίες της Μάνας Εκκλησίας, αυτή η δέηση προς τον Κύριο. Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών…Λίγο πριν έχει ακουστεί και μία συναφέστατη επίσης δέηση: Τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής ημών…Από εκείνο το παράσχου Κύριε, έως την στιγμή που ο Κύριος θα αποφασίσει, ως Κυριεύων το τέλος μας το επίγειο, σε αυτόν τον άγνωρο χρόνο που απομένει, έχουμε μπροστά μας αγώνα. Το έχουμε ξαναπεί και να μας συγχωρέσετε την παλιλογία. Κάθε μέρα που ξημερώνει, πρέπει να επικαιροποιούμε με τις πράξεις μας και το βίωμά μας, την Ορθόδοξη πίστη μας. Οι πράξεις και το βίωμα του χθες δεν αμνηστεύουν το σημερινό λοξοδρόμημα, την σημερινή βλασφημία της πίστης, το ανοίκειο, το θεοστυγές, το κακόδοξο, το αιρετικό, το αρνησίχριστο και αντίχριστο.
Το, όχι ακόμα, του Αγίου Αντωνίου, ας φωτίσει της
μετανοίας τον δρόμο, ως το τελευταίο μας
βήμα.
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή
29 Δεκ 2024
Παραμονή Πρωτοχρονιάς...Συνθήματα στους τοίχους του Παραδείσου...
Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)
Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .
Ουράνια Συντροφιά...

Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος
η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερμηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~